III SA/Lu 154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę.

K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Z powyższych uregulowań wynika zatem, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji ostatecznej, wydanej po rozpatrzeniu środka odwoławczego złożonego na decyzję wydaną w pierwszej instancji albo na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przeciwnym wypadku skarga nie jest dopuszczalna. Należy podkreślić przy tym, że wyczerpanie środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., nie oznacza jedynie wniesienia środka zaskarżenia. Dla spełnienia ustawowego warunku dopuszczalności skargi konieczne jest rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. W rezultacie, nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2013 r. I OSK 116/13). Skarga do sądu administracyjnego, złożona od orzeczenia wydanego przez organ administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 721/07). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wniosła skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r., wydaną w I instancji. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości jej zakwestionowania w drodze odwołania, skierowanego do Inspektor Transportu Drogowego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, z czego Spółka skorzystała. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], organ stwierdził niedopuszczalność odwołania, zatem nie doszło do merytorycznego rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia przez organ odwoławczy. Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na decyzję organu pierwszej instancji, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, należało uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego skargę należało również odrzucić z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie jednak z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (art. 35 § 2). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga, pochodząca od osoby prawnej – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, podpisana została przez W. S.. W takiej sytuacji obowiązkiem osoby podpisującej skargę było wykazanie umocowania do działania w imieniu osoby prawnej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 kwietnia 2017 r. Spółka została wezwana do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie osoby, która podpisała skargę do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi Spółka przesłała odpis KRS z dnia 31 marca 2017 r., z którego wynika, że wspólnikami Spółki są W. S. i J. S., zaś prezesem zarządu Spółki jest J. S. oraz uchwałę zgromadzenia wspólników Spółki z dnia 7 marca 2016 r., udzielającą pełnomocnictwa W. S. do reprezentowania Spółki w postępowaniach sądowych i administracyjnych, podpisaną przez M. B. oraz W. S.. Wobec powyższego nie można uznać, że skarżąca wykonała wezwanie sądu. Z nadesłanego przez Spółkę odpisu KRS nie wynika umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentowania Spółki. Po pierwsze przedstawiona informacja z KRS dotyczy stanu na dzień 31 marca 2017 r., przy czym wynika z niej, że datą ostatniego wpisu był dzień 13 lutego 2017 r. W sytuacji, gdy z informacji nie wynika, czego dotyczyła ostatnia zmiana w rejestrze, dokument ten nie może stanowić wystarczającej podstawy do ustalenia osób uprawnionych do reprezentowania Spółki przed dniem 13 lutego 2017 r. Po drugie i co istotniejsze z przedstawionej informacji wynika, że W. S. jest jedynie wspólnikiem Spółki. Nie jest on zatem osobą uprawnioną do reprezentowania Spółki. W spółce z ograniczoną odpowiedzialnością podmiotem reprezentującym spółkę na zewnątrz jest zarząd, a nie wspólnicy spółki. Umocowania W. S. do reprezentowania skarżącego nie można także upatrywać w złożonym pełnomocnictwie (k.23 akt sądowych). Po pierwsze, na co zwrócono uwagę już wyżej, pomimo wezwania nie wykazano, by osoby udzielające pełnomocnictwa w dacie jego udzielenia były umocowane do reprezentowania Spółki. Po drugie z treści pełnomocnictwa wynika, że osoby udzielające pełnomocnictwa były jedynie wspólnikami Spółki. Z pewnymi wyjątkami, które nie mają zastosowania w sprawie, takimi jak etap powstawania spółki, czy czynności pomiędzy członkiem zarządu i spółką, wspólnicy spółki z ograniczona odpowiedzialnością nie są uprawnieni do powoływania pełnomocników spółki. Po trzecie wspólnik spółki z ograniczona odpowiedzialnością nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a., które mogą reprezentować stronę w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 p.p.s.a.