III SA/Lu 1287/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Anna Strzelec WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] września 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 327/20 na uchwałę Rady Miasta L. z dnia 29 grudnia 2005 r.nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu J. S. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł ([...] złotych) z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z dnia 28 grudnia 2020 r. J. S. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt III SA/Lu 327/20 zakończonego postanowieniem o odrzuceniu skargi na uchwałę Rady Miasta L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L.. W postanowieniu z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 327/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, iż skarga w tej sprawie jest już trzecią skargą J. S. kwestionującą uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]. W sprawie o sygn. akt III SA/Lu 251/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", odrzucił skargę skarżącego na przedmiotową uchwałę. Sąd uznał, że okoliczność negatywnego rozpatrzenia wniosku I. S. (matki skarżącego) o przyznanie lokalu mieszkalnego na podstawie zaskarżonej uchwały oraz zadłużenie związane z zajmowanym lokalem i eksmisją nie dają legitymacji do wniesienia skargi w sprawie. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4286/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. postanowienia, podnosząc, że zaskarżona uchwała nie rozstrzyga w żaden sposób władczo o prawach lub obowiązkach skarżącego i tym samym skarżący może mówić jedynie o interesie faktycznym w jej zaskarżeniu, a nie o interesie prawnym. Kolejnym postanowieniem z 26 września 2018 r., sygn. III SA/Lu 475/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., odrzucił skargę na przedmiotową uchwałę J. S.. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1152/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione na to postanowienie. W uzasadnieniu Sąd dodatkowo wskazał, że J. S. nie może wielokrotnie domagać się dokonania przez sąd administracyjny kontroli określonej uchwały rady miasta (gminy), powołując się na ten sam interes prawny, jeżeli sąd administracyjny prawomocnym orzeczeniem stwierdził, że uchwała ta interesu prawnego skarżącego nie narusza. Dlatego skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalną. J. S. w piśmie z dnia 28 grudnia 2020 r. domaga się wznowienia postępowania powołując się na nowe okoliczności a mianowicie na przepisy prawa które stanowiły podstawę prawną wyroku Sądu Okręgowego w L. z jego powództwa. Nowym dowodem który pozwala na wznowienie tegoż postępowania - zdaniem skarżącego - w prawomocnie rozpatrzonej sprawie o sygn. akt III SA/Lu 327/20 jest wyrok sądu powszechnego o sygn. akt II Ca 376/08 którego nie powołał wcześniej w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2020 r., które zostało przez skarżącego złożone po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie sygn. akt III SA/Lu 327/20 powołuje się na wyrok z powództwa jego matki I. S. oraz jego, przeciwko Gminie L. o nakazanie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Gminy L. ( sygn. akt II Ca 376/08). Kserokopię tego wyroku skarżący złożył przy tym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Natomiast na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. (art. 280 p.p.s.a.) Ustawowe podstawy wznowienia postępowania określają przepisy art. 271-273 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że "można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Ze zwrotu "z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu" wynika, że chodzi tutaj o wykrycie okoliczności i środków dowodowych w poprzednim postępowaniu w ogóle nie ujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Nie dotyczy to zatem takich okoliczności i dowodów, które były w poprzednim postępowaniu jawne, a tylko strona ich nie dostrzegła. W przeciwnym bowiem razie skarga o wznowienie postępowania służyłaby naprawianiu błędów strony popełnionych przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 624). Natomiast fakty i środki dowodowe ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, gdyż miała możliwość do nich dostępu, nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r. I Co 1/68 OSNC 1969//2/36, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2005 r. GSK 1242/04, Lex nr 176988). W ocenie Sądu taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Autor skargi o wznowienie postępowania sądowego w jej uzasadnieniu powołuje się na wyrok który zapadł między innymi z jego powództwa przeciwko Gminie L. o nakazanie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Gminy L.. Oznacza to, że od 17 lipca 2008 r. kiedy to zapadł prawomocny wyrok w sprawie sygn. akt II Ca 376/08, skarżący znał jego treść i miał możliwość wystąpienia do Sadu Okręgowego w L. II Wydział Cywilny Odwoławczy o wydanie mu odpisu tego orzeczenia oraz wystarczająco dużo czasu do złożenia tego dokumentu do akt sprawy której żąda wznowienia. Tym bardziej, iż skarżący trzykrotnie już występował do tutejszego Sadu ze skargą na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L., której to uchwale skarżący zarzucał niezgodność z przepisami ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych w zakresie możliwości ubiegania się o mniejsze mieszkanie i braku możliwości starania się o dodatek mieszkaniowy. Skarżący zresztą nie wyjaśnienia przyczyn z powodu których nie mógł skorzystać wcześniej z tego orzeczenia i złożyć go do akt, występując ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Podkreślić bowiem należy, że skargę o wznowienie postępowania sądowego nie służy do ewentualnej eliminacji braku aktywności czy popełnionych przez stronę błędów przy prowadzeniu sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r. III CKN 458/99, Lex nr 152441). Powyższe rozważania upoważniają co stwierdzenia, że omawiany środek dowodowy nie jest nowy, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a zatem skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie zaś to skutkuje jej odrzuceniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r. I CZ 122/677 OSNC 1968/8-9/154). Dodatkowo podkreślenia w tym miejscu wymaga również, iż brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a., ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1471/09, orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 5 listopada 2010 r. II OSK 2192/10 LEX nr 743390, z dnia 28 stycznia 2010 r. I OSK 44/10 LEX nr 599926). Z sytuacją taką mamy też do czynienia w niniejszej sprawie. Autor skargi o wznowienie postępowania powołał co prawda jako przesłankę wznowienia art. 273 § 2 p.p.s.a., jednakże z przedstawionych przez stronę okoliczności i z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nie wystąpiła. J. S. jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Lu 327/20 wskazał wyrok Sądu Okręgowego i przepisy które Sąd zastosował wobec niego jako powoda. Skarżący podniósł, że przepisów tych Wojewódzki Sąd Administracyjny nie brał pod uwagę gdyż ich nie przedstawił. Skład orzekający podkreśla, że obowiązkiem Sądu jest znać przepisy prawa obowiązującego bez względu na to czy strona na nie powołała się, czy też nie, lub czy też powołała się na nie właściwie prawo. Żaden z przepisów obowiązującego prawa nie przewiduje możliwości uwolnienia się z tego obowiązku przy dokonywaniu kontroli legalność (zgodności z prawem) zaskarżonych do niego uchwał organów gminy, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej czy decyzji administracyjnych, korzystając z pomocy sądów powszechnych lub Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto przedstawiony przez skarżącego wyrok sądu powszechnego nie obala twierdzenia Sądu przedstawionego w sprawie sygn. akt III SA/Lu 327/20, że J. S. nie wykazał, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem, a jego własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że ocen prawnych wyrażonych w innych orzeczeniach sądów nie można uznać za okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, o których mowa w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a., na ich podstawie nie ustala się bowiem stanu faktycznego sprawy, ani też nie prowadzi się postępowania dowodowego. Wykładnia przepisów nie jest zatem okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. i nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 czerwca 2009 r. II FSK 837/09 LEX nr 563467, z dnia 19 grudnia 2012 r. I FSK 1332/12 LEX nr 1239146, z dnia 25 lipca 2012 r. I FSK 849/12 LEX nr 1332251). Powołany przez skarżącego wyrok Sadu Okręgowego w L. II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 17 lipca 2008 r. wydany w sprawie sygn. akt II Ca 376/08 nie mógł więc stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Lu 327/20, w oparciu o art. 273 § 2 p.p.s.a. Jakkolwiek zatem skarżący formalnie powołał ustawową podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje. W związku z powyższym stwierdzić należy, że okoliczności wskazane przez skarżącego nie należą do takich, których strona nie mogła podnieść w poprzednim postępowaniu i których sąd nie miał obowiązku skontrolować z urzędu, a zatem skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie, co skutkuje jej odrzuceniem. Z uwagi na powyższe skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu, na podstawie art. 281 p.p.s.a.