II SA/Wa 1402/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu. postanawia: odrzucić skargę

W dniu 23 sierpnia 2012 r. A.D. (dalej jako "skarżąca") złożyła w Urzędzie Miasta [...] Urząd Dzielnicy [...] wniosek o najem lokalu mieszkalnego. Uchwałą nr Nr [...] Zarządu Dzielnicy Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. odmówiono skarżącej zakwalifikowania i umieszczenia Skarżącej, zamieszkałej w lokalu nr [...] przy ul. [...], na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu [...] Dzielnicy [...]. Uchwałę [...] doręczono skarżącej w dniu 16 sierpnia 2013 r. Uchwała w swej treści nie zawierała pouczenia o możliwości wniesienia środków odwoławczych, bądź możliwości zaskarżenia ww. Uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. działający w jej imieniu pełnomocnik wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wraz ze złożonym na oddzielnym piśmie wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie zna przepisów procedury administracyjnej, jednocześnie nie została przez organ prawidłowo pouczona o możliwości zaskarżenia otrzymanej uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wobec czego nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania organu i złożony wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Pełnomocnik wskazał, że skarżąca w dniu 30 maja 2016 r., przekonana, że jedyną drogą do zmiany niekorzystnej Uchwały jest ponowne rozpoznanie sprawy, po raz kolejny złożyła w Wydziale Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] Urzędu Miasta [...] wniosek o najem lokalu mieszkalnego. W dniu 20 czerwca 2016 r. Skarżącej został doręczony pozew z żądaniem opuszczenia i opróżnia przez nią zajmowanego lokalu mieszkalnego. Pełnomocnik wyjaśnił, że skarżąca w dniu 24 sierpnia 2016 r. podczas spotkania z nim dowiedziała się o uchybieniu Organu w zakresie braku pouczenia o możliwości zaskarżenia niekorzystnej Uchwały oraz wynikających z tego faktu konsekwencjach prawnych i udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie. Przy piśmie z dnia 19 czerwca 2020 r. organ przekazał do Sądu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, odpowiedzią na skargę, aktami sprawy oraz odpowiedzią na wniosek o przywrócenie terminu. Organ wyjaśnił też, że w dniu 19 listopada 2013 r. Skarżąca złożyła w Urzędzie Dzielnicy [...] podanie o wydanie kopii wniosku dotyczącego regulacji tytułu prawnego do zajmowanego lokalu wraz ze wszystkimi załącznikami. Okoliczność ta może wskazywać na fakt, że Skarżąca Już wtedy analizowała zasadność kwestionowanego rozstrzygnięcia Zarządu Dzielnicy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym do 31 maja 2017 r., skargę można było złożyć po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej. Powyższe prowadzi do konkluzji, że zaskarżenie uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. musi być poprzedzone wystąpieniem z wezwaniem o jakim mowa wyżej. W momencie sporządzenia i wniesienia przez pełnomocnika skarżącej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, obowiązywały przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej w 2017 r. (tj. w wersji dostępnej w Dz. U. z 2016 r., poz. 718). W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 2017 r. skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w myśl § 4 tego przepisu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 2017 r., wynikało, iż w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca, nie złożyła przed wniesieniem skargi sądowej wezwania do usunięcia naruszenia prawa w wyżej wskazanym znaczeniu. Nie można za takie wezwanie uznać skargi sądowej, wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej w dniu 31 sierpnia 2016 r. W jej treści wyraźnie wskazano adresata – Sąd, a po analizie zarzutów i jej uzasadnienia, nie sposób uznać, że stanowi ono wezwanie skierowane do organu do usunięcia naruszenia prawa, które powinno poprzedzać skargę sądowoadministracyjną. Wobec powyższego Sąd stoi na stanowisku, że aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, skarżąca powinna była najpierw wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, czego nie uczyniła. Tym samym nie wyczerpała trybu nakazującego złożenie przed wniesieniem skargi przysługującego jej środka zaskarżenia, a to czyni jego skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.