III SA/Lu 1281/20

Dnia 20 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor sądowy WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] października 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej za zameldowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy T. L. z dnia [...] września 2020 roku nr [...]; II. zasądza do Wojewody L. na rzecz D. B. kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewoda L. decyzją z dnia [...] października 2020 roku w sprawie [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy T. L. z dnia [...] września 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu [...] grudnia 2020 roku faktu zameldowania E. B. wraz z małoletnimi dziećmi N. B. oraz W. B. na pobyt stały w budynku mieszkalnym [...] w [...], gm. T. L.. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. E. i D. B. są małżeństwem, a ze związku mają dwie małoletnie córki N. i W.. E. B. - dalej jako uczestniczka, w dniu [...] grudnia 2019 roku zgłosiła w Urzędzie Gminy T. L. pobyt stały swój oraz córek - pod adresem [...] T. L.. Przedłożyła decyzję administracyjną z dnia [...] grudnia 2010 roku w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla E. i D. B., do powyższej decyzji dołączyła własnoręcznie podpisane oświadczenie, z którego wynika, że jest współinwestorką budynku mieszkalno-usługowego w W. , a z D. B. pozostaje w związku małżeńskim. Na tej podstawie dokonano rejestracji pobytu stałego pod wskazanym adresem. Następnie D. B. – dalej jako skarżący, wniósł o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jego żony i córek. Skarżący uzasadniał swój wniosek faktem, że jako jedyny właściciel nieruchomości znajdującej się w miejscowości W. J. nie został poinformowany o zameldowaniu w nim żony i dzieci. Do wniosku dołączył wydruk z księgi wieczystej Nr [...] Wskazał, że przedstawiona organowi meldunkowemu przy rejestracji miejsca stałego pobytu decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest tytułem prawnym, który stanowi potwierdzenie własności. Ponadto wyjaśnił, że na przedmiotowej działce w dalszym ciągu prowadzone są prace budowlane, a nieruchomość nie została oddana do użytkowania. W związku z powyższym zamieszkiwanie tam jego małoletnich dzieci uważa za niebezpieczne i nie wyraża na to zgody. Organ I instancji ustalił, że w dacie zameldowania tj. w dniu [...] grudnia 2019 roku, uczestniczka postępowania faktycznie zamieszkiwała pod adresem pobytu stałego. Okoliczności te zostały potwierdzone zeznaniami świadków, jak i wyjaśnieniami stron postępowania. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji uznał, że zameldowanie było zgodne z istniejącym stanem faktycznym, w następstwie czego wydał decyzję o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na rejestracji pobytu stałego uczestniczki i dzieci. Od decyzji organu I instancji odwołanie złożył skarżący, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, poprzez utrwalenie w obrocie prawnym decyzji o zameldowaniu uczestniczki oraz małoletnich córek stron, podczas gdy w czasie złożenia wniosku o zameldowanie uczestniczka nie legitymowała się tytułem prawnym, który uprawniałby ją do dokonania zameldowania. Zarzucił ponadto naruszenie art. 7, 77, 80 kpa poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuwzględnienie przez organ meldunkowy braku posiadania przez uczestniczkę tytułu własności do nieruchomości. Podniósł także naruszenie art. 35 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 12 kpa poprzez rozpoznanie sprawy przez organ meldunkowy w okresie 8 miesięcy, podczas gdy ustawa obliguje do załatwienia danej sprawy w ciągu miesiąca. Skarżący podniósł również, że nieruchomość, której dotyczy postępowanie w dalszym ciągu pozostaje w stanie budowy (nie została oddana do użytkowania) oraz nie został jej nadany numer ewidencyjny. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego poprzez zwrócenie się do Urzędu Gminy w T. L. o informację, czy została wydana decyzja administracyjna o nadaniu numeru porządkowego nieruchomości położonej w miejscowości W. J.. Do odwołania załączył kserokopię dziennika budowy oraz pismo z dnia [...] stycznia 2020 roku wzywające uczestniczkę do opuszczenia terenu budowy. Finalnie wniósł o zmianę w całości decyzji poprzez uchylenie czynności materialno-technicznej. Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że doszło do naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, bowiem obywatel polski dokonując zameldowania na formularzu meldunkowym przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu. Z kolei z art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności wynika w sposób jednoznaczny, iż zameldowanie nie jest uzależnione od przysługiwania prawa do lokalu, ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie przez właściwe organy w stosownym rejestrze, danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Zameldowanie nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych do lokalu. Potwierdzenia pobytu w lokalu, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, nie należy utożsamiać z wyrażeniem zgody na dokonanie zameldowania. Nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale i brak wyraźniej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w lokalu. Kwestia przysługiwania uprawnienia do lokalu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o zameldowanie. Jedyną przesłanką zameldowania jest okoliczność pobytu w danym lokalu z określonym zamiarem. W sytuacji, gdy organ meldunkowy przy dokonywaniu czynności związanych z zameldowaniem bądź wymeldowaniem, ma wątpliwości może skorzystać z unormowania zawartego w art. 31 ust. 1 ustawy stanowiącego, że jeżeli dane zgłoszone do zameldowania bądź wymeldowania budzą wątpliwości, o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem organu II instancji, organ meldunkowy powinien przyjąć zgłoszenie meldunkowe od uczestniczki, a następnie wszcząć postępowanie, przeprowadzić czynności wyjaśniające i załatwić sprawę w drodze decyzji administracyjnej. Zadaniem organu ewidencyjnego nie jest badanie uprawnień do lokalu osoby występującej o zameldowanie, a dla rozstrzygnięcia o zameldowaniu decydujące znaczenie ma fakt pobytu i koncentracji życia osobistego w danym lokalu. W ocenie organu II instancji, z materiału dowodowego, który został zebrany oraz rozpatrzony we właściwy sposób, jednoznacznie wynika, że w chwili dokonywania czynności meldunkowej strona zamieszkiwała pod spornym adresem. W związku z powyższym wydana decyzja jest prawidłowa. Organ II instancji nie podzielił zarzutu naruszenia art. 35 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 12 kpa. Stwierdził, że sprawy meldunkowe są sprawami szczególnie skomplikowanymi, a ponadto organ I instancji informował strony o braku możliwości załatwienia sprawy w ustawowym terminie. Dodatkowo w trakcie trwania postępowania został ogłoszony stan zagrożenia epidemicznego, a później stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, z tego też powodu niektóre czynności nie były możliwe do zrealizowania. Organ II instancji powołał się na treść art. 15zzs ust. 1 pkt 6 i 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567 i 568). Organ II instancji odnosząc się do zarzutu zamieszkiwania w budynku w trakcie budowy wyjaśnił, że organ meldunkowy nie może dokonywać oceny czy określony budynek nadaje się na miejsce pobytu ludzi. Wyjaśnił także, że nie wydaje się decyzji administracyjnej w sprawie nadania numeru budynku, a z zebranego materiału dowodowego wynika, że numer porządkowy budynku mieszkalnego został nadany. Fakt ten znajduje potwierdzenie w wydruku z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej pod adresem [...] [...] T. L.. Także korespondencja w sprawie była wysyłana oraz odbierana na powyższy adres. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na decyzję organu II instancji zrzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji – art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, polegające na niewzięciu pod uwagę dowodu z dokumentu - wydruku z księgi wieczystej, z której wynika, że skarżący był oraz w dalszym ciągu jest jedynym właścicielem nieruchomości, a także nigdy nie wyrażał zgody na zameldowanie na ternie budowy; zaniechanie ustalenia czy został nadany numer porządkowy; w dacie zameldowania budowa nie miała nadanego numeru porządkowego, a tym samym brak było podstaw do zameldowania kogokolwiek na terenie budowy. Zarzucił także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ powinien zmienić w całości decyzję Wójta Gminy T. L. poprzez uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji – art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez utrwalenie w obrocie prawnym decyzji o zameldowaniu uczestniczki oraz małoletnich córek stron, podczas gdy w dacie złożenia wniosku, uczestniczka nie legitymowała się dokumentem (i nadal nie legitymuje), który byłby tytułem prawnym do nieruchomości, zatem brak było podstaw do podjęcia przez organ czynności materialno-technicznej; przyjęcie, że kwestia przysługiwania uprawnienia do lokalu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o zameldowanie, podczas gdy przysługiwanie uprawnienia do lokalu ma kluczowe znaczenie dla wydania zaświadczenia o zameldowaniu bądź odmowie wydania takiego zaświadczenia. Wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentu, tj. pisma Urzędu Gminy z dnia [...] listopada 2020 roku na okoliczność, że budowie na nieruchomości położonej w miejscowości W. J., nie został nadany numer porządkowy. W wyniku postawionych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że prawo wojewódzkich sądów administracyjnych zdefiniowane w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), polega na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stosowanie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle zatem tego przepisu sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Zgodnie zaś z art. 135 p.p.s.a, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W konsekwencji orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta czynność i odbywa się z uwzględnieniem obowiązujących wówczas przepisów prawa. Z istoty takiej kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności czy bezczynności organu administracji publicznej. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody L. z dnia [...] października 2020 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy T. L. z dnia [...] września 2020 roku w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania E. B. oraz N. i W. B. na pobyt stały pod adresem [...] T. L.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawiera ustawa z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności (Dz.U. z 2021 r., poz. 510) – dalej jako ustawa. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie natomiast do treści art. 26 ust. 1 ustawy adres określa się przez podanie: 1) w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy województwa oraz kodu pocztowego; 2) w pozostałych gminach - nazwy miejscowości, ulicy, jeżeli w miejscowości występuje podział na ulice, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy gminy, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Skarżący konsekwentnie od początku podnosił, że budynek posadowiony na działce o numerze [...] w miejscowości W. J. nie ma nadanego numeru. Z akt administracyjnych wynika, że w toku postępowania przed organem II instancji ustalono jedynie telefonicznie, w dniu [...] października 2020 roku z pracownikiem Urzędu Gminy T. L., że został nadany numer porządkowy – "3" dla przedmiotowej nieruchomości. Nie zweryfikowano tej informacji. Skarżący natomiast dołączył do skargi pismo z dnia [...] listopada 2020 roku nr [...], z którego treści wynika, że numer "[...]" w miejscowości W. J. jest numerem planowanym do nadania, ale nie został nadany. Należy poczynić generalną uwagę, że jeżeli budynek nie ma formalnie ustalonego numeru, to nie można mówić o "oznaczonym adresie", a w konsekwencji czynność materialno-techniczna zameldowania jest wadliwa. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, że zameldowanie na pobyt stały służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma za zadanie potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z samego faktu zameldowania nie wynikają żadne prawa do nieruchomości i zameldowanie nie stanowi zajęcia cudzego mienia. Ochrona mienia przed nieuprawnionym korzystaniem przez osobę trzecią realizowana jest w postępowaniu cywilnym, a nie w postępowaniu meldunkowym (zob. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 882/18, LEX nr 3022205). Jednak ewidencyjny charakter zameldowania nie może pozostawać w sprzeczności z danymi wynikającymi z ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez właściwą gminę. Zameldowanie potwierdza fakt pobytu pod oznaczonym adresem, oznacza to, że adres w postaci nazwy miejscowości i numeru budynku jest elementem niezbędnym do dokonania niewadliwej czynności materialno-technicznej. Należy zauważyć, że w treści pojęcia "adres" mieści się określenie "oznaczony", czyli możliwy do zidentyfikowania w danej miejscowości. Okoliczność, że uczestniczka wraz z dziećmi zamieszkała w budynku posadowionym na nieruchomości w W. jest okolicznością bezsporną i jasno wynikająca z materiału dowodowego. Okoliczności tej nie kwestionuje także skarżący. Bowiem m.in. w swoim piśmie z dnia [...] stycznia 2020 roku kierowanym do uczestniczki podnosi, że wprowadziła się ona z małoletnimi dziećmi na teren budowy i wzywa ją do niezwłocznego opuszczenia terenu budowy. Także w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazuje, że uczestniczka "zamieszkała" na terenie budowy. Tym samym bezsporny jest fakt, że E. B. wraz z dziećmi skoncentrowała swoje centrum życiowe w miejscowości W. J. w budynku, który został wybudowany w trakcie trwania małżeństwa na nieruchomości będącej własnością skarżącego. Co ważne organy nie badają także, czy dany budynek zdatny jest do zamieszkiwania przez ludzi, bowiem nie ma to znaczenia dla samego faktu rejestracji pobytu. Nie mniej jednak nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że zameldowanie powinno wskazywać lokalizację pobytu określonej osoby. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 roku w sprawie II OSK 523/12 (opubl. CBOSA) Sąd stanął na stanowisku, że "jedyną przeszkodą do zameldowania wnioskodawców jest nienadanie numeru porządkowego budynkowi przez Prezydenta, co winno zostać uczynione z urzędu. Uwzględnienie wniosku o zameldowanie uzasadnia faktyczne przebywanie danej osoby w lokalu, którego położenie możliwe jest do jednoznacznego zidentyfikowania, dzięki nadaniu przez właściwy organ, we właściwym trybie, numeru porządkowego budynkowi, w którym wnioskodawcy zamieszkują, z zamiarem stałego przebywania. (...) Brak ustalenia przez właściwy organ i we właściwym trybie, numeru porządkowego budynku mieszkalnego bądź innego budynku przeznaczonego do stałego lub czasowego przebywania ludzi, uniemożliwia dokonanie zameldowania pod oznaczonym adresem. Dla dokonania zameldowania w domu pod oznaczonym adresem, nie jest możliwe posłużenie się w tym celu numerami innego rodzaju, nawet jeśli są one przyjęte zwyczajowo dla identyfikacji danej nieruchomości. Taka sytuacja winna natomiast skłonić właściwy organ administracji do podjęcia kroków zmierzających do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nadania numeru porządkowego." Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735) dalej jako k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) a także ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.) Skoro zachodzą w tej sprawie wątpliwości co do okoliczności, czy przedmiotowy budynek posiada numer porządkowy, to ich wyjaśnienie jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. ponieważ organy wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów postępowania nie wyjaśniły w sposób dokładny, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości jaki jest adres nieruchomości, niezbędny do prawidłowego zameldowania. Jedynie ubocznie można zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 47a ust. 5 w zw. z ust. 4 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r, poz. 2052) wójt ustala numery porządkowe budynków m.in. wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania - z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Czynności te mogą zostać podjęte, jak wynika z powołanych przepisów, także z urzędu. Samo nadanie lub zmiana numeru porządkowego nieruchomości, jako czynność materialno-techniczna nie wymaga wydania decyzji (wyrok NSA z 18.01.2002 r., SA/Bk 1074/01, ONSA 2003/2/65, akceptowany przez J. Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 s. 412, nb 6). Należy wyjaśnić dodatkowo, że brak zgody właściciela nieruchomości na zameldowanie jest irrelewantne dla zameldowania osoby trzeciej w lokalu niestanowiącym jej własności. Pod pojęciem pobytu stałego należy rozumieć stan faktyczny tj. miejsce, w którym dana osoba w sposób stały realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe wraz z uzewnętrznionym zamiarem polegającym na uczynieniu danego miejsca swoim centrum życia. Pojęcie pobytu stałego nie odnosi się do tytułu prawnego danej osoby do lokalu (zob. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., II OSK 3056/18, CBOSA). Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni powyższe zapatrywania prawne oraz poczyni jednoznaczne ustalania w zakresie prawidłowego adresu nieruchomości. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach (punkt II wyroku) zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyła się kwota wpisu od skargi w wysokości [...] zł oraz kwota wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości [...] zł ustalona zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).