III SA/Lu 1274/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. i B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2020 r. (nr [...]) utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy R. F. z dnia [...] września 2020 r. (nr [...]) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych numerami [...] i [...], położonych w miejscowości L., gmina R. F.. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: We wniosku z dnia 15 czerwca 2020 r. skarżący T. D. i B. D. zwrócili się do Wójta Gminy R. F. o wszczęcie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych numerami [...] i [...], położonych w miejscowości L., gmina R. F.. W uzasadnieniu podnieśli, że byli kiedyś właścicielami działki nr [...] o powierzchni 0,15 ha. Powstała po scaleniu gruntów działka zabudowana o numerze 317 ma powierzchnię tylko 0,1274 ha. Dlatego wskazali, że zwrócili się Starosty [...] z prośbą o przywrócenie stanu własności działki zabudowanej z okresu sprzed scalenia gruntów, od którego uzyskali informację, że rozgraniczenie nieruchomości przeprowadzają wójtowie z urzędu lub na wniosek strony. Postanowieniem Wójta Gminy R. F. z dnia [...] września 2020 r. odmówiono skarżącym wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia wskazanych przez nich nieruchomości. Organ pierwszej instancji ustalił, że żądanie skarżących dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją Zarządu Gminy R. F. (nr [...]) z dnia [...] grudnia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów obrębu geodezyjnego [...], gm. R. F.. Mianowicie podczas przeprowadzonego w miejscowości L. scalenia gruntów zostały ustalone granice prawne nieruchomości, które są w dalszym ciągu obowiązujące. Wyjaśniono, że rozgraniczenie wykonuje się tylko w przypadku nieruchomości, których granice nie były jeszcze ustalone lub zatarły się i niemożliwe jest odtworzenie ich na podstawie dokumentów. Jeżeli zaś granice ustalono wcześniej wystarczy przeprowadzić procedurę odnowienia. Polega ona na ustaleniu na podstawie znaków i dokumentów przebiegu granicy i utrwalenia jej za pomocą znaków granicznych. Organ pierwszej instancji zwrócił też uwagę, że nie jest to postępowanie administracyjne. Czynność wznowienia znaków granicznych wykonywana jest na wniosek i koszt zainteresowanych przez geodetę. Odnosząc się do okoliczności sprawy organ stwierdził, że podczas przeprowadzonego rozgraniczenia, czy wznowienia znaków granicznych, nie zostanie wskazana inna granica jak ta, którą ustalono podczas przeprowadzonego scalenia gruntów w miejscowości L. w 1997 r., ponieważ jest to ostatni obowiązujący stan prawny. Dokumenty wykorzystywane w odtworzeniu granicy prawnej działki to m.in. ostateczne decyzje administracyjne. Decyzją taką jest zaś decyzja Zarządu Gminy R. F. dnia [...] grudnia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów obrębu geodezyjnego L. , gm. R. F.. Dodatkowo z ustaleń organu pierwszej instancji wynikało, że podczas scalenia każdy uczestnik mógł zgłosić co do niego swoje roszczenia. Również po zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów obrębu geodezyjnego L. , gm. R. F. z dnia 12 grudnia 1997 r., każda strona miała prawo wniesienia odwołania do Wojewody C. za pośrednictwem Przewodniczącego Zarządu Gminy R. F., w terminie 14 dni po publicznym ogłoszeniu decyzji. Z wykazu oświadczeń uczestników scalenia gruntów wsi L. w sprawie projektu oraz warunków objęcia w posiadanie nowo wydzielonych gruntów wynika, że skarżący nie złożyli żadnych uwag i zastrzeżeń, podobnie jak właściciele sąsiedniej działki. Wójt podkreślił również, że ani on ani upoważniony przez niego geodeta nie jest kompetentny do uchylenia decyzji scaleniowej. Nawet jeżeli doszłoby do uchylenia decyzji scaleniowej przez sąd administracyjny, nie jest możliwe dokonanie aktualizacji polegającej na przywróceniu stanu sprzed scalenia w odniesieniu do pojedynczych działek. W wyniku scalenia gruntów powstały bowiem zupełnie nowe działki ewidencyjne, o odmiennym od poprzedniego przebiegu granic i odmiennym obszarze. Wydzielono także działki pod ulice i drogi publiczne. Przywrócenie stanu sprzed scalenia wiąże się ze zmianą w zakresie prawa własności do danej działki. Nie są to więc czynności dotyczące tylko działek ewidencyjnych skarżących, lecz całego obrębu ewidencyjnego. W wyniku analizy dokumentacji scaleniowej organ pierwszej instancji ustalił, że działka o numerze [...] posiada powierzchnię 0,2395, a nie 0,1274 ha, jak skarżący podali we wniosku o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. W trakcie scalenia w 1997 r. za działki oznaczone nr: [...] o powierzchni 0,09 ha oraz nr [...] o powierzchni 0,15 ha, a zatem o łącznej powierzchni 0,2400 ha, wydzielono skarżącym działkę nr [...] o powierzchni 0,2395 ha. Organ podkreślił, że skarżący nie zgłosili wówczas żadnych zastrzeżeń i uwag co do nowo powstałej działki. Ponadto Starosta C. w piśmie z dnia 10 września 2020 r. poinformował, że granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], obręb L., gmina R. F., według wpisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków – nie jest granicą sporną. Podczas scalenia zostały wykazane punkty graniczne (wykaz współrzędnych), które nadal obowiązują, zatem rozgraniczenie nieruchomości w takim przypadku jest nieuzasadnione. Podsumowując organ stwierdził, że ubiegając się o rozgraniczenie, które nie jest tożsame ze scaleniem, nie zostaną skarżącym wytyczone nowe granice działki. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżących, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2020 r. utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że żądanie skarżących dotyczy sprawy już rozstrzygniętej decyzją Zarządu Gminy R. z dnia [...] grudnia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów obrębu geodezyjnego L. . Wyjaśniono, że podczas tego scalenia zostały ustalone granice prawne nieruchomości, które są nadal obowiązujące. Za zasadne Kolegium uznało stwierdzenie organu pierwszej instancji, że granica pomiędzy działkami może być więc wznowiona bez przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie obowiązującej dokumentacji scaleniowej. Jeżeli zatem granice ustalono wcześniej, tak jak w tym przypadku, wystarczy przeprowadzić procedurę odnowienia. Organ odwoławczy także zwrócił uwagę, że podczas scalenia każdy jego uczestnik miał możliwość wglądu na gruncie do projektu scalenia i mógł zgłosić co do niego swoje roszczenia. Również po zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów z dnia 12 grudnia 1997 r. każda strona miała prawo wniesienia odwołania do Wojewody C., w terminie 14 dni po publicznym ogłoszeniu decyzji. Z wykazu oświadczeń uczestników scalenia gruntów wsi L. w sprawie projektu oraz warunków objęcia w posiadanie nowo wydzielonych gruntów wynika, że skarżący (wpisani pod poz. 365 wykazu) – nie złożyli żadnych uwag i zastrzeżeń, podobnie jak właściciele sąsiedniej działki. W trakcie scalenia w 1997 r. za działki oznaczone nr [...] o pow. 0,09 ha oraz nr [...] o pow. 0,15 ha (łącznej pow. 0,2400 ha) wydzielono działkę nr [...] o pow. 0,2395 ha, co nie spotkało się wówczas ze zgłoszeniem żadnych zastrzeżeń i uwag co do nowopowstałej działki. Również Starosta C. potwierdził w informacji z dnia 10 września 2020 r., że granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], obręb L., gmina R. F., według wpisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków nie stała się granicą sporną. Mając powyższe okoliczności na względzie organ odwoławczy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych numerami [...] i [...], położonych w miejscowości L., gmina R. F.. W skardze na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący T. D. i B. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: . art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej jako "k.p.a."), poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że w sprawie istnieją uzasadnione przyczyny świadczące o tym, że postępowanie rozgraniczeniowe nie może być wszczęte, w sytuacji gdy ustawa – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewiduje przesłanek wszczęcia postępowania o rozgraniczenie, ani nie istnieją uzasadnione przyczyny umożliwiające odmowę wszczęcia postępowania, w szczególności nie występuje powaga rzeczy osądzonej wywołana decyzją scaleniową; . art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm. – dalej jako "pgik"), poprzez jego niezastosowanie i niewszczęcie postępowania o rozgraniczenie, w sytuacji, gdy został złożony wniosek, który powinien prowadzić do wszczęcia przez organ postępowania o rozgraniczenie; . art. 30 ust. 1 w zw. z art. 39 pgik, poprzez uznanie, że istnienie dokumentacji pozwalającej na odnowienie granic uniemożliwia wszczęcie postepowania o rozgraniczenie, w sytuacji gdy odnowienie granic może odbyć się wyłącznie w sytuacji braku sporu o granicę, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca; . art. 7 k.p.a. i 77 § i k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i nieuwzględnienie okoliczności świadczących o istnieniu podstaw do wszczęcia postępowania o rozgraniczenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżących skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) oraz w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lutego 2021 r. (k. 22 akt sądowych). Wymaga w pierwszej kolejności przypomnienia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych kryteriów zaskarżone postanowienie może ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej skutecznie można postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należało, że skarga jest bezzasadna, dlatego nie zasługiwała na uwzględnienie. Według przepisu art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Według zaś art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z powołanego przepisu art. 61a § 1 k.p.a. wynikają dwie samodzielne i niezależne od siebie przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Kolejną zaś przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, które nie zostały ustawowo skonkretyzowane. Pierwsza z powyższych przesłanek nie była w ogóle rozważana w kontekście odmowy wszczęcia postępowania na wniosek skarżących, ale wyłącznie druga z nich. Przez inne uzasadnione przyczyny należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, jak np. żądanie, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji, a wymaga innej formy działania, albo żądanie wszczęcia dotyczy sprawy przynależnej do drogi sądowej i właściwy jest w tym zakresie sąd powszechny. Dodatkowo, do innych uzasadnionych przyczyn wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania można zaliczyć przedawnienie materialnoprawne – stanowiące upływ terminu, w którym można domagać się realizacji uprawnienia, a także wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem, czy wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie, a brak jest podstaw do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 17, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2021). Omawiany przepis art. 61a § 1 k.p.a. wskazuje zatem na przyczyny zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe, które uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w procesowej formie decyzji administracyjnej. Potwierdza to użyte przez ustawodawcę kategoryczne sformułowanie "nie może być wszczęte". Wyrażenie to jednocześnie wskazuje, że określone w art. 61a § 1 k.p.a. przyczyny muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku, czyli być oczywiste, jak np. brak podstawy prawnej do wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie, czy też występują okoliczności, które doprowadziłyby do wszczęcia postępowania wymagającego po jego zakończeniu wznowienia tego postępowania lub stwierdzenia nieważności wydanej w nim decyzji. Co więcej, na tym etapie postępowania organ bada jedynie kwestie formalnoprawne, analizując czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonego wniosku. Skoro jednak na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Innymi słowy, na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, bowiem instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. II OSK 876/20). W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że przyczyną uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania jest okoliczność, że wniosek skarżących z dnia 15 czerwca 2020 r. o wszczęcie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych numerami [...] i [...], położonych w miejscowości L., gmina R. F., dotyczył sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją Zarządu Gminy R. F. z dnia [...] grudnia 1997 r. w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów obrębu geodezyjnego L. , gmina R. F.. Stanowisko to jest prawidłowe. Przypomnieć należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżący są właścicielami działki nr [...] o pow. 0,2395 ha. Działka ta powstała w trakcie scalenia gruntów w 1997 roku z działek: nr [...] o pow. 0,09 ha i nr [...] o pow. 0,15 ha. Skarżący w treści swojego wniosku – którą organy były związane – wywiedli, że granica między działkami nr [...] i nr [...] jest sporna dlatego, że podczas scalenia gruntów zmniejszono powierzchnię działki zabudowanej nr [...] i zmieniono przebieg jej granicy. Oznacza to, że skarżący w istocie kwestionują obecnie ustalenia dokonane w trakcie scalenia przeprowadzonego w 1997 roku i domagają się przywrócenia "stanu własności działki zabudowanej" sprzed scalenia. W swoim wniosku zaś w ogóle nie odwołali się do jakichkolwiek zdarzeń, które spowodowałyby sporność granic nieruchomości już po przeprowadzonym scaleniu. Dlatego dodatkowego wyjaśnienia wymaga, że postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości regulują przepisy Rozdziału 6 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (art. 29-38), jak i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pgik, celem rozgraniczenia nieruchomości jest ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami (art. 29 ust. 2 pgik). Według zaś art. 29 ust. 3 pgik, rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądy. Należy jednakże zastrzec, że ustalenie granic nieruchomości w trybie postępowania rozgraniczeniowego następuje tylko wówczas, gdy granice nieruchomości nie zostały wcześniej ustalone, albo zostały wprawdzie ustalone, ale stały się sporne w późniejszym czasie lub brak jest dokumentów pozwalających na określenie pierwotnego położenia przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych. Ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego bezspornie natomiast wynika, że nowe granice prawne nieruchomości zostały ustalone decyzją Zarządu Gminy R. F. (znak: [...]) z dnia [...] grudnia 1997 r. o zatwierdzaniu projektu scalenia gruntów obrębu geodezyjnego L. , gm. R. F.. Scalenie to utworzyło nowy stan prawny objętych nim nieruchomości. W trakcie scalenia za działki oznaczone nr [...] o powierzchni 0,09 ha oraz nr [...] o powierzchni 0,15 ha (o łącznej powierzchni 0,2400 ha) – wydzielono skarżącym działkę nr [...] o powierzchni 0,2395 ha. Nie jest też wątpliwe, że skarżący nie zgłosili żadnych zastrzeżeń i uwag co do nowo powstałej działki, podobnie jak właściciel działki sąsiedniej. Wynika to wprost z "Wykazu oświadczeń uczestników scalenia gruntów wsi L., gmina R. F.". W pozycji 365 tego Wykazu przy nazwisku skarżących – brak jest jakichkolwiek uwag i zastrzeżeń. W takiej sytuacji scalenie spowodowało nowy prawny przebieg granic nieruchomości, które scaleniem zostały objęte. Skutkiem tego było zaś to, że zostały wykazane nowe punkty graniczne, które nadal obecnie obowiązują. Ponadto z informacji Starosty [...] z dnia 10 września 2020 r. wynika, że granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], obręb L., gmina R. F. według wpisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków – nie jest granicą sporną. Prawidłowo było zatem stanowisko organu, że skarżący domagając się rozgraniczenia, które nie jest tożsame ze scaleniem, i które stało się ostateczne, nie mogą z zasady żądać wytyczenia nowej granicy ich nieruchomości w oparciu o stan prawny tych granic sprzed przeprowadzonego scalenia. Wymaga raz jeszcze zwrócenia uwagi, że "rozgraniczenie" dokonujące się podczas postępowania scaleniowego to w istocie określenie na gruncie, odzwierciedlenie w dokumentacji i prawne zatwierdzenie granic nowo powstałych nieruchomości. Jakkolwiek zatem decyzja starosty o scaleniu i wymianie gruntów w zakresie granic nieruchomości wywołuje skutki takie jak decyzja wójta o rozgraniczeniu nieruchomości, to jednak nie może być z tą decyzją utożsamiana. Nie można przy tym pominąć, że podczas scalenia i wymiany gruntów w pierwszej kolejności następuje scalenie – czyniąc bezprzedmiotowymi dotychczasowe (wewnętrzne) spory o przebieg granicy, a po scaleniu następuje ponowny "podział" i wymiana gruntów. W wyniku zatem scalenia i podziału/wymiany powstają nowe nieruchomości w nowych miejscach i o nowych granicach. Kształt i powierzchnia tych nieruchomości oparte są na parametrach nieruchomości objętych scaleniem, ale są to jednak nowe, często zupełnie inaczej położone (tj. inaczej rozmieszczone przestrzennie) nieruchomości (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 513/16). Z tych względów należało stwierdzić, że skoro wniosek skarżących dotyczył sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Zarządu Gminy R. F. (nr [...]) z dnia [...] grudnia 1997 r. o zatwierdzaniu projektu scalenia gruntów obrębu geodezyjnego L. , gm. R. F., a skarżący żądali dokonania rozgraniczenia wyłącznie na podstawie stanu prawnego ich nieruchomości sprzed scalenia, to organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania o rozgraniczenie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Argument skarżących, że działka nr [...] ma powierzchnię 0,1274 ha nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków jasno wynika, że powierzchnia wyżej wymienionej działki wynosi obecnie 0,2395 ha. Wobec bezzasadności wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść wydanego przez organ rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw należało zatem oddalić. Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.