III SA/Lu 119/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia 19 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r., nr [...] Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Terespolu z dnia 7 listopada 2025 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą I. K. kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 4 października 2025 r. na drogowym przejściu granicznym w Kukurykach, na kierunku wyjazdowym z RP, poddano kontroli ciągnik samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową marki K. o numerze rejestracyjnym [...] Kierujący pojazdem obywatel B. V. Y. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy na rzecz skarżącej I. K.. W trakcie kontroli stwierdzono, że ciągnik samochodowy marki [...], nr rej. [...], nie ma aktualnych badań technicznych, gdyż według wpisu w dowodzie rejestracyjnym termin ważności badań upłynął z dniem 29 sierpnia 2025 r. Informację tę potwierdzono w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole nr [...] Kierowca, poinformowany o stwierdzonym naruszeniu, podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag. Kierowca został przesłuchany w charakterze świadka. W związku ze stwierdzonym naruszeniem organ pierwszej instancji – Komendant Placówki Straży Granicznej w T. decyzją z dnia 7 listopada 2025 r. na podstawie art. 92a w związku z l.p. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z późn. zm., dalej jako "u.t.d." lub "ustawa") nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, zaskarżoną decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r. Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ drugiej instancji wyjaśnił, że naruszenie stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 października 2025 r., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu, zostało określone w załączniku nr 3 do ustawy – l.p. 9.1. Załącznik ten określa, między innymi, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. W przypadku naruszenia z l.p. 9.1 w załączniku nr 3 do u.t.d. przewidziana jest kara 2000 zł. Organ wskazał, że zgromadzone w toku postępowania dowody potwierdzają, że podczas wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego ciągnik samochodowy marki [...] nie posiadał ważnych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Wynika to z wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu oraz informacji zawartych w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących przesłuchania kierowcy w charakterze świadka bez udziału tłumacza organ odwoławczy wyjaśnił, że kierowca V. Y. podczas przesłuchania w dniu 4 października 2025 r. oświadczył i potwierdził własnoręcznym podpisem pod protokołem przesłuchania, że zna język polski w stopniu komunikatywnym i nie potrzebuje tłumacza. Oświadczył także, że nie wnosi zarzutów co do treści protokołu, został uprzedzony o prawie do odmowy zeznań oraz odmowy odpowiedzi na pytania, a także został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Organ podkreślił, że przewoźnik miał pełną świadomość, iż ciągnik samochodowy nie posiada aktualnych badań technicznych, gdy dopuszczał go do operacji transportowej. Zwrócił również uwagę na długi okres, w którym pojazd nie posiadał aktualnych badań technicznych. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego niewykonania kontroli stanu technicznego pojazdu organ odwoławczy wyjaśnił, że w pierwszej kolejności podczas odprawy granicznej kontroli podlegają dokumenty okazane przez kierowcę. W wyniku kontroli przedstawionego dowodu rejestracyjnego zasadnie stwierdzono brak aktualnych badań technicznych przedmiotowego pojazdu. Fakt ten został potwierdzony w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Natomiast badanie techniczne pojazdów wykonuje w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Jednakże przedmiotem postępowania oraz podstawą wydania decyzji administracyjnej jest naruszenie wskazane w l.p. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu. Aktualne badania techniczne są gwarantem sprawności pojazdu, który wykorzystywany w ruchu drogowym nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego oraz innych uczestników ruchu drogowego. Brak okresowego stwierdzenia dopuszczenia pojazdu do ruchu, czyli potwierdzenia spełnienia wszystkich warunków technicznych powoduje, że pojazd nie może być wykorzystywany do jakichkolwiek czynności, a w szczególności do wykonywania transportu drogowego. Nieprawdziwe jest zdaniem organu twierdzenie strony, że pojazd zaraz po kontroli został skierowany na stację diagnostyczną w celu potwierdzenia zdatności do ruchu. Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono bowiem, że badania techniczne pojazdu zostały wykonane dopiero w dniu 16 października 2025 r., to jest po wykonaniu operacji transportowej związanej z przewozem ładunku z N. do R. Zdaniem organu, również argumenty strony odnoszące się do obowiązku kierowcy udania się przed wykonaniem zadania przewozowego na stację diagnostyczną, nie mogą uwolnić skarżącej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Przesłuchany bowiem w charakterze świadka kierowca zeznał, że nie został poinformowany o upływie terminu ważności badania technicznego w dniu 29 sierpnia 2025 r. Ponadto przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nawet w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, a naruszenie nie jest wynikiem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, na które przedsiębiorca nie ma wpływu. Również żadne wewnętrzne regulacje i zakresy obowiązków nie wyłączają odpowiedzialności przedsiębiorcy. Zdaniem organu odwoławczego dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych badań technicznych jest sytuacją, na którą strona miała realny wpływ i mogła jej uniknąć. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że ogólna reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Zasady wykonywania międzynarodowego transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenie tych zasad reguluje zaś ustawa o transporcie drogowym. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania wobec skarżącej art. 92c u.t.d. Organ podniósł, że przesłanką zwolnienia od odpowiedzialności z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym jest sytuacja, gdy okoliczności i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na ich powstanie, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego, wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem dotyczącym Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które profesjonalny przewoźnik miał wpływ i mógł je przewidzieć. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wystąpienie okoliczności, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu, a które uzasadniałyby umorzenie postępowania. Organ podkreślił również, że kara za stwierdzone naruszenie jest ściśle określona w załączniku nr 3 do u.t.d. i nie może być zmniejszona. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie skarżąca I. K. zarzuciła naruszenie: 1) art. 7. k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 10 § 1 w z zw. z art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji; 3) art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy; 4) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącej na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 5) art. 78 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej jako świadka na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy; 6) art. 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej; 7) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez niezastosowanie w sprawie, gdy wadliwość postępowania wykazana została już na etapie pierwszej instancji dając podstawy do umorzenia postępowania; 8) art. 92c u.t.d., poprzez niezastosowanie w sprawie, a tym samym pozbawienie strony postępowania możliwości wykazania okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność prawno-administracyjną oraz zignorowanie wniosku strony w zakresie przeprowadzenia postępowania w tym zakresie; 9) art. 198 k.p.a., poprzez niezastosowanie w sprawie w wyniku rażącej niewspółmierności nałożonej kary do stwierdzonego naruszenia; 10) prawa materialnego tj. ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie art. 92c; 11) art. 2 Konstytucji RP, poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przed rozpoczęciem transportu pojazd był w naprawie i kierowca przed wykonaniem zadania przewozowego został zobligowany do udania się na stację diagnostyczną w celu wykonania technicznego badania okresowego. Stan techniczny był bez zastrzeżeń, co potwierdza dopuszczenie pojazdu do dalszej jazdy po kontroli przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Ponadto kierowca został przesłuchany w charakterze świadka bez udziału tłumacza, który był niezbędny. Kierujący bezsprzecznie nie rozumiał w pełni zadawanych mu pytań, a tym bardziej nie był w stanie odczytać treści protokołu z przesłuchania oraz protokołu z kontroli i opisu naruszenia. Ponadto strona postępowania nie była obecna podczas przeprowadzania dowodu z przesłuchania kierowcy. Skarżąca podniosła także, że uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto, w toku postępowania administracyjnego nie okazano stronie protokołu z przesłuchania świadka – kierującego pojazdem celem odniesienia się, jak również weryfikacji prawidłowości złożonych przez niego zeznań w odniesieniu do stanu faktycznego. Zdaniem skarżącej, naruszenie polegające na przekroczeniu terminu badań technicznych wynikło z przyczyn niezależnych od przewoźnika. Pojazd samochodowy zaraz po kontroli skierowano na stację diagnostyczną w celu potwierdzenia zdatności do ruchu. Badanie nie stwierdziło jakichkolwiek nieprawidłowości, co potwierdza adnotacja w CEPIK i wystawione zaświadczenie. Problem dotyczy jedynie przeoczenia z przyczyn niezależnych od skarżącej wykonania stosownej adnotacji w systemie CEPIK w wymaganym datą w dowodzie rejestracyjnym okresie. Skarżąca podniosła również, że dokonując kontroli stanu technicznego pojazdu lub zespołu pojazdów, organ kontroli obligatoryjnie sporządza protokół z kontroli stanu technicznego, w którym wyszczególnia kontrolowane podzespoły pod kątem ich sprawności i użyteczności do dalszej jazdy. Organ w treści decyzji stwierdził, że kontrolowany pojazd zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym, jednakże nie potwierdził tego protokołem kontroli stanu technicznego dołączonym do akt sprawy. Z powyższego wynika, że kontrolujący nie dokonał fizycznej kontroli stanu technicznego zespołu pojazdów, skupiając się jedynie na okazanych przez kierowcę dokumentach, co w ocenie skarżącej nie wydaje się być wystarczające. Organ kontroli jest zobligowany do udokumentowania określonych czynności podczas kontroli stanu technicznego, czego w przypadku przedmiotowej kontroli nie dopełniono, a co z kolei poddaje pod wątpliwość ustalenia kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Podstawę prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 2000 zł stanowił przepis art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z późn. zm.). Zgodnie z wymienionym przepisem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92c ust. 7 pkt 1 u.t.d.). Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają m.in obowiązki i warunki wynikające z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d. W okolicznościach niniejszej sprawy w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 4 października 2025 r. stwierdzono naruszenie opisane w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2000 zł za każdy pojazd. W rozpatrywanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, dokonane przez organy ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości. Jak ustalono na podstawie danych z systemu CEPIK oraz na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu, termin ważności badania technicznego samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] upłynął w dniu 29 sierpnia 2025 r. Wymogów w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dotyczą zarówno w przepisy unijne jak i w przepisy krajowe, a mianowicie Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 127, str. 51 z późn. zm., dalej jako "dyrektywa 2014/45/UE") oraz ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm., dalej jako "p.r.d."). Dlatego chybiony jest podniesiony w uzasadnieniu skargi argument strony, iż w pkt 22 art. 4 u.t.d. nie została wymieniona dyrektywa 2014/45/UE. Przepis ten wśród obowiązków lub warunków przewozu drogowego wymienia bowiem m.in obowiązki i warunki wynikające z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2014/45/UE, każde państwo członkowskie zapewnia, aby pojazdy zarejestrowane na jego terytorium były okresowo badane zgodnie z niniejszą dyrektywą w stacjach kontroli pojazdów upoważnionych przez państwo członkowskie, w którym pojazdy te są zarejestrowane. Badania zdatności do ruchu drogowego są przeprowadzane przez państwo członkowskie rejestracji pojazdu, przez organ publiczny, któremu to państwo członkowskie powierzyło to zadanie, lub przez wyznaczone organy lub podmioty nadzorowane przez to państwo członkowskie, w tym upoważnione podmioty prywatne. Art. 10 ust. 1 dyrektywy 2014/45/UE stanowi, że stacja kontroli pojazdów lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ państwa członkowskiego, który przeprowadził badanie zdatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na jego terytorium, wydaje dla każdego pojazdu, który pozytywnie przeszedł takie badanie, poświadczenie na przykład w postaci wzmianki w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, naklejki, świadectwa lub jakiejkolwiek innej łatwo dostępnej informacji. Poświadczenie wskazuje termin w jakim należy przeprowadzić następnie badanie zdatności do ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 2000/30/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 127, str. 134 z późn. zm.), świadectwo zdatności do ruchu drogowego odpowiadające najbardziej aktualnemu badaniu zdatności do ruchu drogowego lub jego kopia lub - w przypadku wydania elektronicznego świadectwa zdatności do ruchu drogowego - uwierzytelniony lub oryginalny wydruk takiego świadectwa oraz protokół najbardziej aktualnej drogowej kontroli technicznej mają być przechowywane w pojeździe, jeżeli są one dostępne. Na mocy art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 1 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5 p.r.d.). Przewidziane w art. 81 ust. 6-10 p.r.d. wyjątki od corocznego badania technicznego pojazdów nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Stosownie do art. 84 ust. 1 p.r.d. badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony na stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 1 i 2 p.r.d.). Zgodnie z art. 71 ust. 1 p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych w sposób niewątpliwy wynika, że termin okresowego badania technicznego kontrolowanego pojazdu upłynął dnia 29 sierpnia 2025 r., na co wskazują zapisy w dowodzie rejestracyjnym (k. 7 akt) oraz wydruk z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (k. 11 akt). Pozostaje także poza sporem, że termin ten nie został dotrzymany i do dnia kontroli przeprowadzonej 4 października 2025 r. badanie nie zostało wykonane. Wbrew stanowisku strony nie zostało ono również wykonane bezpośrednio po kontroli. Z informacji znajdujących się w ogólnodostępnej Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że badanie techniczne pojazdu marki [...] o nr rej. L. wykonano dopiero dniu 16 października 2025 r. Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania dowodów mogących podważyć wpis w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W świetle zatem powołanych przepisów, skoro w dniu kontroli dowód rejestracyjny nie zawierał stosownego wpisu potwierdzającego ważność badania technicznego samochodu ciężarowego, to skarżąca nie może skutecznie podważać faktu naruszenia, powołując się na okoliczność, że kontrolowany pojazd był sprawny. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż twierdzenia strony w tym zakresie, po pierwsze – nie mają znaczenia dla wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, albowiem kara została nałożona za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, a nie za poruszanie się pojazdem niezdatnym do ruchu, a po drugie – nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by jak twierdzi skarżąca, bezpośrednio po kontroli zostały przeprowadzone badania techniczne pojazdu. Trafnie również wywodzi organ, że dobry stan techniczny pojazdu nie zwalnia z konieczności wykonania badań okresowych pojazdu najpóźniej w ostatnim dniu ważności poprzedniego badania. Dokonane przez organ ustalenia znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli drogowej, który został sporządzony na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 u.t.d. i według ustalonego wzoru. Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., ponieważ został sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli – ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 820/23). Jednocześnie całkowicie nietrafne są podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku w aktach administracyjnych protokołu z kontroli stanu technicznego pojazdu, w którym wyszczególnia się kontrolowane podzespoły pod kątem ich sprawności i użyteczności do dalszej jazdy. Jeszcze raz podkreślić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy została przeprowadzona kontrola drogowa, o której mowa w art. 89 ust. 1 u.t.d. (kontrola dokumentów, o których mowa w art. 87 u.t.d.). Natomiast kontrola techniczna pojazdu jest odrębnym typem kontroli i znajduje swoje normatywne podstawy w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie art. 131 ust. 1 p.r.d. zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 r., poz. 2141 z późn. zm.), które dotyczy m.in. organizacji, szczegółowych warunków i sposobu wykonywania kontroli ruchu drogowego, w ramach której dochodzi do wytypowania pojazdu do drogowej kontroli technicznej wstępnej lub szczegółowej. W trakcie takiej kontroli dochodzi do sprawdzenia stanu technicznego pojazdu. Tego rodzaju kontrola nie stanowiła jednak podstaw wydania decyzji w niniejszej sprawie, w związku z czym zarzuty skargi we wskazanym zakresie są całkowicie chybione. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., dotyczącego zwolnienia od odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powyższa regulacja ma charakter wyjątkowy i znajduje zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdy okoliczności sprawy i dowody wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca nie miał jakiegokolwiek wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć. W ocenie skarżącej naruszenie wynikało z przyczyn od niej niezależnych. Skarżąca podnosiła, że kierowca pojazdu miał przed rozpoczęciem przewozu udać się na stację diagnostyczną w celu przeprowadzenia badania technicznego. W kontekście tak sformułowanych zarzutów przypomnieć należy, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny, niezależny od winy i jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Wynikająca z art. 92a ust. 1 u.t.d. kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz stanowi logiczne następstwo zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. To na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa. Dlatego to na skarżącej ciążył obowiązek wykazania, że wystąpiły okoliczności objęte hipotezą art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przy tym należy podnieść, że z treści powołanego przepisu prawa jednoznacznie wynika, że przesłanki jego stosowania aktualizują się w sytuacji, gdy okoliczności i dowody wskazują na brak wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Chodzi więc nie tylko o brak wpływu na powstanie naruszenia, ale też o brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń i okoliczności, a zatem wyłącznie o sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wymaga łącznego zaktualizowania się tak określonych nim przesłanek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt II GSK 709/24). Zasadnie zatem organ odwoławczy podkreślił, że przewoźnik nie może uchylać się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie powołując się na to, że winę za stwierdzone uchybienie ponosi kierowca. Przewoźnik odpowiada bowiem za działania i zaniechania osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności gospodarczej, jest odpowiedzialny za dobór, szkolenie i nadzór pracowników. Jednocześnie w niniejszej sprawie dowód z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka przeczy okolicznościom powoływanym przez stronę. Twierdzenia kierowcy jednoznacznie bowiem wskazują, że nie był on informowany o terminie przeglądu technicznego ciągnika ani o tym, że skończyła się ważność badań technicznych (protokół przesłuchania k. 4v akt adm.). Jeszcze raz należy podkreślić, że z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia i nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie przedsiębiorcy, a nawet lekkiego niedbalstwa. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Przepis ten ma charakter wyjątkowy. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Ocena organu w tym zakresie jest w pełni prawidłowa. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 92c u.t.d., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji zwolnienia od odpowiedzialności za naruszenie ustawy o transporcie drogowym to na stronie ciąży obowiązek wykazania okoliczności pozwalających na zastosowanie tego przepisu. Natomiast organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania okoliczności przewidzianych w art. 92c u.t.d. W niniejszej sprawie skarżąca nie powołała okoliczności wskazujących, że doszło do wyjątkowej sytuacji, której przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie była w stanie przewidzieć. Słusznie podkreślał organ odwoławczy, że ważność badania technicznego pojazdu upłynęła w dniu 29 sierpnia 2025 r., a kontrola miała miejsce w dniu 4 października 2025 r. Oznacza to, że pojazd poruszał się po drogach publicznych bez ważnych badań technicznych ponad miesiąc. Nie sposób tej okoliczności ocenić jako przeoczenia bądź lekkiego niedbalstwa. Dopuszczano bowiem do ruchu pojazd, którego stan techniczny nie został zweryfikowany. W tych okolicznościach, wbrew twierdzeniom skarżącej, materiał dowodowy sprawy nie wskazuje na wystąpienie okoliczności pozwalających na zwolnienie się skarżącej z odpowiedzialności za stwierdzone podczas kontroli naruszenie wskazane w l.p. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Trafnie zatem uznały organy, że brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wobec tego, że od ujawnienia naruszenia do dnia wydania decyzji nie upłynął dwuletni okres, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. i brak jest informacji odnośnie nałożenia tożsamej kary przez inny uprawniony organ (art. 92c ust. 1 pkt 2), organy zasadnie skoncentrowały się na rozważeniu możliwości zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. trafnie stwierdzając, że przepis ten nie może mieć zastosowania w okolicznościach sprawy. Wbrew zarzutom skargi organy nie dopuściły się mogących mieć wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów postępowania. Materiał dowodowy został zebrany prawidłowo i dawał podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Dlatego zarzuty naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a. należy uznać za bezzasadne. Podkreślenia wymaga, że realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza jednak, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Z akt spawy wynika również, że skarżąca została powiadomiona przez organ pierwszej instancji o treści art. 10 k.p.a. zarówno w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, jak również w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego (k. 16v. oraz k. 21 akt sprawy). W treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania wskazano, że podstawę wszczęcia postępowania stanowiły ustalenia z protokołu kontroli z dnia 4 października 2025 r. Do zawiadomienia organ załączył protokół kontroli wraz z załącznikami (zawiadomienie k. 16 17 akt adm.). Skarżąca na tym etapie postępowania nie wzięła jednak czynnego udziału w sprawie, mimo zapewnienia takiej możliwości przez organ. W szczególności nie podjęła jakichkolwiek czynności w celu zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym z protokołem przesłuchania świadka V. Y.. Natomiast w terminie wniosła odwołanie o decyzji organu pierwszej instancji. Na żądanie skarżącej sformułowane dopiero w odwołaniu organ odwoławczy przesłał na adres strony w dniu 17 grudnia 2025 r. kserokopię protokołu przesłuchania świadka (k. 49-51 akt adm.). Wprawdzie istotnie organ odwoławczy nie wstrzymał się z wydaniem rozstrzygnięcia do czasu doręczenia stronie powyższej przesyłki, jak również nie skierował do skarżącej zawiadomienia zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., jednakże nie ma podstaw do uznania, by uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca w treści skargi nie powołuje się na nowe argumenty, okoliczności i dowody, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są zarzuty skargi odnośnie nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, jak również zarzuty dotyczące przesłuchania kierowcy bez obecności tłumacza. Zgodnie z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W okolicznościach sprawy nie było potrzeby przesłuchania strony w sytuacji, gdy z materiału dowodowego w postaci dokumentu dowodu rejestracyjnego oraz wpisów w stosownym rejestrze wynika, że w dniu kontroli pojazd, którym skarżąca wykonywała międzynarodowy transport drogowy, nie posiadał ważnych badań technicznych. Z art. 86 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może przesłuchać stronę, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tego rodzaju sytuacja nie miała natomiast miejsca w niniejszej sprawie. Z kolei przesłuchany w charakterze świadka kierowca – obywatel B. V. Y. podczas przesłuchania w dniu 4 października 2025 r. oświadczył i potwierdził własnoręcznym podpisem, że zna język polski w stopniu komunikatywnym w mowie i w piśmie i nie potrzebuje tłumacza (protokół przesłuchania – k. 4v. akt adm.). Tym samym wywody strony, iż kierujący nie zrozumiał w pełni zadawanych mu pytań, a tym bardziej nie był w stanie zrozumieć treści protokołu z przesłuchania oraz protokołu z kontroli i opisu naruszenia nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie Sądu organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. W toku postępowania nie została naruszona zasada praworządności wyrażona w art. 6 k.p.a., zasada przekonywania z art. 11 k.p.a., ani zasada dwuinstancyjności postępowania, wyrażona w art. 15 k.p.a. Mając na względzie całokształt okoliczności sprawy nie ma też podstaw do przyjęcia naruszenia art. 8 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. i przekonująco wyjaśnia podstawy rozstrzygnięcia. Organy prawidłowo przyjęły również, że nie mogły mieć zastosowania w sprawie przepisy art. 189d oraz art. 189f k.p.a., odnoszące się dyrektyw wymiaru kary oraz instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Podkreślania wymaga, że stanowisko takie w zakresie dotyczącym kar za naruszenie warunków transportu drogowego prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyrokach z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23, z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1397/23 i II GSK 1456/23 oraz z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 2133/23. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela. Zakres zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. wyznacza art. 189a § 1 i 2 k.p.a. W szczególności z § 2 art. 189a k.p.a. wynika, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Uregulowanie w przepisach odrębnych wyżej wymienionych zagadnień stanowi wystarczającą podstawę do wyłączenia przepisów działu IVa k.p.a., stanowiących ogólną regulację odnoszącą się do administracyjnych kar pieniężnych. Przy tym nie jest wymagane, aby owe przepisy odrębne, mające szczegółowe zastosowanie w sprawach danego rodzaju, regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w dziale IVa k.p.a. Zakres normowania w przepisach odrębnych nie musi więc pokrywać się z zakresem normowania w przepisach wskazanego działu k.p.a. Jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa k.p.a. nie ma zastosowania. W sprawie mamy do czynienia z przepisem szczególnym, regulującym kwestie wynikające m.in. z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., jakim jest art. 92c u.t.d. Skoro z przepisu tego wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to przepis ten pozostaje odrębny w relacji do ogólnej regulacji działu IVa k.p.a. i inaczej normuje zagadnienie wskazane m.in. w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Brak użycia w art. 92c ust. 1 u.t.d. zwrotu "odstąpienie od wymierzenia kary", użytego w art. 189f § 1 k.p.a. nie ma wpływu na powyższą ocenę. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie zostanie nałożona kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Podzielić zatem należy prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana. Zasadnie również w zaskarżonej decyzji wskazano, że kara za stwierdzone naruszenie została określona w przepisach ustawy o transporcie drogowym w sposób sztywny, co wyłącza możliwość stosowania dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 189d k.p.a. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ drugiej instancji prawidłowo rozpoznał sprawę w jej całokształcie, nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości albo w części i orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości albo w części. Całkowicie bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 198 k.p.a., gdyż ta jednostka redakcyjna kodeksu postępowania administracyjnego utraciła moc z dniem 1 października 1995 r. i nie miała zastosowania w sprawie. Wobec bezzasadności zarzutów, jakie podniesione zostały w skardze oraz wobec niestwierdzenia przez Sąd innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek w tym zakresie został zawarty w skardze, a organ nie zgłosił wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie.