III SA/Łd 938/25

Dnia 15 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat Sędzia WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 października 2025 roku nr BP.500.203.2025.0165.LD5. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 2 października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej zwana k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.), Ip. 5.2, Ip. 5.5, Ip. 5.7, Ip. 5.11, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), dalej zwana ustawa o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1), art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 8 października 2020 r. o nałożeniu na M. M. (dalej zwany stroną lub skarżącym) kary pieniężnej w wysokości 8200 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 7950 złotych. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. 26 maja 2020 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie strony, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "B" M. M., ul. [...], 26-300 O.. Do kontroli strona okazała licencję Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzieloną 1 sierpnia 2017 r., z terminem ważności do 1 sierpnia 2022 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Kontrolą objęto okres od 26 maja 2019 r. do 25 maja 2020 r. W okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 7 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr WITD.DI.P.V0107/20/20/P z 12 sierpnia 2020 r., który to protokół został doręczony stronie 24 sierpnia 2020 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 8 października 2020 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8200 złotych. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: 1) lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych; 2) lp. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 złotych; 3) lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 150 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 550 złotych; 4) lp. 5.11- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, karą w wysokości 250 złotych, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, karą w wysokości 350 złotych, międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut - karą w wysokości 50 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin - karą w wysokości 100 złotych; 5) lp. 6.2.1 - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; 6) lp. 6.3.16 - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane jest karą w wysokości 500 złotych. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, w związku z : -brakiem przesłanek faktycznych i dowodowych, które powodowałyby możliwość nałożenia kary pieniężnej; -nierozpatrzeniem przez organ całości materiału dowodowego; -użyciem w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji określeń oraz przywoływaniem faktów, które nie miały miejsca. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że ustawa o transporcie drogowym nie wymusza na organie bezwzględnego karania przedsiębiorcy. Jako przedsiębiorca dołożył należytej staranności, aby nie dopuszczać do zdarzeń opisanych w protokole kontroli i uczynił wszystko aby działalność była prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Kierowcy są regularnie szkoleni, wynagrodzenie nie jest uzależnione od szybkości przewozu, a zrealizowane przewozy są skrupulatnie weryfikowane. Opisane w decyzji naruszenia powstały tylko i wyłącznie z inwencji kierowców i na ich powstanie skarżący jako przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu , o nich nie wiedział i nie mógł przewidzieć. W jego ocenie w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie do naruszenia z Ip. 6.3.16 wskazał, że w okresie objętym kontrolą pojazd o nr rej. [...] nie wykonywał przewozów na rzecz firmy P.P.H.U. "B" Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 18 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję ŁWITD z dnia 8.10.2020 r. Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 września 2021 r., sygn. akt. III SA/Łd 356/21, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Sąd uznał skargę za zasadną, wyjaśniając, że w przypadku dwóch opisanych naruszeń sankcjonowanych karami z lp. 5.5 (300 zł) oraz z lp. 5.7 (500 zł) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym doszło do nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów. Zatem w ocenie sądu nałożenie kar w takich wysokościach (300 złotych i 500 zł) należało uznać za nielegalne. W orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia. Przekroczenie minimalnych progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje bowiem uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji. Zatem naruszenie stwierdzone u kierowcy K. M. 13 grudnia 2019 r. podlegało wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i karze w wysokości 200 złotych. Z kolei naruszenie stwierdzone u kierowcy Ł. T. 24 lutego 2020 r. podlegało wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i karze w wysokości 350 złotych. Tymczasem organy w sposób błędny nałożyły karę osobno za skrócenie przez K. M. wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 min., a przypadku Ł. T. - osobno za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 min. W przypadku omawianych naruszeń doszło więc do podwójnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów (w przypadku każdego z tych kierowców), a takie działanie należało ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Sąd podkreślił, że z treści lp. 5.5 i lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie wynika żadna podstawa do sumowania kar z punktów 1 i 2. Z tych powodów sąd uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną decyzję. Biorąc pod uwagę uprawnienia reformatoryjne organu odwoławczego, wynikające z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., sąd uznał, że wystarczające będzie uchylenie jedynie decyzji organu II instancji, który ma uprawnienia, by decyzję organu w powyższym zakresie uchylić i orzec zgodnie ze wskazaniami sądu zawartymi powyżej. Za niezasadne sąd uznał z kolei zarzuty skargi odnoszące się do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszenia dokonane z inicjatywy kierowców, na które przedsiębiorca nie miał wpływu, których nie inicjował i o których nie wiedział. W ocenie sądu prawidłowa była konstatacja organu, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika. Wskazał, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, w aktach administracyjnych znajduje się materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia prowadzonego postępowania, a organy wzięły pod uwagę i prawidłowo rozważyły i oceniły podnoszoną w toku postępowania argumentację skarżącego. 17 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie, sygn. akt II GSK 2651/21, w którym umorzył postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Od tej daty wyrok WSA w Łodzi sygn. III SA/Łd 356/21 jest prawomocny. Zaskarżoną decyzją z 2 października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 8 października 2020 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8200 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 7950 złotych. Odnośnie naruszenia z lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca K. M. prowadził pojazd od godz. 09:39 dnia 16 grudnia 2019 r., do godz. 00:26 dnia 17 grudnia 2019 r. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 7 minut, w konsekwencji przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 7 minut. Kara za powyższe wynosi 100 złotych. Strona w odwołaniu nie odniosła się do niniejszego naruszenia. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 100 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że ponowna analiza danych cyfrowych wykazała, że: - kierowca K. M. o godz. 05:21 dnia 13 grudnia 2019 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 9 godzin i 42 minuty, tj. od godz. 19:39 dnia 13 grudnia 2019 r., do godz. 05:21 dnia 14 grudnia 2019 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 18 minut. Kara za powyższe wynosi 200 złotych; - kierowca K. M. o godz. 8:19 dnia 14 lutego 2020 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 10 godzin i 11 minut tj. od godz. 22:08 dnia 14 lutego 2020 r., do godz. 8:19 dnia 15 lutego 2020 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Kara za powyższe wynosi 100 złotych. Strona w odwołaniu nie odniosła się do niniejszego naruszenia. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny po rozpoznaniu przez organ odwoławczy wynosi łącznie 300 złotych. Odnośnie naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca Ł. T. o godz. 15:47 dnia 24 lutego 2020 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 46 minut, w okresie od godz. 03:07 do 10:53 dnia 25 lutego 2020 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 14 minut. Kara za powyższe wynosi 350 złotych. Strona w odwołaniu nie odniosła się do niniejszego naruszenia. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny po rozpoznaniu przez organ odwoławczy wynosi łącznie 350 złotych. Odnośnie naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza zapisów danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż: - kierowca K. M. prowadził pojazd od godz. 07:36 do godz. 12:57 dnia 20 grudnia 2019 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 48 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 18 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych; - kierowca K. M. prowadził pojazd od godz. 17:23 do godz. 22:16 dnia 24 stycznia 2020 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 45 minut i w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 15 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 złotych. Strona w odwołaniu nie odniosła się do niniejszego naruszenia. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 200 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności analiza przedłożonych danych cyfrowych z kart kierowców, oraz z tachografów cyfrowych wykazała, iż w pojeździe o nr rej. [...] miała miejsce jazda bez karty kierowcy przez 1 godzinę i 9 minut od godz. 22:35 dnia 28 lutego 2020 r., do godz. 00:03 dnia 29 lutego 2020 r. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości 5000 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 6.2.1 strona wskazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, to kierowca jest osobą bezpośrednio obsługującą urządzenie i dbającą o jego właściwą eksploatację. Kierowcy zatrudnieni u przedsiębiorcy są szkoleni i zapoznawani ze wszystkimi zasadami. Podpisują także stosowne oświadczenia. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wskazał, że fakt przeprowadzenia szkolenia dla kierowców czy też odebranie oświadczenia na piśmie, że będzie on przestrzegał przepisów, nie są wystarczające aby przedsiębiorca był zwolniony z odpowiedzialności administracyjnej. W niniejszej sprawie strona nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie stawianych przez siebie tez. Niemniej jednak organ odwoławczy stwierdził, iż rozmiar i wielokrotność stwierdzonych w toku kontroli naruszeń potwierdza jednoznacznie, iż przedsiębiorca nieudolnie organizował pracę kierowców i nie nadzorował jej wykonania w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 500 złotych. Organ odwoławczy wskazał, iż za poniżej wymienione przewozy przedsiębiorca powinien okazać wykresówki. Przewozy te, jak wynika m.in. z danych z systemu Viatoll, były realizowane po płatnych odcinkach dróg krajowych. Strona nie okazała wykresówek z pojazdu o nr rej. [...] z dni: 17, 18 grudnia 2019 r., oraz 16, 17 stycznia 2020 r. Łącznie nie okazano 4 wykresówek. Kara za powyższe wynosi 2000 złotych. Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.16 strona w odwołaniu wskazała, że w okresie objętym kontrolą pojazd o nr rej. [...] nie wykonywał przewozów w imieniu przedsiębiorcy. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wskazał, że argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie. Przedsiębiorca ograniczył się jedynie do postawienia stwierdzenia nie przedkładając żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Natomiast materiał dowodowy zgromadzony podczas kontroli wskazał, że rzeczony pojazd 17, 18 grudnia 2019 r., oraz 16, 17 stycznia 2020 r. poruszał się po płatnych drogach i został zarejestrowany przez system Viatoll. Podczas tych przejazdów używane było urządzenie Viabox zarejestrowane na stronę. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia organu kontrolnego w zakresie naruszeń, za które organ I instancji odstąpił od wymierzenia kary i umorzył postępowanie. W ocenie organu odwoławczego, działania organu I instancji w tym zakresie były prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem. Odnosząc się do treści odwołania, organ odwoławczy wskazał, iż art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia poczynione przez organ I instancji, wskazując, iż naruszenia stwierdzone podczas kontroli faktycznie miały miejsce. Zatem kara nałożona przez organ jest w pełni uzasadniona. W odwołaniu strona nie wskazała na żadne okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił zaś, że z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wynika, że okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, powinien wykazać sam przedsiębiorca. W przedmiotowym przypadku brak jest ponadto podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) nr (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy dodał, że aby doszło do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego w sprawach dotyczących kar pieniężnych nakładanych na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zastosowanie znajduje art. 189h k.p.a., regulujący instytucję przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wskazany art. 189h k.p.a. zamieszczony jest w dziale IVa, który został wprowadzony do kodeksu postępowania administracyjnego na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Przepisy tego działu określają zasady nakładania kar administracyjnych, w tym dyrektywy wymiaru kary, przypadki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary i udzielenie przez organ administracji publicznej pouczenia, przedawnienie nałożenia i egzekucji kary, odsetki od zaległej kary, a także zasady udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej. Stosowanie działu IVa k.p.a. uzasadnione jest wtedy, gdy w przepisach odrębnych nie uregulowano ww. zagadnień, co wynika wprost z treści art. 189a § 2 k.p.a. Dla wykładni art. 189a § 2 k.p.a. kluczowe znaczenie ma uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z 9 czerwca 2022 r., III OPS 1/21, gdzie podkreślono, że kodeksowa reguła kolizyjna określona w tym przepisie, swym zakresem obejmuje każdy przepis odrębny normujący jedną z kodeksowych instytucji zawartych w art. 189d, 189f-189k, w tym także przepisy, które obowiązywały w dniu wejścia w życie noweli z dnia 7 kwietnia 2017 r. Przepisy działu IVa k.p.a. stanowić mają zatem dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie działu IVa k.p.a. w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 k.p.a. Z powyższego organ odwoławczy wyprowadził wniosek, że jeżeli przepisy odrębne, także te które obowiązywały w dniu wejścia w życie działu IVa k.p.a., nie zawierają regulacji odpowiadającej którejkolwiek z instytucji określonej w art. 189d, 189f-189k k.p.a., wówczas luki w przepisach szczególnych wypełniają wskazane normy kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że w ustawie o transporcie drogowym uregulowano wyłącznie długość terminu przedawnienia. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Powołany przepis, na mocy art. 92c ust. 1a ustawy o transporcie drogowym, znajduje odpowiednie zastosowanie także w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Regulacja zawarta w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, wyłącza zatem możliwość stosowania art. 189g § 1 k.p.a., w myśl którego administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Dostrzec natomiast należy, że w przepisach ustawy o transporcie drogowym w ogóle nie uregulowano kwestii związanych z biegiem terminu przedawnienia. Wobec powyższego do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zastosowanie znajduje instytucja uregulowana odrębnie w art. 189h k.p.a., której przedmiotem jest przerwanie oraz zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wziął zatem pod uwagę art. 189h § 4 pkt 1 k.p.a., w myśl którego bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej. Stosownie do treści art. 189h § 5 pkt 1 k.p.a. termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu powszechnego właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy. Organ odwoławczy zważył, iż w niniejszej sprawie konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodnie z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 356/21, w którym sąd stwierdził, iż kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia organu kontrolnego w zakresie umorzenia postępowania w odniesieniu do naruszeń kierowcy K. K. z lp. 5.1 i lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy przyjął, że dwuletni termin przedawnienia określony w art. 92c ust. 1 pkt. 3 ustawy o transporcie drogowym z dniem wniesienia przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, tj. z dniem 12 lutego 2021 r., uległ zawieszeniu do 17 czerwca 2025 r., tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku WSA w Łodzi z 2 września 2021 r. sygn. III SA/Łd 356/21. Bieg terminu uległ zawieszeniu na okres 546 dni. Zatem dwuletni termin przedawnienia w tej sprawie został zawieszony na okres 546 dni, a w konsekwencji termin przedawnienia upłynie 15 grudnia 2026 r. Skargę do sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego z 2 października 2025 r. strona wniosła 8 listopada 2025 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, a także zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono mające wpływ na wynik postępowania, naruszenie przepisu materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się nałożeniem kary przez organ odwoławczy, mimo upływu ponad dwuletniego okresu od dnia ujawnienia sankcjonowanych naruszeń prawa. Z ostrożności procesowej skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił również naruszenie przepisu materialnego, tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary w wysokości 5000 złotych na mocy tego przepisu, podczas gdy nie może on być zastosowany do sytuacji prowadzenia pojazdu bez zalogowanej w tachografie karty kierowcy. W uzasadnieniu powyższej skargi skarżący, rozwijając znaczenie podniesionego zarzutu opartego na naruszeniu art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, wyjaśnił, że kontrola dająca początek niniejszemu postępowaniu przeprowadzona została w maju 2020 r. W jej toku sporządzony został protokół z 12 sierpnia 2020 r. zawierający opis stwierdzonych przypadków naruszenia przepisów materialnych, skutkujących później nałożeniem kary. Tym samym w ocenie skarżącego to właśnie 12 sierpnia 2020 r. powinien zostać uznany za datę, w której stanowiące przedmiot późniejszego postępowania administracyjnego naruszenia prawa zostały ujawnione. Odnosząc się do zarzutu opartego na naruszeniu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skarżący poddał pod osąd, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego dokonał niewłaściwej subsumpcji stanu faktycznego, polegającego na prowadzeniu pojazdu o nr rej. [...], pomiędzy godz. 22:35 w dniu 28 lutego 2020 r. a godz. 00:03 w dniu 1 marca 2020 r. pod normę będącą nośnikiem kary. Zdarzenie to zostało zakwalifikowane w sposób nieprawidłowy (błąd subsumpcji) jako delikt opisany pod Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Finalnie organ odwoławczy nałożył na skarżącego sankcję w wysokości 5000 zł za ten właśnie stan faktyczny, polegający na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującej nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Zdaniem skarżącego taka subsumpcja stanu faktycznego do normy sankcjonującej jest nieprawidłowa. W przypadku, w którym kierowca rozpoczynając wykonywanie przewozu umieszcza kartę w tachografie, natomiast w trakcie jego trwania wyciąga ją w sposób nieuprawniony w celu ukrycia właściwej aktywności zastosowanie, powinien znaleźć przepis Ip. 6.3.5. analizowanego tu załącznika. Na gruncie zdarzenia jazdy bez karty, opisanego w załączniku do protokołu kontroli i uzasadnieniu decyzji z 2 października 2025 r., nie wiadomo który z tych przypadków zaistniał - nie wynika to z treści. Organ kontrolny tego nie ustalił w odniesieniu do incydentu z 28 lutego i 1 marca 2020 r. Rozwijając niniejsze rozważania, skarżący przyznał też, iż w wariancie, w którym kierowca od początku nie umieszcza karty w tachografie, także nie może zostać zastosowany przepis Ip. 6.2.1. W takiej sytuacji organ powinien skorzystać z normy zapisanej pod Ip. 6.3.19 analizowanego tu załącznika. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem skarga podlega oddaleniu. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Na wstępie podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa rozpoznawana jest w warunkach związania organu i sądu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 356/21, którym sąd uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 18 stycznia 2021 r. nr BP.500.259.2020.0165.LD5.77 utrzymującą decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 8 października 2020 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8200 złotych za naruszenie przepisów transportu drogowego. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie podkreśla się, że ustanowiona w przepisie art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, iż skutki prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji (postanowienia) wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek uchylającego decyzję wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 353/16). Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat, (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 3 i 5 do art. 153). Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu tego przepisu oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Uwzględniając konsekwencje wynikające z treści art. 153 p.p.s.a., należy podkreślić, że w sytuacji, gdy organ i sąd działają w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wyroku uprzednio wydanym w sprawie, kontrola zgodności z prawem ponownie podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia powinna być przede wszystkim ukierunkowana na to, czy organ administracji zrealizował adresowane do niego wytyczne co do dalszego postępowania w sprawie, o ile - rzecz jasna - nie ustał walor prawnego związania tymi wytycznymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (stan prawny i faktyczny nie uległ bowiem zmianie). Należy w tym miejscu zaakcentować, iż we wspomnianym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 356/21, jednoznacznie przesądził, iż: 1) choć skarżący twierdził, że w okresie objętym kontrolą pojazd o nr rej. [...] nie wykonywał przewozów w imieniu przedsiębiorcy, to w ocenie sądu organ zasadnie wskazał, że przedsiębiorca nie przedłożył dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Tymczasem pojazd ten poruszał się 17, 18 grudnia 2019 r., oraz 16, 17 stycznia 2020 r. po płatnych drogach i został zarejestrowany przez system Viatoll, a podczas tych przejazdów używane było urządzenie Viabox zarejestrowane na przedsiębiorcę M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PPHU "B". Materiał zgromadzony przez organy odnośnie do tego naruszenia był zatem wystarczający do nałożenia kary 2000 złotych (po 500 złotych za każdy dzień), a skarżący nie zdołał skutecznie wzruszyć ustaleń organów, 2) organ wadliwie zastosował przepisy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny – w odniesieniu do naruszeń ujętych w lp. 5.5 i 5.7 załącznika nr 3 do ustawy. Z ustaleń organów wynika, że kierowca K. M. o godz. 05:21 dnia 13.12.2019 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 9 godzin i 42 minuty tj. od godz. 19:39 dnia 13.12.2019 r. do godz. 05:21 dnia 14.12.2019 r. Zatem kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 18 minut. Organ nałożył za powyższe naruszenie karę w kwocie 300 złotych – sumując przekroczenie z pkt 1 (skrócenie o czas do 1 godziny – 100 zł) i pkt 2 (skrócenie o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut - 200 zł) lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy. Z ustaleń organów wynika, że kierowca Ł. T. o godz. 15:47 dnia 24.02.2020 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 46 minut, w okresie od godz. 03:07 do 10:53 dnia 25.02.2020r. Zatem kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 14 minut. Organ nałożył za powyższe naruszenie karę w kwocie 500 złotych – sumując przekroczenie z pkt 1 (skrócenie o czas do 1 godziny – 150 zł) i pkt 2 (skrócenie o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut - 350 zł) lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie sądu omawiane naruszenia podlegają wyłącznie sankcji przewidzianej z lp. 5.5.2 oraz lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do ustawy. W przypadku dwóch opisanych naruszeń sankcjonowanych karami z lp. 5.5 oraz z lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy doszło do nieuprawnionego, wielokrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów. Zatem w ocenie sądu nałożenie kar w takich wysokościach (300 złotych i 500 zł) należało uznać za nielegalne. Naruszenie stwierdzone u kierowcy K. M. w dniu 13 grudnia 2019 r. podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy i karze w wysokości 200 złotych. Z kolei naruszenie stwierdzone u kierowcy Ł.T. w dniu 24 lutego 2020 r. podlega wyłącznie sankcji przewidzianej w pkt 2 lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy i karze w wysokości 350 zł, 3) nietrafne były zarzuty skargi związane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym regulujących tzw. okoliczności egzoneracyjne, pozwalające uwolnić się przedsiębiorcy od konsekwencji stwierdzonych naruszeń. Zdaniem sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organy słusznie uznały, iż nie było podstaw do zastosowania tych przepisów, 4) prawidłowo i w sposób wszechstronny zebrano w sprawie materiał dowodowy, który okazał się wystarczający do ujawnienia wspomnianych wcześniej naruszeń. Organy administracji nie naruszyły zatem w tym zakresie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. regulujących obowiązki organów administracji związane z należytym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Niepodzielenie argumentacji skarżącego nie świadczy o jej pominięciu i niewłaściwej ocenie materiału dowodowego dokonanej w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo omówił dowody, na których oparł się ustalając naruszenia, za które nałożona została kara. Powtarzające się naruszenie świadczą o nieprawidłowej organizacji i niewystarczającej dyscyplinie pracy w przedsiębiorstwie skarżącego. Na unikanie takich uchybień niewątpliwie może mieć wpływ przedsiębiorca, który powinien zdyscyplinować kierowców. W świetle powyższego, przedmiotem kontroli sądu obecnie rozpoznającego sprawę nie mogła już być zasadnicza oś zarzutów skarżącego opierająca się na twierdzeniu, iż w sprawie organy wydające decyzje nie przeanalizowały dokładnie stanu faktycznego i nie podjęły jakichkolwiek czynności, aby ten stan wyjaśnić, tak jak miało to miejsce w poprzednio wniesionej skardze w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 356/21. Kwestie te zostały już bowiem w sposób wiążący rozstrzygnięte w przywołanym wyroku z 2 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 356/21. Obowiązkiem sądu była zatem jedynie ocena, czy organ administracji zrealizował wcześniejsze zalecenia sądu w zakresie zastosowania prawidłowego sposobu określania wymiaru kary w odniesieniu do naruszenia z lp. 5.5 oraz z lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto obowiązkiem sądu była również ocena nowych zarzutów przedstawionych w skardze w niniejszej sprawie, które opierały się na naruszeniu przepisu materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się nałożeniem kary przez organ odwoławczy, mimo upływu ponad dwuletniego okresu od dnia ujawnienia sankcjonowanych naruszeń prawa. Z ostrożności procesowej skarżący zarzucił również naruszenie przepisu materialnego, tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary w wysokości 5000 złotych na mocy tego przepisu, podczas gdy nie może on być zastosowany do sytuacji prowadzenia pojazdu bez zalogowanej w tachografie karty kierowcy. W ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy w pełni zrealizował zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 356/21, gdyż z tytułu naruszenia, o którym mowa pod poz. lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzył skarżącemu karę w wysokości 200 złotych, natomiast z tytułu naruszenia, o którym mowa pod poz. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzył karę w wysokości 350 złotych. W zarzutach skargi z 8 listopada 2025 r. nie pojawiły się zresztą argumenty, zmierzające do wykazania, iż organ naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż nie wykonał lub błędnie wykonał zalecenia sądu. Za niezasadny sąd uznał przy tym zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się nałożeniem kary przez organ odwoławczy, mimo upływu ponad dwuletniego okresu od dnia ujawnienia sankcjonowanych naruszeń prawa. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Należy wyjaśnić, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zastosowanie znajduje instytucja uregulowana odrębnie w art. 189h k.p.a., której przedmiotem jest przerwanie oraz zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z art. 189h k.p.a.: § 1. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości strony. § 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. § 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. § 4. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem: 1) wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej; 2) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 3) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy odrębne przewidują możliwość zarządzenia zabezpieczenia; 4) wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 2-4. § 5. Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 1) uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu powszechnego właściwego do rozpoznania odwołania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy; 2) uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 3) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 4) podjęcia postępowania w przypadku, o którym mowa w art. 97 § 2. W konsekwencji powyższego w ocenie sądu zasadnym było przyjęcie, że dwuletni termin przedawnienia określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, który rozpocząłby swój bieg od dnia ujawnienia naruszenia, tj. od 24 sierpnia 2020 r. (czyli od dnia doręczenia stronie protokołu nr WITD.DI.P.V0107/20/20/P z 12 sierpnia 2020 r.), a zakończyłby się 24 sierpnia 2022 r., z dniem wniesienia przez stronę skargi do WSA w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 356/21 (tj. z dniem 12 lutego 2021 r.) uległ zawieszeniu do 17 czerwca 2025r., tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku WSA w Łodzi z 2 września 2021 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 356/21. Zatem dwuletni termin przedawnienia zawieszony wniesioną przez stronę skargą, ponownie rozpoczął bieg 17 czerwca 2025 r. Tym samym, biorąc pod uwagę liczbę dni dzielących doręczenie protokołu z kontroli drogowej i wniesienie przez stronę skargi, oraz datę wznowienia biegu terminu określonego w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, należy stwierdzić, że upłynie on dopiero w 2026 r. Innymi słowy, bieg terminu uległ zawieszeniu na okres 546 dni. Zatem dwuletni termin przedawnienia w tej sprawie został zawieszony na okres 546 dni, i w konsekwencji nie upłynął w dniu wydania zaskarżonej decyzji. (upłynąłby 15 grudnia 2026 r.) W powyższym kontekście należy przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 147/25, w którym wyjaśnił, że: "W kontekście wszystkich dotychczasowych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie widzi uzasadnionych powodów, zważywszy zwłaszcza na cele, które przyświecały ustawodawcy przy wprowadzaniu ogólnej, kodeksowej regulacji administracyjnych kar pieniężnych, by przesłankę z art. 92c ust. 1 pkt 3 UTD, której zaistnienie skutkuje zastosowaniem odpowiednika "odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej", a więc jest skutkiem jej zmaterializowania się, nie traktować równocześnie jako terminu przedawnienia nałożenia owej kary, który sankcjonowany jest wyżej wspomnianym skutkiem niewszczynania bądź umorzenia wszczętego już postępowania. W związku z tym, art. 92c ust. 1 pkt 3 UTD w istocie wyłącza zastosowanie nie tylko wspomnianego wyżej art. 189f k.p.a., ale także art. 189g § 1 i 2 k.p.a. Nie wyłącza natomiast zastosowania art. 189h k.p.a., który - jak wskazano wyżej - pozostaje poza "mechanizmem wyłączeniowym" przewidzianym w art. 189a § 2 k.p.a. Dzieje się tak dlatego, że w art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. ustawodawca odniósł się wyłącznie do kwestii terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, co należy odczytywać literalnie i ściśle. Jeżeli bowiem w zamiarze ustawodawcy leżałoby całościowe uregulowanie kwestii przedawnienia, a więc zarówno długości samego terminu, jak również reguł jego przerywania bądź wstrzymywania, to regulacja powyższa odnosiłaby się nie do samych terminów, a do całej instytucji prawnej przedawnienia.". Dokonując analizy powyższego merytorycznego argumentu skarżącego, podniesionego w skardze, sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie upłynął ponad dwuletni okresu od dnia ujawnienia sankcjonowanych naruszeń prawa, który pozwoliłby umorzyć wszczęte w tej sprawie postępowanie. Jako bezpodstawny sąd ocenił również zarzut naruszenia przez organ przepisu materialnego, tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary w wysokości 5000 złotych na mocy tego przepisu, podczas gdy nie może on być zastosowany do sytuacji prowadzenia pojazdu bez zalogowanej w tachografie karty kierowcy. Należy przypomnieć, że lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Za powyższe naruszenie przewidziana została kara w wysokości 5000 zł. Z kolei lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje zachowanie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych – za powyższe naruszenie została przewidziana kara w wysokości 3000 zł. Zarzut ten został oceniony w wyroku III SA/Łd 356/21 i zarówno organ jak i sąd rozpoznający niniejszą skargę są tą oceną związani. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. ec