III SA/Łd 93/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 października 2023 roku nr UP-804/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z 24 października 2023 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z 18 stycznia 2023 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Jak wynika z akt administracyjnych spawy, powyższą decyzję doręczono stronie skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (awizo) 13 listopada 2023 r. Z adnotacji na kopercie i ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (karta 44 akt) wynika, że doręczyciel 30 października 2023 r. wobec nieobecności adresata, pozostawił awizo w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Przesyłkę awizowano powtórnie 7 listopada 2023 r. Wobec niepodjęcia przesyłki w terminie, została ona zwrócona do adresata 14 listopada 2023 r. Na skutek prośby skarżącego zawartej w piśmie z 22 grudnia 2023 r., decyzję z 24 października 2023 r ponownie przesłano skarżącemu 8 stycznia 2024 r. Na decyzję tę P. M. 19 stycznia 2024 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie. W przedmiotowej sprawie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 24 października 2023 r. została doręczona P. M. 13 listopada 2023 r. w trybie określonym w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." W tym zakresie wskazać należy, że podstawowym sposobem doręczania pism w postępowaniu administracyjnym, jest doręczenie bezpośrednie stronie (lub jej pełnomocnikowi strony) w jej mieszkaniu, miejscu pracy, albo na adres korespondencji wskazaniu w bazie adresów elektronicznych, czy w lokalu organu administracji publicznej, lub też w każdym miejscu, gdzie stronę można zastać - co wynika z art. 42 § 1-3 k.p.a. W myśl art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 - operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, bądź pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1 pkt 1 i 2). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty zawiadomienia (§ 3). Zgodnie zaś z § 4 art. 44 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przepis art. 44 k.p.a. ustanawiając opisany wyżej tryb doręczenia korespondencji umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo, którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej lub z urzędu gminy (miasta) w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia terminu. Innymi słowy, zastępcza forma doręczenia pism przewidziana w art. 44 k.p.a. rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru skierowanej do skarżącego przysyłki zawierającej opisaną decyzję. Z adnotacji doręczyciela wynika, że wobec niemożności doręczenia przesyłki w sposób bezpośredni, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym Poddębice w dniu 30 października 2023 r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma (awizo) umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Ponieważ adresat we wskazanym terminie nie podjął przesyłki, została ona zwrócona do nadawcy 14 listopada 2023 r. Uwzględniając, że awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 30 października 2023 r., stosowanie do art. 44 § 4 w zw. z art. 44 § 1 k.p.a. decyzję należało uznać za doręczoną skarżącemu 13 listopada 2023 r. Tym samym, termin 30 dni na wniesienie skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. liczony od 14 listopada 2023 r. upłynął z końcem 13 grudnia 2023 r. Skarżący wniósł natomiast skargę 19 stycznia 2024 r., a zatem po terminie. Skarga została wniesiona tradycyjną drogą pocztową, przesyłką poleconą. Datę nadania przesyłki potwierdza datownik placówki pocztowej odciśnięty na kopercie (k. 5 akt sprawy). Skarżący w skierowanym do organu piśmie z 22 grudnia 2023 r. złożył prośbę o ponowne przesłanie decyzji. W odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek, organ przesłał stronie odpis decyzji, która została przez skarżącego odebrana 8 stycznia 2024 r. Podkreślić jednak należy, że dodatkowe przesłanie skarżącemu odpisu decyzji nie wywarło skutku polegającego na ponownym rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia skargi. Termin ten winien być liczony od daty pierwszego doręczenia. Zatem późniejszej doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji, które nastąpiło 8 stycznia 2024 r. miało walor wyłącznie informacyjny i nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie doręczenie skarżącemu decyzji w trybie awizo było skuteczne, a zatem ponowne jej doręczenie nie otworzyło nowego terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd orzekł o odrzuceniu skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu. e.o.