Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III SA/Łd 820/26

Postanowienie WSA w Łodzi z 5 listopada 2026 r., III SA/Łd 820/26

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia
5 listopada 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Dnia 5 listopada 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodnicząca sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na czynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nałożenia opłaty dodatkowej za brak opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. d.cz.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na "czynności Prezydenta Miasta Łodzi oznaczone sygnaturą: ZDiT-IP.4023.11609.2026, w tym na: 1. czynność polegającą na wymuszaniu opłaty parkingowej, 2. czynność polegającą na odmowie przyjęcia odwołania, 3. czynność polegającą na uznaniu odwołania za niedopuszczalne, 4. czynność polegającą na zastosowaniu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w sposób prowadzący do ograniczenia prawa do odwołania oraz do wymuszenia opłaty parkingowej, a także postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 28 lipca 2026 roku, sygn. SKO.4141.336.2026, które utrwaliło wadliwą interpretację organu, - odmówiło merytorycznej kontroli czynności - potwierdziło bezprawne odrzucenie odwołania". Wskazując na naruszenie Konstytucji RP, ustawy o drogach publicznych oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności pobrania opłaty parkingowej, stwierdzenie naruszenia prawa przez odmowę przyjęcia odwołania, uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 lipca 2026 roku i nakazanie organowi ponownego rozpatrzenia sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Skarga M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 28 lipca 2026 roku, nr SKO 4141.336.2026 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Łd 657/26 i zostanie odrębnie rozpoznana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na czynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nałożenia opłaty dodatkowej za brak opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszej skargi, jest czynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie nałożenia opłaty dodatkowej za brak opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Rozważenia więc wymagało, czy zaskarżona "czynność" może być kwalifikowana, jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w cytowanym powyżej art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący został zobowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], który miał miejsce 24 czerwca 2026 roku na drodze publicznej (tj. ul. A. w Ł.) w Strefie Płatnego Parkowania w Ł. (oznaczonej znakami D-44i D-45), na miejscu postojowym wyznaczonym znakami P-19 i D-18, z dodatkowym oznaczeniem "płatny". Podstawę prawną wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych stanowi art. 13f ust. 1 w zw. z art. 13f ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 889), dalej u.d.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 u.d.p.). Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust. 1 u.d.p.). Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (art. 13f ust. 2 u.d.p.). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p.). Zgodnie z § 1 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi Nr XIII/329/25 z dnia 15 stycznia 2025 roku w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Łodzi oraz opłat za postój w tej strefie i sposobu ich pobierania (Łódzk. z 2025 r., poz. 2144), ustala się strefę płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Ł., zwaną dalej Strefą, której zakres terytorialny jest określony w załączniku Nr 1 do uchwały. Wysokość opłat za postój pojazdów samochodowych w Strefie określona została w załączniku Nr 4 do uchwały (§ 2 uchwały). Z kolei, Regulamin strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Łodzi, określający zasady funkcjonowania Strefy, w tym zasady wydawania i sprzedaży abonamentów parkingowych, stanowi załącznik Nr 5 do uchwały (§ 4 uchwały). W myśl § 7 ust. 1 załącznika Nr 5 do uchwały, w przypadku stwierdzenia przez kontrolera faktu parkowania w Strefie bez uiszczonej opłaty albo przekroczenia limitu czasu wskazanego na bilecie parkingowym kontroler: 1) wystawia wezwanie, które musi zawierać wskazanie dnia, godziny i minuty jego wystawienia. Wezwanie może zostać umieszczone na przedniej szybie pojazdu za wycieraczką lub 2) zapisuje w systemie elektronicznym rejestrującym opłaty dodatkowe dane do raportu z kontroli; raport z kontroli może zostać dostarczony przez operatora pocztowego osobie, na którą zarejestrowany jest pojazd, zwykłą przesyłką listową albo listem poleconym. Stosownie do treści § 8 załącznika Nr 5 do uchwały, za parkowanie w Strefie bez uiszczonej opłaty za postój lub przekroczenie limitu czasu postoju wskazanego na bilecie parkingowym (lub w systemie płatności mobilnych) pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 300 zł. Opłatę dodatkową, o której mowa w § 8, należy wnieść w terminie 14 dni od daty przeprowadzenia kontroli (§ 9 ust. 1 załącznika Nr 5 do uchwały). Opłata dodatkowa podlega egzekucji w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 858, 859, 1222, 1473, 1572, 1615 i 1964). Brak wezwania na przedniej szybie za wycieraczką pojazdu, brak wysyłki raportu z kontroli lub niedostarczenie go przez operatora pocztowego, nie uchyla obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej i nie ma wpływu na możliwość skutecznego procedowania poszczególnych etapów egzekucji, o której mowa w ust. 3. (§ 9 ust. 3 i 4 załącznika Nr 5 do uchwały). Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w Strefie bez uiszczonej opłaty za postój w terminie 14 dni od daty przeprowadzenia kontroli (stanowiące w istocie pierwsze wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej) nie stanowi aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obowiązek uiszczenia zarówno opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują odrębnego postępowania, w wyniku którego organ dokonywałby wymiaru opłaty dodatkowej. W myśl art. 40d ust. 2 u.d.p., opłaty dodatkowe podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji W przypadku gdy obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oznacza to, że wezwanie (zawiadomienie) do uiszczenia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro bowiem niewykonanie tego obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do jego przymusowego wykonania, to w tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, a ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień wydanych postępowaniu egzekucyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 61). W przypadku zatem obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za brak opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, który powstaje z mocy prawa, możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego przez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku, czy błędu co do osoby zobowiązanego (por. m.in. wyrok NSA z 21 stycznia 2026 roku, sygn. akt I GSK 1087/24). Skoro zatem wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania bez poniesienia opłaty nie jest decyzją administracyjną, ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to nie mogło być poddane kontroli sądowoadministracyjnej, ponieważ nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Skarga natomiast na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 28 lipca 2026 roku, nr SKO 4141.336.2026 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Łd 657/26 i zostanie odrębnie rozpoznana. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę. d.cz.

Informacje o sprawie

Data wpływu
15 października 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Sędziowie
Monika Krzyżaniak /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny