III SA/Łd 815/25

Dnia 9 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 9 września 2025 roku nr 1001-IUOD-2.4811.5029.2025.2 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz W. W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 13 listopada 2025 r., pod pozycją 4166.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 9 września 2025 r. odmówił W.W. uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia, a także o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Decyzja została doręczona skarżącemu elektronicznie 12 września 2025 r. Pismem z 26 września 2025 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołaną wyżej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 9 września 2025 r. Jednocześnie kolejnym pismem z 26 września 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powołaną wyżej decyzję. Zawiadomieniem z 6 października 2025 r. organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1–3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję lub to postanowienie bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję lub postanowienie, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769, 1222 i 1688 oraz z 2025 r. poz. 619, 621 i 622) albo konsul (§ 3). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przywołany art. 52 § 3 p.p.s.a., dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronie wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., dopuszczający jako wyjątek możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w pierwszej instancji, zgodnie z zasadami wykładni prawa nie może być interpretowany rozszerzająco. Wprowadzając omawiany przepis, ustawodawcy chodziło wyłącznie o przyznanie stronie uprawnienia do dokonania wyboru, czy chce wyczerpać drogę administracyjną (przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), czy też chce z niej zrezygnować i z pominięciem wniosku od razu wnieść skargę do sądu administracyjnego. Konsekwencje tego wyboru obciążają stronę. Wykluczone jest, aby ta strona korzystała z prawa do zaskarżenia danego aktu niejako "dwutorowo", tj. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz równolegle skargę do sądu administracyjnego na decyzję nieostateczną (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2019 r., w sprawie I OZ 1169/19, orzeczenie dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący pismem z 26 września 2025 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 9 września 2025 r. Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony jest obecnie w toku. Skoro zatem skarżący złożył w toku postępowania administracyjnego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to dokonał w ten sposób wyboru trybu zaskarżenia pierwszoinstancyjnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 9 września 2025 r. Tym samym wolą skarżącego było wyczerpanie drogi administracyjnej. W tej sytuacji wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga na pierwszoinstancyjną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 9 września 2025 r., jako decyzję nieostateczną, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów sąd, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. d.j.