III SA/Łd 446/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

S.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] orzekająca o wymeldowaniu skarżącej wraz z małoletnimi dziećmi z pobytu stałego w lokalu przy ul. A. 10/12 w S. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca podniosła, iż zameldowanie jest aktem rejestracji danych, z którym wiąże się wiele istotnych spraw życiowych, związanych w szczególności z podejmowaniem czynności w urzędach, czy innych instytucjach, dla dokonania których wymagane jest wylegitymowanie się dokumentem potwierdzającym miejsce stałego zamieszkania i zameldowania. Wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi zatem skarżącej oraz jej córkom codzienne funkcjonowanie, związane choćby z korzystaniem z usług banku, poczty, czy też możliwości rejestracji w przychodni lekarskiej, a co za tym idzie może spowodować powstanie znacznej szkody jak i trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wskazała nadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że zarówno ona, jak i jej córki pozostaną bezdomne, gdyż z dniem 30 czerwca 2017 r. upływa termin zawartej przez stronę umowy najmu lokalu, w którym czasowo mieszkają. Tym samym w ocenie skarżącej wniosek jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.:Dz. U. z 2016 r. poz. 718) - dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć o ocenę zarówno wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne: www.cbois. nsa.gov.pl). Z treści powyżej powołanych przepisów wynika, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli zaskarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie jednak trzeba mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wniosek ten dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny. Nie ma ono natomiast charakteru nieodwracalnego. Tym samym decyzja o wymeldowaniu z reguły nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, nie można jej również zaliczyć do decyzji, które po ich wykonaniu mogłyby prowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody. Celem decyzji o wymeldowaniu jest aktualizacja ewidencji ludności poprzez doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji (zameldowania). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym, że decyzja o wymeldowaniu nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 października 2013 r. sygn. akt II OZ 914/13, z 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 976/13, z 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1146/13, z 19 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1189/13, www.cbois.nsa.gov.pl). Skoro decyzja taka nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym jej wykonanie nie może spowodować negatywnych skutków dla strony (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II OZ 734/13, z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 66/14, z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 976/13, www.cbois.nsa.gov.pl). Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącej, sprowadzającej się w zasadzie do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej codzienne funkcjonowanie z uwagi na brak możliwości wylegitymowania się dowodem tożsamości, potwierdzającym miejsce stałego zameldowania, Sąd stwierdza, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym w dowodzie osobistym zamieszcza się dane dotyczące osoby, dla której został wydany oraz dane dotyczącego dowodu osobistego. Nie zamieszcza się natomiast danych dotyczących miejsca zameldowania na pobyt stały. Powyższe wynika z art. 12 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 391). Wykonanie zaskarżonej decyzji, nie nieumożliwi także, wbrew twierdzeniu skarżącej, przysługującego jej oraz jej małoletnim dzieciom prawa do skorzystania z opieki zdrowotnej. Jak wynika bowiem z regulacji ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. nr 1793) potwierdzenie i weryfikacja prawa do świadczeń opieki nie następuje na podstawie adresu stałego zameldowania, a na podstawie wskazanych w ustawie dokumentów, w tym między innymi na podstawie nr PESEL. Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostaje również podniesiony przez stronę argument zbliżającego się terminu upływu zawartej przez nią umowy najmu lokalu, w którym aktualnie tymczasowo przebywa. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżąca nie wskazała, aby w przedmiotowej sprawie uzasadnione było zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. bg