III SA/Łd 4/26

Dnia 9 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 21 listopada 2025 roku nr 76/2025 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wyrównania uposażenia zasadniczego za okres od 1 stycznia 2023 roku do 21 lutego 2023 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z dnia 7 października 2025 roku nr SSk-1202/5/25; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi na rzecz Ł. S. kwotę 497,- (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 21 listopada 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z 7 października 2025 r., o odmowie przyznania Ł. S. (dalej: strona lub skarżący) prawa do uposażenia zasadniczego od 1 stycznia 2023 r. do 21 lutego 2023 r. ustalonego w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową w wysokości 1238,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami, w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i postępowanie w tym zakresie umorzył oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Funkcjonariusz Ł. S.został zwolniony ze służby w Policji z dniem 21 lutego 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za styczeń i luty 2023 r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. 27 sierpnia 2025 r. strona złożyła wniosek (wezwanie do zapłaty), w którym wniosła o: 1) wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz wyrównanie i wypłatę pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę wyliczonych na podstawie uposażenia należnego na ostatnim zajmowanym stanowisku wraz z ustawowymi odsetkami przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2023 r., tj.: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w 2023 r., odprawy (6 ostatnich pensji) i nagrody rocznej za 2023 r.; 2) zapłaty łącznej kwoty 1238,40 zł brutto (tj. kwoty 619,20 zł brutto za styczeń 2023 r. i kwoty 619,20 zł brutto za luty 2023 r.) tytułem wyrównania świadczeń za styczeń i luty 2023 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania na wskazany rachunek bankowy. Komendant Powiatowy Policji w Pabianicach wydał 7 października 2025 r. decyzję, w której odmówił stronie przyznania prawa do uposażenia zasadniczego od 1 stycznia 2023 r. do 21 lutego 2023 r. ustalonego w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową w wysokości 1238,40 złotych wraz z ustawowymi odsetkami. Strona odwołała się od powyższej decyzji. Decyzją z 21 listopada 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z 7 października 2025 r., w której stwierdził, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza Policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w 2023 r. reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń w mocy stosuje się kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia przysługującego policjantom za styczeń i luty 2023 r. Uposażenie strony wypłacone za styczeń i luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi podzielił także stanowisko organu I instancji co do odmowy stronie wyrównania oraz wypłaty świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, bowiem ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które to uposażenie nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. Ponadto zauważył, iż ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie wyrównywania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych będących pochodną uposażenia. Przechodząc do kwestii żądania wypłaty odsetek za opóźnienie, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi stwierdził, że ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który stanowiłby podstawę do żądania wypłaty ustawowych odsetek od niewypłaconego w terminie uposażenia. Brak natomiast przepisu na gruncie ustawy o Policji, jak również w Kodeksie postępowania administracyjnego, który mógłby stanowić podstawę do orzekania w tej kwestii, powoduje, ze żądanie dotyczące wypłaty odsetek nie ma charakteru sprawy administracyjnej. Rozpoznanie sprawy o odsetki od uposażenia (również w przypadku jego przyznania) nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez organy administracji publicznej, natomiast dochodzenie omawianych roszczeń możliwe jest na drodze cywilnoprawnej. Dlatego też Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzenia w tym zakresie postępowania z uwagi na fakt, iż organ I instancji wydał decyzję w tej części bez podstawy prawnej. Skargę do sądu na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi wniosła strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne i wybiórcze wyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpoznania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 2) art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym w odwołaniu z 22 października 2025 r. a dotyczącym niekonstytucyjności - z powodu dyskryminacji art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, która to miała istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy; 3) art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 cytowanej ustawy jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP; 4) art. 32 Konstytucji RP, tj. naruszenie zasady równości obywatela wobec prawa poprzez uchwalenie ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r., w której nie uchwalono waloryzacji uposażeń funkcjonariuszy służb mundurowych podległych MSWiA od 1 stycznia 2023 r.; 5) art. 2 Konstytucji RP, polegające na obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co narusza zasadę ochrony praw nabytych i ochronę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz niedziałania prawa wstecz, wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego; 6) art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co stanowi nieproporcjonalne i nieuzasadnione naruszenie przysługującego prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego. W konkluzji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji i przyznanie skarżącemu podwyżki uposażenia oraz pozostałych świadczeń za styczeń i luty 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej, jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję), konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesiono. Spór w sprawie dotyczył kwestii przeliczenia i wypłacenia skarżącemu wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. ze składowymi zobowiązań finansowych przysługujących przy przejściu na emeryturę wraz z zaległymi odsetkami ustawowymi. Przy czym strona skarżąca stała na stanowisku, że sprawa powinna mieć charakter cywilnoprawny, dlatego skierowała do organu wezwanie do zapłaty w trybie art. 187 k.c. Odmiennie sprawę zakwalifikowały organy Policji, zawiadamiając skarżącego, że w sprawie tej – zgodnie z art. 61 § 1 i 4 k.p.a. – z dniem 4 września 2025 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne (pismo Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z 8 września 2025 r.). We wniesionej skardze podniesiono szereg zarzutów, głównie związanych z oceną konstytucyjności art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 w zakresie, w jakim w negatywny sposób regulacja ta oddziaływała na wysokość świadczeń przysługujących skarżącemu w związku z przejściem na emeryturę. Wskazane w skardze zarzuty procesowe także oscylowały wokół tego kontekstu będąc niejako konsekwencją faktu zastosowania przez organy Policji ww. regulacji. Z kolei organ, wnosząc o oddalenie skargi, stwierdził, że nie ma prawnej możliwości, aby uznać dany przepis ustawy za niekonstytucyjny i w związku z tym go nie stosować. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.). Stosownie do treści art. 99 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta, stanowiąc, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu 1wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Ustawa okołobudżetowa na rok 2023 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023 r., przewidując w art. 41 ust. 1, że kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej będzie stosować się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Na mocy wskazanego przepisu do uposażeń od dnia 1 marca 2023 r. zastosowanie miały więc podwyższone kwoty bazowe ustalone na mocy art. 9 ustawy budżetowej na rok 2023 r. (która weszła w życie w dniu 8 lutego 2023 r. z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r.) w wysokości 1740, 64 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust 1 pkt 2 lit c cyt. ustawy budżetowej na rok 2023). Natomiast w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. przewidziano zasadę, że do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Na mocy wskazanego przepisu do uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. zastosowanie miały więc kwoty bazowe jeszcze niepodwyższone, to jest ustalone na mocy art. 9 ustawy budżetowej na rok 2023 r. w wysokości 1614, 69 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust 1 pkt 2 lit c cyt. ustawy budżetowej na rok 2022). Lektura powołanych wyżej przepisów, w ocenie sądu, przekonuje, że kwestia szeroko rozumianej regulacji uposażeń – w tym także ewentualnego wyrównania ich wysokości – odnosi się wyłącznie do funkcjonariuszy Policji, a więc osób pozostających w tej formacji w służbie czynnej. Szczególnie dobitnie wyraża się to w treści art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. W myśl pierwszego, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Stosownie zaś do art. 106 ust. 3 ww. ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Przepisy te jednoznacznie określają cezurę czasową, w ramach której istnieje prawna możliwość kształtowania stosunku służbowego policjanta, w tym co do jego uposażenia, w ramach form władczych związanych z wydawaniem wobec niego decyzji, w tym w postępowaniu administracyjnym. Ramy te ograniczają się zatem do okresu czynnej służby policjanta, tj. od mianowania na stanowisko służbowe do dnia zwolnienia ze służby (por. m.in. wyrok NSA z 24 września 2014 r. sygn. akt I OSK 1317/13). Z chwilą zwolnienia ze służby były funkcjonariusz nie traci roszczeń z tytułu prawa do uposażenia, czy powiązanych z tym świadczeń, o jakich mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji, ale ich rozpoznanie nie następuje w ramach postępowania administracyjnego, lecz przed sądami powszechnymi (uchwała SN z 26 stycznia 2006 r. sygn. III PZP 1/05; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1293/14). W nawiązaniu do powyższego sąd uważa za właściwe powołać się na jeszcze jedno orzeczenie, które choć zapadło w odmiennym stanie faktycznym, to jednak prezentuje pogląd uniwersalnie oddający sens braku możliwości orzekania wobec byłego funkcjonariusza Policji w drodze rozstrzygnięć o podłożu administracyjnoprawnym. W wyroku z 2 września 2025 r. sygn. akt III OSK 1833/22 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "Ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażanie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. (...) Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażanie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje". Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe zapatrywanie, dodając, że w istocie prowadzi ono do wniosku, że skoro stosunek służbowy wygasł wraz ze zwolnieniem ze służby, to w istocie brak jest po stronie organów Policji niezbędnych podstaw prawnych, aby kwestie związane z uposażeniem i świadczeniami pochodnymi móc kształtować wobec byłego policjanta na ścieżce administracyjnoprawnej. Ta powiązana jest z bowiem z trwaniem stosunku służbowego, a ten w niniejszej sprawie wygasł – skarżący wszak przeszedł na emeryturę z dniem 24 lutego 2023 r. Formy takiej nie można zatem domniemywać, zwłaszcza że ilekroć ustawodawca chce, aby właśnie na drodze administracyjnej wpływać na relacje odnoszące się wprost do uprawnień/obowiązków byłego policjanta, czyni tak wprost. Przykładem tego jest regulacja przewidziana w art. 95 ustawy o Policji, zgodnie z którą decyzję administracyjną o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się m.in. w stosunku do policjanta zwolnionego ze służby. Podobnego rozwiązania nie przewiduje się natomiast wobec byłych policjantów w żadnej innej kwestii, w tym związanej z wyrównaniem uposażania, co oznacza, że organy Policji nie mogą sobie tego rodzaju kompetencji przyznać samodzielnie czy jej domniemywać, gdyż byłoby to wbrew zasadzie ogólnej legalizmu, wyrażonej w art. 6 (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.), zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Mając powyższe na względzie, w ocenie sądu, organy obu instancji niezasadnie przyjęły, że pismo skarżącego z 13 sierpnia 2025 r. stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia zasadniczego za okres styczeń-luty 2023 r. Treść samego pisma nie wskazuje zresztą na tego rodzaju intencję jego autora. Ten wszak wprost zatytułował je "Wezwanie do zapłaty", a jako podstawę jego sformułowania wskazał art. 187 k.c. Jeśli zatem, nawet mimo tak jasno sprecyzowanego charakteru ww. pisma, organy Policji miały wątpliwości lub uważały inaczej, to z uwagi na fakt, że miały do czynienia z żądaniem osoby, która od ponad dwóch lat nie pozostawała w służbie, powinny były ewentualnie wezwać skarżącego, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do sprecyzowanie istoty wniesionego żądania. Tymczasem organy zadziałały z urzędu, mimo braku ku temu wyraźnej podstawy prawnej. Dodać trzeba, że gdyby nawet skarżący wprost domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego, to powinnością organu Policji byłoby wydanie postanowienia o zwrocie podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., zgodnie z którym, gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zdaniem sądu, w kontrolowanej sprawie właściwy jest właśnie sąd powszechny, jako że dotyczy ona uposażenia byłego funkcjonariusza i co organy obu instancji powinny mieć na uwadze z urzędu ze względu na słuszne spostrzeżenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w kontekście odsetek za opóźnienie. Podkreślić należy, że składowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadome jest, że w orzecznictwie tut. sądu zapadały odmienne orzeczenia w podobnego rodzaju sprawach, przy czym trzeba wskazać, że stan faktyczny nie zawsze przedstawiał się analogicznie, choćby z uwagi na fakt, iż orzeczenie tut. sądu poprzedzone było zwykle prawomocnym stwierdzeniem braku swojej właściwości przez sąd powszechny. To zaś, w myśl art. 58 § 4 p.p.s.a., sprawiało, że WSA w Łodzi nie mógł odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1 (jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego – przyp. sądu), jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadomo jednak także z urzędu, co tylko potwierdza stanowisko wyrażone w tym wyroku, że aktualnie sądy powszechne przyjmują tego rodzaju sprawy do rozpoznania, uznając ich cywilnoprawny charakter (por. m.in.: postanowienie SO w Warszawie z 27.11.2025 r. XIV Pz 96/25; postanowienie SO w Warszawie z 14 października 2025 r. sygn. akt XXI Pz 103/25; postanowienie SO w Warszawie z 30 września 2025 r. sygn. akt XXI Pz 101/25). W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję obu instancji. Przepisy powyższe przewidują, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, w ocenie składu orzekającego, organy dokonały bowiem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przede wszystkim art. 99 oraz 100, 101 i 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, przyjmując, że z przepisów tych wynikała kompetencja rozpoznania żądania skarżącego na drodze administracyjnoprawnej, podczas gdy ustawy te nie przewidywały w tym zakresie stosownej podstawy prawnej - sprawę tę powinien zatem rozpoznać właściwy sąd powszechny. W rezultacie powyższego organy nieprawidłowo wszczęły i prowadziły postępowanie administracyjne, naruszając tym sposobem art. 61a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. poprzez niewydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania z uwagi na brak ku temu podstawy prawnej, co miało wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na ostatnią ze wspomnianych kwestii, prowadzącą do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy Policji, sąd działając na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., postępowanie to umorzył. Mając na uwadze powyższe uwarunkowania, sąd nie wypowiadał się odnośnie do zarzutów związanych z niekonstytucyjnością określonych rozwiązań prawnych, do których nawiązywała skarga, wszak ocena prawna w tym zakresie powinna należeć do sądu powszechnego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., ma które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł powiększone o 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. e.o.