III SA/Łd 3/26

Dnia 9 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 24 listopada 2025 roku nr 75/2025 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wyrównania uposażenia zasadniczego za okres od 1 stycznia 2023 roku do 24 lutego 2023 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z dnia 7 października 2025 roku nr SSk-1202/4/25; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi na rzecz S.S. kwotę 497,- (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z 24 listopada 2025 r., nr 75/2025 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z 7 października 2025 r., nr SSk-1202/4/25 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uposażenia zasadniczego za okres od 1 stycznia 2023 r. do 24 lutego 2023 r. ustalonego w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową w wysokości 1 300,32 zł wraz z ustawowymi odsetkami, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i w tym zakresie umorzył postępowanie, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt sprawy wynika, że rozkazem personalnym z 1 lutego 2023 r., Nr 272 Komendant Powiatowy Policji w Pabianicach 24 lutego 2023 r. zwolnił S. S. ze służby w Policji. Na dzień zwolnienia ze służby w Policji, tj. 24 lutego 2023 r., funkcjonariusz zajmował stanowisko służbowe specjalisty w Wydziale Kryminalnym Komendy Powiatowej Policji w Pabianicach i pobierał uposażenie zasadnicze w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,208 kwoty bazowej 1614,69 zł dla żołnierzy i funkcjonariuszy. 27 sierpnia 2025 r. pełnomocnik S.S., funkcjonariusza w stanie spoczynku złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi wezwanie do zapłaty w trybie art. 187 k.p.c., w którym wniósł o wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami za styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównanie i wypłatę pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę wyliczonych na podstawie uposażenia należnego na ostatnim zajmowanym stanowisku wraz z ustawowymi odsetkami przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2023 r., tj. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w 2023 r., odprawy (6 ostatnich pensji) i nagrody rocznej za 2023 r. oraz zapłaty łącznej kwoty 1 300,32 brutto (tj. kwoty 650,16 zł brutto za styczeń 2023 r. i kwoty 650,16 zł brutto za luty 2023 r.) z tytułu wyrównania świadczeń za styczeń i luty 2023 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania na wskazany rachunek bankowy. Pismem z 29 sierpnia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał "wezwanie do zapłaty" organowi właściwemu w sprawie, tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w Pabianicach. Pismem z 8 września 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w Pabianicach na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. wszczął 8 września 2025 r. postępowanie administracyjne w sprawie wyrównania wynagrodzenia i wypłaty środków pieniężnych wraz ustawowymi odsetkami za styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównanie i wypłatę pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę wraz z ustawowymi odsetkami. Decyzją z 7 października 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w Pabianicach odmówił przyznania S. S. prawa do uposażenia zasadniczego za okres od 1 stycznia 2023 r. do 24 lutego 2023 r., ustalonego w oparciu o zwaloryzowaną kwotę bazową w wysokości 1 300,32 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Decyzja została doręczona stronie 10 października 2025 r. Od powyższej decyzji 24 października 2025 r. pełnomocnik S. S. złożył odwołanie, w którym zaskarżając w całości decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z 7 października 2025 r. zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 233 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji a mianowicie uznanie, że złożone przez skarżącego wezwanie do zapłaty z jednej strony dotyczy należności głównych, niezależnie od roszczenia o odsetki wymaga zastosowania przepisów postępowania administracyjnego i wydania decyzji odmownej, w sytuacji gdy orzecznictwo sądów powszechnych, w tym Sądu Rejonowego w Z. uznaje, że należności te można dochodzić przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a tym samym bezpodstawnym uznaniu że, nie mają w niniejszej sprawie zastosowania przepisy postępowania administracyjnego, 2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji odmownej wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń, 3. art. 32 Konstytucji RP, tj. naruszenie zasad równości obywatela wobec prawa poprzez uchwalenie ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r., w której nie uchwalono waloryzacji uposażeń funkcjonariuszy służb mundurowych podległych MSWiA od 1 stycznia 2023 r., 4. przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP, polegające na obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co narusza zasadę ochrony praw nabytych i ochronę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz niedziałania prawa wstecz, wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego. 5. przepisów prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co stanowi nieproporcjonalne i nieuzasadnione naruszenie przysługującego prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, zastosowanie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 r. w wysokości 1 740,64 zł, jako właściwej celem wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń. Wskazaną na wstępie decyzją z 24 listopada 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek i w tym zakresie postępowanie umorzył, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy akcentując, że stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Podał, że funkcjonariusz został zwolniony ze służby w Policji 24 lutego 2023 r. i otrzymał uposażenie za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. Wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1 614,69 zł. Kwestie związane z uprawnieniem funkcjonariusza Policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w 2023 r. reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 oraz ustawa z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń w mocy stosuje się kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 270). Brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji nie pozostawia wątpliwości, co do wysokości uposażenia przysługującego policjantom za styczeń i luty 2023 r. Prawidłowe jest także stanowisko organu pierwszej instancji o odmowie wyrównania oraz wypłaty świadczeń pieniężnych należnych stronie w związku ze zwolnieniem ze służby, ponieważ ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które to uposażenie nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. Ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie wyrównywania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, będących pochodną uposażenia. Odnosząc się do kwestii żądania wypłaty odsetek za opóźnienie Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że w ustawie o Policji brak jest regulacji, która stanowiłaby podstawę do żądania wypłaty ustawowych odsetek od niewypłaconego w terminie uposażenia co powoduje, że żądanie dotyczące wypłaty odsetek nie ma charakteru sprawy administracyjnej. Rozpoznanie sprawy o odsetki od uposażenia (również w przypadku jego przyznania) nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez organy administracji publicznej, dochodzenie roszczeń w tym zakresie jest możliwe na drodze cywilnoprawnej. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zasadne było uchylenie zaskarżonej w części i umorzenie postępowania we wskazanym powyżej zakresie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 233 k.p.c., ponieważ sprawy dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji, w tym kwestie związane z uposażeniem i innymi należnościami pieniężnymi wynikającymi ze służby, mają charakter administracyjnoprawny. Potwierdza to ugruntowane orzecznictwo sądowe, w tym m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 5 grudnia 1991 r. sygn. akt: I PZP 60/91 oraz późniejsze orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych. Niezasadny, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji jest również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, ponieważ wypłacając uposażenie, płatnik nie ma możliwości dowolnego kształtowania jego wysokości, ani tym bardziej przesądzania o niekonstytucyjności przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podwyżki uposażenia nie mogą być przyznane w inny sposób, niż wynika to z przepisów prawa. Tym samym nie ma możliwości podwyższenia uposażenia funkcjonariuszom Policji, których ustawodawca nie przewidział w ustawie budżetowej i "okołobudżetowej" na rok 2023. Organ działa na podstawie i w granicach przepisów prawa i ma obowiązek stosować przepisy powszechnie obowiązujące, co do których uprawnione organy nie orzekały o sprzeczności z Konstytucją RP. Z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (tj. art. 32 ust 1. Konstytucji RP) nie można wywodzić obowiązku wydania przez organ decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, które są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości prawnych. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP oraz art. 67 ust 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP również należy uznać za bezzasadny, ponieważ organ przeanalizował stan faktyczny i orzekł na jego podstawie. Strona nie przedstawiła żadnej przesłanki, która nakazywałaby wyrównanie uposażenia zgodnie ze zgłoszonym żądaniem i oparta była na obowiązujących przepisach prawa. Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zaskarżając w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 listopada 2025 r. zarzucił: A. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne i wybiórcze wyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, B. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym w odwołaniu dotyczącym niekonstytucyjności, z powodu dyskryminacji art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, która miała istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, C. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 tej ustawy jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP, D. naruszenie art. 32 Konstytucji RP, tj. naruszenie zasady równości obywatela wobec prawa poprzez uchwalenie ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w której nie uchwalono waloryzacji uposażeń funkcjonariuszy służb mundurowych podległych MSWiA od 1 stycznia 2023 r. E. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP, polegające na obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co narusza zasadę ochrony praw nabytych i ochronę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz niedziałania prawa wstecz, wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego, F. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co stanowi nieproporcjonalne i nieuzasadnione naruszenie przysługującego prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przyznanie skarżącemu podwyżki uposażenia oraz pozostałych świadczeń za styczeń i luty 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zarzuty sformułowane w skardze dotyczą de facto ustawodawcy, organ administracji nie ma prawnej możliwości, aby uznać przepis ustawy za niekonstytucyjny i go nie stosować. W niniejszej sprawie organ nie miał prawnej możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej za 2023 rok i zastosowania podwyżki uposażenia również wobec funkcjonariuszy Policji, którzy ustawą tą nie zostali objęci. 6 lutego 2026 roku do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, w którym poinformował, że postanowieniem z 28 stycznia 2026 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. po rozpoznaniu powództwa S. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Komendzie Wojewódzkiej Policji w Łodzi o wyrównanie uposażenia, odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, narody rocznej, stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i sprawę w zakresie roszczeń o wyrównanie odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, narody rocznej przekazał do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w Pabianicach i odrzucił pozew w zakresie roszczenia o wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych powyżej kryteriów uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż zostały w niej podniesione. Spór w niniejszej sprawie dotyczył kwestii przeliczenia i wypłacenia skarżącemu wyrównania uposażenia zasadniczego za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Policji w związku z przejściem na emeryturę wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę. Przy czym strona skarżąca stała na stanowisku, że sprawa powinna mieć charakter cywilnoprawny, dlatego skierowała do organu wezwanie do zapłaty w trybie art. 187 k.p.c. Odmiennie stanowisko prezentowały organy Policji, które zawiadomieniem z 8 września 2025 r. na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. poinformowały skarżącego, że 8 września 2025 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wyrównania wynagrodzenia i wypłaty środków pieniężnych wraz ustawowymi odsetkami za styczeń i luty 2023 r. (tj. pismo Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z 8 września 2025 r.). We wniesionej skardze podniesiono szereg zarzutów, głównie związanych z oceną konstytucyjności art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 w zakresie, w jakim w negatywny sposób regulacja ta oddziaływała na wysokość świadczeń przysługujących skarżącemu w związku z przejściem na emeryturę. Wskazane w skardze zarzuty procesowe także oscylowały wokół tego kontekstu, będąc niejako konsekwencją faktu zastosowania przez organy Policji ww. regulacji. Z kolei organ, wnosząc o oddalenie skargi, stwierdził, że nie ma prawnej możliwości, aby uznać dany przepis ustawy za niekonstytucyjny i w związku z tym go nie stosować. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 636). Stosownie do treści art. 99 ust. 2 ustawy o Policji, z tytułu pełnienia służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Przepis art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta stanowiąc, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Ustawa z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666), dalej ustawa okołobudżetowa na 2023 r., weszła w życie 1 stycznia 2023 r., stanowiąc w art. 41 ust. 1, że kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej będzie stosować się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Na mocy wskazanego przepisu, do uposażeń od 1 marca 2023 r. zastosowanie miały więc podwyższone kwoty bazowe ustalone na mocy art. 9 ustawy budżetowej na rok 2023 r. (która weszła w życie 8 lutego 2023 r. z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r.) w wysokości 1740, 64 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r.). Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Na mocy wskazanego przepisu do uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. zastosowanie miały więc kwoty bazowe w niepodwyższonej wysokości, tj. ustalone na podstawie art. 9 ustawy budżetowej na rok 2022 r. w wysokości 1614, 69 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r.). Z lektury przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kwestia szeroko rozumianej regulacji uposażeń, w tym także ewentualnego wyrównania ich wysokości odnosi się wyłącznie do funkcjonariuszy Policji, a więc osób pozostających w służbie czynnej. Szczególnie dobitnie zostało to unormowane w treści art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Stosownie zaś do art. 106 ust. 3 ww. ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Przepisy te jednoznacznie określają cezurę czasową, w ramach której istnieje prawna możliwość kształtowania stosunku służbowego policjanta, w tym co do jego uposażenia, w ramach form władczych związanych z wydawaniem wobec niego decyzji, w tym w postępowaniu administracyjnym. Ramy te ograniczają się zatem do okresu czynnej służby policjanta, tj. od mianowania na stanowisko służbowe do dnia zwolnienia ze służby (por. m.in. wyrok NSA z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13). Z chwilą zwolnienia ze służby były funkcjonariusz nie traci roszczeń z tytułu prawa do uposażenia, czy powiązanych z tym świadczeń, o których mowa w rozdziale 9 ustawy o Policji ale ich rozpoznanie nie następuje w ramach postępowania administracyjnego lecz przed sądami powszechnymi (por. uchwała SN z 26 stycznia 2006 r., sygn. III PZP 1/05; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1293/14). Z przedstawionym powyżej poglądem koresponduje również stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 2 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1833/22, który pomimo, że zapadł w odmiennym stanie faktycznym prezentuje pogląd o braku możliwości orzekania wobec byłego funkcjonariusza Policji w drodze rozstrzygnięć (decyzji) o charakterze administracyjnoprawnym. NSA stanął na stanowisku, że ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażanie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. (...) Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażanie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje. Sąd podziela przedstawione powyżej stanowisko, skoro bowiem stosunek służbowy funkcjonariusza Policji wygasł wraz ze zwolnieniem ze służby, to w istocie brak jest po stronie organów Policji podstaw prawnych, aby kwestie związane z uposażeniem zasadniczym i składnikami uposażenia mogły kształtować wobec byłego policjanta w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie stosunek służbowy skarżącego wygasł 24 lutego 2023 r., tj. z dniem zwolnienia ze służby w Policji. Kompetencji do rozstrzygania powyższych kwestii nie można domniemywać zwłaszcza, że ilekroć ustawodawca wskazuje aby w drodze administracyjnej kształtować uprawnienia (obowiązki) byłego policjanta, czyni to wprost. Przykładem jest art. 95 ustawy o Policji, zgodnie z którym decyzję administracyjną o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się m.in. w stosunku do policjanta zwolnionego ze służby. Podobnego rozwiązania nie przewiduje się natomiast wobec byłych policjantów w żadnej innej kwestii, w tym związanej z wyrównaniem wysokości uposażania, co oznacza, że organy Policji nie mogą sobie tego rodzaju kompetencji przyznać samodzielnie, czy jej domniemywać, ponieważ jest to niezgodne z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. Z przedstawionych powyżej względów, zdaniem sądu organy Policji obu instancji niezasadnie (błędnie) uznały, że pismo skarżącego z 18 sierpnia 2025 r., które wpłynęło do organu 27 sierpnia 2025 r. stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania wysokości uposażenia zasadniczego za styczeń i luty 2023 r. Treść powyższego pisma, a w szczególności jego tytuł "wezwanie do zapłaty" i podstawa prawna żądania, tj. art. 187 k.p.c. nie wskazują, że intencją jego autora było zainicjowanie postępowania administracyjnego. Jeżeli pomimo jasno sprecyzowanego pisma (wezwania do zapłaty), organy Policji miały jednak wątpliwości co do jego charakteru powinny wezwać pełnomocnika skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do sprecyzowania i wyjaśnienia istoty zgłoszonego żądania. Tymczasem organy z urzędu pomimo braku wyraźnej podstawy prawnej zakwalifikowały powyższe pismo, jako wniosek inicjujący postępowanie administracyjne. Wskazać należy, że gdyby nawet skarżący lub jego pełnomocnik wprost domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego, to obowiązkiem organu Policji było wydanie postanowienia o zwrocie podania na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., zgodnie z którym, gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Podkreślić należy, że składowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadome jest, że w orzecznictwie tut. sądu zapadały odmienne orzeczenia w podobnego rodzaju sprawach, przy czym trzeba wskazać, że stan faktyczny nie zawsze przedstawiał się analogicznie, choćby z uwagi na fakt, że orzeczenie tut. sądu poprzedzone było prawomocnym stwierdzeniem braku swojej właściwości przez sąd powszechny. To zaś oznacza, że stosownie do treści art. 58 § 4 p.p.s.a., sąd administracyjny nie mógł odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (tj. sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego), jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Aktualnie jednak sądy powszechne rozpoznają tego rodzaju sprawy uznając tym samym ich cywilnoprawny charakter (por. m.in.: postanowienie SO w Warszawie z 27 listopada 2025 r., sygn. akt XIV Pz 96/25; postanowienie SO w Warszawie z 14 października 2025 r., sygn. akt XXI Pz 103/25; postanowienie SO w Warszawie z 30 września 2025 r., sygn. akt XXI Pz 101/25). Należy również wskazać, że na treść rozstrzygnięcia sądu w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu okoliczność, że postanowieniem z 28 stycznia 2026 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. po rozpoznaniu powództwa S. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Komendzie Wojewódzkiej Policji w Łodzi o wyrównanie uposażenia, odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i narody rocznej, stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i sprawę w zakresie roszczeń o wyrównanie odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, narody rocznej przekazał do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w Pabianicach i odrzucił pozew w zakresie roszczenia o wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. W chwili bowiem wszczęcia postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach (tj. 8 8 września 2025 r.) i wydania w tej sprawie decyzji przez organy Policji obu instancji, nie było wniosku strony wszczynającego postępowanie administracyjne. Dopiero prawomocne przekazanie sprawy przez sąd powszechny stanowi podstawę do rozpoznania sprawy na drodze administracyjnej i wydania decyzji w przedmiocie wypłaty skarżącemu wyrównania uposażenia za żądany przez niego okres. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Pabianicach z 7 października 2025 r., ponieważ organy dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 99 oraz art. 100, art. 101 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 przyjmując, że z przepisów tych wynikała kompetencja do rozpoznania żądania skarżącego na drodze administracyjnoprawnej, podczas gdy sprawę tą powinien rozpoznać właściwy sąd powszechny. W konsekwencji organy Policji nieprawidłowo wszczęły i prowadziły postępowanie administracyjne, naruszając tym samym art. 61a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. poprzez niewydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania z uwagi na brak podstawy prawnej, co miało wpływ na wynik sprawy. Z uwagi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy Policji, sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 215). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 497 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). a.kr