III SA/Łd 38/26

Dnia 26 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 roku sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 grudnia 2025 roku nr RPS-II.8641.166.2025 w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oddala skargę.

III SA/Łd 38/26 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 31 grudnia 2025 r. (znak: RPS-II.8641.166.2025) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Łaskiego z 24 listopada 2025 r. (znak: 223/SW/11/25) orzekającą o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego oraz o utracie prawa do zasiłku na podstawie art. 2 pkt 1 lit. i, art. 30 ust. 2 pkt 2, art. 31 pkt 2, art. 38 ust. 2, art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (tj.: Dz.U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.) [dalej: ustawa o rynku pracy]. Z akt sprawy wynika, że na mocy decyzji Starosty Łaskiego z 16 czerwca 2025 r. (znak: 136/FD/06/25) przyznano M. J. status bezrobotnego od 11 czerwca 2025 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnego od 11 czerwca 2025 r. na okres 365 dni, tj. do 10 czerwca 2026 r. Następnie 23 października 2025 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego począwszy od 17 czerwca 2025 r. w związku z dokonanym 17 czerwca 2025 r. wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w zakresie: pełnomocnicy/prokurenci przedsiębiorcy – O. Z.. Na wezwanie organu skarżąca udzieliła wyjaśnień, wskazując, iż nie prowadzi działalności gospodarczej, a jej wpis w systemie CEIDG dotyczy jedynie udzielenia jej pełnomocnictwa przez przedsiębiorcę - obywatelkę Ukrainy O. Z., w zakresie czynności technicznych dotyczących wpisu do CEIDG (np. zawieszenie, wznowienie, aktualizacja danych). Ponadto skarżąca podniosła, że nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 – ustawy - Prawo przedsiębiorców i nie uzyskuje żadnych dochodów z tytułu działalności gospodarczej, ani innej działalności zarobkowej. Nie ponosi ryzyka gospodarczego i nie wykonuje czynności na własny rachunek w firmie O. Z. [...]. Do wyjaśnienia strona dołączyła wydruk CEIDG oraz pełnomocnictwo z 16 czerwca 2025 r. Następnie Starosta Łaski decyzją z 24 listopada 2025 r. orzekł o utracie przez M. J. statusu bezrobotnego oraz o utracie prawa do zasiłku od 17 czerwca 2025 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz błędną ocenę stanu faktycznego. Strona wskazała, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, aby utracić status bezrobotnego należy faktycznie wykonywać działalność zarobkową albo posiadać status pełnomocnika/przedstawiciela w zakresie, który ma charakter zarobkowy lub gospodarczy. Skarżąca podkreśla, że nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. Pełnomocnictwo z 16 czerwca 2025 r. obejmowało wyłącznie czynności techniczne związane z wpisywaniem danych w CEIDG. Nie otrzymała z tytułu pełnomocnictwa żadnego wynagrodzenia, nie wykonywała działalności gospodarczej, a czynność ta nie miała charakteru prowadzenia działalności ani jej reprezentowania w sensie gospodarczym. Pełnomocnictwo w zakresie zawieszania/wznawiania/wykreślenia wpisu w CEIDG nie jest wykonywaniem działalności, ani jej reprezentowaniem w obrocie gospodarczym. Z przepisów nie wynika, aby samo udzielenie pełnomocnictwa technicznego, bez wykonywania czynności biznesowych wyłączało możliwość posiadania statusu bezrobotnego. Ustawodawca nie wskazał, że każda forma pełnomocnictwa powoduje utratę statusu. Pełnomocnictwo musi mieć charakter gospodarczy lub zarobkowy, którego jej wpis nie posiadał. Organ przyjął wykładnię literalną, pomijając cel przepisu, charakter udzielonego pełnomocnictwa, brak jakiegokolwiek działania, które mogłoby zostać uznane za wykonywanie działalności. Organ nie wykazał, aby od 17 czerwca 2025 r. wykonywała czynności, które wykluczają status bezrobotnego. Skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji, że w decyzji dokonał rażąco błędnej, literalnej i sprzecznej z orzecznictwem interpretacji art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o rynku pracy. Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreśliła, że nie jest pełnomocnikiem przedsiębiorcy w znaczeniu ustawowym, więc pełnomocnictwo nie wyklucza jej z definicji bezrobotnego. Wskazała, że organ całkowicie zignorował to, że jej pełnomocnictwo dotyczy wyłącznie czynności technicznych w CEIDG, nie uprawnia jej do reprezentowania przedsiębiorcy w działalności gospodarczej, nie uprawnia jej do zawierania umów, zaciągania zobowiązań ani działania na zewnątrz, nie ma żadnego charakteru zarobkowego. W jej ocenie przepis nie może być odczytywany w oderwaniu od definicji "pełnomocnika przedsiębiorcy" z ustawy - Prawo przedsiębiorców oraz od faktycznego charakteru czynności wykonywanych przez osobę. Organ pominął całkowicie kontekst systemowy, celowościowy oraz utrwalone stanowisko sądów administracyjnych, co stanowi rażące naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przywrócenie statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 17 czerwca 2025 r. Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Powołując się na art. 65 ust. 1 pkt 1 analizowanej ustawy Wojewoda wskazał, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę niespełniającą warunków, o których mowa w art. 2 pkt 1 oraz w stosunku do której upłynął okres, o którym mowa w art. 63 ust. 1-3. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z dniem, w którym bezrobotny przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 2 pkt 1, albo z dniem, w którym upłynął okres, o którym mowa w art. 63 ust. 1-3. Decyzja o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzja o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku podlega natychmiastowemu wykonaniu na postawie art. 38 ust. 2 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wojewoda zaznaczył, że wszystkie niezbędne wymogi określone w art. 2 pkt 1 ustawy muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie statusu bezrobotnego. Zdaniem organu art. 2 pkt 1 lit. i ustawy wyraźnie wskazuje, iż statusu osoby bezrobotnej nie może uzyskać i posiadać osoba, która jest pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców. Jednocześnie organ podkreślił, że przepisy określające zasady nabywania i posiadania statusu bezrobotnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w związku z tym brak jest możliwości odstąpienia od ich stosowania. Wojewoda wskazał, iż z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, że M. J. jest od 17 czerwca 2025 r. pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców. Wskazane pełnomocnictwo zostało udzielone skarżącej 16 czerwca 2025 r. przez O. Z., prowadzącą działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pod firmą O. Z. [...]. Z wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z 23 października 2025 r. - w ocenie Wojewody - wyraźnie wynika, że M. J. zostało udzielone pełnomocnictwo przez przedsiębiorcę. W tej sytuacji organ uznał, że wystąpiła okoliczność stanowiąca przesłankę utraty statusu osoby bezrobotnej, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wojewoda podkreślił, że pojęcie osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na ich swobodną interpretację, dlatego też organy administracji nie mają możliwości orzekania na podstawie uznania administracyjnego, a postępowanie wyjaśniające organu ogranicza się do ustalenia, czy w sprawie zachodzą wymienione w art. 2 pkt 1 okoliczności. Katalog sytuacji określonych w art. 65 ust. 1 ustawy o rynku pracy, w których starosta wydaje decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, jest katalogiem zamkniętym. W związku z tym wystąpienie jednej z nich obliguje organ administracji do wydania określonej decyzji i decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Uregulowanie zawarte w art. 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 lit. i ustawy jest bezwzględnie wiążące, nakładając na organ obowiązek wydania decyzji o utracie statusu bezrobotnego, wobec faktu udzielenia bezrobotnemu przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców - pełnomocnictwa. W przypadku udzielonego bezrobotnemu pełnomocnictwa (przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców) utrata statusu bezrobotnego oraz świadczeń przewidzianych dla bezrobotnych jest zatem bezwzględna. Wojewoda zwrócił uwagę, że art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o rynku pracy nie przewiduje żadnych wyjątków, ani nie rozróżnia rodzaju udzielonego pełnomocnictwa. Przepis literalnie wyłącza z grona bezrobotnych osoby, którym przedsiębiorca będący osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców udzielił pełnomocnictwa i nie daje możliwości interpretacji uznaniowej w tym zakresie. Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda Łódzki podkreślił, że organy administracji publicznej są związane orzeczeniami sądu administracyjnego wydanymi w konkretnej sprawie, zaś orzecznictwo w innych sprawach może jedynie wspierać organy administracji publicznej przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Kierując się orzeczeniami w innych sprawach należy zwrócić uwagę na to w jakim stanie faktycznym i prawnym orzeczenie zapadło. Utrata statusu przez skarżącą nastąpiła 17 czerwca 2025 r., kiedy obowiązywała ustawa z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Łaskiego, a także o zwrot kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie prawa materialnego: 1. art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o rynku pracy poprzez błędną, nadmiernie literalną i oderwaną od systemu prawa wykładnię, polegającą na przyjęciu, że każde pełnomocnictwo ujawnione w CEIDG automatycznie wyklucza status bezrobotnego, niezależnie od jego charakteru, zakresu i skutków prawnych; 2. art. 14 oraz art. 17 ustawy - Prawo przedsiębiorców - poprzez pominięcie definicji pełnomocnika przedsiębiorcy, który w rozumieniu tej ustawy jest umocowany do czynności gospodarczych wywołujących skutki prawne w obrocie, czego w sprawie skarżącej nie wykazano. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, zaniechanie zbadania treści i charakteru pełnomocnictwa oraz faktycznego zakresu czynności wykonywanych przez skarżącą; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Wojewodę do kluczowych argumentów i orzecznictwa, co czyni uzasadnienie decyzji pozornym; 3. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów państwa i zastosowanie wykładni skrajnie restrykcyjnej i automatycznej, nieuwzględniającej indywidualnej sytuacji strony; 4. art. 134 §1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy przez organ drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że istota sporu sprowadza się do pytania, czy pełnomocnictwo o charakterze wyłącznie technicznym, ograniczone do czynności rejestracyjnych w CEIDG, może zostać uznane za "pełnomocnictwo przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o rynku pracy. Zdaniem skarżącej Wojewoda w ogóle nie odniósł się do charakteru pełnomocnictwa, nie zbadał jego zakresu ani skutków prawnych, poprzestając wyłącznie na formalnym fakcie wpisu w CEIDG. Powołując się na orzecznictwo strona podniosła, iż takie działanie zostało wielokrotnie zakwestionowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dodatkowo skarżąca zauważyła, że zastosowana przez organ wykładnia nie jest konieczna, nie jest proporcjonalna oraz prowadzi do automatycznego pozbawienia praw socjalnych osoby, która nie wykonywała żadnej pracy ani działalności. Taka interpretacja narusza konstytucyjną zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji RP). Skarżąca zwróciła uwagę, że pełnomocnictwo: miało charakter wyłącznie techniczny, nie uprawniało do reprezentowania przedsiębiorcy w obrocie, nie wywoływało skutków prawnych na zewnątrz, nie miało charakteru zarobkowego ani gospodarczego. W konsekwencji nie spełnia przesłanek art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o rynku pracy, a decyzje obu instancji są wadliwe. Skarżąca podniosła, że automatyczne pozbawienie statusu bezrobotnego: narusza zasadę proporcjonalności, prowadzi do nieuzasadnionego pozbawienia praw socjalnych, stanowi wykładnię rozszerzającą przepisu ograniczającego prawa jednostki. Strona podkreśliła, że działała w dobrej wierze, kierując się wyłącznie względami humanitarnymi oraz chęcią pomocy cudzoziemce - obywatelce Ukrainy - w związku z trwającą wojną w jej kraju pochodzenia. Pełnomocnictwo, którego dotyczy niniejsza sprawa, zostało udzielone wyłącznie w celu udzielenia pomocy technicznej w zakresie czynności rejestracyjnych w CEIDG. Skarżąca nie miała żadnego interesu majątkowego, nie uzyskała żadnego wynagrodzenia ani korzyści, jej działania nie miały charakteru zarobkowego ani gospodarczego. Strona przed podjęciem tych czynności zwróciła się do pracowników urzędu, którzy poinformowali, że techniczne pełnomocnictwo w zakresie CEIDG nie ma wpływu na posiadanie statusu osoby bezrobotnej. Strona działała więc w zaufaniu do informacji przekazanych przez organy administracji publicznej, co dodatkowo wzmacnia naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. W wyniku przyjęcia przez organy skrajnie formalistycznej i automatycznej wykładni przepisów, skarżąca została pozbawiona jedynego źródła utrzymania, co doprowadziło ją do sytuacji skrajnie trudnej życiowo. W związku z tym, z uwagi na brak środków do życia, była zmuszona zwrócić się do O. Z. o niezwłoczne cofnięcie udzielonego pełnomocnictwa technicznego, mimo że jej intencją było wyłącznie niesienie pomocy osobie dotkniętej skutkami wojny. Zdaniem strony sytuacja ta obrazuje rażącą nieproporcjonalność skutków decyzji administracyjnej w stosunku do rzeczywistego charakteru działań skarżącej oraz celu, jakiemu służyło udzielone pełnomocnictwo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego, co uzasadnia oddalenie skargi M. J.. W rozpoznanej sprawie organy prawidłowo dokonały analizy stanu faktycznego sprawy na podstawie obowiązującej od 1 czerwca 2025 r. ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (tj.: Dz.U. z 2025 r., poz. 620 ze zm.) [dalej: ustawa o rynku pracy], która uchyliła przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skoro skarżąca zgłosiła się do urzędu pracy w celu dokonania rejestracji jako bezrobotny w dniu 11 czerwca 2025 r., to w sprawie zastosowanie miały przepisy nowej ustawy. Istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii interpretacji przesłanki wykluczającej uznanie osoby za bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. i ustawy o rynku pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu "Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 lit. a-l, n oraz p, lub osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 , 5 lub 6, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych, branżowej szkole II stopnia w formie stacjonarnej lub zaocznej, w szkole policealnej w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub przystępującej do egzaminów eksternistycznych z zakresu programu nauczania szkoły dla dorosłych lub branżowej szkoły II stopnia, lub kształcącej się na studiach niestacjonarnych, lub uczącej się w szkole artystycznej realizującej wyłącznie kształcenie artystyczne, niemającą stałego źródła dochodu, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, zwanym dalej "PUP", jeżeli: (...) i) nie jest prokurentem lub pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222), W przekonaniu skarżącej udzielone w jej przypadku pełnomocnictwo przez O. Z., jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą miało wyłącznie charakterze techniczny, ograniczone było do czynności rejestracyjnych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, nie może zatem zostać uznane za "pełnomocnictwo przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. i ustawy o rynku pracy. W ocenie Sądu kluczowe znaczenie ma okoliczność, że skarżąca była faktycznie pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców, co w art. 2 pkt 1 lit. i) ustawy o rynku pracy wprost ujęte zostało jako negatywna przesłanka dopuszczalności uznania za bezrobotnego. Przepis skonstruowany został w jasny i precyzyjny sposób - sam fakt pozostawania pełnomocnikiem przedsiębiorcy (a takim jest O. Z., prowadzącą działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG pod firmą O. Z. [...].) wyklucza przyznanie takiej osobie statusu bezrobotnego. Wprawdzie skarżąca argumentuje, że udzielone pełnomocnictwo miało charakter "techniczny", obejmowało jedynie uprawnienie do dokonywania wpisów, zmian tych wpisów i ich wykreślania z CEIDG, zatem nie uprawniało do reprezentowania przedsiębiorcy w obrocie, nie wywoływało skutków prawnych na zewnątrz, nie miało charakteru zarobkowego ani gospodarczego, to negatywna przesłanka nie powinna działać, jednakże stanowisko takie jest błędne. Zauważyć bowiem należy, iż analizowany przepis nie zawiera sformułowań różnicujących pojęcie pełnomocnictwa, charakteru tego pełnomocnictwa, jego zakresu. Nie jest też istotne, co podnosi skarżąca, czy czynności związane z pełnieniem funkcji pełnomocnika skarżąca wykonywała odpłatnie czy nieodpłatnie, czy osiągała z tego tytułu jakiekolwiek wynagrodzenie, gdyż okoliczność ta w świetle treści art. 2 ust. 1 ustawy o rynku pracy nie stanowi przesłanki uznania statusu osoby bezrobotnej. Dostrzec również trzeba, że z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rynku pracy wynika również, że bezrobotnym może być tylko osoba "gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy". Warunek ten musi być jednak spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Z tego też względu nie można oczekiwać od organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że będą one badać zakres dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a zwłaszcza charakteru czy tym bardziej zakresu udzielonego pełnomocnictwa przez pryzmat spełniania przez bezrobotnego przesłanki z art. 2 ust. 1 ustawy o rynku pracy, czy jego "gotowości" do podjęcia zatrudniania. Domniemanie, że osoba pełniąca funkcję pełnomocnika przedsiębiorcy nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych, może być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. Jak przy tym trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 stycznia 2025 r., I OSK 1941/24 "Do obowiązków organów administracji publicznej nie należy natomiast badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie jej statusu bezrobotnego". Skoro zatem ustawodawca wyraźnie uwzględnia pozostawanie jako pełnomocnik przedsiębiorcy za przesłankę negatywną do uznania osoby za bezrobotną (art. 2 ust. 1 lit i) ustawy o rynku pracy), to w ocenie Sąd, tej negatywnej przesłanki nie sposób zmienić w ramach wykładni. W skardze skarżąca dodatkowo wskazuje na naruszenie przez organy art. 14 oraz art. 17 ustawy - Prawo przedsiębiorców. W tym miejscu należy wskazać, iż przepis art. 14 ustawy - Prawo przedsiębiorców znajduje się w rozdziale 1 ustawy i formułuje zasadę pewności prawa, z kolei art. 17 tej ustawy dotyczy kwestii wpisu do rejestru przedsiębiorców lub do CEDIG. Z treści natomiast zarzutu skarżącej wynika, iż kwestionuje ona pominięcie definicji pełnomocnika przedsiębiorcy, który - jak wskazuje skarżąca - w rozumieniu tej ustawy jest umocowany do czynności gospodarczych wywołujących skutki prawne w obrocie, a czego - w jej ocenie - w sprawie nie wykazano. Odnosząc się zatem do tak sformułowanego zarzutu Sąd pragnie zauważyć, iż na gruncie obowiązującej ustawy - Prawo przedsiębiorców pojęcie pełnomocnika przedsiębiorcy nie ma jednej, wyodrębnionej definicji. Ustawa definiuje jedynie samego przedsiębiorcę (art. 4), odsyłając w kwestii definicji i zasad działania pełnomocnika bezpośrednio do Kodeksu Cywilnego oraz procedur administracyjnych i sądowych. Stąd też i ten zarzut nie może znaleźć uznania Sądu. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły także reguł postępowania dowodowego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 80 k.p.a.. W świetle tych zasad organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 kpa. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, uzasadnienie decyzji jest przekonywujące i odpowiada wymogom z art. 107 § 3 kpa. Skarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Tylko na marginesie Sąd wskazuje, iż naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może tylko w wyjątkowych sytuacjach skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Decyzja może być bowiem uchylona w przypadku takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Podsumowując zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro po dniu rejestracji jako bezrobotna skarżąca ustanowiła się pełnomocnikiem przedsiębiorcy, to zaistniała negatywna przesłanka z art. 2 pkt 1 lit. i) ustawy o rynku pracy. Sąd pragnie ponadto wyjaśnić, że nie mógł wziąć pod uwagę argumentacji skarżącej zawartej w skardze, a odwołującej się do stanowiska zaprezentowanego we wskazanych wyrokach sądów administracyjnych. Wyroki te zapadły bowiem przede wszystkim w zupełnie innych stanach faktycznych, dotyczyły rozumienia innych przepisów prawa, a ponadto zapadły w poprzednim stanie prawnym - w czasie obowiązywania ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która nie zawierała przesłanki negatywnej w postaci pozostawania pełnomocnikiem przedsiębiorcy. Odnosząc się natomiast końcowo do wniosku dowodowego strony skarżącej zawartego skardze o przeprowadzenie - na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. - dowodu w postaci zeznań świadka Sąd pragnie wyjaśnić, że na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, ale tylko z dokumentów i tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Zatem nie jest możliwe przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu z przesłuchania świadka, albowiem przeprowadzenie takiego dowodu nie jest przewidziane w ramach procedury obowiązującej przed sądem administracyjnym. Z tych względów, wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka Sąd oddalił. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. P.K.