III SA/Łd 109/26

Dnia 20 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 roku sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 19 grudnia 2025 roku nr RPS-II.8640.147.2025 w przedmiocie odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.

Decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r. Wojewoda Łódzki (dalej: organ II instancji), działając na podstawie art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i), art. 30 ust. 2 pkt 2, art. 31 pkt 2, art. 55 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 5-6, art. 59, art. 60 ust. 1-2, art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620 ze zm., dalej u.r.p.), po rozpatrzeniu odwołania Ł. G. (dalej: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej: organ I instancji) z dnia 7 listopada 2025 r. o odmowie przyznania statusu bezrobotnego z dniem 7 listopada 2025 r. W sprawie ustalono, że w dniu 7 listopada 2025 r. skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi w celu dokonania rejestracji jako bezrobotny. W złożonym wniosku oświadczył m.in., że jest: 1/ "członkiem zarządu/prokurentem/członkiem rady nadzorczej/ likwidatorem spółki kapitałowej" w rozumieniu ustawy z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych; 2/ "prokurentem lub pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą" w rozumieniu ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców; 3/ "wspólnikiem spółki jawnej/partnerem lub członkiem zarządu w spółce partnerskiej/komplementariuszem w spółce komandytowej/komplementariuszem lub członkiem rady nadzorczej w spółce komandytowo-akcyjnej/prokurentem lub likwidatorem spółki osobowej" w rozumieniu ustawy z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych. W aktach sprawy znajduje się również "Informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotycząca spółki "F." Sp. z o.o. w likwidacji, z której wynika, że skarżący jest wspólnikiem oraz likwidatorem ww. spółki. Z danych zgromadzonych w KRS wynika również, że z dniem 31 grudnia 2024 r. spółka zawiesiła wykonywanie działalności. Ponadto w aktach sprawy znajduje się wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej, z którego wynika, że skarżący jest pełnomocnikiem/prokurentem przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A". Decyzją z dnia 7 listopada 2025 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego. W uzasadnieniu, powołując się na art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i) u.r.p., wskazał, że zainteresowany jest likwidatorem spółki kapitałowej, co uniemożliwia przyznanie statusu bezrobotnego. Uniemożliwia to także fakt, że jest ponadto pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną prowadzącego działalność gospodarczą. W odwołaniu od decyzji skarżący wskazał, że zarówno "F." Sp. z o.o. jak i działalność gospodarcza "A" pozostaje formalnie zawieszona odpowiednio od grudnia 2024 r. oraz od maja 2025 r. Dodał, że u.r.p., która weszła w życie 1 czerwca 2025 r., w sposób precyzyjny określa sytuację osób będących likwidatorami, prokurentami spółek kapitałowych bądź pełnomocnikami/likwidatorami przedsiębiorcy w kontekście możliwości uzyskania statusu bezrobotnego. Powołaną na wstępie decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i) u.r.p. wynika, że bezrobotnym może być osoba, która nie jest członkiem zarządu, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub likwidatorem spółki kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96) oraz nie jest prokurentem lub pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222). Osoba ubiegająca się o status bezrobotnego powinna ponadto spełniać pozostałe warunki wymienione w art. 2 pkt 1 ustawy. Zawieszenie działalności spółki kapitałowej oraz działalności gospodarczej nie wpływa na możliwość uzyskania statusu bezrobotnego, bowiem przepis ten nie zawiera rozróżnienia dotyczącego spółek aktywnie działających w obrocie gospodarczym i spółek, które zawiesiły wykonywanie swojej działalności. Organ II instancji dodał, że ustawodawca, definiując pojęcie bezrobotnego w art. 2 pkt 1 lit. c-e, wskazuje, że bezrobotnym może być osoba, jeżeli: c) nie jest wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zwanej dalej "CEIDG", jako prowadząca działalność gospodarczą albo d) zgłosiła do CEIDG wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia nadal trwa, albo e) we wniosku o wpis do CEIDG określiła dzień podjęcia działalności gospodarczej i nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis, dnia podjęcia tej działalności. Takiego rozróżnienia ustawodawca nie dokonał w przypadku członków zarządu spółek kapitałowych. Oznacza to, że sam fakt pełnienia takiej funkcji jest przesłanką do odmowy przyznania statusu bezrobotnego. Bez znaczenia pozostaje sytuacja prawna samej spółki kapitałowej (dotycząca na przykład zawieszenia wykonywania działalności). Organ odwoławczy uznał zatem, że organ I instancji zasadnie odmówił przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego z dniem 7 listopada 2025 r. z uwagi na pełnienie przez niego wyżej wskazanych funkcji. Skarżący nie spełnił bowiem przesłanek określonych w art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i) u.r.p. Przepisy określające zasady nabywania statusu bezrobotnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i w związku z tym brak jest możliwości odstąpienia od ich stosowania. Organ dodał, że ustawodawca nie pozostawił organom zatrudnienia swobody w przyznawaniu statusu bezrobotnego. Status ten mogą uzyskać jedynie osoby, które spełniły warunki określone w art. 2 pkt 1 ustawy. W innym przypadku organ zobowiązany jest odmówić przyznania statusu bezrobotnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. b) w zw. z art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i) ustawy, poprzez niewłaściwe uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do uzyskania statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 listopada 2025 r. z uwagi na okoliczność, zgodnie z którą jest nie tylko likwidatorem spółki kapitałowej, ale i pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego sobą fizyczną - podczas, gdy działalność zarówno "F." sp. z o.o. Jak i "A" pozostaje - odpowiednio od grudnia 2024 r. oraz od maja 2025 r. - formalnie zawieszona, co powoduje ustanie istnienia negatywnej przesłanki w zakresie nadania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej. Wskazując na powyższe naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Dodatkowo wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia nr [...] z 14 stycznia 2026 r., wydanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Łodzi dotyczącego Ł. G., a potwierdzającego uiszczenie składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 10 lutego 2014 r. - 30 kwietnia 2023 r. z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej na fakt potwierdzenia braku prowadzenia przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej w dacie złożenia przez niego wniosku w przedmiocie przyznania mu statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 listopada 2025 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przyjęta przez organy wykładnia przepisów dokonana została zawężająco - a zatem w sposób nie tylko niewłaściwy (gdyż nieuwzględniający wszystkich aspektów stanu faktycznego odnoszącego się do osoby skarżącego, tj. okoliczności związanych z prowadzoną przez niego, a zawieszoną od wielu miesięcy działalnością gospodarczą - w tym przyczyn, dla których zmuszony został de facto do ustanowienia siebie pełnomocnikiem dla działalności gospodarczej prowadzonej przez swego brata – R. G.), ale przede wszystkim w sytuacji ewentualnego jej utrzymania w sposób bezprawny zmierzałaby ona do pozbawienia skarżącego przysługujących mu praw związanych ze statusem osoby bezrobotnej – i to w sytuacji ewidentnego braku odróżnienia jego sytuacji życiowej od sytuacji życiowej innych wnioskodawców, wobec których normy ustawy stosować można wyłącznie w sposób bezpośredni. Przepisy ustawy odnoszą się do pełnienia funkcji w ich ramach opisanych - a zatem do sytuacji, gdy działalność spółki kapitałowej czy też jednoosobowej działalności gospodarczej trwa (a zatem, gdy mają one charakter aktywny). W konsekwencji art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i) u.r.p. nie może mieć zastosowania w odniesieniu do osoby skarżącego, a to z tego względu, że działalność zarówno "F." sp. z o.o., jak i "A" pozostaje - odpowiednio od grudnia 2024 r. oraz od maja 2025 r. - formalnie zawieszona. Zdaniem skarżącego, w tym zakresie należy mieć na uwadze zachodzące różnice (np. w kwestiach dotyczących opłaty składek na ZUS) pomiędzy działalnością aktywną oraz zawieszoną. W sytuacji bowiem, gdy działalność pozostaje zawieszona, w okresie zawieszenia osoba zobowiązana nie uiszcza choćby obowiązkowych składek ZUS. Gdyby ustawodawca chciał rozszerzyć interpretację art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i) ustawy także w odniesieniu do działalności o charakterze zawieszonym, z pewnością dałby temu wyraz w tekście ww. norm. Skoro takiego zastrzeżenia nie sposób w ich ramach odnaleźć, świadczy to o konieczności dokonania ścisłej (a zatem literalnej) wykładni ww. norm - zwłaszcza że jednakowe potraktowanie osoby będącej likwidatorem spółki kapitałowej, czy też pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w sytuacji czynnego statusu ww. podmiotów z osobą będącą likwidatorem spółki kapitałowej, czy też pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w sytuacji zawieszonego statusu ww. podmiotów, byłoby całkowicie nieuprawnione właśnie z uwagi na specyfikę zawieszenia i jego prawne konsekwencje. W takim wypadku bowiem pozbawienie osoby będącej likwidatorem spółki kapitałowej czy też pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w sytuacji zawieszonego statusu w/w podmiotów statusu osoby bezrobotnej byłoby dodatkową, nieuprawnioną dolegliwością pozbawiającą ją m.in. ubezpieczenia zdrowotnego, co nie powinno mieć miejsca. W odpowiedzi na skargą organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznanej sprawie organy prawidłowo dokonały analizy stanu faktycznego sprawy na podstawie obowiązującej od 1 czerwca 2025 r. u.r.p., która uchyliła przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skoro skarżący zgłosił się do urzędu pracy w celu dokonania rejestracji jako bezrobotny w dniu 7 listopada 2025 r., to w sprawie zastosowanie miały przepisy nowej ustawy. W przekonaniu skarżącego pełnienie przez niego funkcji likwidatora spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji, a także pełnomocnika/prokurenta przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą nie stanowi w jego przypadku przesłanki odmowy uznania go za bezrobotnego, ponieważ w dacie zgłoszenia się do urzędu pracy działalność obu tych podmiotów była i wciąż jest zawieszona. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest więc to, czy skarżący jako likwidator spółki z o.o. w likwidacji, której działalność jest formalnie zawieszona od 31 grudnia 2024 r., oraz jako pełnomocnik przedsiębiorcy (osoby fizycznej) prowadzącego działalność gospodarczą, która to działalność również jest formalnie zawieszona od maja 2025 r., mógł być uznany za osobę bezrobotną w rozumieniu przepisów ustawy. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, który zawiera legalną definicję osoby bezrobotnej, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2 lit. a-l, n oraz p, lub osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych, branżowej szkole II stopnia w formie stacjonarnej lub zaocznej, w szkole policealnej w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub przystępującej do egzaminów eksternistycznych z zakresu programu nauczania szkoły dla dorosłych lub branżowej szkoły II stopnia, lub kształcącej się na studiach niestacjonarnych, lub uczącej się w szkole artystycznej realizującej wyłącznie kształcenie artystyczne, niemającą stałego źródła dochodu, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy, zwanym dalej "PUP", jeżeli: h) nie jest członkiem zarządu, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub likwidatorem spółki kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 i 96), i) nie jest prokurentem lub pełnomocnikiem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, prowadzącego działalność gospodarczą rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222). W ocenie Sądu kluczowe znaczenie ma okoliczność, że skarżący był likwidatorem spółki kapitałowej – co w art. 2 pkt 1 lit. h) ustawy wprost ujęte zostało jako negatywna przesłanka dopuszczalności uznania takiej osoby za bezrobotnego. Przepis skonstruowany został w jasny i precyzyjny sposób – sam fakt pełnienia funkcji likwidatora spółki kapitałowej (a taką jest spółka z o.o.) wyklucza przyznanie takiej osobie statusu bezrobotnego. Wprawdzie skarżący argumentuje, że skoro działalność spółki była zawieszona, to negatywna przesłanka nie powinna działać, jednakże stanowisko takie jest błędne. Analizowany przepis nie zawiera sformułowań "spółki prowadzącej aktywną działalność", czy "spółki niezawieszonej". Należy przy tym zgodzić się z organem, który trafnie zauważył, że ustawa rozróżnia zawieszenie działalności przez osobę wpisaną do CEIDG - w art. 2 pkt 1 lit. c-e wprost dopuszcza status bezrobotnego dla osoby, która zgłosiła zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia trwa. Skoro ustawodawca w jednym miejscu wyraźnie uwzględnia zawieszenie działalności prowadzonej przez osobę fizyczną, a w lit. h) dotyczącej członka zarządu, prokurenta, członka rady nadzorczej i likwidatora spółki kapitałowej tego nie czyni, to Sąd podziela stanowisko organu, że wyjątku takiego nie sposób "dopisać" w ramach wykładni. Odnośnie do drugiej przesłanki, która byłą podstawą odmowy przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego – pełnienie funkcji pełnomocnika/prokurenta przedsiębiorcy będącego osoba fizyczną – to art. 2 pkt 1 lit. i) ustawy również wprost wyklucza możliwość przyznania takiej osobie statusu bezrobotnego. Wprawdzie w ustawodawca zawarł wyjątek dotyczący zawieszenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę - ale tylko wobec tego przedsiębiorcy (wspomniane już wyżej przepisy art. 2 pkt 1 lit. c), d), e) ustawy). Tymczasem treść przepisu zawartego w lit. i) wprost stanowi, że pełnomocnik takiego przedsiębiorcy nie może uzyskać statusu bezrobotnego. W skardze skarżący dodatkowo wskazuje na naruszenie przez organy art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. b) u.r.p., w myśl którego do zadań samorządu powiatu w zakresie aktywności zawodowej, wspierania zatrudnienia oraz rynku pracy należy wydawanie decyzji o odmowie przyznania statusu bezrobotnego oraz utracie statusu bezrobotnego. Przepis ten nie określa zatem przesłanek statusu bezrobotnego. Podstawą materialną odmowy przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego był art. 2 pkt 1 lit. h) oraz lit. i), gdy tymczasem art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. b) ma charakter kompetencyjno-proceduralny. Organy w żaden sposób nie naruszyły zatem tego przepisu. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze i uwzględnionego na rozprawie 20 maja 2026 r. dowodu w postaci zaświadczenia z ZUS, Sąd stwierdza, że zaświadczenie to nie miało w sprawie wpływu na treść rozstrzygnięcia. Miało ono wskazywać, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Jednakże organ nie odmówił skarżącemu statusu bezrobotnego dlatego, że skarżący sam prowadził działalność gospodarczą, tylko dlatego, że był likwidatorem spółki kapitałowej i pełnomocnikiem/prokurentem przedsiębiorcy. Brak opłacania składek z własnej działalności gospodarczej nie usuwa negatywnych przesłanek z art. 2 pkt 1 lit. h.) i i). Podsumowując zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro w dniu rejestracji skarżący był likwidatorem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a także był pełnomocnikiem/prokurentem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną - nie spełniał negatywnych przesłanek z art. 2 pkt 1 lit. h) oraz i) ustawy. Sąd zauważa, że z materiałów legislacyjnych dotyczących u.r.p. wynika, że definicja bezrobotnego została skonstruowana jako katalog przesłanek określających osobę rzeczywiście pozostającą poza zatrudnieniem, inną pracą zarobkową i aktywnością gospodarczą, zdolną i gotową do podjęcia pracy. Rejestracja w PUP ma służyć weryfikacji spełnienia tych warunków. Ustawodawca wyraźnie odróżnił przy tym sytuację osoby wpisanej do CEIDG od sytuacji osób pełniących funkcje w strukturach przedsiębiorców i spółek. W odniesieniu do działalności gospodarczej osoby fizycznej przewidział znaczenie zawieszenia działalności, natomiast w art. 2 pkt 1 lit. h) i lit. i) nie wprowadził analogicznego wyjątku. Oznacza to, że sam fakt pełnienia wskazanej w tych przepisach funkcji stanowi negatywną przesłankę uzyskania statusu bezrobotnego, niezależnie od tego, czy podmiot, z którym funkcja jest związana, faktycznie prowadzi w danym momencie aktywną działalność gospodarczą. Na koniec Sąd wyjaśnia, że nie mógł wziąć pod uwagę stanowiska zaprezentowanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 czerwca 2023 r., III SA/Kr 281/23, powołanego przez skarżącego na rozprawie. Wyrok ten zapadł bowiem w poprzednim stanie prawnym – w czasie obowiązywania ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w której jedną z przesłanek uzyskania statusu bezrobotnego była gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), skargę oddalił. ds ----------------------- 8