III SA/Łd 307/26

Dnia 3 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K.J. na decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 24 września 2025 roku nr KM.5430.01366.2014/9 w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy postanawia: odrzucić skargę.

KJ. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Starosty Zgierskiego z 24 września 2025 r., nr KM.5430.01366.2014/9 o odmowie wymiany prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzania kwalifikacji kategorii A, B, C, C+E. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższych uregulowań wynika zatem, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od orzeczenia ostatecznego, wydanego po rozpatrzeniu środka odwoławczego złożonego na orzeczenie wydane w pierwszej instancji albo na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero bowiem akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2018 r., II OSK 2162/18). W przeciwnym wypadku skarga nie jest dopuszczalna. Należy przy tym podkreślić, że wyczerpanie środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., nie oznacza jedynie wniesienia środka zaskarżenia. Dla spełnienia ustawowego warunku dopuszczalności skargi konieczne jest rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. W rezultacie nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanego orzeczenia organu pierwszej instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2013 r., I OSK 116/13; z 13 marca 2024 r., III FZ 68/24). Skarga do sądu administracyjnego, złożona od orzeczenia wydanego przez organ administracji pierwszej instancji, jest zatem niedopuszczalna niezależnie od tego, czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 21 maja 2008 r., II SA/Bk 721/07). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Starosty Zgierskiego z 24 września 2025 r. o odmowie wymiany prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzania kwalifikacji kategorii A, B, C, C+E. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.). Decyzja Starosty Zgierskiego z 24 września 2025 r. zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia w drodze odwołania skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, tj. Starosty Zgierskiego. Z możliwości tej skarżący nie skorzystał. Uczynił jednak decyzję Starosty Zgierskiego z 24 września 2025 r., a więc decyzję organu pierwszej instancji, przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (k. 18 akt sądowych). Skarga wywiedziona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu pierwszej instancji jest zatem niedopuszczalna i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. d.czz