III SA/Łd 202/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Stowarzyszenia A. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazania wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru działalności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. . R.T.

[...] Stowarzyszenie A. w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] wydaną w przedmiocie zakazania wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia z rejestru działalności. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując powyższe faktem prowadzenia szkolenia dla 93 osób (głównie uczniów 3 szkół zawodowych), w oparciu o zawartą umowę z Urzędem Marszałkowskim w [...], współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Nieuwzględnienie przedmiotowego wniosku będzie, w ocenie skarżącej skutkowało konsekwencjami, zarówno prawnymi, jak i finansowymi, polegającymi na zerwaniu zawartych umów, przerwaniu szkolenia oraz utratą środków unijnych, co niewątpliwie wpłynie na szkolenie nowej kadry kierowców, których brak na polskim rynku jest bardzo odczuwalny. Strona skarżąca wskazał nadto, iż prowadzone wobec niej postępowanie może doprowadzić do katastrofy finansowej Stowarzyszenia, a w konsekwencji do jego rozwiązania, które ma nieocenione zasługi w zakresie szkolenia kierowców, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369)- dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. W rozpatrywanej sprawie, jak już wcześniej wskazano, strona skarżąca wnosząc o udzielenie ochrony tymczasowej wskazała jedynie na zerwanie zawartych Urzędem Marszałkowskim w [...] umów o szkolenie 93 osób, głównie uczniów 3 szkół zawodowych, współfinansowanych ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Społecznego. Wskazała nadto, na możliwość utraty finansowej, a co za tym idzie konieczność rozwiązania Stowarzyszenia, które ma nieocenione zasługi w zakresie szkolenia kierowców, zarówno pod względem jakościowym, jak i ilościowym. Powyższa argumentacja nie została jednak poparta jakąkolwiek dokumentacją, w tym zawartymi umowami, z których wynikałby fakt prowadzenia szkolenia osób, w ilości wskazanej we wniosku, obowiązków strony wynikających z zawartych umów, jak i konsekwencji wynikających z ich zerwania lub nienależytego wykonania. Skarżąca nie przestawiła także jakiejkolwiek dokumentacji wskazującej na jej kondycję finansową, która pozwoliłaby na uprawdopodobnienie zawartego we wniosku twierdzenia odnośnie wpływu ewentualnego zerwania wiążących jej umów na możliwość dalszego funkcjonowania Stowarzyszenia. Natomiast odnośnie podniesionej argumentacji, co do nieocenionych zasług skarżącej w zakresie szkolenia kierowców zarówno pod względem jakościowym i ilościowym, jak i braku kierowców na polskim rynku, wskazać należy, iż okoliczności te pozostają bez wpływu na ocenę zasadności przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. R.T.