II GZ 201/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Go 119/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie utraty ważności potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz umorzenia postępowania w zakresie skreślenia z listy tych podmiotów postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Go 119/18 odmówił D.M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] grudnia 2017r. w przedmiocie utraty ważności potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz umorzenia postępowania w zakresie skreślenia z listy tych podmiotów. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. D.M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. W złożonej skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że wykonanie decyzji wyrządzi skarżącemu szkodę w postaci uiszczenia zobowiązania podatkowego w wysokości ponad 4 mln złotych, co zostało określone w poprzednich decyzjach. W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2018 r. pełnomocnik podał, że za wstrzymaniem wykonanie zaskarżonej decyzji przemawia przede wszystkim fakt wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu i w konsekwencji spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przeciwko skarżącemu toczy się bowiem postępowanie egzekucyjne z nieruchomości. Nadto skarżący od listopada 2017 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, w konsekwencji działalność ogólnobudowlana przynosi zmniejszone przychody. Pełnomocnik podał, że żona skarżącego jest osobą bezrobotną a jej dochód składa się z alimentów i świadczenia 500 plus. D.M. posiada zobowiązania z tytułu umowy pożyczki (rata miesięczna - 1.114,11 zł) oraz kredytu mieszkaniowego (miesięczna rata kredytu – 800 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji na wstępie uzasadnienia zajął się kwestią wykonalności zaskarżonego aktu. Po przytoczeniu orzecznictwa sądów administracyjnych uznał, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Następnie przechodząc do badania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. uznał, że analiza przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, iż rozstrzygnięcie samo w sobie, bezpośrednio nie nakłada na stronę jakiegokolwiek zobowiązania pieniężnego ani innej należności pieniężnej, która mogłaby być egzekwowana w drodze egzekucji administracyjnej. Z tego względu argumentacja podniesiona we wniosku w istocie nie odnosi się do bezpośrednich skutków prawnych zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd zauważył, że w skardze pełnomocnik podał, iż skarżący został zobowiązany do uiszczenia zobowiązania podatkowego w wysokości 4.000.000 zł na podstawie innych decyzji. Skarżący nie wskazał w jaki sposób wykonanie zaskarżonego aktu wpłynęłoby na jego sytuację osobistą i rodzinną. Wobec tego nie było okoliczności i dowodów w celu potwierdzenia, że podjęte na podstawie decyzji działania mogą prowadzić do powstania nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody. W zażaleniu na powyższe postanowienie D.M. wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach w zakresie w jakim organ przyjął, iż nie uprawdopodobniono istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacje w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia 2014 r., II FSK 998/14, z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOIS). Istotnym jest aby przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. odnosiły się stricte do aktu lub czynności, który kontrolowany jest w tej konkretnie rozpoznawanej sprawie. W rozpoznawanej sprawie kontroli instancyjnej została poddana decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] grudnia 2017r. w przedmiocie utraty ważności potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz umorzenia postępowania w zakresie skreślenia z listy tych podmiotów. Sąd I instancji uznał, że decyzja podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., a następnie uznał, że argumentacja podniesiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie nie odnosi się do bezpośrednich skutków prawnych zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim odpowiada prawu. Sąd I instancji słusznie zauważył, że przepisy materialne stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odnoszą się do bezpośredniego obowiązku nałożenia na stronę zobowiązania pieniężnego ani innej należności pieniężnej, która mogłaby być egzekwowana w drodze egzekucji administracyjnej. Skarżący we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej podniósł, iż został zobowiązany do uiszczenia zobowiązania podatkowego w wysokości 4.000.000 zł na podstawie innych decyzji. Mając powyższe na uwadze WSA prawidłowo zauważył, że argumentacja ta nie odnosi się wprost do bezpośrednich skutków prawnych zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do dalszych argumentów skarżącego tj. podjęcia w stosunku do wnioskodawcy "kroków egzekucyjnych" które mogą pociągnąć za sobą szereg negatywnych i nieodwracalnych konsekwencji w postaci pozbawienia skarżącego nieruchomości, należy uznać, że są one nieusprawiedliwione. Przede wszystkim skarżący nie wskazał jaki wpływ może mieć wydanie zaskarżonej decyzji na wymienione powyżej okoliczności. Skarżący nie opisał również w jaki sposób wykonanie zaskarżonego aktu wpłynęłoby na jego sytuację osobistą i rodzinną. Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie podał okoliczności i dowodów w celu potwierdzenia, że podjęte na podstawie decyzji działania mogą prowadzić do powstania nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonego aktu. To w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie jest poparcie tych twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez stronę na nią się powołującą, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym wniosku skarżący nie tylko nie wskazał jaki wpływ ma wydanie zaskarżonej decyzji na wskazane powyżej okoliczności ale także nie udokumentował w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego należy uznać, że Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe wskazania zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, same w sobie nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.