III SA/Łd 168/19

Dnia 29 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Paweł Dańczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 grudnia 2018 roku nr 1001-IOA.4246.172.2018.7.JS.UCS w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie loterii promocyjnej z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych oddala skargę.

Decyzją z dnia 20 grudnia 2018 r., nr 1001-IOA.4246.172.2018.7.JS.UCS wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 800) - dalej: o.p.; art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 165) – dalej: u.g.h., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 7 marca 2018 r., nr 363000-COC-3.4246.9.2018.4, wydaną w przedmiocie wymierzenia J.M. kary pieniężnej w wysokości 10 611,45 zł za urządzanie z naruszeniem przepisów u.g.h. loterii promocyjnej dotyczącej S. z siedzibą w R. przy ul. [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniach 10 i 13 listopada 2017 r. funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili kontrolę w S. zlokalizowanym w R. przy ul. [...] w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Salon prowadził J.M. w ramach wykonywanej działalności gospodarczej pod nazwą Firma Handlowa J.M. w K. Podstawę przeprowadzenia kontroli stanowiły podejrzenia, iż w przedmiotowym lokalu w czerwcu 2017 r. urządzano loterię promocyjną z okazji "światowych dni wellnes" bez wymaganego prawem zezwolenia oraz zatwierdzonego regulaminu. Powyższe podejrzenia wynikały z treści zamieszczonych na profilu facebookowym salonu, gdzie znajdował się komunikat salonu, o przeprowadzeniu w dniu 12 czerwca 2017 r. losowania miesięcznego karnetu oraz komunikat z dnia 13 czerwca 2017 r. z informacją o zwycięzcy konkursu. W toku przeprowadzonych w dniu 10 listopada 2017 r. czynności kontrolnych pracownik salonu M.M. wyjaśniła, że S. jest prowadzony przez J.M., w ramach ogólnopolskiej sieci tych salonów, na zasadzie odrębnej działalności gospodarczej. Odnośnie prowadzonej loterii świadek zeznała, że nie pamięta dokładnie, na czym ona polegała, ale prawdopodobnie, aby wziąć w niej udział niezbędne było polubienie strony internetowej salonu na Facebooku. Przesłuchana w dniu 13 listopada 2017 r. w charakterze świadka J.M. wyjaśniła, że jest osobą współpracującą z mężem J.M.. S. w R. działa na podstawie zawartego porozumienia z I.M. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą R. – S. Świadek wyjaśniła, że propozycję loterii z okazji "światowych dni wellnes", jak i jej regulamin otrzymała z działu marketingu centrali firmy S. Potwierdziła, że warunkiem wzięcia udziału w loterii było udostępnienie i polubienie na portalu społecznościowym Facebook profilu S. w R. Nagrodą główną był miesięczny karnet obejmujący 8 wejść do studia, o wartości około 140 zł. Świadek zeznała, że do konkursu zgłosiło się kilkanaście stałych klientek salonu. Zwycięzcę konkursu świadek wybrała samodzielnie spośród zgłoszonych osób, w oparciu o kryterium ilości wejść-przyjść, sytuację majątkową oraz inne czynniki. Natomiast losowanie odbyło się przy udziale jednej z klientek oraz pracownicy salonu i polegało na wylosowaniu nazwiska wybranej uprzednio klientki – zwycięzcy, spośród przygotowanych przez świadka losów, na których było zapisane tylko jedno nazwisko - nazwisko zwycięzcy konkursu. Wyjaśniła, że stronę facebookową salonu prowadzi samodzielnie, a nadto, że nie miała wiedzy, iż taką loterię należy zgłosić oraz uzyskać zgodę na jej przeprowadzenie. O powyższym dowiedziała się dopiero po fakcie, kiedy w związku z tą loterią rozpoczęły się kontrole w innych salonach w Polsce. O obowiązku tym nie została także poinformowana przez centralę firmy. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół kontroli z dnia 15 listopada 2017 r., nr 363000-CKR-5.5045.1.2017.JM. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi postanowieniem z dnia 16 stycznia 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia J.M. kary pieniężnej za urządzanie z naruszeniem przepisów u.g.h. loterii promocyjnej dotyczącej S. w R., a następnie decyzją z dnia 7 marca 2018 r. orzekł o wymierzeniu tej kary w wysokości 10 611,45 zł. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia, skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organizowany przez S. w R. konkurs stanowił loterię promocyjną w rozumieniu powołanego przepisu, a tym samym niewłaściwe nałożenie kary; - art. 2 ust. 1 pkt 9 u.g.h. poprzez niewłaściwe zaklasyfikowanie charakteru organizowanej przez niego zabawy (na wypadek uznania, iż była ona grą hazardową) do loterii promocyjnej zamiast do loterii fantowej, niewymagającej zezwolenia, a jedynie zgłoszenia; - art. 122 o.p, art. 123 o.p., art. 125 o.p. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a nadto pominięcie, iż skarżący ani żaden z jego pracowników nie organizowali żadnej gry hazardowej, jak również wydanie rozstrzygnięcia bez uprzedniego wysłuchania skarżącego. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z ostrożności procesowej skarżący wniósł o ewentualną zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że organizowana zabawa była loterią fantową, której pomimo obowiązku skarżący nie zgłosił i wymierzenie niższej kary na podstawie art. 98 ust. 4 pkt 1c u.g.h. Wniósł nadto o zwrócenie się do naczelników wszystkich urzędów celno-skarbowych na terenie kraju o udzielenie informacji, jakie decyzje zapadły w stosunku do pozostałych placówek S. w związku z zorganizowaną zabawą. Ponadto skarżący, korzystając z przysługującego mu uprawnienia wynikającego z art. 200 o.p., w piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2018 r. oświadczył, iż nie organizował loterii promocyjnej w rozumieniu przepisów u.g.h. Zgodnie z zawartym porozumieniem z właścicielem marki S., jest zobowiązany do prowadzenia działań zgodnych z polityką firmy S. Polska, w tym realizacji opracowanego przez centralę, spornego konkursu na "światowe dni wellnes". Pomysł na realizację tego konkursu, jego warunki oraz regulamin były w całości autorstwa centrali firmy, która nie poinformowała współpracujących z nią podmiotów na terenie kraju, że nie posiada zezwolenia na jego przeprowadzenie, jak również o konieczności uzyskania takiego zezwolenia. Skarżący wskazał nadto, iż przeprowadzona zabawa nie spełniała ustawowych warunków loterii promocyjnej, gdyż uczestnicy zabawy nie byli zobowiązani do nabycia towaru bądź też usługi. Ponadto z ostrożności procesowej, wskazując na znikome naruszenie prawa, wniósł o odstąpienie od nałożenia na niego kary pieniężnej i poprzestanie jedynie na pouczeniu, stosownie do treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na treść przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 10, art. 3, art. 69 ust. 1 pkt 5, art. 70, art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 1 lit. b u.g.h., regulujące definicję gry hazardowej w tym loterii promocyjnej, zasad ich organizowania oraz następstw naruszenia obowiązujących w powyższym zakresie przepisów, miedzy innymi następstw prowadzenia loterii promocyjnej bez wymaganego prawem zezwolenia. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że w prowadzonym przez skarżącego S. w R. w czerwcu 2017 r. urządzono i przeprowadzono losowanie nagród podczas zorganizowanej imprezy na portalu społecznościowym Facebook, polegającej na udostępnieniu przez jej uczestników strony organizatora na swoim profilu, jej polubienie oraz napisanie komentarza. Nagrodą był natomiast miesięczny karnet o wartości 140 zł, obejmujący 8 wejść do S. w R., który miał zostać rozlosowany pomiędzy uczestników loterii. Losowanie to zostało przeprowadzone w dniu 12 czerwca 2017 r., natomiast komunikat o osobie zwycięzcy zamieszczono na profilu internetowym studia w dniu 13 czerwca 2017 r. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na uznanie, że skarżący zorganizował loterię promocyjną w rozumieniu u.g.h. bez uzyskania stosownego zezwolenia. Zasadności powyższego stanowiska nie zmienia argument skarżącego, co do braku konieczności nabywania towaru, czy też usługi przez uczestników konkursu, jako warunku w nim uczestnictwa, gdyż w ocenie organu odwoławczego nabycie nie musi się wiązać z zakupem, czy też zapłatą, ale po prostu oznacza uzyskanie jakiegoś prawa, na gruncie niniejszej sprawy prawa do udziału w grze. Z uwagi na powyższe zasadnym było wymierzenie skarżącemu, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., kary pieniężnej w wysokości 10 611,45 zł, stanowiącej 5-krotność opłaty za wydanie licencji lub zezwolenia. Natomiast, co do zarzutów wniesionego odwołania organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 122, 123, art. 125 o.p. stwierdzając, iż wbrew stanowisku skarżącego dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiadają prawu. Ponadto skarżący miał zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu. Za chybione organ odwoławczy uznał także stanowisko skarżącego dotyczące możliwości zaklasyfikowania przeprowadzonego konkursu jako loterii fantowej, wskazując, że zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 u.g.h. dochód z loterii fantowej jest przeznaczany w całości na realizację określonych w zezwoleniu i regulaminie gry celów społecznie użytecznych, w szczególności dobroczynnych. Organizowany przez skarżącego konkurs warunku tego nie spełnia. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego, czy też dowodowego, które czyniłyby zasadnym zwrócenie się do innych urzędów celno-skarbowy na terenie kraju z wnioskiem o udzielenie informacji, co do rozstrzygnięć wydanych w stosunku do innych podmiotów prowadzących S. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. poprzez niewłaściwe zaklasyfikowanie charakteru organizowanego przez skarżącego konkursu jako loterii promocyjnej, gdyż udział w tym konkursie nie musiał zostać poprzedzony nabyciem towaru lub usługi; - art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy okoliczności sprawy pozwalają na odstąpienie od wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę, skarżący ponowił dotychczasową argumentację, co do okoliczności zorganizowania przedmiotowego konkursu zgodnie z zaleceniem i na podstawie przesłanego regulaminu przez R. S. (centralę marki jako organizatora loterii), braku spełnienia przesłanki uznania konkursu za loterię promocyjną, to jest braku obowiązku uczestników uprzedniego nabycia usługi lub towaru, a ponadto co do okoliczności uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd nie stwierdza braku legalności kontrolowanej decyzji. Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.". Sąd podziela stanowisko organu, że akcja promocyjna z okazji "światowych dni wellnes" jest grą losową – loterią promocyjną podlegającą rygorom ustawy o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.) – dalej: u.g.h. Należy wskazać, że do uznania danej gry za grę losową niezbędne jest spełnienie przesłanek: zależności wyniku w szczególności od przypadku oraz oferowania wygranych rzeczowych lub pieniężnych (art. 2 ust. 1 u.g.h.). Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h., w loterii promocyjnej uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe. Kluczowym elementem planowanego przedsięwzięcia jest losowy wybór nagrody, której losowanie odbyło się podczas zorganizowanej imprezy na portalu społecznościowym Facebook, polegającej na udostępnieniu przez jej uczestników strony organizatora na swoim profilu, jej polubienie oraz napisanie komentarza, co daje możliwość nieodpłatnego uczestnictwa w organizowanej loterii. Nagrodą był natomiast miesięczny karnet o wartości 140 zł, obejmujący 8 wejść do S. w R., który miał zostać rozlosowany pomiędzy uczestników loterii. W związku z tym Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, iż planowane przedsięwzięcie spełnia łącznie wskazane przesłanki, tj. organizator akcji promocyjnej oferuje wygrane rzeczowe lub pieniężne, wynik gry zależy od przypadku, a uczestnictwo w loterii jest nieodpłatne. W zakresie zarzutu opartego na naruszeniu art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h., polegającego na niewłaściwym zaklasyfikowaniu charakteru organizowanego przez skarżącego konkursu jako loterii promocyjnej, gdyż udział w tym konkursie nie musiał zostać poprzedzony nabyciem towaru lub usługi, Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nabyciem innego dowodu w grze było polubienie, udostępnienie profilu S. w R. na platformie społecznościowej Facebook oraz napisanie komentarza. Z osób, które wybrano w oparciu o kryterium ilości wejść-przyjść, sytuację majątkową oraz inne czynniki dokonano losowania zwycięzcy, który otrzymał nagrodę rzeczową o określonej wartości pieniężnej. Przyjęcie takich zasad prowadzenia przez skarżącego konkursu wyczerpuje pojęcie loterii promocyjnej w znaczeniu, jakie wynika z art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. Przepis ten stanowi, że grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane rzeczowe lub pieniężne, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a więc także loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe. W wyroku z 25 sierpnia 2020 r. NSA, w sprawie o sygn. II GSK 601/20, CBOIS, stwierdził, że warunkiem koniecznym uznania loterii za loterię (konkurs) promocyjną jest nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze. (...) pojęcie nabycia innego dowodu potwierdzającego udział w grze musi być rozumiane na gruncie języka potocznego, bo u.g.h. nie definiuje tego pojęcia. Skoro tak, to "nabycie" musi być rozumiane szeroko, a więc w oderwaniu od kontekstu, jaki przypisuje się temu terminowi na gruncie języka prawnego, na gruncie którego "nabyć to otrzymać coś na własność, płacąc za to". Zatem nabycie, o jakim stanowi art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h., nie może być sprowadzone do jakiejkolwiek ekwiwalentności umowy pomiędzy uczestnikami loterii promocyjnej a jej organizatorem. Ten aspekt został w orzecznictwie zauważony, gdy wskazano w nim, że dowodem udziału w grze może być wszystko, co organizator uzna za potwierdzenie faktu udziału w grze, niezależnie od tego, czy nabycie dowodu udziału w grze było faktycznie związane z zamiarem jego zakupienia, a więc nabycia w rozumieniu prawnym (v. wyrok NSA z 5 stycznia 2000 r., II SA 1201/99, CBOIS). Wobec powyższego przyjąć należy, że "nabycie", o jakim stanowi art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. to "uzyskanie czegoś lub zdobycie". Ten językowy kontekst analizowanego pojęcia także funkcjonuje w języku polskim i w ocenie NSA jest jedynym, jaki może być odnoszony do "nabycia innego dowodu udziału w grze" losowej, a taką jest loteria promocyjna. Tylko tak rozumiane nabycie udziału może być odnoszone do terminu, jakim posługuje się ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 10 u.g.h. Oznacza to, że w takim ujęciu nabycie innego dowodu udziału w grze nie musi łączyć się z przysporzeniem majątkowym uzyskiwanym przez organizatora tej gry z wpływów ze sprzedaży rzeczy, usług lub innych dowodów udziału w grze, np. losów. Wystarczającym powodem uznania gry za grę losową w rozumieniu u.g.h. jest, by gra, jak w rozpoznawanym przypadku loteria promocyjna, promowała działalność prowadzoną przez organizatora w powiązaniu z uzyskaniem wygranej rzeczowej, przyznawanej losowo, miała na celu zwiększenie atrakcyjności jego działalności, bo wówczas działanie takie prowadzi niewątpliwie do zwiększenia obrotów, a w konsekwencji do większych zysków. Zamiar osiągnięcia tych zysków jest elementem odpłatności gry, mimo że samo polubienie w mediach społecznościowych nie wiązało się z koniecznością nabycia czegokolwiek. Reasumując, stwierdzić należy, że udział w loterii promocyjnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych może polegać na nabyciu innego dowodu udziału w grze przez polubienie na stronie serwisu społecznościowego materiałów zamieszczonych przez organizatora konkursu i ich publiczne udostępnienie w sieci oraz spełnienie przez uczestników gry warunków konkursu określonych przez organizatora, jeżeli skutkiem tych działań ma być losowe wskazanie zwycięzcy uzyskującego nagrodę pieniężną lub rzeczową. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy okoliczności sprawy pozwalają na odstąpienie od wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, należy wskazać, że powyższy przepis nie ma zastosowania do kar pieniężnych wymierzanych w drodze decyzji na podstawie przepisów rozdziału 10 u.g.h., gdyż zgodnie z art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej, a w świetle art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, co zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. wyklucza stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym organ nie miał podstaw prawnych do odstąpienia od nałożenia kary czy jej miarkowania, jak chciał skarżący. Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że nie był on organizatorem loterii bez wymaganego zezwolenia tylko centrala marki R.S., pozostawał on w usprawiedliwionym błędzie, iż przedmiotowe wydarzenie nie stanowi loterii promocyjnej w rozumieniu u.g.h. i nie wymaga ono uzyskania zezwolenia, skoro organizowanie konkursów na portalu społecznościowym Facebook jest rzeczą powszechną, a ponadto centrala marki nie poinformowała salonów partnerskich, iż nie posiada pozwolenia na zorganizowanie loterii promocyjnej i że każdy salon, chcąc się przyłączyć do akcji jest zobowiązany do uzyskania takiego zezwolenia. Należy wyjaśnić, że kary pieniężne przewidziane w art. 89 u.g.h. za prowadzenie działalności hazardowej są karami administracyjnymi, które charakteryzują się m.in. tym, że są nakładane niezależnie od winy podmiotu naruszającego prawo, jego woli, błędu czy świadomości, co do bezprawności czynu. Od wielu lat obowiązuje reglamentacja działalności hazardowej i zakaz jej prowadzenia bez posiadania stosownej koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Od 1 stycznia 2010 r. przewidziana jest odpowiedzialność urządzającego gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.). Zdaniem Sadu, skarżący nie może dla uniknięcia odpowiedzialności w niniejszej sprawie powoływać się na fakt, że nie był świadomy, iż przedmiotowe wydarzenie stanowi loterię promocyjną, wymagającą uzyskania zezwolenia nie tylko od centrali marki, ale także od salonów partnerskich jako usługobiorców i że wiążą się z tym sankcje w postaci kary pieniężnej. Skarżący prowadząc własną działalność gospodarczą i będąc ostrożnym przedsiębiorcą powinien był zadbać, aby uzyskać zezwolenie na urządzanie loterii promocyjnej. W tym miejscu należy wyjaśnić, że posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem "urządzającego gry" w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza taką grę. Z powyższego wynika, że art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry hazardowe. Należy więc stwierdzić, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlega karze pieniężnej w wysokości 5-krotności opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia (art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. b u.g.h.). Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Sięgając do wykładni językowej wskazać należy, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim, takich pojęć jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić, to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych, w znaczeniu art. 2 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 grudnia 2017 r., sygn. III SA/Po 562/17, CBOIS). W ocenie Sądu, uznanie danego podmiotu za "urządzającego gry", w rozumieniu analizowanego art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka lub podmiot podejmował czynności, polegające na działaniach, wskazujących na aktywny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Zdaniem Sądu, o takich zachowaniach niewątpliwie można mówić w przypadku skarżącego. Podstawą uznania skarżącego za urządzającego gry, w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, jest materiał dowodowy, przede wszystkim w postaci wydruku zrzutów ekranu komputera, które przedstawiają komunikaty z czerwca 2017 r. zamieszczone na profilu facebookowym salonu (prowadzonego przez skarżącego będącego przedsiębiorcą), dotyczące urządzania loterii promocyjnej z okazji "światowych dni wellnes" oraz informacji o zwycięzcy konkursu, a także zeznań świadka J.M. (żony skarżącego) oraz M.M. (pracownicy salonu), które to zeznania potwierdzają wypełnienie przesłanek zorganizowania loterii promocyjnej poprzez ogłoszenie konkursu na internetowym portalu społecznościowym. Słusznie zatem organ zastosował art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. b u.g.h. wymierzając karę pieniężną. Prawidłowo też została określona wysokość nałożonej kary pieniężnej z uwzględnieniem treści art. 69 ust. 1 pkt 5 i art. 70 u.g.h. Zastosowanie powyższych przepisów odzwierciedla pełna argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu i decyzji organu uchybień, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę. k.ż.