III SA/Łd 147/26

Dnia 22 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Sekretarz sądowy Paulina Kutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2026 roku sprawy ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 17 grudnia 2025 roku nr 88/2025 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wyrównania uposażenia zasadniczego za styczeń i luty 2023 roku oddala skargę.

Decyzją z 17 grudnia 2025 r., nr 88/2025, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania M. N. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Radomsku z 5 listopada 2025 r., nr 1 o odmowie przyznania wyrównania uposażenia za okres stycznia i lutego 2023 r. oraz świadczeń związanych z zakończeniem służby w dniu 3 lutego 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami, uchylił zaskarżoną decyzję z 5 listopada 2025 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 5 listopada 2025 r. w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że funkcjonariusz M. N. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w ustawowym terminie. Tym samym należne uposażenie wykazane w zaświadczeniu do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wskazane w prawidłowej wysokości. 19 maja 2025 r. skarżący złożył do Sądu Rejonowego [...] w Ł. pozew z 13 maja 2025 r., w którym wniósł o zapłatę 7 909 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres stycznia i lutego 2023 r., a także świadczeń związanych z zakończeniem służby. W odpowiedzi na pozew, doręczony 20 czerwca 2025 r., Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o stwierdzenie niedopuszczalności drogi sądowej i przekazanie sprawy do rozpoznania właściwemu organowi administracji. Postanowieniem z 25 lipca 2025 r. Sąd Rejonowy [...] w Ł. stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w Radomsku. Decyzją z 5 listopada 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w Radomsku odmówił skarżącemu przyznania wyrównania uposażenia za okres stycznia i lutego 2023 r. oraz świadczeń związanych z zakończeniem służby w dniu 3 lutego 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 2 Konstytucji RP polegające na obniżeniu przysługującego świadczenia emerytalnego, co narusza zasadę ochrony praw nabytych i ochronę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę zaufania obywatela do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz niedziałania prawa wstecz, wynikającego z zasady demokratycznego państwa prawnego; 2. art. 32 Konstytucji RP, tj. naruszenie zasad równości obywatela wobec prawa poprzez uchwalenie ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. (Dz. U. poz. 2666), w której nie uchwalono waloryzacji uposażeń funkcjonariuszy służb mundurowych podległych MSWiA od 1 stycznia 2023 r.; 3. naruszenie art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 tej ustawy jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Organ drugiej instancji wskazał dalej, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza Policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w 2023 r. reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 oraz ustawa o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń w mocy stosuje się kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw nie pozostawia wątpliwości co do wysokości uposażenia przysługującego policjantom za styczeń i luty 2023 r. Uposażenie skarżącego wypłacone za styczeń i luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 636). Organ drugiej instancji podzielając stanowisko organu pierwszej instancji co do odmowy wyrównania oraz wypłaty świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby podniósł, że ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które to uposażenie nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. Ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie wyrównywania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych będących pochodną uposażenia. Odnośnie żądania wypłaty odsetek za opóźnienie organ drugiej instancji uzasadniając uchylenie decyzji z 5 listopada 2025 r. i umorzenie postępowania w tym zakresie, stwierdził, że organ pierwszej instancji wydał w tej części decyzję bez podstawy prawnej. Ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który stanowiłby podstawę do żądania wypłaty ustawowych odsetek od niewypłaconego w terminie uposażenia. Brak przepisu na gruncie ustawy o Policji, jak również w Kodeksie postępowania administracyjnego, który mógłby stanowić podstawę do orzekania w tej kwestii, powoduje, że żądanie dotyczące wypłaty odsetek nie ma charakteru sprawy administracyjnej. Rozpoznanie sprawy o odsetki od uposażenia (również w przypadku jego przyznania) nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez organy administracji publicznej. Dochodzenie omawianych roszczeń możliwe jest na drodze cywilnoprawnej. Organ drugiej instancji odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że organ przeanalizował stan faktyczny i orzekł na jego podstawie. Skarżący nie przedstawił żadnej przesłanki, która nakazywałaby wyrównania uposażenia zgodnie z reprezentowanym żądaniem i była oparta na obowiązujących przepisach prawa. Organy obu instancji działają w oparciu o obowiązujące przepisy, tj. takie, które obowiązywały w momencie ich stosowania oraz nie zostały uznane za niekonstytucyjne. Z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) nie można wywodzić obowiązku wydania przez organ decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, które są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości prawnych. W skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 17 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. N. wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 104 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej w sprawie, w której wykluczona jest możliwość rozstrzygania w tej formie, tj. w sprawie, w której wydanie decyzji administracyjnej oraz droga sądowoadministracyjna jest niedopuszczalna, a do rozpoznania której właściwe są sądy powszechne; 2. art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym w odwołaniu od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Radomsku z 5 listopada 2025 r., a dotyczącym niekonstytucyjności z powodu dyskryminacji poprzez zastosowanie przepisu art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r., co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy; 3. art. 6 ust. 1 ustawy z 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1533 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, skutkujące obliczeniem wynagrodzenia skarżącego za styczeń i luty 2023 r. na podstawie wynagrodzeń z 2022 r., podczas gdy zgodnie z cytowanym przepisem, podstawę do określenia wynagrodzeń skarżącego w roku budżetowym 2023 (a więc także w styczniu i lutym 2023) stanowią wynagrodzenia z roku poprzedniego, zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń ustalonym w ustawie budżetowej, który w 2023 r. wynosił 107,8 %, oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne, wypłacane na podstawie odrębnych przepisów; 4. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r., podczas gdy art. 41 tej ustawy jest niezgodny z art. 32 i art. 2 Konstytucji RP; 5. art. 2 Konstytucji RP poprzez nierówne potraktowanie funkcjonariusza odchodzącego ze służby i wypłacenie mu niższego wynagrodzenia za pełnioną w styczniu i lutym 2023 r. służbę w porównaniu do funkcjonariuszy pozostających w służbie, którzy za taką samą pracę w styczniu i lutym 2023 r. otrzymali wynagrodzenie z wyższej podstawy; 6. wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji poprzez zastosowanie niejednolitych zasad ustalania płac w stosunku do funkcjonariuszy odchodzących i pozostających w stosunku służby, wykluczając z nieznanych przyczyn osoby decydujące się na zamrożenie aktywności zawodowej, które przez dwa pełne miesiące 2023 r. świadczyły identyczną pracę. Skarżący podniósł, że mechanizm wprowadzony ustawą okołobudżetową spowodował, że – podobnie jak inni funkcjonariusze SG i innych służb, którzy zostali zwolnieni ze służby przed 1 marca 2023 r. – otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz inne świadczenia związane z ustaniem stosunku służbowego, wyliczone według kwoty bazowej obowiązującej w 2022 r. Funkcjonariusze, którzy pozostali w służbie, otrzymali wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r., natomiast skarżący i inni funkcjonariusze, którzy odeszli – nie. Oznacza to, że skarżący za taką samą pracę w tym samym czasie, tj. w miesiącu styczniu i lutym 2023 r., otrzymał niższe wynagrodzenie niż inne osoby, które zostały w służbie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 17 grudnia 2025 r. uchylająca decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Radomsku z 5 listopada 2023 r. o odmowie przyznania wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń związanych z zakończeniem służby 3 lutego 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umarzająca postępowanie w tym zakresie oraz utrzymująca w mocy tę decyzję w pozostałej części. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Powyższy przepis zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. m.in. wyroki NSA z 24 września 2014 r., I OSK 1317/13; z 24 stycznia 2025 r., III OSK 3269/23). Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie m.in. cyt. powyżej art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał 28 lutego 2023 r. rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385). Zgodnie z § 1 powołanego rozporządzenia z dnia 28 lutego 2023 r., w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r. W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane pozwem skarżącego z 13 maja 2025 r. wniesionym do Sądu Rejonowego [...] w Ł., w którym skarżący jako były funkcjonariusz Policji wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi kwoty 7 908,53 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r., a także świadczeń związanych z zakończeniem służby 3 lutego 2023 r. Prawomocnym postanowieniem z 25 lipca 2025 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w Ł., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i sprawę przekazał do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu w Radomsku. W rozpoznawanej sprawie sąd powszechny prawomocnym postanowieniem uznał się więc za niewłaściwy, co spowodowało, że organ administracji nie mógł nie rozpatrzyć wniosku skarżącego. Jak stanowi art. 66 § 4 k.p.a., organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy. Komendant Powiatowy Policji w Radomsku decyzją z 5 listopada 2023 r. odmówił skarżącemu przyznania wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń związanych z zakończeniem służby 3 lutego 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej z 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi decyzją z 17 grudnia 2025 r. uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Radomsku z 5 listopada 2023 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i postępowanie w tym zakresie umorzył oraz utrzymał w mocy Komendanta Powiatowego Policji w Radomsku z 5 listopada 2023 r. w pozostałym zakresie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 256) oraz ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. Zdaniem sądu organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie cyt. powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń związanych z zakończeniem służby 3 lutego 2023 r., w sytuacji gdy nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, tak jak wskazał organ, nie budzi wątpliwości i wynika z załączonych dokumentów. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, rozkazem personalnym z 12 stycznia 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w Radomsku zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r. na jego pisemną prośbę. Przy naliczaniu uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, nagrody rocznej oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop zastosowano kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organy Policji prawidłowo zastosowały cyt. powyżej przepisy i odmówiły podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń związanych z zakończeniem służby z dniem 3 lutego 2023 r., ponieważ zgodnie z cyt. powyżej art. 41 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r. (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji z dniem 3 lutego 2023 r. Słusznie wskazały organy Policji, że nie mogły pominąć przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i przyznać podwyżkę uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez sąd w wyrokach z 4 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 164/25, z 13 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 166/25, z 16 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 167/25, wydanych w analogicznych sprawach. Z powyższych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Zdaniem sądu, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony i zbadany w sposób wyczerpujący, podjęto wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego. Z zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak przeprowadzonego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W celu realizacji tej zasady, konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli (por. m.in. wyrok NSA z 1 lutego 2024 r., I GSK 1710/22). W niniejszej sprawie powyższe zasady nie zostały naruszone. Wyrażona natomiast w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Skuteczne zarzucenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Zdaniem sądu nie ma podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 Konstytucji RP wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1) oraz zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK z 6 marca 2007 r., P 45/06, OKK ZU nr 3/A/ 2007, poz. 22 i z 23 listopada 2010 r., K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy – wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 23 listopada 2010 r., K 5/10; z 19 kwietnia 2011 r., P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18 czerwca 2013 r., K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5 listopada 2013 r., K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17 czerwca 2014 r., P 6/12, niepubl.). Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji RP. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., I OSK 2792/17). Zdaniem sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Pracodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie nie pozostawał już w służbie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. ds