III OSK 54/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 256/24 w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 30 listopada 2023 r. nr 122 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia teleinformatycznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P. Z. kwotę 1.440 (słownie: jeden tysiąc czterysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 256/24, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., oddalił skargę P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 30 listopada 2023 r. nr 122 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia teleinformatycznego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji odmówił skarżącemu przyznania świadczenia teleinformatycznego. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 120b ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.) w zw. z art. 5 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 667), dalej "ustawa o szczególnych zasadach wynagradzania". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący raportem z 6 czerwca 2023 r. zwrócił się z prośbą o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2023 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Organ rozkazem personalnym nr 2939 z 28 czerwca 2023 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2023 r. Następnie, 1 września 2023 r., a więc już po zwolnieniu ze służby wpłynęło pismo skarżącego z 31 sierpnia 2023 r. zatytułowane "Ponaglenie", w którym zarzucił organowi bezczynność w załatwieniu sprawy związanej z wydaniem decyzji administracyjnej dotyczącej świadczenia teleinformatycznego. Zdaniem organu brak było podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia teleinformatycznego. Świadczenie to przyznaje się policjantowi na okres wykonywania zadań, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa. Jednocześnie zgodnie z art. 120b ust. 4 ustawy o Policji przed wydaniem decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35 ustawy o Policji, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące. Analiza tego przepisu wskazuje zatem wprost na ustanowienie warunku wstępnego, którego spełnienie umożliwia wydanie decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego. Zobowiązanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych do wydania decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego w terminie, o którym mowa w art. 120b ust. 3 ustawy o Policji, musi poprzedzać wydanie wobec policjanta opinii służbowej. Jej treść ma kluczowe znaczenie dla przyznania bądź odmowy przyznania świadczenia teleinformatycznego. Ostatnia opinia służbowa wobec skarżącego za okres od 3 lutego 2022 r. do 5 października 2022 r. została wydana 5 października 2022 r. Skarżący został z nią zapoznany 5 października 2022 r. Zatem nie legitymuje się on opinią służbową od wydania której nie upłynęły co najmniej 3 miesiące. Zdaniem organu, powoduje to niedopuszczalność wydania decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego. Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący wskazał, że realizował zadania w zakresie cyberbezpieczeństwa w Policji nieprzerwanie od 21 lutego 2022 r., zatem stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa, należało wydać nową decyzję w przedmiocie świadczenia teleinformatycznego w roku 2023 w terminie 30 dni od rozpoczęcia realizacji tych zadań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku Sąd wskazał, że przed wydaniem decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące. Rozważając cel przepisu Sąd wskazał, że jedną z negatywnych przesłanek przyznania świadczenia motywacyjnego, a zarazem świadczenia teleinformatycznego, jest otrzymanie przez policjanta opinii służbowych o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym w okresie służby przygotowawczej, o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej, czy o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie służby stałej lub służby kontraktowej. Posiadanie aktualnej opinii służbowej jest zatem niezbędne do tego, aby ustalić, czy nie zachodzą przesłanki negatywne, uniemożliwiające przyznanie policjantowi świadczenia teleinformatycznego. Sąd I instancji zauważył jednocześnie, że stosownie do treści art. 120b ustawy o Policji decyzja o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego winna być wydana przez przełożonego, o którym mowa w art. 32 ust. 1, nie później niż w terminie 30 dni po rozpoczęciu przez policjanta wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1, tj. zadań, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji. Skarżący podnosi, że tego rodzaju zadania wykonuje nieprzerwanie od 21 lutego 2022 r. Zdaniem Sądu fakt niezałatwienia sprawy dotyczącej przyznania skarżącemu świadczenia teleinformatycznego w tym terminie, jak i w terminie do dnia jego zwolnienia ze służby, tj. do 31 sierpnia 2023 r., niewątpliwie wpłynął na możliwość przyznania mu przedmiotowego świadczenia. Jakkolwiek taką opieszałość organu należy ocenić krytycznie, to jednak nie zmienia to oceny, że na dzień rozstrzygania sprawy organ nie mógł wydać innej decyzji, jak tylko decyzji o odmowie przyznania świadczenia teleinformatycznego, zaś skarżący mógł zwalczać opieszałość ponagleniem oraz skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wnoszoną do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 75, art. 78, art. 80, art. 81 k.p.a. przez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na: a) braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, b) nieprzeprowadzeniu dowodów w postaci wniosków personalnych do Komisji do wykonywania niektórych zadań związanych z udzielaniem wsparcia ze środków Funduszu Cyberbezpieczeństwa z sierpnia (lub września) 2022 r. oraz kwietnia 2023 r., do której wnioskowano o przyznanie skarżącemu świadczenia teleinformatycznego, c) braku przyznania świadczenia teleinformatycznego w sytuacji, gdy skarżący realizował zadania w zakresie cyberbezpieczeństwa w Policji nieprzerwanie od 21 lutego 2022 r., zatem stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa, należało wydać nową decyzję w przedmiocie świadczenia teleinformatycznego w roku 2023 w terminie 30 dni od rozpoczęcia realizacji tych zadań (zgodnie z art. 120 ust. 3 ustawy o Policji). 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, 9 i 10 k.p.a. przez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na: a) dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego, b) prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej, c) przerzucenia na skarżącego negatywnych konsekwencji zwłoki w postępowaniu polegającej na niewydaniu decyzji przez kilka miesięcy od rozpoczęcia wykonywania przez skarżącego zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa w Policji, d) braku wydania decyzji z urzędu, mimo że z treści przepisów ustawy wynika, że wydanie decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego jest obowiązkiem organu i nie jest uzależnione od jego uznania. 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na wydaniu decyzji nieuzasadnionej pod względem prawnym i faktycznym, niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności braku odniesienia się do wniosków dowodowych, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 4. art. 120b ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu działania organu, który nie wydał decyzji w terminie 30 dni po rozpoczęciu wykonywania zadań w zakresie cyberbezpieczeństwa w Policji, 5. art. 120b ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez niewłaściwe zastosowanie, a przez to pozbawienie skarżącego należnych z mocy prawa świadczeń w postaci świadczenia teleinformatycznego, w sytuacji gdy spełniał on przesłanki ustawowe do otrzymania świadczenia teleinformatycznego, 6. art. 120b ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez błędną wykładnię w sytuacji, gdy przesłanki odmowy przyznania świadczenia teleinformatycznego zostały enumeratywnie wymienione w art. 120b ust. 5 w zw. z art. 120a ust. 7 oraz art. 120b ust. 6 w zw. z art. 120a ust. 10 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a żadna z tych sytuacji nie miała zastosowania w stosunku do skarżącego, co powinno obligować organ do wydania decyzji pozytywnej dla skarżącego, 7. art. 7 ust. 2 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że świadczenie teleinformatyczne jest przyznawane corocznie na okres realizacji zadań z zakresu cyberbezpieczństwa z datą wsteczną za okres już zrealizowanych zadań, w sytuacji, gdy świadczenie teleinformatyczne jest przyznawane w momencie rozpoczęcia wykonywania tych zadań, a tym samym organ miał obowiązek przyznania skarżącemu tego świadczenia. 8. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a przez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu drugiej instancji, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie, w szczególności, że skarżący złożył szereg zarzutów, które nie zostały przez Sąd rozpoznane, co ograniczyło prawo skarżącego do poznania przyczyn, które stały za tym, że jego skarga nie została uwzględniona. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie uwzględnienie skargi na decyzję i uchylenie zaskarżonej decyzji. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych za pierwszą i drugą instancję. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Zdaniem organu zaskarżony wyrok jest prawidłowy, a skarżący nie wykazał związku pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a treścią wyroku. Strona skarżąca kasacyjnie pomija decydujący aspekt w sprawie, tj. fakt iż na dzień wydania decyzji skarżący nie legitymował się opinią, o której mowa w art. 120b ust. 4 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, lecz nie wszystkie wskazane w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Nietrafnie w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a przez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu drugiej instancji, w ocenie skarżącego bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony szczególnie w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Uzasadnienie wyroku należy przede wszystkim tak sporządzać, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd meriti nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego albo przepisów procedury w stopniu, który motywowałby określonej treści rozstrzygnięcie (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, LEX nr 187709). Przeto z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy motywy wyroku nie odpowiadają wymogom tego przepisu. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i argumentów z odpowiedzi na skargę i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). W niniejszej sprawie Sąd I instancji w sposób wyczerpujący odniósł się do istoty sprawy i wyjaśnił przyczyny oddalenia skargi. Sąd omówił podstawy prawne zaskarżonej decyzji i podzielił stanowisko organu, wedle którego brak możliwości wydania opinii służbowej powoduje niedopuszczalność wydania decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego. Podważenie przyjętego przez Sąd stanowiska nie jest możliwe w drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Podobnie WSA w Warszawie przyjmując opisane powyżej stanowisko nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepisy te statuują obowiązek sądu orzekania na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.) i w granicach danej sprawy (art. 134 p.p.s.a.). Przepisy te zasadniczo mogą być naruszone tylko wtedy, gdy sąd wykroczy poza granice sprawy lub weźmie pod uwagę okoliczności nieujawnione w aktach sprawy, które to okoliczności nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przyznanie świadczenia teleinformatycznego osobie, która wykonywała zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji, lecz została zwolniona ze służby z Policji przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie, uwarunkowane jest wydaniem opinii służbowej. W sprawie bezsporne pozostaje, że skarżący realizował zadania w zakresie cyberbezpieczeństwa w Policji, niemniej wobec złożenia raportu z prośbą o zwolnienie ze służby w Policji decyzja o przyznaniu ww. świadczenia nie została wydana z uwagi na utratę statusu policjanta i stanowisko organu, podzielone następnie przez Sąd I instancji, o braku możliwości opiniowania służbowego skarżącego na zasadach, o których mowa w art. 35 ustawy o Policji. Stosownie do treści art. 120b ust. 1 ustawy o Policji "Policjantowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 1077 i 1222), lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji przyznaje się na okres ich wykonywania świadczenie teleinformatyczne." Decyzję w tym przedmiocie wydaje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, nie później niż w terminie 30 dni po rozpoczęciu przez policjanta wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1 (ust. 3). Jednocześnie ust. 4 art. 120b ustawy stanowi, że "Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 3, policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące." Oceniając powyższą regulację w kontekście wymogu opiniowania służbowego należy zauważyć, że art. 120b ust. 1 ustawy o Policji zawiera normę materialnoprawną, stanowiąc o uprawnieniu policjanta wykonującego zadania, ogólnie rzecz ujmując, z zakresu cyberbezpieczeństwa, do otrzymania świadczenia teleinformatycznego. Prawo to obejmuje okres wykonywania wspomnianych zadań, zaś jego konkretyzacja następuje w drodze decyzji przełożonego osoby wykonującej ww. zadania. Co istotne, ust. 3 wspomnianego artykułu wskazuje, że decyzję tę przełożony wydaje w terminie "30 dni po rozpoczęciu przez policjanta wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1." Oznacza to, że sprawa przyznania świadczenia teleinformatycznego jest załatwiana w drodze decyzji wydawanej z urzędu, a bieg terminu załatwienia sprawy związany jest z samym rozpoczęciem wykonywania zadań, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji. Niewątpliwie przełożony skarżącego był zatem obowiązany do wydania decyzji w tym przedmiocie jeszcze przed zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Fakt zwolnienia ze służby wpłynął jednak – w ocenie organu i Sądu I instancji – na możliwość przyznania świadczenia w związku z niemożnością opiniowania służbowego skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko wyłącznie w zakresie braku możliwości poddania skarżącego opiniowaniu służbowemu. Opiniowanie to następuje na zasadach, o których mowa w art. 35. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu "Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu." Wobec literalnej treści art. 35 ust. 1 ustawy niedopuszczalne jest wydanie opinii służbowej wobec osoby, której stosunek służbowy został zakończony, a więc osoby, która utraciła status policjanta. Wniosek ten wzmacnia lektura rozporządzenia wykonawczego do art. 35 ust. 3 ustawy, w treści którego wskazano, że opiniowanie policjanta ma w szczególności motywować policjanta do sprawnego wykonywania zadań i czynności służbowych, czy wyznaczać kierunki rozwoju zawodowego i potrzeby szkoleniowe opiniowanego. W ramach procedury opiniowania służbowego przełożony opiniowanego przeprowadza z opiniowanym rozmowę, podczas której omawia m.in. kierunki dalszego rozwoju zawodowego. Wszystkie te ustalenia potwierdzają, że opinia służbowa wydawana jest w ramach stosunku służbowego policjanta, zaś ustanie tego stosunku powoduje niedopuszczalność opiniowania służbowego. Z powyższych ustaleń nie wynika jednak wniosek o niedopuszczalności przyznania osobie, która utraciła status policjanta, świadczenia teleinformatycznego. W dacie rozpoczęcia wykonywania zadań wskazanych w art. 120b ust. 1 ustawy o Policji dochodzi do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy policjantem a przełożonym służbowym. Przedmiotem tego stosunku jest przyznanie świadczenia teleinformatycznego. Ustawa określa jednocześnie przesłanki negatywne przyznania świadczenia (art. 120b ust. 5). Wśród tych przesłanek ustawa wymienia wydanie jednej z opinii służbowych, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 albo 3 albo art. 41 ust. 1 pkt 2 albo ust. 2 pkt 1, wszczęcie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, ukaranie karą dyscyplinarną lub skazanie wyrokiem sądu lub wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie. Wśród przesłanek negatywnych przyznania świadczenia nie wymieniono zakończenia stosunku służbowego policjanta. Oznacza to, że policjantowi, który wykonuje zadania wskazane w art. 120b ust. 1 ustawy (spełnia przesłanki pozytywne) i wobec którego nie zachodzą przesłanki negatywne określone w ust. 5 ww. artykułu, przysługuje prawo podmiotowe do świadczenia teleinformatycznego. Jednocześnie oceniając wymóg opiniowania służbowego, art. 120b ust. 4 ustawy o Policji wskazuje że "[p]rzed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 3, policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące." Przepis ten statuuje obowiązek proceduralny organu w toku prowadzonego postępowania, nie ma zatem charakteru materialnoprawnego i nie wpływa na ww. prawo podmiotowe policjanta do uzyskania świadczenia. Jednocześnie ustawa regulując przyznanie świadczenia teleinformatycznego nie przewiduje szczególnego trybu postępowania w sprawie przyznania tego świadczenia osobie, która spełniając przesłanki pozytywne utraciła status policjanta przed wydaniem decyzji w ww. sprawie. Oznacza to wystąpienie luki prawnej, która powinna być wypełniona w drodze wykładni celowościowej i systemowej. Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że funkcją przepisów postępowania jest realizacja normy administracyjnego prawa materialnego (podobnie NSA w uchwale z 20 maja 2010 r., I OPS 13/09). Oznacza to, że obowiązki proceduralne organu nie powinny zamykać możliwości wydania decyzji administracyjnej, a przepisy procedury administracyjnej winny być interpretowane z uwzględnieniem ich funkcji. W realiach niniejszej sprawy oznacza to bezprzedmiotowość obowiązku z art. 120b ust. 4 ustawy o Policji, skoro z jednej strony policjant spełnił przesłanki pozytywne uzyskania świadczenia, z drugiej zaś – stosunek służbowy uległ rozwiązaniu. Podkreślenia wymaga, że rozwiązanie stosunku służbowego czy niemożność wydania opinii służbowej nie zostały ujęte jako przesłanki negatywne przyznania żądanego świadczenia. Powołując się na możliwość odmowy przyznania świadczenia w związku z opinią o nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym w okresie służby przygotowawczej, o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, o nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej, czy o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie służby stałej lub służby kontraktowej, Sąd I instancji pominął, że opinie takie w niniejszej sprawie nie zostały wydane. Organ na żadnym etapie postępowania nie podnosił, aby w stosunku do skarżącego wystąpiły negatywne przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art. 120b ust. 5 ustawy o Policji. W związku z powyższym, istota sporu sprowadzała się wyłącznie do oceny skutków niemożności wydania opinii służbowej co do zasady. Zdaniem NSA w składzie orzekającym, bezprzedmiotowość obowiązku z art. 120b ust. 4 ustawy o Policji nakazuje pominięcie tego wymogu proceduralnego wobec osoby, której stosunek służbowy uległ rozwiązaniu, zaś sama treść ww. przepisu nie może stać na przeszkodzie realizacji materialnoprawnego uprawnienia osoby spełniającej przesłanki przyznania świadczenia. Powyższe ustalenie przesądza o zasadności zarzutu nr 6, tj. naruszenia art. 120b ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez błędną wykładnię w sytuacji, gdy przesłanki odmowy przyznania świadczenia teleinformatycznego zostały enumeratywnie wymienione w art. 120b ust. 5 w zw. z art. 120a ust. 7 oraz art. 120b ust. 6 w zw. z art. 120a ust. 10 ustawy o Policji, a żadna z tych sytuacji nie miała zastosowania w stosunku do skarżącego. W konsekwencji doszło także do naruszenia art. 120b ust. 3 ustawy o Policji (zarzut nr 4) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu działania organu, który nie wydał decyzji w terminie 30 dni po rozpoczęciu wykonywania zadań w zakresie cyberbezpieczeństwa w Policji. Sąd I instancji nietrafnie zwrócił uwagę, że jakkolwiek opieszałość organu należy ocenić krytycznie, to skarżący mógł zwalczać opieszałość ponagleniem oraz skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wnoszoną do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W świetle uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Oznacza to, iż wobec wydania decyzji ostatecznej skarżący mógł kwestionować nietrafność przyjętego stanowiska i odmowę przyznania świadczenia wyłącznie w drodze skargi na tę decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza na tym etapie, czy w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania art. 120b ust. 1 ustawy o Policji (zarzut nr 5) przez odmowę przyznania świadczenia, ponieważ ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do ponownej oceny sprawy, z uwzględnieniem treści art. 120b ust. 1-3 i 5-7 ustawy o Policji. Przedwczesne byłoby przesądzenie o niewłaściwym zastosowaniu art. 120b ust. 1 ustawy o Policji i uznanie, że skarżący spełniał przesłanki ustawowe do otrzymania świadczenia teleinformatycznego w sytuacji, w której biorąc pod uwagę stanowisko organu o niemożności wydania decyzji co do zasady, organ ten nie rozważał w ogóle pozostałych przesłanek przyznania skarżącemu żądanego świadczenia. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 75, art. 78, art. 80, art. 81 k.p.a., art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. oraz art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (zarzuty 1-3 skargi kasacyjnej). Przepisy te statuują ogólne obowiązki organu związane z ustaleniem stanu faktycznego, oceną zgromadzonego materiału dowodowego i wyjaśnieniem stanowiska zajętego w wydanej decyzji. Z powyższych ustaleń wynika, że powodem zajętego stanowiska co do niemożności przyznania skarżącemu świadczenia teleinformatycznego była błędna wykładnia przepisu art. 120b ust. 4 ustawy o Policji zawierającego obowiązek zasięgnięcia opinii służbowej przed wydaniem decyzji. Zakwestionowanie tej wykładni przez Naczelny Sąd Administracyjny nie oznacza naruszenia przez organ ww. przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77, 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Podobnie Sąd I instancji nie naruszył art. 7 ust. 2 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że świadczenie teleinformatyczne jest przyznawane corocznie na okres realizacji zadań z zakresu cyberbezpieczństwa z datą wsteczną za okres już zrealizowanych zadań, w sytuacji, gdy świadczenie teleinformatyczne jest przyznawane w momencie rozpoczęcia wykonywania tych zadań, a tym samym organ miał obowiązek przyznania skarżącemu tego świadczenia (zarzut nr 7). Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji nie stosował powyższego przepisu samoistnie, zaś w skardze kasacyjnej zaniechano powiązania tego przepisu z przepisem stosowanym przez wojewódzki sąd administracyjny. Niezależnie od powyższego, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa, co przesądza o bezzasadności zarzutu naruszenia tego przepisu. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę, dlatego na mocy art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę. Z przedstawionych wyżej wywodów wynika, że Komendant Główny Policji rozpoznając sprawę dokonał błędnej wykładni art. 120b ust. 4 ustawy o Policji. Organ błędnie przyjął, że niemożność wydania opinii służbowej wobec osoby, która spełnia przesłanki wskazane w art. 120b ust. 1 tej ustawy, lecz której stosunek służbowy został rozwiązany, uniemożliwia wydanie decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego. Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę przyjmie, że prawo do świadczenia teleinformatycznego powstaje z datą rozpoczęcia wykonywania zadań określonych w art. 120b ust. 1, pod warunkiem niespełnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 120b ust. 5 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. uwzględni zaprezentowaną wyżej ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. W szczególności, organ weźmie pod uwagę bezprzedmiotowość obowiązku uzyskania opinii służbowej wobec osoby, która została zwolniona ze służby w Policji i wyda decyzję biorąc pod uwagę przesłanki materialnoprawne określone w art. 120b ust. 1 i 5 ustawy o Policji. O kosztach postępowania sądowego od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.