III SA/Łd 120/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: zwrócić na rzecz skarżącej A.R. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych, zaksięgowaną w dniu 19 maja 2014 r. pod poz. 2006. U.K.

A.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za uzasadnioną i wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] W dniu 16 maja 2014 r. skarżąca uiściła 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także po pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy wystąpi nadpłata w kwocie kosztów uiszczonych przez stronę w porównaniu z wysokością kwoty należnej. W wypadku, o którym mowa w art. 225 p.p.s.a. sąd ma obowiązek z urzędu zwrócić stronie nadpłaconą kwotę kosztów postępowania. W przepisie tym przesądzono także, iż zwrot ten następuje na koszt strony. Konieczność obciążenia strony kosztami zwrotu nadpłaconej kwoty nie wystąpi, jeśli takich kosztów w konkretnym przypadku nie ma. Zasadą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest obciążenie kosztami sądowymi tego podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o czym stanowi art. 214 § 1 p.p.s.a. Od zasady tej wprowadzono jednak wyjątki i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. b p.p.s.a. strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Opłatami sądowymi są natomiast wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji, której przedmiotem było wznowienie postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej, wobec czego z mocy art. 239 pkt 1 lit. b p.p.s.a. skarżąca zwolniona jest od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w tym opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Niezależnie od tego zauważyć należy, że uzasadnienie wyroku w niniejszej sprawie, z uwagi na uwzględnienie skargi, zostało sporządzone z urzędu. Odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu doręcza się każdej stronie (art. 142 § 1 p.p.s.a.). W takim zaś wypadku stosownie do art. 234 § 3 p.p.s.a. nie pobiera się opłaty kancelaryjnej. Skoro zaś skarżąca uiściła tytułem opłaty kancelaryjnej kwotę 100 zł w sytuacji, gdy nie miała obowiązku jej uiszczenia, to tym samym uznać należy, że zachodzi określona w art. 225 p.p.s.a. podstawa do jej zwrotu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 225 p.p.s.a. należało postanowić o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 100 zł. U.K.