III SA/Łd 108/26

Dnia 26 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 roku sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 3 grudnia 2025 roku nr 394/2025 w przedmiocie przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020). oddala skargę.

Decyzją z 3 grudnia 2025 r. nr 394/2025 Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi (dalej również: "Dyrektor ŁOR ARiMR", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania Z.T. (dalej również: "strona", "skarżąca") od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łowiczu (dalej również: "Kierownik Biura Powiatowego ARiMR", "organ I instancji") z 9 października 2025 r. nr 0083-2025-008453 w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na 2024 rok, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 11 czerwca 2024 r. Z.T. złożyła za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus wniosek o przyznanie płatności na rok 2024, na podstawie którego ubiegała się o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) w ramach pakietu: 1) 4. "Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000": a) wariant 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" do powierzchni 2,42 ha, b) wariant 4.5 "Półnaturalne łąki świeże" do powierzchni 10,38 ha; 2) 5. "Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000": a) wariant 5.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" do powierzchni 14,79 ha, b) wariant 5.5 "Półnaturalne łąki świeże" do powierzchni 25,86 ha. 13 lipca 2024 r. i 13 września 2024 r. strona za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus złożyła zmiany do wniosku o przyznanie płatności na rok 2024, w której nie dokonała zmian w powierzchni, co do pierwotnej deklaracji w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020). W okresie od 21 do 25 października 2024 r. w gospodarstwie rolnym wnioskodawczyni została przeprowadzona kontrola na miejscu całego gospodarstwa w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PROW 2014-2020. Przebieg czynności kontrolnych udokumentowano w formie raportu z czynności kontrolnych. Podczas kontroli stwierdzono m.in., że w przypadku działki rolnej A wariant 4.4 uprawa "TUZ", zadeklarowanej na działce ewidencyjnej o numerze [...] na powierzchni 2,42 ha stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 2,31 ha. Działka została obarczona błędem DR13+ "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej". Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosi zatem 0,11 ha. 7 listopada 2024 r. Z.T. złożyła za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus kolejną zmianę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2024, w której nie dokonała zmian w powierzchni, co do pierwotnej deklaracji w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020). Z kolei 31 stycznia 2025 r. ww. złożyła za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus: 1. oświadczenie o uzupełnieniu lub poprawieniu planu działalności rolnośrodowiskowej w ramach realizowanego zobowiązania PROW 2014-2020; 2. informację zawierającą wymogi określone przez eksperta przyrodniczego w zakresie pakietu 4. "Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000" lub pakietu 5. "Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000"; 3. kopię poszczególnych stron planu działalności rolnośrodowiskowej. Decyzją z 28 lutego 2025 r. nr 0083-2025-006712 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał Z.T. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na 2024 rok w łącznej wysokości 71 254,09 zł uwzględniającą: 1. wariant 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" w wysokości 2 330,35 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 245,30 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, 2. wariant 4.5 "Półnaturalne łąki świeże" w wysokości 15 179,58 zł, 3. wariant 5.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" w wysokości 16 435,10 zł, 4. wariant: 5.5 "Półnaturalne łąki świeże" w wysokości 37 309,06 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 1 223,72 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia i nałożył sankcję w wysokości 3 114,76 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie objętym odwołaniem oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy przez zwiększenie płatności do wariantu 5.5 "Półnaturalne łąki świeże" w pełnej wysokości, lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie objętym odwołaniem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. 10 kwietnia 2025 r. organ odwoławczy zwrócił się do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego o zajęcie stanowiska w sprawie zasadności stwierdzonych podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych uchybień i nałożonych kodów pokontrolnych w zakresie pakietu/wariantu 5.5. W piśmie z 5 maja 2025 r. Naczelnik Wydziału ds. Przygotowania i Obsługi Dokumentacji Biura Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował o dokonaniu zmian ustaleń zawartych w raporcie z kontroli na miejscu nr [...]. Decyzją z 14 maja 2025 r. nr 173/2025 Dyrektor ŁOR ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. 9 października 2025 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Łowiczu wydał decyzję nr 0083-2025-008453 w sprawie przyznania stronie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2024, w której: I. przyznał płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2024 w łącznej wysokości 72 477,81 zł, w tym: 1. wariant: 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" w wysokości 2 330,35 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 245,30 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, 2. wariant: 4.5 "Półnaturalne łąki świeże" w wysokości 15 179,58 zł, 3. wariant: 5.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" w wysokości 16 435,10 zł, 4. wariant: 5.5 "Półnaturalne łąki świeże" w wysokości 38 532,78 zł, II. ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący powierzchnię: 1. zobowiązanie wariant: 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" podjęte w dniu 15 marca 2021 r. na powierzchnię 2,39 ha, 2. zobowiązanie wariant: 4.5 "Półnaturalne łąki świeże" podjęte w dniu 15 marca 2021 r. na powierzchnię 10,27 ha, 3. zobowiązanie wariant: 5.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" podjęte w dniu 15 marca 2021 r. na powierzchnię 14,82 ha, 4. zobowiązanie wariant: 5.5 "Półnaturalne łąki świeże" podjęte w dniu 15 marca 2021 r. na powierzchnię 25,82 ha. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższej decyzji z 9 października 2025 r., wnosząc o uchylenie pkt 1 zaskarżonej decyzji w zakresie pomniejszenia płatności o kwotę 235,30 zł oraz pkt 1-4 zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia obszarów objętych zobowiązaniem oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy przez przyznanie płatności do wariantu 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" w pełnej wysokości oraz ustalenie powierzchni gruntów, objętych zobowiązaniem w ramach wariantów: 4.4, 4.5., 5.4. i 5.5, lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie objętym odwołaniem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W odwołaniu podniesiono zarzuty naruszenia: 1. art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2298, dalej również: "ustawa o PROW 2014-2020") w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewyjaśnieniu w treści zaskarżonej decyzji, skąd wynika różnica w powierzchni zadeklarowanej a stwierdzonej co do wariantu 4.4, i, co za tym idzie, dlaczego należało zastosować pomniejszenie płatności odwołującej oraz określić powierzchnię zobowiązania inaczej niż we wniosku odwołującej; w szczególności, w jaki sposób podczas kontroli na miejscu (w gospodarstwie odwołującej) dokonano zbadania rzeczywistej powierzchni obszaru, na którym realizowany jest wariant 4.4 zobowiązania, i jaka jest relacja tego stwierdzenia w ramach kontroli na miejscu do używania przez organ w ww. celach systemu informacji geograficznej; 2. art. 18 ust. 6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 640/2014") – przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że powierzchnia zadeklarowana przez odwołującą we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, w związku z czym należało dokonać pomniejszenia płatności, podczas gdy sposób utrzymywania gruntów przez odwołującą był realizowany zgodnie ze zobowiązaniem, a ponadto odwołująca nie dokonywała żadnych zmian na gruncie; co prowadzi do wniosku, że zmniejszenia płatności na rzecz odwołującej oraz zmniejszenia powierzchni zobowiązania w stosunku do podanej we wniosku odwołującej dokonano niezasadnie, jak również niezasadnie zmniejszono, w stosunku do wniosku, powierzchnię objętą zobowiązaniem rolno- środowiskowo- klimatycznym; 3. art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z dnia 31 lipca 2014, str. 69 z późn zm., dalej: "rozporządzenie nr 809/2014") w zw. z art. 64 ust. 2 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013, str. 549, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013") przez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuznaniu rzekomych nieprawidłowości w zadeklarowaniu powierzchni działek przez odwołującą za oczywiste omyłki, co skutkowało niezasadnym zmniejszeniem płatności. 21 listopada 2025 r. z uwagi na zastrzeżenia strony co do prawidłowości określenia powierzchni stwierdzonej działki rolnej A, organ odwoławczy zwrócił się do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego o ponowne przeanalizowanie dokumentacji pokontrolnej i zajęcie stanowiska co do zasadności stwierdzonego uchybienia i zastosowanego kodu pokontrolnego w zakresie pakietu/wariantu 4.4. W piśmie z 25 listopada 2025 r. Naczelnik Wydziału ds. Przygotowania i Obsługi Dokumentacji Biura Kontroli na Miejscu Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował o podtrzymaniu wyników pomiaru działki rolnej A, wskazując, że do zlokalizowania i pomiarów działki wykorzystano urządzenie GPS, pomiaru dokonano na podstawie rzeczywistego użytkowania rolniczego wymienionej działki z zastosowaniem obwodu zewnętrznego. W konsekwencji na dzień kontroli w terenie stwierdzono użytkowanie rolnicze na powierzchni 2,31 ha działki rolnej A. Powołaną na wstępie decyzją Dyrektor ŁOR ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika ARiMR z 9 października 2025 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał, że z uwagi na zakres zaskarżenia wskazany przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji ograniczył rozpatrzenie sprawy do kwestii przyznania płatności do wariantu 4.4. Organ wyjaśnił, że wnioskowana przez stronę płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna stanowi realizację "Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 10 lit. a) ustawy o PROW 2014-2020. W oparciu o delegację z art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o PROW 2014-2020 wydane zostało rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 415 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie PRSK 2014-2020"), które reguluje kwestie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, o którą wnioskowała strona niniejszego postępowania. Składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok oraz zobowiązuje się do przestrzegania norm i wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. Przed przyznaniem płatności organ ma obowiązek ustalić, czy spełnione zostały warunki przyznania pomocy, o których mowa w przepisach rozporządzenia PRSK 2014-2020. Dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności, przy czym stosownie do treści § 15 ust. 3 rozporządzenia PRSK 2014-2020, płatność nie może zostać przyznana do powierzchni większej aniżeli maksymalny kwalifikowany obszar (MKO), o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 640/2014. Stosownie do art. 59 rozporządzenia nr 1306/2013 wszystkie wnioski o przyznanie płatności są objęte kontrolami administracyjnymi uzupełnianymi o kontrole na miejscu. Dyrektor ŁOR ARiMR wyjaśnił, że w trakcie postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu: 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" wynosiła 2,42 ha, zaś powierzchnia stwierdzona – 2,31 ha. Powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz w oparciu o wyniki kontroli na miejscu, w toku której dla działki rolnej A został zastosowany kod DR13+. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach wariantu: 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wynosi 4,76%, co wyliczono w następujący sposób: [(2,42 ha - 2,31 ha): 2,31 ha] x 100 = 4,76%. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wynosi 0,11 ha. Wobec powyższego powierzchnia zakwalifikowana do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu: 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" wynosi 2,31 ha. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy i art. 38 rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu. Stawka płatności do 1 ha w ramach wariantu: 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" została określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego i wynosi 1115,00 zł. Wysokość należnej płatności do pakietu 4.4. wynosi 2330,35 zł, co wyliczono w następujący sposób: (2,31 x 1115 zł) – (2 x 0,11 ha x 1115 zł) = 2575,65 zł - 245,30 zł = 2330,35 zł, gdzie 245,30 zł stanowi kwotę kary administracyjnej. Odnosząc się do kwestii zasadności nałożenia kary administracyjnej, organ II instancji podkreślił, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności są organy zobowiązane są w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zastrzeżenia strony zostały przekazane wykonawcy kontroli, który je rozpatrzył stwierdzając, że kod nieprawidłowości DR13+ został prawidłowo zastosowany. W zakresie kwestii dotyczącej braku dokonania zmian na gruncie organ wskazał, że płatności w wariancie 4.4 przysługują do trwałych użytków zielonych, na których rolnik dopełnia wymogów obowiązkowych. W tym przypadku wymogiem takim jest wykoszenie działki rolnej, na co wprost wskazuje treść załącznika nr 2 do rozporządzenia w zw. z § 4 ust. 2 pkt 5) rozporządzenia PRSK 2014-2020. Ze zgromadzonej dokumentacji (danych z KNM, tj. raportu KNM, fotografii, szkicu; danych z kontroli administracyjnej, tj. danych z SI IACS, danych z eWniosek) wynika natomiast, że na części działki rolnej deklarowanej do płatności, głównie obrzeżach, pozostawiono niekwalifikujące się do płatności obszary niewykoszone. Przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu strona nie informowała organu o braku możliwości dokonania ww. zabiegu na tym obszarze zatem wykluczenie go z powierzchni kwalifikującej się do płatności w ramach działki rolnej A uznać należy za prawidłowe. Art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wystąpienie w gospodarstwie strony przypadków siły wyższej wymienionych w art. 2 ust. 2; strona również nie uprawdopodobniła ich wystąpienia okoliczności. W ocenie organu w sprawie nie można zastosować art. 64 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1306/2013, według którego nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku, gdy niezgodność jest wynikiem "oczywistego błędu wniosku" –porównanie poszczególnych części wniosku nie prowadzi do wykrycia sprzeczności, która powodowałaby, że wniosek jest niespójny. W sprawie nie zaistniały także przesłanki wymienione w art. 64 ust. 2 lit. c i d rozporządzenia nr 1306/2013. Zadeklarowana do pomocy finansowej powierzchnia gruntów określa jej rozmiar finansowy, więc wnioskujący rolnik, określając powierzchnię do płatności, składa oświadczenie woli i wiedzy za które ponosi odpowiedzialność. Wniosek o przyznanie płatności wiąże organ, który decydując o przyznaniu pomocy musi odnieść się do danych w nim zawartych, w tym do wielkości zgłoszonego obszaru oraz poddać je kontroli administracyjnej. Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte na wyłączny wniosek strony, która nie była zobowiązana do jego złożenia, ale skorzystała z uprawnienia. W ocenie organu odwoławczego nie zaistniały również przesłanki z art. 64 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 1306/2013. Stwierdzona niezgodność nie jest nieznaczna, bowiem stwierdzona różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 4,76% powierzchni stwierdzonej. Odnosząc się do art. 64 ust. 2 lit. f rozporządzenia nr 1306/2013 organ wyjaśnił, że wyjątki od stosowania kar administracyjnych zostały określone w art. 15 rozporządzenia nr 640/2014 – strona nie poinformowała właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o jakichkolwiek niezgodnościach wniosku o płatność. Z.T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję Dyrektora ŁOR ARiMR z 3 grudnia 2025 r., podnosząc zarzuty naruszenia: I. przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o PROW 2014-2020 w zw. z art. 8 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu w treści zaskarżonej decyzji nieregularnego kształtu działek, w szczególności działki A, na której skarżąca realizuje zobowiązanie w ramach wariantu 4.4., niewskazanie dokładności pomiaru, dokonanego podczas kontroli na miejscu, niewskazanie marginesu błędu pomiaru; nieokreślenie, w jaki sposób dokonano stwierdzenia, jaka powierzchnia została rzekomo nieskoszona przez skarżącą (powyższe stanowią istotne elementy stanu faktycznego sprawy, gdyż pozostają podstawą dla określenia płatności), co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji niekorzystnej dla skarżącej, mimo braku pełnego, ponownego rozpoznania sprawy; II. przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 18 ust. 6 rozporządzenia nr 640/2014 przez jego błędną wykładnię, polegającą na niewzięciu pod uwagę, tak jak w przypadku organu I instancji, iż sposób utrzymywania i przeznaczania gruntów przez skarżącą był realizowany zgodnie ze zobowiązaniem (łąki), a ponadto skarżącą nie dokonywała żadnych zmian na gruncie (przy czym w żaden sposób nie można uznać za wprowadzanie takich zmian częściowego, rzekomego niedopełnienia obowiązku koszenia), co prowadzi do wniosku, że zmniejszenia płatności na jej rzecz, nałożone sankcje oraz zmniejszenia powierzchni zobowiązania w stosunku do podanej we wniosku dokonano niezasadnie, jak również niezasadnie zmniejszono, w stosunku do wniosku, powierzchnię objętą zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym; 2. § 4 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020 przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że rzekome częściowe niedopełnienie obowiązku koszenia w ramach wariantu 4.4 winno skutkować wykluczeniem nieskoszonego obszaru z płatności i powierzchni zobowiązania, podczas gdy ww. teren w dalszym ciągu pozostaje terenem, gdzie występują wskazane elementy przyrodnicze, wymagające ochrony, i pozostaje powierzchnią, na której skarżąca realizuje zobowiązanie, a ewentualne niezrealizowanie obowiązku stanowi odrębną kwestię, co doprowadziło do niezasadnego wykluczenia tego terenu z płatności i nałożenia na skarżącą sankcji. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 9 października 2025 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach wspomnianej kontroli sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu materialnemu określającemu zasady przyznawania wnioskowanej płatności oraz czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie było obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie jego nieważności. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując niniejszą sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 3 grudnia 2025 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 9 października 2025 r. w sprawie przyznania stronie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na 2024 rok. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia legalności przyznania skarżącej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2024 rok w pomniejszonej wysokości w ramach pakietu 4. "Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000" wariant 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne". W ocenie organu rozpoznającego sprawę w odniesieniu do wnioskodawczyni zaistniały nieprawidłowości skutkujące zmniejszeniem tej płatności. Skarżąca twierdziła natomiast, że na działkach objętych wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2024 nie występowały żadne nieprawidłowości w zakresie realizacji podjętego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego, wobec czego organ niezasadnie dokonał pomniejszenia powierzchni objętej tym zobowiązaniem oraz przyznanej płatności. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2298) oraz wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 tej ustawy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania: "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 415 ze zm., dalej: "rozporządzenie PRSK 2014-2020") w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności, jak również obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa unijnego – w tym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie nr 1305/2013", rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm., rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r., rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020 płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o przyznanie tej płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym", przez 5 lat – w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1-7 lub przez rok – w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8 lub 9; 3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020 zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne jest realizowane w ramach: 1) jednego wariantu, a w przypadku wariantów pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 – jednej rasy lokalnej zwierząt albo; 2) jednego pakietu – w przypadku gdy pakiet nie obejmuje wariantu. W świetle § 4 ust. 2 rozporządzenia PRSK 2014-2020 rolnik lub zarządca realizujący zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne m.in. nie może przekształcać występujących w gospodarstwie rolnym trwałych użytków zielonych i pastwisk trwałych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 1307/2013 zwanych dalej "trwałymi użytkami zielonymi" (pkt 2); przestrzega innych wymogów, które są określone dla poszczególnych pakietów lub ich wariantów w załączniku nr 2 do rozporządzenia (pkt 5). W myśl § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020 zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi": a) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2-6 lub 8, b) spełniające warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, c) objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, również w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014. Jak stanowi § 6 ust. 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020 wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji, z wyjątkiem: 1) zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach wariantu 2.1., lecz nie więcej niż o 15% w stosunku do wielkości obszaru objętego tym zobowiązaniem w pierwszym roku jego realizacji, lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania; 2) zmiany wielkości obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach danego wariantu pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 6 lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania. Z akt sprawy wynika, że w treści wniosku o przyznanie płatności na 2024 rok strona zobowiązała się do realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w ramach pakietu 4. "Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000", wariant 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" na powierzchni 2,42 ha oraz wariant 4.5 "Półnaturalne łąki świeże" na powierzchni 10,38 ha i pakietu 5. "Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000", wariant 5.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" na powierzchni 14,79 ha oraz wariant 5.5 "Półnaturalne łąki świeże" na powierzchni 25,86 ha. W treści odwołania od decyzji I instancji ww. zakwestionowała przyznanie płatności jedynie za realizację wariantu 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" w ramach pakietu 4. "Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000" w wysokości 2 330,35 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 245,30 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia. W związku z powyższym organ administracji trafnie rozpoznał sprawę tylko w zaskarżonym zakresie. W przypadku zakwestionowanego odwołaniem przez stronę pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia PRSK 2014-2020 (pakiet 4. Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000), płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wariantów 4.1.-4.6., lub siedliska lęgowe ptaków z gatunków wymienionych w ust. 3 pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia – w przypadku wariantów 4.8.-4.11., jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk lub na obszarze specjalnej ochrony ptaków, lub na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody (§ 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020). Stosownie do załącznika nr 2 do rozporządzenia PRSK 2014-2020 część IV wymogi dla deklarowanego przez stronę pakietu 4. "Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000" obejmują m.in. jeden lub dwa pokosy w roku, liczba pokosów określona przez eksperta przyrodniczego, koszenie w terminie określonym przez eksperta przyrodniczego, przy czym termin ten rozpoczyna się nie wcześniej niż w dniu 15 czerwca i kończy się nie później niż w dniu 30 września (ust. 5 pkt 2 a i b). W myśl § 15 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020 wysokość płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za: 1) hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6, 8 i 9 (...) – po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (...). Natomiast w § 15 ust. 3 ww. rozporządzenia ustawodawca określił, że przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Podkreślić należy, że stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o PROW 2014-2020, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 27 ust. 2 ustawy o PROW 2014-2020). Powyższe oznacza, że w postępowaniach w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej Kodeks postępowania administracyjnego jest stosowany w ograniczonym zakresie, a ciężar dowodu co do okoliczności mających znaczenie dla płatności ciąży na stronie składającej wniosek. Takie uregulowanie prawne, w ocenie Sądu, nie zwalnia jednak organów od przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasady praworządności – art. 6 k.p.a., zasady przekonywania – art. 11 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania – art. 8 k.p.a. zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Ponadto w postępowaniu w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych organy administracyjne nie są zwolnione z obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i dokonania jego oceny zgodnie z art. 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie strona zakwestionowała przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2024 rok za realizację wariantu 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" w ramach pakietu 4. "Cenne siedliska i zagrożone gatunki ptaków na obszarach Natura 2000" w pomniejszonej wysokości. Podstawą pomniejszenia stronie skarżącej wnioskowanej płatności były nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli administracyjnej przeprowadzonej za pomocą systemu informacji geograficznej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego agencji na aktualnym obrazie ortofotomapy oraz w oparciu o wyniki przeprowadzonej w gospodarstwie strony kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego PROW 2014-2020. Ujawnione podczas kontroli nieprawidłowości dotyczyły działki rolnej A zadeklarowanej w ramach wariantu 4.4 uprawa "TUZ", położonej na działce ewidencyjnej o numerze [...] Ustalono, że zadeklarowana przez skarżącą powierzchnia działki rolnej A – 2,42 ha jest większa od powierzchni stwierdzonej wynoszącej 2,31 ha. Wskazać trzeba, że wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska, zobowiązane są do prowadzenia Systemu Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Zgodnie z art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. Przy czym jak zaznaczono w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie: a) określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 1307/2013; (...) (art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014). Stosownie do art. 59 rozporządzenia nr 1306/2013 system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. Przeprowadzone w niniejszej sprawie kontrole miały na celu weryfikację zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi przez stronę we wniosku o przyznanie płatności a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych w zakresie powierzchni kwalifikowalnej do płatności oraz spełniania innych warunków niezbędnych do przyznania płatności. W wyniku analizy zakwestionowanej odwołaniem płatności do działki rolnej A w ramach wariantu 4.4 powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz w oparciu o wyniki kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie strony w dniach od 21 do 25 października 2024 r. W wyniku tych kontroli w sposób prawidłowy ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" wynosiła 2,42 ha. Natomiast powierzchnia stwierdzona w ramach wariantu 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" wynosi 2,31 ha. Zatem powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosi 0,11 ha. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci danych z kontroli na miejscu, tj. raportu, fotografii, szkicu oraz danych z kontroli administracyjnej, tj. danych z Systemu IACS (Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli), danych z eWniosek, jednoznacznie wynika, że część działki rolnej deklarowanej do płatności nie kwalifikuje się do płatności. Podkreślić należy, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do powierzchni działki rolnej, na której w sposób faktyczny prowadzona jest działalność rolnicza (uprawa) i rolnik przestrzega wymogów określonych dla zadeklarowanych pakietów lub ich wariantów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. W analizowanej sprawie skarżąca do działki rolnej A w ramach wariantu 4.4. zadeklarowała uprawę "TUZ", tj. trwałe użytki zielone. Biorąc pod uwagę, że w świetle art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 1307/2013 trwałym użytkiem zielonym jest jedynie grunt zajęty pod uprawę traw samosiewnych, czy zasianych lub innych upraw zielonych, które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, to przy określeniu powierzchni działki rolnej zgłoszonej do płatności jako trwały użytek zielony należało wziąć pod uwagę jedynie powierzchnię faktycznie użytkowaną, zatem powierzchnię, na której odbywa się uprawa i na której przestrzegane są wymogi określone dla danego wariantu. W przypadku działki rolnej A zamiast uprawy trwałego użytku zielonego stwierdzono na południowych obrzeżach tej działki nieużytkowane rolniczo obszary niewykoszone, co nie spełnia wymogów dla deklarowanego przez stronę wariantu przewidzianych w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia PRSK 2014-2020 oraz w części IV ust. 5 pkt 2 załącznika nr 2 do wskazanego rozporządzenia. Jednocześnie, jak słusznie zauważył organ, przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu strona nie informowała organu o braku możliwości dokonania zabiegu koszenia na spornym obszarze. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, prawidłowe jest wykluczenie ww. obszaru z powierzchni kwalifikującej się do płatności w ramach działki rolnej A. Z powyższych względów nieuzasadnione są zarzuty skargi zmierzające do wykazania wywiązania się z podjętego 5-letniego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Dokonane w sprawie ustalenia kontrolne i zestawienia ich z deklaracją strony z wniosku oraz treścią załączników graficznych, na których strona oznaczyła granice działek rolnych, dowodzą, że sposób utrzymywania gruntów przez skarżącą na wskazanej wyżej działce nie był realizowany zgodnie z podjętym zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji słusznie uznano, że w niniejszej sprawie wystąpiły nieprawidłowości jednoznacznie stwierdzone w toku postępowania wyjaśniającego, które wpłynęły na ustalenie powierzchni kwalifikującej się do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną obligowała organy do zastosowania dyspozycji 19 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 i w konsekwencji pomniejszenia należnych stronie płatności o kwotę 245,30 zł. Powyższej oceny nie zmienia również podniesiona przez stronę w skardze argumentacja, iż organ nie uwzględnił nieregularnego kształtu działek, w szczególności działki A, na której skarżąca realizuje zobowiązanie w ramach wariantu 4.4., jak również nie wskazał dokładności pomiaru i marginesu błędu pomiaru dokonanego podczas kontroli na miejscu. Zauważyć należy, że powyższych okoliczności strona w postępowaniu administracyjnym nie podnosiła. Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie w toku kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej do zlokalizowania i pomiarów działki wykorzystano urządzenie GPS. Pomiaru dokonano na podstawie rzeczywistego użytkowania rolniczego wyżej wymienionej działki w oparciu o obwód zewnętrzny, zgodnie z wzorcem wynikającym z art. 38 rozporządzenia Komisji nr 809/2014, a więc za pomocą środków zapewniających jakość pomiaru, przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Unii normy techniczne, gwarantując wymagany poziom tolerancji (1,25 m strefy buforowej wokół działki rolnej, przy maksymalnej tolerancji określonej na poziomie 1,0 ha). Jak wynika z raportu z kontroli z 2024 r. tolerancja pomiaru powierzchni działki rolnej A ustalona została na 0,10 ha i służyła ustaleniu dopuszczalnego marginesu błędu w deklarowanej przez rolnika powierzchni działki wynikającego m.in. z nieregularnego kształtu działki, a nie przyjęciu, że w rzeczywistości powierzchnia działki jest większa niż wynikało to z pomiaru. Ustalenie mniejszej powierzchni stwierdzonej niż zadeklarowanej na wymienionej działce rolnej wynikało nie z błędu pomiarowego, lecz z niepoprawnej deklaracji w zakresie powierzchni działki rolnej i niewłaściwego sposobu jej użytkowania. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organy administracji oraz przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji zostały dokonane w sposób prawidłowy. Strona nie przedstawiła dowodów, które pozwoliłyby skutecznie podważyć wyniki kontroli terenowej z października 2024 r. oraz kontroli administracyjnej a tym samym mogłyby stanowić przeciwdowód dla ustaleń organów. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Do poprawnie ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo zastosowały stosowne regulacje prawa krajowego i unijnego. Ponieważ Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy prawa procesowego w stopniu mogący mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. d.cz.