III SA/Kr 992/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak – Sudyka Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skarg A. N. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2019 r., nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie zasiłków celowych uchyla zaskarżone decyzje

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 5 lipca 2019 r.: nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie A. N. (dalej skarżącej), za miesiąc marzec 2019 r. świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny w kwocie 126 zł; biorcą świadczenia jest M. N., syn skarżącej; nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie skarżącej za miesiąc kwiecień 2019 r. świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny w kwocie 210 zł; biorcą świadczenia jest syn skarżącej; nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie skarżącej za miesiąc maj 2019 r. świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny w kwocie 210 zł; biorcą świadczenia jest syn skarżącej; nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie skarżącej za miesiąc czerwiec 2019 r. świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny w kwocie 210 zł; biorcą świadczenia jest syn skarżącej; 5. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie skarżącej za miesiąc lipiec 2019 r. świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny w kwocie 210 zł; biorcą świadczenia jest syn skarżącej; 6. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie skarżącej za miesiąc sierpień 2019 r. świadczenia w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny w kwocie 210 zł; biorcą świadczenia jest syn skarżącej; 7. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie skarżącej świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na leki w kwocie 50 zł; 8. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania skarżącej świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do zakupu karty MPK ; 9. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania skarżącej świadczenia w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu sprzętu ortopedycznego - pasa na kręgosłup ; 10. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 kwietnia 2019 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu rodzinie skarżącej świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na leki dla rodziny w kwocie 50 zł. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy: Wnioskiem z dnia 13 marca 2019 r. skarżąca zwróciła się o udzielenie pomocy finansowej na zakup żywności dla niej i jej syna w okresie od marca do sierpnia 2019 r., a także na zakup leków (wniosek z 11 kwietnia 2020 r.) i sprzętu ortopedycznego w postaci pasa na kręgosłup z przeznaczeniem dla skarżącej oraz karty MPK - także dla skarżącej. W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego organ l instancji ustalił, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem M. W miesiącu lutym 2019 r. skarżąca utrzymywała się z: zasiłku rodzinnego na syna w kwocie 124 zł, alimentów na syna w kwocie 800 zł oraz alimentów na siebie w kwocie 400 zł. Skarżąca otrzymywała również świadczenie wychowawcze na syna w kwocie 500 zł, które nie jest wliczane do dochodu rodziny. Zatem dochód rodziny skarżącej wyniósł zatem 1.3240 zł i przekraczał kryterium dochodowe rodziny wynikające z art. 8 ust.1 ww. ustawy. Natomiast dochód skarżącej nie przekroczył w lutym 2019 r. 150 % kryterium dochodowego wynikającego z art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2018.1508) wynoszącego 1.056 zł. Organ stwierdził, że rodzina skarżącej znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych jej członków. W związku z powyższym Prezydent Miasta przyznał skarżącej świadczenie na zakup żywności dla syna, które to świadczenie jest współfinansowane z dotacji przekazanej przez Wojewodę w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023. Ponadto organ przyznał skarżącej dwa zasiłki celowe specjalne na zakup leków, natomiast odmówił sfinansowania zakupu karty MPK oraz pasa ortopedycznego. Przyznanie skarżącej pomocy w ograniczonym zakresie organ uzasadnił m.in. brakiem współpracy skarżącej z organem pomocy społecznej . Organ stwierdził, że skarżąca jest w wieku aktywności zawodowej, jednak jest niezdolna do pracy, co potwierdzają przedkładane przez skarżącą zwolnienia lekarskie. Ponadto skarżąca przedłożyła organowi zaświadczenie z Urzędu Pracy o tym, że nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu, niezdolność do pracy winna być poparta stosownym orzeczeniem określającym stopień niepełnosprawności, wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Organ zarzucił, że skarżąca nie doprowadziła do podjęcia zawieszonego z jej inicjatywy postępowania w tym przedmiocie. Odmowę przyznania skarżącej pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym organ uzasadnił również tym, że pomoc społeczna ma charakter doraźny i nie powinna stanowić stałego i wyłącznego źródła utrzymania osób i rodzin posiadających własne zasoby i możliwości, choćby były one umiarkowane i ograniczone. Organ podkreślił także, że potrzeby osób i rodzin są uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej . W odwołaniach od powyższych decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 41 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 2, art. 39 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7a, art. 7b i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096) dalej: Kpa. Skarżąca wyjaśniła, że jest osobą niezdolną do pracy z powodu stanu zdrowia, pozostaje w stałym leczeniu i z tego powodu została wyrejestrowana z urzędu pracy i nie może ponownie się zarejestrować. Posiadane przez nią środki finansowe nie pozwalają na zaspokojenie potrzeb jej i syna. Ograniczona pomoc w zakresie zakupu żywności powoduje, że stan jej zdrowia ulega pogorszeniu. Zarzuciła, że odmowa przyznania środków na zakup pasa ortopedycznego uniemożliwia jej powrót do zdrowia. Odnosząc się do zarzutu braku współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej skarżąca podniosła, że współpraca winna oznaczać dialog, a nie narzucanie woli jednej ze stron. Niezależnie od powyższych zarzutów, w ocenie skarżącej, organ nieprawidłowo ustalił jej sytuację materialną, bowiem w obliczeniach pominął egzekucję komorniczą prowadzoną w stosunku do niej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżone decyzje podzieliło stanowisko organu l instancji przedstawione w uzasadnieniu tych decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zasiłki celowe, o które ubiegała się skarżąca są świadczeniami, których przyznanie zależy od spełnienia kryterium dochodowego wnioskodawcy oraz zaistnienia niezbędnej potrzeby bytowej wnioskodawcy, której nie jest on w stanie samodzielnie zaspokoić. Jednocześnie spełnienie ustawowych warunków do otrzymania zasiłku celowego nie obliguje automatycznie organu do jego przyznania, ponieważ rozstrzygnięcie w tym zakresie zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego. Podkreślono, że dochód rodziny wnioskodawczyni nie przekroczył 150% ustawowego kryterium dochodowego i zgodzono się ze stanowiskiem organu l instancji, że rodzina wnioskodawczyni znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy zaakceptował wymiar przyznanej skarżącej pomocy. Uznał, że zasadnie przyznano skarżącej zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup żywności w miesiącach od marca do sierpnia 2019 r. na przygotowanie jednego posiłku dziennie oraz zasiłki celowe specjalne na zakup leków. W sprawie zaszły z drugiej strony powody do odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego na zakup karty MPK i pasa ortopedycznego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres i wysokość świadczeń w tym zakresie została ustalona w ramach uznania administracyjnego, przy uwzględnieniu ograniczonych środków finansowych będących w dyspozycji organu. W skargach na powyższe decyzje skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 41 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niezastosowanie prowadzące do błędnego uznania, że w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności do częściowego przyznania zasiłku, pomimo nieprzekroczenia kryterium dochodowego, art. 7a k.p.a. poprzez odmowę rozstrzygnięcia na jej korzyść pojawiających się wątpliwości tj. bezpodstawnej odmowy uwzględnienia jej niezdolności do pracy orzeczonej przez lekarza specjalistę z zakresu chorób wewnętrznych, co doprowadziło do błędnego uznania, że w sposób nieuzasadniony skarżąca odmawia zatrudnienia, art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do braku współdziałania i przyjęcie przez skarżącą postawy roszczeniowej, podczas gdy każdorazowo składała obszerne wyjaśnienia i wszelkie niezbędne dokumenty, a zatem współdziałała z pracownikami socjalnymi, art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez częściowe przyznanie zasiłku celowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, - art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niezastosowanie prowadzące do uniemożliwienia przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, której skarżąca nie jest w stanie pokonać. W świetle powyższych zarzutów skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego poprzez całkowite pokrycie kosztów leczenia skarżącej w związku z ograniczoną od 2018 r. pomocą na zakup dla niej żywności i leków. Skarżąca wniosła również "o podjęcie kroków kontrolnych w MOPS, SKO jak i w Urzędzie Miasta ". W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania, bowiem uznając argumentację skarg za zasadną, decyzjami z dnia 23 września 2019 r. od nr [...] do nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcia wraz z poprzedzającymi decyzjami organu l instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 992 - 1001/19 umorzył postępowania sądowe we wszystkich ww. sprawach. W dniu 19 sierpnia 2020 r. Sąd uchylił jednak swoje postanowienia o umorzeniu postępowań sądowych i przekazał sprawy ze skarg na decyzje wymienione na wstępie niniejszego uzasadnienia do rozpoznania na rozprawie. Z urzędu Sąd stwierdza, że decyzje wydane przez organ odwoławczy w trybie autokontroli zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokami z dnia 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt od III SA/Kr 1221/19 do III SA/Kr 1230/19 uchylił decyzje wydane w tym trybie uznając, że zostały one wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów. Wyroki te są prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego, nie zaś według kryterium słuszności, czy celowości. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skargi zasługują na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2018.1508) dalej: "u.p.s.". Zasady ogólne wskazanej ustawy wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia (w tym zasiłek określony w art. 41 u.p.s.) powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin wnioskujących o pomoc powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Pomoc ta przyznawana jest w różnej formie i zakresie, a przyznanie jej uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków. Jedną z przesłanek odmowy przyznania świadczenia jest brak współdziałania beneficjenta z organem pomocowym w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej (art. 11 ust. 2 u.p.a.). Podkreślić też należy, że decyzje wydawane w ww. zakresie mają charakter uznaniowy, co nie oznacza, że mogą być dowolne. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że odnośnie kontrolowanych decyzji organ odwoławczy dopuścił się dwóch rodzajów naruszeń o charakterze procesowym mogących mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Pierwsze z nich sprowadza się do tego, że utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji przyznające zasiłki celowe na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny z przeznaczeniem dla syna skarżącej (decyzje od nr [...] do nr [...]), organ odwoławczy nie zauważył, że organ pierwszej instancji odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie takiego zasiłku dla niej - nie wyrzekł o tym w sentencji decyzji. Jednocześnie treść uzasadnień przedmiotowych decyzji jednoznacznie wskazuje, że organ pierwszej instancji odmówił przyznania tego zasiłku na rzecz skarżącej. Analogiczna sytuacja dotyczy utrzymujących w mocy decyzje organu pierwszej instancji przyznających na rzecz skarżącej zasiłki celowe specjalne w kwocie po 50 zł na zakup leków (decyzje nr [...] i nr [...]). Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżąca domagała się ona takiego wsparcia dla siebie oraz dla syna, tymczasem nie ujęto tego w rozstrzygnięciu. Taki sposób wyrzeczenia organów skutkował koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji w przedmiocie przyznania zasiłków celowych na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie dla rodziny z przeznaczeniem dla syna skarżącej oraz w przedmiocie zasiłków celowe specjalnych w kwocie po 50 zł na zakup leków. Pamiętać należy, że wynikający z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. obowiązek organu zamieszczenia w decyzji rozstrzygnięcia oznacza obowiązek rozstrzygnięcia całości sprawy, ponieważ obowiązek ten jest odzwierciedleniem uprawnienia strony do załatwienia sprawy zgodnie zakresem jej wniosku. Rozstrzygnięcie jest jednym z najważniejszych, immanentnych składników decyzji i nie jest możliwe jego zastąpienie uzasadnieniem decyzji (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/po 961/19). Ponadto Sąd doszedł do przekonania, że odnośnie wszystkich kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji organ odwoławczy niezasadnie uznał, że wydane rozstrzygnięcia zostały poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Podkreślić należy, że sądowa kontrola uznania administracyjnego ograniczona jest wyłącznie do oceny tego, czy w sprawie zachodzą warunki materialnoprawne, uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1406/17). Odnosząc powyższe regulacje i zasady do okoliczności niniejszej sprawy należy podkreślić, że organy nie kwestionowały trudnej sytuacji życiowej skarżącej i jej rodziny, a wnioskowane świadczenia zostały skarżącej częściowo przyznane. Konieczne jest jednak - w kontekście zaistnienia negatywnej przesłanki udzielania pomocy określonej w art. 11 ust. 2 u.p.s - jednoznaczne ustalenie czy jest ona zarejestrowana jako osoba bezrobotna i czy posiada stopień niepełnosprawności oraz ocena tych okoliczności w połączeniu z zaświadczeniami lekarskimi o jej niezdolności do pracy. Konieczne jest również ustalenie z jednej strony, czy skarżąca i jej rodzina jest w stanie samodzielnie przezwyciężyć trudności życiowe wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości ale również, czy zgłaszane potrzeby są zgodne z celami pomocy społecznej i mieszczą się w możliwościach organów biorąc pod uwagę środki finansowe, którymi dysponują, ilość beneficjentów oraz ich potrzeby, a także rozmiar wsparcia już uzyskanego przez skarżącą z pomocy społecznej. Te ustalenia należy wziąć pod uwagę przy ocenie czy pomoc społeczna powinna być przyznana jej lub jej synowi w większym zakresie. Jednocześnie wydając rozstrzygnięcie organ odwoławczy musi mieć na uwadze treść art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Nie może też uchodzić z pola widzenia organu okoliczność, że pomoc udzielona rodzinie skarżącej kontrolowanymi decyzjami z uwagi na swój charakter została już przez beneficjentów skonsumowana. Sąd podkreśla, że nie dopatrzył się uchybień organów w obliczaniu dochodu rodziny skarżącej jako kryterium dochodowego uprawiającego do uzyskania świadczeń z pomocy społecznej. Skarżąca zakwestionowała sposób obliczenia dochodu przez organy pomocy społecznej, poprzez nieuwzględnienie egzekucji komorniczej, która uszczupla środki pozostające do dyspozycji skarżącej. Zarzut ten jednak w ocenie Sądu jest nieuzasadniony, gdyż zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Na dochód rodziny skarżącej składa się zatem - jak wskazał organ - suma jej przychodów w postaci uzyskanych alimentów oraz zasiłku rodzinnego. Egzekwowane przez komornika od skarżącej kwoty nie należą do żadnej z kategorii obciążeń wskazanych powyżej w art. 8 ust. 3 pkt 1-3, dlatego pomimo, że z pewnością ograniczają możliwości finansowe skarżącej, nie wpływają na kryterium dochodowe jej rodziny, od którego zależy przyznanie wsparcia. Organ zasadnie zatem nie odliczył tych kwot od uzyskiwanego przez skarżącą dochodu. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie kontroli w MOPS , SKO oraz w Urzędzie Miasta Sąd informuje, że w ramach posiadanych kompetencji dokonuje kontroli działalności administracji poprzez kontrolę zaskarżonych decyzji lub innych aktów określonych w art.3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Wnioskowana przez skarżącą kontrola wykracza poza ustawowe kompetencje sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.