III SA/Kr 95/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2025 r., nr SKO.TS/4123/14/2025, w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.

Zaskarżonym przez P. G., zwanego dalej skarżącym, postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. nr SKO.TS/4123/14/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 113 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 18 września 2025 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem dnia 18 września 2025 r. nr SKO.TS/4123/4/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Kolegium z dnia 3 kwietnia 2025 r., nr SKO.TS/4123/4/2025, uchylającej decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 17 stycznia 2025 r., nr WS-III.8071.237.2.2024 i orzekającej o nałożeniu obowiązku zwrotu nienależnie pobranych środków publicznych przez skarżącego. Oczywista omyłka pisarska została sprostowana w ten sposób, że na stronie 1 w wersie 19 od góry zamiast wyrażenia "nakazuje nałożyć obowiązek zwrotu" winno być "nakłada obowiązek zwrotu". W uzasadnieniu wskazano, że powyższe ma niewątpliwie charakter zwykłej omyłki pisarskiej, która może zostać sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył skarżący. Wymienionym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 18 września 2025 r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach i (w niniejszej sprawie zgodnie z art. 126 k.p.a.) postanowieniach. Omyłki takie jak: błąd literowy w pisowni imienia lub nazwiska albo nazwy, oczywisty błąd w dacie decyzji (postanowienia), numerze należy usunąć właśnie w trybie rektyfikacji decyzji (postanowienia), poprzez sprostowanie aktu administracyjnego na podstawie wskazanego powyżej przepisu. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni, bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Błędy pisarskie i omyłki powinny być zatem oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Wszystkie te wady muszą mieć też charakter techniczny i nieistotny (tak: WSA w Lublinie w, wyroku z dnia 11 września 2025r., sygn. akt: III SA/Lu 316/25) Kolegium wskazało, że w decyzji z dnia 3 kwietnia 2025 r. nastąpił błąd pisarski polegający na błędnym sformułowaniu wyrzeczenia w postaci "nakazuje nałożyć obowiązek zwrotu", kiedy prawidłową formą winno być "nakłada obowiązek zwrotu". Powyższe wynika niewątpliwie z błędnej odmiany jaką zastosowano w sentencji wyrzeczenia decyzji SKO w Krakowie. Kwestia nałożenia obowiązku zwrotu określonej kwoty, wynika także z samego uzasadnienia ww. decyzji, gdzie wskazano przesłanki do takiego działania. Zdaniem Kolegium omyłka ta ma charakter wyłącznie zwykłej omyłki pisarskiej. Wynika ona bowiem z redakcyjnej pracy z tekstem i nie ulega wątpliwości, że nie stanowi błędu, który jest istotny, gdyż nie jest to błąd co do stosowania prawa oraz nie dotyczy zakresu rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do zarzutów we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium wyjaśniło, że organ może prostować omyłki pisarskie w każdym czasie, nie określono bowiem w k.p.a. jakiegokolwiek terminu w tym zakresie. Kolegium powzięło informację o omówionej powyżej pomyłce pisarskiej na podstawie pisma Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 11 września 2025 r. Dokonane sprostowanie stanowi integralną część treści decyzji z dnia 3 kwietnia 2025 r. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił Kolegium naruszenie przepisów: - art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że sprostowanie wydano niemalże po pół roku od wydania głównego postanowienia o uchyleniu decyzji, a zmieniono nim meritum rozstrzygnięcia; - wadliwe prowadzenie i rozpatrzenie w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - postępowania, które miało na celu w mojej opinii jedynie nadać legitymację dla Marszałka Województwa do wszczęcia postępowania egzekucyjnego; - wykorzystywanie instytucji sprostowania oczywistej omyłki do zmienienia treści wydanego orzeczenia w dniu 3 kwietnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wobec postanowień art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) "Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach." Wykładnia mającego zastosowanie w niniejszej sprawie administracyjnej przepisu art. 113 § 1 k.p.a. prowadzi do rezultatu, że prawidłowe zastosowanie tej regulacji prawnej ma miejsce wówczas, gdy sprostowaniem objęte są elementy decyzji omyłkowo wpisane, to jest np. data wydania decyzji stanowiącej podstawę przyznanego uprawnienia, czy inne elementy decyzji, takie jak jej numer, użyte w treści wyrazy, zwroty. Elementy takiego sprostowania pozostają bez wpływu na wynik sprawy, który kształtuje przede wszystkim rozstrzygnięcie decyzji. Analiza sprostowanych kontrolowanymi postanowieniami treści decyzji Kolegium z dnia 3 kwietnia 2025 r., nr SKO.TS/4123/4/2025, uchylającej decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 17 stycznia 2025 r., nr WS-III.8071.237.2.2024 i orzekającej o nałożeniu obowiązku zwrotu nienależnie pobranych środków publicznych przez skarżącego, pozwala na stwierdzenie, że ich zamieszczenie w decyzji było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu administracji publicznej, mieszczącym się w pojęciu "oczywistej omyłki", o której mowa 113 § 1 k.p.a. W judykaturze wskazuje się, że istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, czy też innymi tożsamymi decyzjami wydanymi w sprawie a zawierającymi np. datę, czy np. nr działki, które zostały błędnie wpisane w decyzji podlegającej rektyfikacji. Kolegium wyjaśniło, że nastąpił błąd pisarski we wskazanej decyzji, polegający na błędnym sformułowaniu wyrzeczenia w postaci "nakazuje nałożyć obowiązek zwrotu", kiedy prawidłową formułą winno być "nakłada obowiązek zwrotu". Powyższe wynika niewątpliwie z błędnej odmiany jaką zastosowano w sentencji wyrzeczenia decyzji. Kwestia nałożenia obowiązku zwrotu określonej kwoty, wynika także z samego uzasadnienia ww. decyzji, gdzie wskazano przesłanki do takiego działania. Zdaniem Kolegium omyłka ta ma charakter wyłącznie zwykłej omyłki pisarskiej. Wynika ona bowiem z redakcyjnej pracy z tekstem i nie ulega wątpliwości, że nie stanowi błędu, który jest istotny, gdyż nie jest to błąd co do stosowania prawa oraz nie dotyczy zakresu rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie sądowym poza sporem pozostaje stanowisko, że w postępowaniu o sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość działania Kolegium. Samo podkreśliło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. m. in. wyroki NSA z: 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, LEX nr 77522; 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, 24 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1184/97, 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 niepubl.). Bezsprzecznie zgodzić się więc należało z Kolegium, że doszło do błędnej redakcji sentencji wyrzeczenia decyzji, ale nie tego rodzaju, iż nastąpiła zmiana treści tego wyrzeczenia w sensie treści obowiązku, bo ten pozostał taki sam, niezmieniony – mianowicie obowiązek zwrotu, lecz błąd nastąpił w samym sformułowaniu obowiązku, wynikłym z niepoprawnej polszczyzny. Prawidłowym jest bowiem określenie wyrzeczenia "nakłada obowiązek zwrotu" zamiast "nakazuje nałożyć obowiązek zwrotu" nienależnie pobranych środków publicznych przez skarżącego. Zaszły więc podstawy do wydania w niniejszej sprawie postanowień w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Nie nastąpiła żadna zmiana merytoryczna decyzji, nie doszło zatem do takich uchybień przepisom postepowania, które rodziłyby konieczność uchylenia kontrolowanych postanowień. Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł jak sentencji wyroku.