III SA/Kr 885/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. K. o przyznanie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 maja 2016 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a wniosek oddalić

Wyrokiem wydanym w dniu 1 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o oddaleniu skargi J. D. w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2017 r. przyznane zostało J. D. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w dniu 6 czerwca 2017 r. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adw. J. K. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w K przy ul. [...]. W dniu 12 lipca 2017 r. do tut. Sądu wpłynęła, sporządzona przez wyznaczonego adwokata, opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2017 r. W opinii tej zawarty został wniosek o orzeczenie o kosztach postępowania – w tym kosztach związanych z ustanowieniem pełnomocnika dla skarżącego – wedle norm prawem przepisanych. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Stosownie do treści § 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala ono określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać przez Skarb Państwa pokryte. Zawarty w opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wniosek adwokata J. K. o zasądzenie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika dla skarżącego wedle norm prawem przewidzianych nie zawiera oświadczenia o którym mowa w § 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, iż brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak oświadczenia nie stanowi bowiem uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45 - 48 p.p.s.a. Oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II FZ 90/09). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a