III SA/Kr 829/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. S. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 października 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. S., M.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 października 2017 r.

Skarżąca J. S. w piśmie z dnia 3 września 2017 r. (data wpływu 6 września 2017 r.) złożyła wniosek o zwolnienie ją od wpisu sądowego wg. wezwania z dnia 10 sierpnia 2017 r. w kwocie 100 zł oraz o zwolnienie ją z kosztów postepowania sądowego. Pismem z dnia 8 września 2017 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z tej samej daty, wezwano skarżącą w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy do wypełnienia załączonego do tego pisma urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i 257 P.p.s.a.). Wezwanie wraz z przesłanym formularzem wniosku "PPF" doręczono skarżącej w dniu 29 września 2017 r. Zarządzenie nie zostało wykonane przez skarżącą. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 25 października 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz podniósł, że zarządzenie nie zostało wykonane przez skarżącą, w konsekwencji, zgodnie z przepisem art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, a którego braku strona mimo wezwania nie uzupełniła w terminie, należało pozostawić bez rozpoznania. Doręczenie skarżącej odpisu tego zarządzenia, za pismem z dnia 16 listopada 2017 r., nastąpiło z upływem dnia 5 grudnia 2017 r. w drodze tzw. doręczenia zastępczego. Skarżąca wniosła w terminie od niego sprzeciw w piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r., nadając je w Urzędzie Pocztowym w dniu 11 grudnia 2017 r. W treści sprzeciwu skarżąca podniosła, że wpis w wysokości 100 zł został uiszczony i załączyła kserokopię dowodu wpłaty. Uważa, że została skrzywdzona, sprawę rozpatrzono bez wnikliwego i rzetelnego zbadania kwestii wpłaty, a referendarz wydał błędne zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 października 2017 r. o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy jest prawidłowe. Stosownie do postanowień art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publik. w: ONSAiWSA 2008 r.z. 5, poz. 74), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca, mimo prawidłowo doręczonego jej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała wymaganego, uprzednio przesłanego jej, urzędowego formularza tego wniosku "PPF". Skarżąca w sprzeciwie w żaden sposób nieuprawdopodobniła, że stosowny wniosek został złożony. Wskazał jedynie o uiszczeniu wpisu, którego potwierdzenie przelewu na konto WSA w Krakowie znajduje się w aktach sądowych. Nie chodzi jednakże tutaj o kwestie związaną z uiszczeniem wpisu, lecz o rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, który aby został rozpatrzony musi być złożony na urzędowym formularzu "PPF". W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., referendarz sądowy zasadnie pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W konsekwencji stwierdzić należy, że wbrew zarzutom sprzeciwu, zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.