III SA/Kr 810/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Bociąga Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami skargę oddala.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty - działającego przez Inspektora w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego - z dnia [...] 2016r znak: [...] orzekającą o cofnięciu E. B. – dalej skarżący, uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, T, C oraz ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym: Starosta, działając na podstawie art. 99 ust.1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz.U.2014.600) , decyzją z dnia [...] 2014 r., znak [...] orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy mające na celu stwierdzenie istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień. Podstawą skierowania na badania lekarskie stanowił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt [...] z którego wynikało , że w dniu 18 czerwca 2014 r. skarżący kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Ośrodek Medycyny Pracy pismem z dnia 2 października 2015 r. przesłał do organu pierwszej instancji orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] 2015 r. stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami . W związku z odwołaniem skarżącego od ww. orzeczenia Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, po przeprowadzeniu badań wydał w dniu [...] 2015r. ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] również stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. W związku z powyższym Starosta w dniu 14 stycznia 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wydanych skarżącemu. W toku postępowania pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność jego stanu zdrowia i braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kat. AM, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E . Ponadto pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza internisty na okoliczność stanu zdrowia skarżącego i braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kat. A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D+E. Starosta postanowieniem z dnia [...] 2016r. odmówił uwzględnienia żądania przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z uwagi na wydane orzeczenia lekarskie stanowiące wystarczający dowody na potwierdzenie stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy. W tak ustalanym stanie faktycznym sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] 2016 r. orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, T, C. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, art. 108 § 1kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego a to, art. 103 ust 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 79 ust 1 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu skarżący zarzucił , że zgromadzone przez organ dowody w postaci orzeczeń lekarskich zarówno Ośrodka Medycyny Pracy, jak i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie wskazują konkretnego i uzasadnionego przeciwwskazania zdrowotnego do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz nie zawierają właściwego uzasadnienia do zajętego w nich stanowiska. W związku z powyższym istotne dla wyjaśnienia niniejszej sprawy były dowody wnioskowane przez skarżącego . W ocenie pełnomocnika , nie istnieją również podstawy do nadania decyzji organu l instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podzieliło stanowisko organu I instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 103 ust 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami na zasadzie przepisu art. 103 ww. ustawy ma charakter prewencyjny, zabezpieczający. Natomiast sformułowanie zawarte w art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Jedną z przyczyn uzasadniających wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień jest stwierdzenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie zostały wydane orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2015r. nr [...] przez uprawnionego lekarza Ośrodka Medycyny Pracy oraz orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [...] 2015r. Nr [...], z których jednoznacznie wynika, że u skarżącego stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W związku z powyższym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy wyjaśnił, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę), jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego oraz lekarza internisty na okoliczność jego stanu zdrowia , bowiem okoliczność ta została wyjaśniona w oparciu o orzeczenia lekarskie Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Odnosząc się do zarzutu braku podstaw do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy stwierdził , że posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami przez osobę, u której stwierdzono przeciwwskazania zdrowotne w tym zakresie może narażać na utratę zdrowia i życia nie tylko kierującego , ale również innych uczestników ruchu drogowego , stąd uzasadnione było nadanie tego rygoru. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 75. § 1 k.p.a. w zw. z art. 77. § 1. i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, - naruszenie przepisów art. 108. § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie przepisów art. 103 ust. 1 pkt l lit a w zw. z art.79. ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania , względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz w postępowaniu sądowym. W ocenie skarżącego organ administracji publicznej nie zasadnie przyjął, iż organy administracyjne nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania określonymi kategoriami pojazdów oraz są nimi bezwzględnie związane. Orzeczenia lekarskie stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, B1,B, B+E, T,C1, C1+E,C,C+E,D1, D+E, D, D+E są wysoce uznaniowe, arbitralne, nie poparte stosowną dokumentacją medyczną stwierdzającą rzeczywiste istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w postaci określonych jednostek chorobowych. Skarżący jest osobą zdrową fizycznie i psychicznie, nie występują u niego żadnego choroby. Nie prawdą jest również, aby skarżący nadużywał alkoholu. Skarżący od lat prowadzi pojazdy mechaniczne i nigdy nie istniały u niego żadne przeciwskazania do ich prowadzenia. Dowody zaś, których przeprowadzenia żądał skarżący w toku postępowania administracyjnego miały wykazać, iż przedmiotowe orzeczenia nie odzwierciedlają stanu zdrowia skarżącego, zaś badania lekarskie nie wykazały , aby skarżący rzeczywiście nadużywał alkoholu i wymagał stosownego leczenia. Orzeczenie lekarskie z dnia nr [...] z dnia [...] 2015 r., zawiera jedynie lakoniczne wskazanie, iż stwierdza się istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do których wymagane są prawo jazdy kat. AM, B1,B,B+E,T,C1,C1+E,C,C+E,D1,D1+E,D+E, bez wskazania konkretnego i uzasadnionego przeciwskazania zdrowotnego do prowadzenia w/w kategorii pojazdów, jak również wskazania konkretnych badań i konsultacji specjalistycznych na których lekarz orzekający oparł swoje orzeczenie. Orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2015 r., również nie czyni zadość ww. wymogom. Zdaniem skarżącego, organ l instancji w toku postępowania administracyjnego winien wystąpić do uprawnionych lekarzy o wskazanie konkretnych przeciwskazań do kierowania pojazdami przez skarżącego oraz uzasadnienia swojego stanowiska w powyższym zakresie i przedłożenia na tą okoliczność wyników przeprowadzonych badań, jak również przeprowadzenia postępowania dowodowego w żądanym przez skarżącego zakresie, czego organ l instancji nie uczynił, a co powoduje wadliwość wydanej przez ten organ decyzji. Skarżący podniósł również, że w jego opinii nie istnieją podstawy do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Orzeczenia lekarskie, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie zawierają przewidzianych przepisami prawa elementów umożliwiających ich faktyczną kontrolę i ocenę. Z uwagi na powyższe nie sposób twierdzić, iż u skarżącego rzeczywiście istnieją przeciwskazania do kierowania określonymi kategoriami pojazdów mechanicznych, co z kolei podważa zasadność i legalność decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia kategorii B, T, C, wydanych przez organ l instancji. W związku z powyższym twierdzenie, iż posiadanie prawa jazdy przez skarżącego stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego jest bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego , które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego , regulującymi tryb jej wydania . Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji . Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2016.718) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby organy administracji publicznej naruszyły prawo, jak również wydane przez te organy decyzje – wbrew zarzutom skargi – nie naruszają obowiązujących przepisów. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o cofnięciu posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B,T, C ze względu na stan jego zdrowia. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na normie prawa materialnego wyrażonej w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U.2015.155). Zgodnie z powołanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Sformułowanie zawarte w przytoczonym przepisie: "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji, przy tym organy administracji są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Należy również wskazać, że tryb postępowania w sprawach wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w przytoczonym przepisie, regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t .j.: Dz.U.2014.949) – dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia , w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Szczegółowe warunki tego badania określa załącznik nr 5 do rozporządzenia (§ 5 pkt 4 rozporządzenia). Stosownie zaś do § 10 ust. 1 rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o kierujących pojazdami, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Zgodnie z § 7 rozporządzenia uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia. Organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 rozporządzenia – w niniejszym przypadku jest to Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Regulacja powyższa, wskazująca krąg podmiotów uprawnionych do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w razie decyzyjnego skierowania na badania, zapewnia legitymowanie się przez lekarzy odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem zawodowym oraz bezstronność przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej. Na etapie powyższego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiając będące w jej posiadaniu dokumenty lekarskie, takie jak orzeczenia, zaświadczenia, historie choroby, czy wreszcie wyniki innych badań mające znaczenie w sprawie, a w szczególności uprawniona jest do odwołania się od orzeczenia lekarskiego pierwszej instancji do specjalistycznego organu wyższego stopnia po doręczeniu jej tego orzeczenia lekarskiego. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej. Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w pierwszej instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 91/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenie lekarskie wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania jest ostateczne. Przedstawiona powyżej procedura oceny stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej. Orzeczenia lekarskie wydawane w opisanym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd w pełni podziela stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenia lekarskie, jako dokumenty urzędowe w rozumieniu przepisu art. 76 § 2 K.p.a. wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. W wyroku z dnia 26 lipca 2016r., sygn. akt I OSK 2646/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że takie orzeczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości, tzn., że pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą zawartego w dokumencie oświadczenia organu. W tej sytuacji rozpoznający sprawę Starosta związany był ostatecznym orzeczeniem stwierdzającym przeciwwskazania do kierowania przez skarżącego pojazdami i w kompetencjach tego organu nie mogło być dokonywanie kontroli zasadności orzeczenia lekarskiego. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i w przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania autentyczności dokumentu urzędowego, nie może on być uznany za dowód w sprawie. Niemniej jednak w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy prawodawca postawił określone wymagania orzeczeniu lekarskiemu, jako dowodowi, na podstawie którego orzekają organy administracyjne. Otóż musi to być orzeczenie wydane przez "uprawnionego lekarza" i to funkcjonującego w odpowiednich strukturach. Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego również została przepisami określona i możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione jednostki orzecznicze wymienione w § 11 pkt 2 rozporządzenia. Przeprowadzenie dowodu przeciwko treści "orzeczenia lekarskiego" jest możliwe wyłącznie poprzez przedstawienie innego "orzeczenia lekarskiego" spełniającego kryteria rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK2646/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skarżący nie mógł skutecznie podważyć, zgłaszanymi wątpliwościami i wnioskami dowodowymi, mocy dowodowej powoływanego ostatecznego orzeczenia lekarskiego uprawnionej jednostki badającej, wydanego zgodnie z przewidzianą procedurą i w przypisanej formie. Nadto w ocenie Sądu, skarżący bezpodstawnie domagał się przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego internisty, bowiem lekarz internista nie posiada uprawnień do dokonywania weryfikacji stanu zdrowia kierowców. Uprawnienia takie posiadają, jak już wcześniej wskazano, jedynie lekarze spełniający warunki, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i wpisanymi do ewidencji uprawnionych lekarzy przez właściwego marszałka województwa. W realiach rozpatrywanej sprawy, skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, a w szczególności orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego do tego lekarza oraz żadnych twierdzeń, które mogłyby zrodzić uzasadnioną wątpliwość co do rzetelności i wiarygodności orzeczeń lekarskich , którymi dysponowały organy orzekające w niniejszej sprawie. Nadto przedstawione przez skarżącego zarzuty i twierdzenia nie mogły skutecznie podważyć tego, co wynika z treści znajdujących się w aktach orzeczeń lekarskich. Wewnętrzne przeświadczenie skarżącego o jego dobrym stanie zdrowia nie mogło też podważyć opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami. W ocenie Sądu , za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący braku wyjaśnienia (uzasadnienia) w orzeczeniu lekarskim konkretnych powodów jego rozstrzygnięcia. Treść orzeczenia wynika z załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia 17 lipca 2014 r. i takim właśnie formularzem posłużyła się jednostka orzecznicza. Wzór tego formularza nie przewiduje uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego przez jednostkę medyczną, uprawnioną przez Ministra Zdrowia do przeprowadzania badań kierowców. Z rozporządzenia tego nie wynika także obowiązek zapoznania skarżącego z kartą badania lekarskiego, gdyż stosownie do § 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia, badany otrzymuje jedynie oryginał orzeczenia lekarskiego. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut skargi dotyczący bezpodstawnego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji organu I instancji .Przedstawione przez organy uzasadnienie nadanego rygoru , w świetle okoliczności sprawy oraz przesłanek z art. 108 § 1 K.p.a. , jest logiczne, wyczerpujące i przekonujące. Ochrona życia i zdrowia ludzkiego - uczestników ruchu drogowego - jest wartością priorytetową, a interes społeczny przeważa nad indywidualnym interesem strony. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera adekwatne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji znalazły się wszystkie istotne informacje, które z perspektywy zastosowanych przepisów miały znaczenie dla rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skarg, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.