II SA/Sz 1308/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje oddala skargę.

Starosta S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 1, art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 627 z późn. zm.) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), po otrzymaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] r., skierował J. S. zamieszkałego w miejscowości O. nr [...] w gminie M. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii A,B,B+E,C,C+E,T prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. dniu [...] r. W dniu [...] r. wdana została decyzja o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. SKO wskazało, że organ ten nie dokonał właściwej oceny jak również nie uzyskał stosownych dowodów na okoliczność przebywania strony na terenie P. W toku postępowania Organ I instancji ustalił, że J. S. który nie jest obywatelem polskim, jest zameldowany na pobyt stały w miejscowości O. nr [...] w gminie M. Od dnia 23 marca 2010 r. posiada Kartę Pobytu Obywatela UE Seria UO [...] wydaną przez Wojewodę, ważną do dnia 9 marca 2020 r. Zgodnie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012r., poz. 488 ), wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Z uwagi na okoliczność posiadania przez J. S. karty pobytu, Komendant Wojewódzki Policji w S. podtrzymał wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W piśmie z dnia 16 lipca 2015 r. Wojewoda potwierdził posiadanie przez J. S. zezwolenia na pobyt obywatela państw UE od dnia 7 lutego 2005 r. Wyjaśnił, że w dniu 23 marca 2010 r. kierowca otrzymał nowy dokument potwierdzający prawo stałego pobytu obywatela Unii Europejskiej. Pismem z dnia 27 lipca 2015 r. J. S. został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i ustosunkowania się z dokumentów znajdujących się w aktach kierowcy. Strona ani jego pełnomocnik z uprawnienia tego nie skorzystali. W dniu 31 lipca 2015 r. do Starostwa Powiatowego w S. przesłany został blankiet prawa jazdy zatrzymany w dniu [...] r. przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w Z., nr blankietu [...], wydany na nazwisko J. S. przez miasto G. Przyczyną zatrzymania blankietu prawa jazdy było przekroczenie limitu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W dniu [...] r. na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) wystawiona została decyzja nr [...] o zatrzymaniu ww. prawa jazdy kat. ABCET, nr [...]. W dniu [...] r. Starosta s. ponownie wydał decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. W wyniku odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. SKO wskazało w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, że organ I instancji zobowiązany jest do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia czy odwołujący się przebywa w miejscu zamieszkania co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe. W dniu 19 listopada 2015 r. organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Sądowego, że J. S. jest Prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej w O., a Urząd Gminy M. potwierdził, że funkcję tę pełni od 24 marca 2011 r. W odpowiedzi na wniosek Starosty S. z dnia [...] r. Komenda Powiatowa Policji w S. poinformowała w piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r., że przeprowadziła wywiad środowiskowy, w wyniku którego ustaliła, że J. S. jest widywany w miejscowości O. pod adresem O. Ponadto posiada nieruchomość w miejscowości K. w gminie P., gdzie spędza większość czasu. W dniu 23 listopada 2015 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął e-mail z Urzędu Federalnego ds. Ruchu Drogowego w N. z informacją, że J. S. w dniu 24 września 2015 r. w niemieckim urzędzie złożył wniosek o wydanie wtórnika blankietu prawa jazdy, ze względu na jego utratę. Według międzynarodowej informacji w sprawach dotyczących prawa jazdy, uzyskanej z Urzędu Federalnego ds. Ruchu Drogowego, ww. w dniu [...]r. miał wystawiony nowy blankiet prawa jazdy o nr druku [...] ważny od [...] r. oraz wystawiono prawo jazdy międzynarodowe o nr druku [...] ważne do dnia 23.09.2018 r. Z powyższego wynika, że J. S. nie zastosował się do przepisów prawa obowiązujących w krajach Unii Europejskiej, a mianowicie do zapisu art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy (Dz. U. UE L 403/18 z dn. 30.12.2006r. ), który stanowi, iż jedna osoba nie może posiadać więcej niż jedno prawo jazdy. Blankiet prawa jazdy strony o nr druku [...] znajduje się w depozycie Starostwa Powiatowego w S. i jest ważnym dokumentem. W dniu 4 stycznia 2016 r. organ I instancji ponownie skierował kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania kierowcy, decyzją z dnia [...] r. ponownie uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. SKO wskazało, że organ pierwszej instancji naruszył art. 107 § 3 Kpa i nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy odwołujący się przebywa co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym w miejscu stałego zamieszkania z uwagi na więzi osobiste i zawodowe. W dniu 7 marca 2016 r. pełnomocnik strony wezwał organ do zwrotu blankietu zatrzymanego prawa jazdy. W odpowiedzi organ poinformował pełnomocnika, iż decyzją z dnia [...] r. blankiet prawa jazdy został zatrzymany do czasu wykazania się przez kierowcę posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie. Organ I instancji pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. zwrócił się do Ochotniczej Straży Pożarnej w O. z prośbą o udzielenie informacji, od kiedy J. S. pełni funkcję Prezesa OSP w O., a także o udostępnienie kopii list obecności walnych zebrań członków OSP w O. W odpowiedzi zostały nadesłane kopie list obecności z posiedzeń OSP w O. Poinformowano, że J. S. aktywnie uczestniczy w życiu jednostki OSP w O. i w życiu społeczności lokalnej. Aktywność wykazuje poprzez organizowanie pikników integracyjnych, uczestniczenie w budowie wiaty rekreacyjnej, w remoncie remizy strażackiej jak również z zagospodarowywaniu terenu przyległego do jeziora, udział w zawodach sportowo-pożarniczych gminnych i powiatowych. W dniu 1 kwietnia 2016 r. organ I instancji wystosował pismo do D. Lokalnej Grupy Rybackiej w D. z prośbą o udostępnienie informacji od kiedy J. S. jest członkiem tej grupy oraz o udostępnienie kopii list obecności, jak również o informację czy Stowarzyszenie OSP w O. składało wnioski do DLGR w D. i kto je podpisywał. W odpowiedzi na pismo z dnia 15 kwietnia 2016 r., DLGR w D. poinformowała, że J. S. od dnia 27 marca 2013 r. jest członkiem DLGR w D., jak również, że OSP w O. składała wniosek o dofinansowanie. W dniu 25 kwietnia 2016 r. organ wysłał do strony postępowania zawiadomienie, iż dołączył do akt sprawy wymienione w zawiadomieniu 44 dokumenty mające świadczyć o przebywaniu J. S. na terytorium RP z uwagi na więzi rodzinne i zawodowe, a także braniu przez niego czynnego udziału w życiu społeczności lokalnej. W zawiadomieniu organ wymienił wszystkie zgromadzone dokumenty obejmujące okres od 26 kwietnia 2005 r. do 15 kwietnia 2016 r., w tym podpisane osobiście przez J. S., tj: upoważnienie z dnia 26 kwietnia 2005 r., decyzje Starosty S. z różnych dat dot. rejestracji pojazdów, podanie o wykonanie tablic rejestracyjnych indywidualnych z dnia [...] r., wnioski o rejestrację pojazdów z 2009 r., 2012 r., 2014 r., fakturę kupna samochodu ciężarowego wystawioną w dniu [...] r., umowę sprzedaży zawartą w dniu [...] r. w O., fakturę VAT kupna samochodu ciężarowego z dnia [...] r., wniosek o wydanie wtórnika tablicy rejestracyjnej z dnia 3 grudnia 2014 r. fakturę VAT dotyczącą kupna samochodu osobowego z dnia 24 listopada 2015 r., zgodę na uzyskanie prawa jazdy przez osobę poniżej 18 roku życia (córki strony) z dnia 10 marca 2016 r. W zawiadomieniu wymieniono jako dowód w sprawie wydruk ze strony www.raidy4x4.pl dotyczący imprezy która odbyła się w dniu 14 marca 2015 r. w K., a której organizatorem był J. S., wydruk ze strony [...] o imprezie z dnia 3 lipca 2014 r., pod nazwą "Parada Historycznych Pojazdów Wojskowych w M.", w której jednym z głównych organizatorów był J. S., wydruk ze strony [...] o nowym wozie strażackim, z wypowiedzią J. S. (Kwartalnik nr 3 z września 2013 r.), wydruk ze strony [...] o imprezie z dnia 8 września 2012 r., pod nazwą " Dożynki Gminne w O." z udziałem J. S., pismo Ochotniczej Straży Pożarnej w O. z dnia 6 kwietnia 2016 r., pismo D. Lokalnej Grupy Rybackiej w D. z dnia 15 kwietnia 2016 r. Organ I instancji wskazał w dalszej części uzasadnienia decyzji, że w dniu [...] r., przesłuchał w charakterze świadka I. O., w obecności pełnomocnika J. S. Świadek poinformował, że jest dzielnicowym na terenie Gminy M., ale dopiero od 1 czerwca 2016 r. i z tego powodu nie ma dużego rozeznania w terenie. Świadek poinformował, iż przeprowadzone przez niego czynności nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, iż J. S. przebywa na terenie RP co najmniej 185 dni w roku Przepytane przez świadka osoby w liczbie 11 określały, iż osoba ta widywana jest w miejscowości O. sporadycznie, raz na jakiś czas, czasami na weekend. Zdaniem organu I instancji koresponduje to z potwierdzonym urzędowo, w wyniku wywiadu środowiskowego faktem, iż J. S. posiada nieruchomość w miejscowości K. nr [...] w gminie P. gdzie spędza większość czasu (pismo Naczelnika Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia 7 grudnia 2015 r.). Organ I instancji ustalił, że J. S. jest żonaty z U. S., która zameldowana jest pod adresem O. w gminie M., która również angażuje się w życie społeczności lokalnej. J. S. i U. S. są rodzicami E. S. Więzy rodzinne strony świadczą o tym, że zamieszkuje on na terenie powiatu sławieńskiego. J. S. prowadzi gospodarstwo rolne w miejscowości K. w gminie P. Potwierdzają to następujące dowody: faktura nr [...] z dnia 20 kwietnia 2016 r., rachunek nr [...] z dnia 14 kwietnia 2015 r., rachunek nr [...] z dnia 14 kwietnia 2015 r., rachunek nr [...] z dnia 9 lutego 2015 r., gdzie nabywcą jest Gospodarstwo Rolne [...]. Zdaniem organu I instancji, prowadzone wspólnie z żoną gospodarstwo rolne o pow. [...] ha, wskazuje na to, że więzi rodzinne i zawodowe łączą J. S. z miejscem zamieszkania w P. U. S. w latach w 2014 i 2015 otrzymywała dofinansowanie na prowadzone z mężem gospodarstwo rolne. Informacja ta pochodzi ze strony internetowej Ministerstwa Rolnictwa. Zebrany i szczegółowo opisany w uzasadnieniu decyzji materiał dowodowy, w szczególności dokumenty wyszczególnione w punktach od 1 do 44, faktury dotyczące pobytu w gminie P., wywiad środowiskowy Policji opisany w piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. wskazuje na to, iż J. S. przebywa na terenie RP, gdzie koncentruje wszelkie przejawy swojej egzystencji (rodzinne, zawodowe, społeczne) i jest bardzo mocno związany z terenem na którym mieszka i pracuje. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło na ustalenie, że na przestrzeni szeregu kolejnych lat strona wszystkie czynności urzędowe załatwiała osobiście, angażowała się bardzo aktywnie i stale w działalność społeczną, a jej związek ze stałym miejscem zamieszkania w P. połączony z udokumentowaną lokalizacją centrów życiowych w postaci posiadanych nieruchomości, jednoznacznie uprawniał do wniosku, że pobyt J. S. na terytorium RP w każdym roku kalendarzowym ma zasadniczo charakter ciągły, nic nie wskazuje na to, by opuszczał on P. w trakcie każdego roku na dłuższe okresy i z całą pewnością pobyty te były dłuższe niż 185 dni. Starosta S. zauważył, że dowód z zeznań dzielnicowego nie stoi w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, ponieważ dzielnicowy z uwagi na krótki staż pracy na tym stanowisku nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy strona przebywa na terenie RP co najmniej 185 dni w roku. Informacje przedstawione przez dzielnicowego dotyczyły jedynie częstotliwości widywania przez mieszkańców O. J. S. na terenie tej miejscowości, co pokrywa się z ustaleniami wywiadu środowiskowego Policji z którego wynikało, że strona większość czasu spędza w miejscowości K. gdzie prowadzi wielkoobszarowe gospodarstwo rolne. W odwołaniu od tej decyzji J. S. zarzucił naruszenie § 2 ust. 2 oraz § 7 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy odwołujący się nie posiada obywatelstwa polskiego, a z przepisu tego wynika, iż obywatele innych państw nie podlegają wpisowi do ewidencji punktów karnych. Ponadto odwołujący się zarzucił organowi naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także naruszenie art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 20 grudnia 2006 (Dz. U. UE.L.2006.403.18). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium decyzja Starosty S. została wydana zgodnie z prawem, a zarzuty odwołującego się nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie był zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez organ I instancji § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w świetle zgromadzonych dowodów. Jak zauważono w odwołaniu, wpisowi do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim, ale tylko jeśli nie posiada karty pobytu, chyba, że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że J. S. od dnia 7 lutego 2005 r. posiada Kartę Pobytu Obywatela UE wydaną przez Wojewodę, ważną do dnia 9 marca 2020 r. Oznacza to, że wbrew zarzutom odwołania mogą wobec niego być stosowane przepisy krajowe dotyczące postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W ramach postępowania uzupełniającego organ I instancji w dniu 7 lipca 2015 r. wystąpił do Urzędu Wojewódzkiego w S. o potwierdzenie posiadania przez odwołującego się zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE i posiadania karty pobytu i otrzymał odpowiedź pozytywną w tym zakresie. Starosta S. przeprowadził bardzo szczegółowe postępowanie wyjaśniające na okoliczność więzi osobistych, zawodowych i społecznych odwołującego się związanych z pobytem na terenie RP. W ocenie Kolegium, ustalenia w tym zakresie dowodzą ścisłego związku miejscem jego zamieszkania w miejscowości O., gdzie jest zameldowany na pobyt stały. Odwołujący się jest Prezesem Ochotniczej Straży Pożarnej w O. i aktywnie pełni tę funkcję, co wynika z pisma z dnia 6 kwietnia 2016 r. Świadcz o tym podpisywanie przez niego list obecności, organizowanie pikników integracyjnych, uczestniczenie w budowie wiaty rekreacyjnej, remoncie remizy strażackiej i branie udziału w zagospodarowaniu terenu przyległego do jeziora. J. S. jest też członkiem D. Lokalnej Grupy Rybackiej w D. i uczestniczy w pracy tej grupy. Jednocześnie osobiście uczestniczy on we wszystkich działaniach, które mieszczą się w pojęciu "uczestniczenie i przebywanie na określonym terenie" (wymienione dowody na str. 6 uzasadnienia od pkt 1 do pkt 44 na str. 8). Powyższe dowody organ I instancji uznał za wiarygodne, a Kolegium podziela to stanowisko. Postępowanie dowodowe wykazało nadto, że odwołujący się większość czasu spędza w miejscowości K. nr [...] w Gminie P., gdzie posiada gospodarstwo rolne. Zdaniem organu II instancji przeprowadzone postępowanie wykazało, że J. S. który nie posiada obywatelstwa polskiego, jest związany rodzinnie i zawodowo, a także społecznie z miejscem swojego stałego zamieszkania na terytorium RP. Postępowanie w sprawie wszczęto na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. z którego wynika, że odwołujący się w okresie od 13 marca 2014 r. do 3 lutego 2016 r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów uzyskując z tego tytułu wpis do ewidencji kierowców w ilości 25 punktów. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kierowca który przekroczy dopuszczalną liczbę naruszeń w ilości 24 pkt podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Organ kierujący na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie są organami uprawnionymi do kwestionowania ilości punktów wpisanych do ewidencji. Liczba punktów wpisanych do ewidencji może być kwestionowana w odrębnym postępowaniu. Zarzutu dotyczącego nie naruszenia przepisów ruchu drogowego odwołujący się nie podnosił. W dniu 31 lipca 2015 r. do Starosty S. został przesłany blankiet prawa jazdy odwołującego się zatrzymany przez Komendę Powiatową Policji w Z. (nr blankietu [...] na nazwisko J. S. wydane przez m. G.). Starosta S. decyzją z dnia [...] r. orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy, od której J. S. nie odwołał się. Postępowanie wyjaśniające prowadzone drogą elektroniczną z Urzędem Federalnym ds. Ruchu Drogowego w N. wykazało natomiast, że odwołujący się w dniu 24 września 2015 r. złożył wniosek o wydanie wtórnika blankietu prawa jazdy z uwagi na jego utratę i otrzymał nowy blankiet w dniu 24 września 2015 r. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji organu i instancji ale świadczy o postawie strony co do korzystania z posiadanych uprawnień. J. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: - § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez jego nie zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący nie posiada obywatelstwa polskiego, a przytoczony przepis wskazuje, iż obywatele innych państw nie podlegają wpisowi do ewidencji punktów karnych; - § 7 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia poprzez jego nie zastosowanie i złożenie wniosku w sytuacji gdy zgodnie ze wskazanym przepisem wystąpienie z wnioskiem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nie było możliwe, - art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie pomimo, iż brak było podstaw do przypisania stronie postępowania przekroczenia limitu 24 punktów karnych oraz strona posiada prawo jazdy wydane przez urząd niemiecki, - art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie pomimo, iż brak było podstaw do przypisania stronie postępowania przekroczenia limitu 24 punktów karnych oraz strona posiada prawo jazdy wydane przez urząd niemiecki; - art. 11 ust. 2 zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy poprzez jego zastosowanie, które wyklucza stosowanie prawa krajowego wobec obywateli innych Państw, które nie zamieszkują na terytorium RP; - art. 7, art. 77 § 1 kpa poprzez wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego prowadzącego do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie określenia miejsca zamieszkania strony oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż organ I instancji wykazał istnienie więzi osobistych, rodzinnych i społecznych skarżącego związanych z terytorium RP w taki sposób, iż przebywa on na terenie RP ponad 185 dni w każdym roku kalendarzowym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że z decyzją nie można się zgodzić z następujących względów. Po pierwsze skarżący jest obywatelem N., a zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wpis punktów karnych w stosunku do takich osób nie jest możliwy. Tym samym bezpodstawne było złożenie wniosku przez Komendanta Policji w S. o podjęcie działań do Starosty S. Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE: "Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy". W przypadku ustalenia miejsca zamieszkania strony, w rozumieniu art. 12 tej dyrektywy, na terytorium innego kraju członkowskiego, brak jest podstaw do nałożenia na stronę obowiązków wynikających z prawa krajowego. SKO w K. podzielało ten pogląd dwukrotnie uchylając decyzje organu I instancji i wskazywało, iż organ I instancji powinien ustalić, czy strona przebywa co najmniej 185 każdego roku kalendarzowego w miejscowości znajdującej się na terenie właściwości organu I instancji. Organ miał ustalić więzi osobiste i zawodowe strony łączące go z tym miejscem. Wbrew twierdzeniu SKO, uzupełnione postępowanie dowodowe, nie pozwala na przyjęcie takiej konkluzji. W przedmiotowej sprawie ustalono, iż co prawda strona przebywa na terenie P., ale jego centrum życiowe, a tym samym miejsce zamieszkania znajduje się na terenie N. Czasowe przebywanie w P. nie oznacza zmiany miejsca zamieszkania. Nie świadczy o tym posiadanie nieruchomości na terenie Rzeczpospolitej Polskiej czy udział w stowarzyszeniu (Ochotnicza Straż Pożarna). Zgodnie z art. 25 Kodeku cywilnego, miejscem zamieszkania określonej osoby jest miejscowość, w której dana osoba przebywa z miejscem stałego zamieszkania. Składniki miejsca zamieszkania mają charakter obiektywny, czyli pobyt stały w danej miejscowości oraz subiektywny w postaci uzewnętrznionego zamiaru, woli tego pobytu (animus). Łączne występowanie tych składników pozwala wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, w którym koncentrują się jej interesy osobiste i majątkowe. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji organ nie wykazał, iż miejscem zamieszkania skarżącego jest terytorium Polski. Z dokumentu pochodzącego z Urzędu ds. Porządku Publicznego i Środowiska, Wydział Komunikacji Miasta G. wynika, że skarżący od roku 1975 nieprzerwanie zameldowany jest w G. Jest to jego jedyne miejsce zamieszkania. Organy orzekające w sprawie posiadały więc dokument urzędowy wystawiony przez właściwy organ niemiecki wskazujący, że miejscem zamieszkania strony jest miasto G., położone na terytorium N. A osoba fizyczna może mieć jedno miejsce zamieszkania, stąd nie można uznać, iż jest nim jednocześnie miejscowość O. Skarżący podniósł, że organ powołał się na materiały mające wskazywać na jego przebywanie w O. przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym. Jednakże nawet zakładając, iż był w czasie podpisania tych dokumentów w P., to można uznać iż organ uprawdopodobnił obecność skarżącego na terytorium Polski jedynie okazjonalnie. Wszystkie wymienione dokumenty dotyczą złożenia wniosków lub doręczeń decyzji, czyli czynności nie wymagających dłuższego pobytu w Polsce. Niektóre ze wskazanych dokumentów mogły być podpisane także poza terytorium P. lub w miejscu zamieszkania. Cześć z nich mogła zostać podpisana podczas jednego krótkiego pobytu w P. Organ przywołuje ponadto imprezy okolicznościowe, których skarżący był organizatorem. W ocenie skarżącego, sam fakt bycia organizatorem nie świadczy o osobistym zaangażowaniu w imprezę na terytorium RP. Ponadto nawet uczestnictwo w opisywanych imprezach czy organizacjach społecznych świadczy o okazjonalnej bytności skarżącego w P. Organ wykazał więc jego obecność w miejscu zamieszkania najwyżej w ciągu kilku - kilkunastu dni każdego roku, przepis zaś wymaga, aby wykazać obecność strony przez 185 dni każdego roku. Skarżący nigdy nie zaprzeczał, że przebywa na terytorium P. okazjonalnie, aby załatwiać sprawy, w tym sprawy urzędowe. Istotnym w sprawie dowodem, który obecnie organ stara się zdyskredytować, są zeznania świadka, dzielnicowej gm. M. I. O. Ta funkcjonariuszka Policji jasno stwierdziła, iż po rozpytaniu kilkunastu stałych mieszkańców O. uzyskała informacje, iż strona przebywa w miejscu zamieszkania okazjonalnie "sporadycznie, raz na jakiś czas, czasami na weekend". Tak zgodnie potwierdzały wszystkie rozpytane przez nią osoby. Ustalenia dzielnicowej korespondują z ustaleniami organu administracji, iż w danym roku skarżący kilkakrotnie przebywa na terenie gminy O. w celu załatwienia swoich spraw urzędowych. Niewątpliwie żadna z rozpytanych osób, nie podałaby, iż skarżący przebywa sporadycznie w miejscu zamieszkania, gdyby był widywany tam co najmniej 185 dni każdego roku. Semantyczne znaczenie określeń "sporadycznie", "raz na jakiś czas" przeczy takiemu ich rozumieniu. Fakt, iż funkcjonariuszka Policji od niedawna pełni funkcję dzielnicowego O. nie ma znaczenia dla sprawy i nie podważa wiarygodności jej zeznań, bowiem zeznania te odnoszą się do wiadomości uzyskanych od kilkunastu stałych mieszkańców O. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie wskazując, iż podtrzymuje w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dokonana w granicach rozstrzygania sądu administracyjnego zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej określanej jako: "P.p.s.a." wykazała, że akt ten jest zgodny z prawem, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten należy odczytywać i interpretować w powiązaniu z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który wskazuje, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja oraz, że określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z zestawienia powyższych norm prawnych wynika jednoznacznie, że czym innym jest prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i dokonywanie w niej odpowiednich wpisów, a czym innym jest prowadzenie postępowania w przedmiocie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Są to dwa różne postępowania, należące do dwóch różnych organów administracji publicznej. Ewidencję kierowców, o której mowa w art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym prowadzi komendant wojewódzki Policji i tylko ten organ zobowiązany jest do czuwania nad prawidłowością dokonywanych w niej wpisów oraz do usuwania wpisów. Starosta natomiast wydając decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami na sprawdzenie kwalifikacji, związany jest wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji w tym sensie, że nie posiada kompetencji do zmiany liczby punktów przypisanych temu kierowcy i wskazanych we wniosku komendanta. Taki sposób rozumienia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ich wzajemnej relacji przedstawiono w sposób klarowny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kwestia ta była już wielokrotnie wyjaśniana w judykaturze. Zagadnienie to jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 855/12 (LEX 1363638), który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. NSA stwierdził między innymi, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznej ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości tych wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być rozważana jedynie w sprawie ze skargi na taką czynność (podobnie: wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r. sygn. I OSK 2187/11, LEX nr 1339609). Nie ma żadnych wątpliwości, że skarżący w okresie od 13 marca 2014 r. do 3 lutego 2015 r. przekroczył 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzasadniało to złożenie wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o poddanie go kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący kwestionował prawidłowość informacji zawartych w we wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z dnia [...] r. skierowanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do Starosty S. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że zarzut odnośnie braku podstaw prawnych do przypisania skarżącemu przekroczenia limitu 24 punktów nie mógł być w tym postępowaniu skutecznie podnoszony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488 ), stwierdzić należało, że nie jest on uzasadniony. Zgodnie z tym przepisem wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Z akt sprawy wynika, że J. S. od 7 lutego 2005 r. posiada zezwolenie na pobyt obywatela państw UE, a w dniu 23 marca 2010 r. została wydana przez Wojewodę nowa Karta Pobytu Obywatela UE Seria [...], ważna do dnia 9 marca 2020 r. Oznacza to, że wobec skarżącego, jako osoby posiadającej kartę pobytu, mogły być dokonywane wpisy do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Sąd podziela pogląd organów orzekających w sprawie, że posiadanie przez skarżącego obywatelstwa innego państwa (N.) nie ma wpływu na możliwość zastosowania wobec niego art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Bez wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że skarżący w dniu 24 września 2015 r. uzyskał nowy blankiet prawa jazdy o nr druku [...] ważny do 23 września 2030 r., oraz, że wystawiono prawo jazdy międzynarodowe ważne do dnia 23 września 2018 r. Z art. 99 ustawy o kierujących pojazdami ani z innych przepisów tej ustawy nie wynika, aby zakresem przedmiotowym swego zastosowania miała ona obejmować wyłącznie uprawnienia do kierowania pojazdami uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierowcą jest osoba uprawniona do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem. Stosownie natomiast do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Niezasadny jest także zarzut dotyczący błędnego, według skarżącego, ustalenia, że jego miejscem jego zamieszkania jest terytorium P. Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia [...]r., zostały wydane w ramach ponownego postępowania w tej sprawie, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. uchyliło poprzednią decyzję o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wskazując, że organ I instancji nie zastosował się do zapisów art. 107 § 3 kpa, jak również nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia czy odwołujący się przebywa co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym w miejscu zamieszkania w P., z uwagi na swoje więzi osobiste i zawodowe z tym miejscem. W ocenie Sądu, kontrolowana obecnie decyzja SKO w K. oraz decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane z uwzględnieniem powyższych wskazań, w sposób odpowiadający wymogom art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 kpa. Ustawodawca w art. 7 kpa nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dodatkowo art. 77 kpa wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W art. 80 kpa zawarta jest podstawowa zasada swobodnej oceny dowodów. Analizując materiał dowodowy oraz uzasadnienia decyzji obu instancji Sąd doszedł do przekonania, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały należycie i wyczerpująco ustalone, zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla wydania decyzji i został wszechstronnie i zgodnie z regułą z art. 80 kpa oceniony, z poszanowaniem dla zasad logiki oraz doświadczenia życiowego. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji jest przekonująca i jasna, zarówno co do faktów, jak i co do prawa. Potwierdza, że logiczne, w świetle dokonanych ustaleń było uznanie, iż wobec skarżącego ma zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, gdyż skarżący przebywa co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym na terenie P., z uwagi na więzi osobiste i zawodowe. Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy potwierdza w sposób nie budzący wątpliwości, że centrum życiowe skarżącego znajduje się na terenie P., tu koncentruje się jego życie rodzinne, zawodowe i aktywność społeczna. Na terenie P. skarżący gromadzi majątek, tu bowiem rejestruje pojazdy, tu posiada nieruchomości. Rodzina skarżącego stale mieszka w P. i on sam jest także zameldowany na pobyt stały w O. Poza tym skarżący bierze czynny udział w życiu lokalnej społeczności, należy do różnych społecznych organizacji, a nawet jest prezesem OSP, co ewidentnie świadczy o więzi z tym miejscem. Z doświadczenia życiowego wynika, że wszelka działalność z rodzaju jaką zajmuje się skarżący, przy aktywnym życiu zawodowym i przy posiadaniu rodziny, wymaga poświęcenia znacznego czasu. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, trudno uznać za logiczne twierdzenia skarżącego, że wymienione w zaskarżonej decyzji czynności i działania skarżącego, w tym załatwiane sprawy urzędowe, udział w imprezach lokalnych, udział w życiu rodziny, prowadzenie wielkoobszarowego gospodarstwa rolnego, są dokonywane w ramach tylko okazjonalnego pobytu na terenie RP, w liczbie dni mniejszej niż 185 w roku kalendarzowym. Zeznania świadka I. O. dzielnicowego na terenie gminy M. od 1 czerwca 2016 r. nie przeczą, zdaniem Sądu, dokonanym ustaleniom i wyprowadzonym na ich podstawie wnioskom organu I instancji, zwłaszcza, że w wyniku wywiadu środowiskowego ustalono, iż gospodarstwo rolne skarżącego znajduje się w miejscowości K. nr [...] w Gminie P., a nie w O. Nie ma racji skarżący twierdząc, że sprawie doszło do naruszenia art. 11 ust. 2 zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, który to przepis wyklucza stosowanie prawa krajowego wobec obywateli innych Państw, które nie zamieszkują na terytorium RP. Wyjaśnić przede wszystkim należy, że ustawa o kierujących pojazdami dokonała w zakresie nią objętym implementacji dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. UE. L. Nr 403 poz. 18) oraz częściowo dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG (Dz. Urz. UE L 226 z 10.09.2003, str. 4, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 7, str. 441, z późn. zm.). Zgodnie z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady do celów tej dyrektywy "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub - w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo - ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań między tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Jednak w przypadku osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste i z tego względu mieszkającej kolejno w różnych miejscach w co najmniej dwu państwach członkowskich, za miejsce zamieszkania uważa się miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste, pod warunkiem że regularnie do niego powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba ta mieszka w państwie członkowskim w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania. Studia uniwersyteckie lub nauka w szkole nie oznaczają zmiany miejsca zamieszkania. Mając na uwadze treść art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, na którą powołuje się skarżący, oraz stan faktyczny sprawy, w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego w okresie, gdy naruszał przepisy ruchu drogowego, nie była P. Z powyższych względów nie ma podstaw do kwestionowania uprawnień ani przesłanek do wydania przez polskie organy administracji decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Podjęte rozstrzygnięcia nie naruszyły przy tym przepisów ustawy powołanych w decyzjach, też przepisów implementowanej do polskiego porządku prawnego dyrektywy w sprawie praw jazdy. Reasumując stwierdzić należy, że wydana przez organ I instancji decyzja, z uwagi na wskazanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. faktu przekroczenia przez skarżącego 24 punktów, odpowiada prawu. W konsekwencji skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji zgodne było z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.