III SA/Kr 655/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 12 marca 2026 r. nr 8/2026 w przedmiocie uchylenia decyzji własnej i odmowy przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie na rzecz skarżącego Rafała Tomany kwotę 480,00 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 marca 2026 r. nr 8/2026 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 3 października 2025 r. nr 831/2025 o uchyleniu decyzji własnej nr 813/2021 z dnia 25 czerwca 2021 r. i odmowie przyznania R. T. (dalej: skarżący) uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący jest funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w Krakowie, w służbie stałej od dnia 03.04.2018 r. W dniu 23.06.2021 r. skarżący złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia jego uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Poinformował w nim, że wraz z rodziną zamieszkuje w miejscowości C. przy ul. D. [...], w budynku do którego tytuł prawny posiada jego matka. Ponadto złożył oświadczenie, że zarówno on jak i członkowie jego rodziny nie posiadają tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Po rozpatrzeniu wniosku, organ I instancji decyzją nr 813/2021 przyznał skarżącemu równoważnik w wysokości przewidzianej dla policjanta z rodziną. Pismem z dnia 13.06.2025 r. wezwano skarżącego do złożenia wyjaśnień w związku z uzyskanymi informacjami mogącymi mieć wpływ na jego uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W oświadczeniu mieszkaniowym z dnia 07.07.2025 r. skarżący poinformował że od 09.06.2025 r. mieszka w W. na os. S. [...] w lokalu, którego właścicielem jest jego obecna żona (ślub miał miejsce 31.05.2025 r.). W lokalu tym zamieszkuje też jego córka z poprzedniego małżeństwa. Ponieważ z wyroku rozwodowego z dnia 16.05.2022 r. wynika, że miejscem zamieszkania córki jest miejsce zamieszkania matki skarżący oświadczył, że córka faktycznie zamieszkuje zarówno z nim, jak i z matką. W tej sytuacji organ I instancji podjął czynności w celu ustalenia, czy i od kiedy skarżący nie prowadził wspólnego gospodarstwa domowego z córka i byłą żoną. W wyniku podjętych działań ustalono, że była żona skarżącego w deklaracji dotyczącej odpadów z dnia 17.04.2019 r. zadeklarowała, że pod adresem ul. K. [...] w S. zamieszkują 3 osoby. Natomiast od dnia 01.09.2021 r. zgłoszono zamieszkiwanie 2 osób. Ponadto ustalono, że na mocy umowy darowizny z dnia 30.12.2019 r. to była żona jest właścicielem ww. domu. Z informacji uzyskanych z PINB w Myślenicach wynika, że dom nie został odebrany, jednak z posiadanych materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania wynika, iż był użytkowany i zaspokajał potrzeby mieszkaniowe policjanta. Organ powołał orzecznictwo sądowe odnoszące się do ww. kwestii, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 172/19, w którym stwierdzono, że regulacja zawarta w art. 92 ustawy o Policji oraz w przepisach rozporządzenia jest wyczerpujące i nie ma potrzeby sięgania do przepisów prawa budowlanego. Byłaby bowiem trudną do zaakceptowania sytuacja, w której policjant zamieszkiwałby w lokalu, a jednocześnie nadal otrzymywał równoważnik z tego powodu, że nie nastąpiło formalne zawiadomienie organu budowlanego o zakończeniu budowy. Mając na względzie powyższe Komendant Miejski Policji w Krakowie wydal decyzję o uchyleniu własnej decyzji nr 813/2021 i odmówił przyznania skarżącemu uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi szereg uchybień, m.in.: wydanie decyzji z naruszeniem prawa procesowego, naruszenie zasady czynnego udziału strony, błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Skarżący wskazał m.in., że w dniu złożenia oświadczenia mieszkaniowego będącego podstawą wydania decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie nr 813/2021 z dnia 25 czerwca 2021 r. o przyznaniu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przewidzianej dla policjanta posiadającego członków rodziny, nie były mu znane wyroki sądów administracyjnych, z których wynika, iż brak formalnego odbioru budynku i pozwolenia na jego użytkowanie nie może być traktowany, jako brak zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Nadto skarżący zarzucił, że organ I instancji nie podjął żadnej próby przeprowadzenia czynności dowodowej na okoliczność określenia czasokresu, w którym miał wraz z rodziną zamieszkiwać pod adresem S. ul. K. [...]. Organ uznał, że sam fakt wypełnienia deklaracji śmieciowych i załączanie do materiałów sprawy zdjęć Gogle Street View, przesądza o tym, że budynek był zdatny do zamieszkania i że skarżący wraz z rodziną w nim mieszkał. Organ całkowicie przy tym pominął własne ustalenia, z których wynika, że od dnia 1 września 2021 r. (zatem w niespełna dwa miesiące pod wydaniu decyzji 813/2021 Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 25 czerwca 2021 r.) pod ww. adresem w deklaracji śmieciowej zgłoszono jedynie dwie osoby. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie orzeczenie merytorycznie w tym zakresie. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie decyzją z dnia 12 marca 2026 r. utrzymał w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasad zakwaterowania funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Ochrony Państwa oraz poprawy niektórych warunków pełnienia służby (Dz.U. z 2025 r. poz. 1366): "Do spraw w zakresie (...) równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (...) wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe." W związku z tym prawidłowe jest zastosowanie w niniejszym postępowaniu przepisów ustawy o Policji obowiązujących przed dniem 13.10.2025 r. W myśl ówcześnie obowiązującego art. 88 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługiwało prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Przesłanki uzyskania tych świadczeń zostały określone niejednakowo. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego mogło przybrać postać administracyjnego przydziału, udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie (art. 94 ust. 1) lub też wypłaty równoważnika pieniężnego za jego brak (art. 92 ust. 1). Szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przedmiotowego równoważnika określone zostały w obowiązującym wówczas rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2023r. poz. 649). Przepis § 1 rozporządzenia stanowił, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego. W kolejnych punktach ww. paragrafu zostały wymienione poszczególne kategorie lokali mieszkalnych, których posiadanie stanowi negatywną przesłankę do przyznania przedmiotowego równoważnika. Pismem z dnia 27.11.2025 r. skarżący został poinformowany o przedłużeniu postępowania i o możliwości składania wniosków dowodowych. W odpowiedzi na pismo skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy dowodów z dokumentów potwierdzających fakt wspólnego zamieszkiwania z córką H. Dodatkowo wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony, a jego byłej żony J. P. w charakterze świadka. Przesłuchania ww. odbyły się w dniu 27.01.2026 r. Była żona skarżącego zeznała m.in., że: nie pamięta jak długo mieszkali razem ze skarżącym w S., dom nadawał się do zamieszkania, chociaż wymagał dalszych prac wykończeniowych. Odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 5 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r.: "Policjant jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość". Skarżący miał zatem obowiązek złożenia takiego oświadczenia z dniem 30.12.2019 r., tj. daty uzyskania przez byłą żonę tytułu prawnego do budynku mieszkalnego przy ul. K. [...] w S. Skarżący tego obowiązku nie dopełnił, został on wykonany dopiero w lipcu 2025 r. po uprzednim wezwaniu przez organ I instancji. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że fakt braku formalnego odbioru budynku mieszkalnego nie może być traktowany jako brak zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, w myśl obowiązujących wówczas przepisów resortowych. Dodatkowo organ wskazał, że skarżący nie poinformował o fakcie rozwodu z ówczesną żoną J. P., który miał miejsce w dniu 16.05.2022 r. Organ podkreślił, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego był świadczeniem przyznawanym na wniosek strony, a nie z urzędu. Dopiero złożenie wskazanego oświadczenia powodowało wszczęcie postępowania administracyjnego, które może zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, przyznającej stronie taki równoważnik. Postępowanie administracyjne w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest postępowaniem indywidualnym rozstrzygającym o prawach i obowiązkach strony w konkretnym (indywidualnym) stanie faktycznym i prawnym. W trakcie postępowania organ I instancji ustalił, że była żona skarżącego jest właścicielem budynku mieszkalnego przy K. [...] w S., co stanowiło podstawę do uchylenia decyzji nr 831/2025. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r.: Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, w służbie stałej jeżeli w miejscu służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają domu jednorodzinnego (...), będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny (...). Jednocześnie organ podkreślił, że kwestia dotycząca wysokości kwoty nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, która podlegałaby zwrotowi może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia i nie jest przedmiotem procedowania przez organ II instancji w niniejszym postępowaniu. Jak wynika z wyroku rozwodowego, miejscem zamieszkania córki H. jest miejsce zamieszkania J. P. Skarżący dostarczył szereg dokumentów potwierdzających, że córka ma swój pokój w jego obecnym miejscu zamieszkania, a skarżący pokrywa część kosztów związanych z edukacją, wypoczynkiem i innymi potrzebami życiowymi córki. Niemniej organ uznał, że miejsce stałego zamieszkania córki wynika wprost z wyroku sądu. Podsumowując Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w pełni podzielił stanowisko i argumentację przedstawioną przez organ I instancji i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: 1. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 7a § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 oraz art. 84 § 1, k.p.a. poprzez: a) brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek niewystarczającej weryfikacji stanu prawnego i faktycznego sprawy, b) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, c) zinterpretowanie wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; 2. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odstępującej od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, dotyczącym deklaratoryjnego charakteru decyzji w przedmiocie przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego; 3. naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu odwoławczym zarzutów dotyczących: a) obrazy przez organ I instancji przepisów postępowania tj. art. 9 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie pouczenia strony, przy wszczęciu postępowania administracyjnego, o przysługujących jej uprawnieniach i obowiązkach, co uniemożliwiło stronie wzięcie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, b) wydanie przez organ I instancji decyzji z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ich zastosowanie, ewentualnie poprzez ich błędne zastosowanie polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej; 4. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu II instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe (bezpodstawne) zastosowanie przez organ II instancji i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji nr 831/2025 Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 3 października 2025 r. o uchyleniu własnej decyzji nr 813/2021 i odmowie przyznania stronie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w sytuacji, gdy istniały podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ I instancji. II. naruszenie prawa materialnego, tj. 1. poprzez zaniechanie należytego ustalenia sytuacji mieszkaniowej skarżącego, skutkujące błędną oceną okoliczności sprawy dokonaną na gruncie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 października 2025 r., czego wyniki było uchylenie decyzji nr 813/2021 Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 25 czerwca 2021 r. i odmowa przyznania ml. asp. R. T. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego; 2. art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 października 2025 r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że decyzja w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter konstytutywny; 3. art. 92 ust. 2 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 649 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 października 2025 r., poprzez błędną wykładnię tych przepisów, polegającą na pominięciu faktu, że prawo do świadczenia powstaje z mocy prawa w dniu spełnienia faktycznych przesłanek przez funkcjonariusza Policji; 4. art. 89 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 października 2025 r. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że córka funkcjonariusza – H. T. nie jest członkiem jego rodziny i w związku z tym funkcjonariuszowi nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości funkcjonariuszowi posiadającemu członków rodziny; III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na niezasadnym przyjęciu, że skarżący, w okresie od 16 maja 2022 r., tj. po orzeczeniu rozwodu skarżącego z jego ówczesną żoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie akt [...] z dnia 16 maja 2022 r. - do dnia 31 maja 2025 r., tj. zawarcia nowego związku małżeńskiego miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu przepisów dotyczących spraw mieszkaniowych policjantów. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu decyzji skarżący podniósł, że nie poinformowano go o wszczęciu postępowania administracyjnego, ani też nie przedstawiono mu, jako stronie postępowania, informacji o przysługujących uprawnieniach. Postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji z dnia 20 sierpnia 2025 r. wszczęto z dniem 20 sierpnia 2025 r. z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Do przedmiotowego postanowienia nie dołączono żadnego pouczenia dla strony postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia postanowienia wynika natomiast, że złożone przez skarżącego oświadczenie mieszkaniowe z dnia 7 lipca 2025 r. zainicjowało odrębne postępowanie dotyczące cofnięcia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazano także, że podstawą wznowienia postępowania były nowe, istotne okoliczności faktyczne, nieznane organowi w trakcie wydawania decyzji nr 813/2021 z dnia 25 czerwca 2021r. Tą okolicznością miał być fakt posiadania przez byłą żonę skarżącego budynku zdatnego do zamieszkania w chwili przyznania mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący podniósł, że dniu 23 czerwca 2021 r., tj. w dniu złożenia oświadczenia mieszkaniowego będącego podstawą do wydania decyzji 813/2021, nie były mu znane wyroki sadów administracyjnych przedstawione w uzasadnieniu decyzji, z których wynika, iż brak formalnego odbioru budynku i pozwolenia na jego użytkowanie nie może być traktowany jako brak zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie podjął żadnej próby przeprowadzenia czynności dowodowej na okoliczność określenia czasokresu, w którym funkcjonariusz miał wraz z rodziną zamieszkiwać pod adresem S. ul. K. [...]. Organ I instancji uznał, że sam fakt wypełnienia deklaracji śmieciowych i załączanie do materiałów sprawy zdjęć Google Street View, przesądza o tym, że budynek był zdatny do zamieszkania. Organ I instancji całkowicie pominął przy tym własne ustalenia, z których wynika, że od dnia 1 września 2021 r. (a więc w niespełna dwa miesiące pod wydaniu decyzji 813/2021 Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 25 czerwca 2021 r.) pod ww. adresem w deklaracji śmieciowej zgłoszono jedynie dwie osoby. Organ I instancji pominął fakt, że w dniu 16 maja 2022 r. Skarżący rozwiódł się z żoną i ewentualny fakt posiadania przez nią zabudowanej nieruchomości, która miałaby jakoby zaspakajać mego potrzeby mieszkaniowe, nie stanowił już jakiejkolwiek przeszkody do uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący wskazał także, że aktualna linia orzecznicza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sadu Administracyjnego, wskazuje jednolicie na deklaratoryjny charakter decyzji wydawanej na podstawie policyjnych przepisów mieszkaniowych, a zatem potwierdzający prawo do równoważnika w okresie, w którym funkcjonariusz spełniał przesłanki do jego przyznania. Uprawnienie do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego ma zatem charakter obiektywny, a o tym, czy policjantowi w drodze decyzji zostanie on przyznany decyduje jedynie udokumentowanie spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych uprawniających do tego świadczenia. Skarżący zarzucił, że organ II instancji w swoim orzeczeniu w żadnym zakresie nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania i można w nim znaleźć można rażące błędy natury faktograficznej, pozostające w całkowitej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Organ II instancji nie dostrzegł m.in., że w okresie od 16 maja 2022 r. do dnia 31 maja 2025 r., tj. po orzeczeniu rozwodu, a przed zawarciem nowego związku małżeńskiego skarżący, ani żaden z członków jego rodziny nie miał lokalu mieszkalnego, a tym samym funkcjonariusz nie mógł mieć zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. De facto jego potrzeby mieszkaniowe nie były zaspokojone nawet jeszcze w czasie trwania pierwszego małżeństwa ponieważ skarżący nie był właścicielem żadnego lokalu mieszkalnego, faktycznie rozstał się z żoną jeszcze przed złożeniem oświadczenia mieszkaniowego (23 czerwca 2021 r.) z powodów osobistych zmuszony był opuścić dom w S., którego jedyną właścicielką była jego była żona. Skarżący zarzucił także, że przepisy ustawy o Policji nie formułują pojęcia wspólnego gospodarstwa domowego. Z niezrozumiałych względów organ II instancji całkowicie utożsamił prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z miejscem zamieszkania córki skarżącego wskazanym w wyroku rozwodowym. Takie restrykcyjne stanowisko nie znajduje żadnego uzasadnienia. W ocenie skarżącego, rozwód z pierwszą żoną nie powinien wpłynąć na wysokość jego uprawnienie do otrzymania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego - tzn. po tej dacie ani on, ani żaden z członków jego rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji nie posiadał lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje; Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 marca 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 3 października 2025 r., którą organ pierwszej instancji, po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z dnia 25 czerwca 2021 r., w punkcie pierwszym uchylił decyzję nr 813/2021 z dnia 25 czerwca 2021 r. w sprawie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przewidzianej dla policjanta posiadającego członków rodziny, a w punkcie drugim odmówił skarżącemu przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Jako podstawę wznowienia postępowania organy powołały art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wydając decyzję po ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji zastosował art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylając decyzję dotychczasową i wydając nowe rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Organ odwoławczy zaakceptował zarówno stanowisko o wystąpieniu podstawy wznowieniowej, jak i dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia dotyczące braku prawa skarżącego do równoważnika pieniężnego. Istota sporu sprowadzała się zatem do oceny, po pierwsze, czy organy prawidłowo wykazały wystąpienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a po drugie, czy zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r. i wydania w jej miejsce rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącemu przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu kontrolowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej i stanowi wyjątek od zasady trwałości takich decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Postępowanie prowadzone po wznowieniu nie służy ponownemu, nieograniczonemu rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Jego przedmiotem jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy rzeczywiście wystąpiła ustawowa przesłanka wznowienia postępowania, a następnie – w razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie – ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w granicach wynikających z podstawy wznowieniowej. Zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nowe, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej, być nieznane organowi, który wydał tę decyzję, oraz mieć charakter istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotność nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów oznacza, że powinny one dotyczyć okoliczności mających znaczenie dla zastosowania normy prawa materialnego stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia i być tego rodzaju, że ich uwzględnienie mogło prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Organy były zatem zobowiązane jednoznacznie wskazać, jakie konkretnie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody stanowiły podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 25 czerwca 2021 r., a następnie wykazać, że każda z przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została spełniona. Obowiązkowi temu organy nie sprostały. Z uzasadnień kontrolowanych decyzji nie wynika w sposób dostatecznie precyzyjny, jakie konkretnie okoliczności faktyczne lub dowody organy uznały za podstawę wznowienia postępowania, na czym polegała ich nowość oraz istotność dla treści decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r., a także na jakiej podstawie przyjęto, że okoliczności te istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i były wówczas nieznane organowi. Samo powołanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów zgromadzonych w toku postępowania nie zastępuje obowiązku dokonania oceny, czy wynikające z tych dowodów okoliczności odpowiadają wszystkim przesłankom wymaganym do zastosowania powołanego przepisu. Uchybienie to ma szczególne znaczenie wobec charakteru postępowania wznowieniowego, w którym dopuszczalność wzruszenia decyzji ostatecznej uzależniona jest od uprzedniego wykazania istnienia jednej z ustawowo określonych przesłanek wznowienia. Niezależnie od wskazanych wyżej wad dotyczących ustalenia i uzasadnienia podstawy wznowieniowej organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w zakresie koniecznym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro przedmiotem postępowania wznowieniowego była decyzja z dnia 25 czerwca 2021 r. przyznająca skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, podstawowe znaczenie miało ustalenie sytuacji mieszkaniowej skarżącego oraz członków jego rodziny istniejącej w dniu wydania tej decyzji. Organy powinny były zatem ustalić, czy w dniu 25 czerwca 2021 r. skarżący spełniał materialnoprawne przesłanki przyznania równoważnika pieniężnego, a w szczególności czy skarżący lub członkowie jego rodziny posiadali lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, którego posiadanie wyłączało prawo do tego świadczenia. Tymczasem organy przyjęły, że skarżący nie spełniał przesłanek do przyznania równoważnika, opierając to ustalenie przede wszystkim na deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi złożonej w 2019 r. przez byłą żonę skarżącego, w której wskazano, że nieruchomość zamieszkują trzy osoby, oraz na dokumentacji zdjęciowej wykonanej w 2025 r. a obrazującej stan nieruchomości w z lat: 2019, 2021 oraz 2022. Dowody te nie dawały dostatecznych podstaw do poczynienia stanowczego ustalenia, że w dniu 25 czerwca 2021 r. skarżący faktycznie zamieszkiwał wraz z żoną i córką w nieruchomości stanowiącej własność jego byłej żony, a w konsekwencji nie spełniał przesłanek do otrzymywania równoważnika. Deklaracja dotycząca opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, na której organy oparły swoje rozstrzygnięcia, została złożona w kwietniu 2019 r., a więc ponad dwa lata przed wydaniem decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik. Ponadto deklarację tę złożyła była żona skarżącego. Wynikało z niej jedynie, że nieruchomość zamieszkują trzy osoby. Dowód ten mógł stanowić jeden z elementów materiału dowodowego służącego ustaleniu sytuacji mieszkaniowej skarżącego. Nie dawał jednak podstaw do automatycznego przyjęcia, że stan wskazany w deklaracji z 2019r. istniał również w czerwcu 2021 r. Organy pominęły przy tym znaczenie okoliczności, że w dniu 1 września 2021 r. ówczesna żona skarżącego zmieniła deklarację, wskazując, że nieruchomość zamieszkują dwie osoby. Zmiana deklaracji nie dowodzi sama przez się, że skarżący opuścił nieruchomość przed dniem 25 czerwca 2021 r. Nie można bowiem wykluczyć, że wyprowadził się dopiero po wydaniu decyzji przyznającej równoważnik. Z drugiej jednak strony nie można również wykluczyć, że faktyczna wyprowadzka nastąpiła wcześniej, natomiast zmiana deklaracji została dokonana z opóźnieniem. Sam skarżący w trakcie przesłuchania przed organem odwoławczym oświadczył, że najprawdopodobniej wyprowadził się w 2020 r. W tej sytuacji obie deklaracje wymagały oceny w powiązaniu z pozostałymi dowodami dotyczącymi faktycznego miejsca zamieszkania skarżącego i daty ustania wspólnego zamieszkiwania z byłą żoną. Zdaniem Sądu, organy nie mogły zatem bez przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego, wyprowadzić z deklaracji z 2019 r. wniosku, że skarżący zamieszkiwał w nieruchomości należącej do żony także w dniu 25 czerwca 2021 r. Nie mogła zostać zaakceptowana również dokonana przez organy ocena zdjęć satelitarnych oraz dokumentacji pochodzącej z serwisu Google Street View, przedstawiających stan nieruchomości w latach 2019, 2021, 2022 r. Organy wyprowadziły z tych dowodów wniosek, że pomimo braku formalnego oddania budynku do użytkowania jego stan wskazywał na możliwość faktycznego zamieszkiwania w nim. Sąd podziela stanowisko, że sam brak formalnego oddania budynku do użytkowania nie przesądza o niemożności faktycznego zamieszkiwania w takim budynku. Okoliczność ta nie zwalniała jednak organów z obowiązku ustalenia, czy skarżący rzeczywiście zamieszkiwał w przedmiotowej nieruchomości 25 czerwca 2021 r. Dokumentacja przedstawiająca stan nieruchomości w latach 2019-2023 nie pozwalała, bez przeprowadzenia dalszych dowodów, na ustalenie, że skarżący faktycznie w nim wówczas zamieszkiwał. Organy nie ustaliły, od kiedy budynek posiadał instalacje i wyposażenie umożliwiające faktyczne zamieszkiwanie, a przede wszystkim od kiedy był rzeczywiście użytkowany w celach mieszkaniowych oraz kto i w jakich okresach w nim zamieszkiwał. W konsekwencji wyprowadzenie z dołączonych zdjęć obrazujących stan nieruchomości w okresie od 2019-2022 r. stanowczego wniosku co do miejsca zamieszkania skarżącego w czerwcu 2021 r. nie znajduje dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i przekraczało granice swobodnej oceny dowodów określone w art. 80 k.p.a. Zasadniczą okolicznością faktyczną wymagającą wyjaśnienia była data, w której skarżący faktycznie zaprzestał zamieszkiwania z pierwszą żoną i przeniósł swoje miejsce zamieszkania do mieszkania matki. Skarżący twierdził, że w związku z rozpadem pożycia małżeńskiego wyprowadził się od byłej żony w 2020 r., a zatem przed wydaniem decyzji przyznającej równoważnik. Okoliczność ta miała bezpośrednie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pomimo tego organ I instancji nie przesłuchał ani skarżącego, ani jego byłej żony, mimo że osoby te posiadały bezpośrednią wiedzę dotyczącą momentu ustania wspólnego zamieszkiwania i sytuacji rodzinnej istniejącej w okresie poprzedzającym wydanie decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r. Organ odwoławczy przeprowadził wprawdzie dodatkowe postępowanie dowodowe, w tym odebrał zeznania od byłej żony skarżącego, jednak zgromadzony materiał nie doprowadził do poczynienia jednoznacznych ustaleń dotyczących daty wyprowadzki skarżącego i jego rzeczywistej sytuacji mieszkaniowej w czerwcu 2021 r. W szczególności organy nie dokonały wszechstronnej oceny relacji pomiędzy treścią deklaracji dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wyjaśnieniami skarżącego, zeznaniami jego byłej żony oraz pozostałymi dowodami. Nie podjęły również dalszych czynności zmierzających do zweryfikowania twierdzeń skarżącego dotyczących daty zamieszkania u matki. Nie można przy tym zaakceptować sytuacji, w której brak dowodów pozwalających jednoznacznie ustalić miejsce zamieszkania skarżącego w dniu 25 czerwca 2021 r. został w istocie rozstrzygnięty na jego niekorzyść. To na organach, które w nadzwyczajnym trybie zmierzały do wzruszenia ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu świadczenie, spoczywał obowiązek zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie, że decyzja dotychczasowa nie odpowiadała prawu. Skoro materiał dowodowy nie pozwalał na stanowcze ustalenie, że w dniu 25 czerwca 2021 r. skarżący nie spełniał przesłanek przyznania równoważnika, brak było podstaw do przyjęcia, że organy wykazały zasadność uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania w jej miejsce decyzji odmawiającej przyznania świadczenia. Organy obowiązane były również dokonać wszechstronnej oceny dowodów dotyczących sytuacji rodzinnej skarżącego oraz rzeczywistego sposobu sprawowania przez niego opieki nad córką. Z materiału dowodowego wynika, że skarżący i jego była żona zgodnie wskazywali, że po rozstaniu skarżący uczestniczył w sprawowaniu opieki nad córką, dziecko regularnie przebywało w miejscu jego zamieszkania (w mieszkaniu matki skarżącego) miało urządzony swój odrębny pokój. Skarżący przedstawił dokumentację fotograficzną miejsca zamieszkania u matki. Okoliczności te nie przesądzają samodzielnie o spełnieniu przez skarżącego przesłanek przyznania równoważnika. Wymagały jednak rozważenia w ramach całościowej oceny materiału dowodowego, zwłaszcza że pozostawały związane z twierdzeniami skarżącego dotyczącymi rozpadu pożycia małżeńskiego, wyprowadzki z domu żony i przeniesienia centrum życiowego do mieszkania matki. Okoliczność, że w wyroku rozwodowym jako miejsce zamieszkania dziecka wskazano miejsce zamieszkania matki, nie zwalniała organów z obowiązku oceny faktycznego sposobu wykonywania opieki nad córką oraz rzeczywistych relacji rodzinnych. Organ odwoławczy, pomimo przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, nie dokonał wszechstronnej oceny znaczenia tych dowodów dla ustalenia sytuacji skarżącego w okresie objętym postępowaniem. Odrębnego rozważenia wymaga treść decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji po wznowieniu postępowania. Organ nie ograniczył się do uchylenia decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r., lecz na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. ponownie rozstrzygnął sprawę co do istoty, odmawiając skarżącemu przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Taka konstrukcja rozstrzygnięcia odpowiada co do zasady sposobowi zakończenia postępowania wznowieniowego przewidzianemu w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie zwalniało to jednak organów z obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia odmownego. W okresie następującym po wydaniu decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r. sytuacja rodzinna i mieszkaniowa skarżącego ulegała istotnym zmianom. Pierwsze małżeństwo skarżącego zostało rozwiązane przez rozwód wyrokiem z dnia 16 maja 2022 r. Nieruchomość, z której posiadaniem organy wiązały brak prawa do równoważnika, stanowiła własność byłej żony skarżącego. Skarżący twierdzi, że po wyprowadzce od żony zamieszkiwał u matki, natomiast kolejny związek małżeński zawarł dopiero 31 maja 2025 r., a następnie w czerwcu 2025 r. zamieszkał z drugą żoną w lokalu stanowiącym współwłasność żony i brata skarżącego. Organy nie wyjaśniły, jakie znaczenie dla treści rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania równoważnika miały wskazane zmiany sytuacji rodzinnej i mieszkaniowej skarżącego. W szczególności nie wskazały, czy i z jakich przyczyn okoliczności te pozostawały bez wpływu na treść wydanej decyzji odmownej. Organy nie mogły poprzestać na przyjęciu, że skoro skarżący nie spełniał – według ich oceny – przesłanek przyznania równoważnika w dniu 25 czerwca 2021 r., to okoliczność ta sama przez się uzasadniała wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania świadczenia bez odniesienia się do zasadniczych zmian sytuacji faktycznej skarżącego. Nie oznacza to, że w niniejszym postępowaniu Sąd przesądza, iż skarżący nabył prawo do równoważnika w którymkolwiek z późniejszych okresów. Sąd nie rozstrzyga również, czy zmiana sytuacji mieszkaniowej skarżącego powodowała powstanie prawa do równoważnika na podstawie dotychczasowej decyzji, czy też wymagała złożenia nowego oświadczenia mieszkaniowego, wniosku lub wydania odrębnej decyzji. Kwestie te wymagają oceny przez organy administracji z uwzględnieniem właściwych przepisów prawa materialnego oraz całokształtu ustalonego stanu faktycznego. Nie było jednak dopuszczalne całkowite pominięcie tych okoliczności i niewyjaśnienie ich znaczenia dla treści rozstrzygnięcia wydanego po uchyleniu decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r. Organy nadały zasadnicze znaczenie okoliczności, że w wyroku rozwodowym jako miejsce zamieszkania małoletniej córki skarżącego wskazano miejsce zamieszkania jej matki. Wniosek wyprowadzony z tej okoliczności był jednak zbyt daleko idący. Wskazanie w wyroku rozwodowym miejsca zamieszkania dziecka przy jednym z rodziców nie przesądza samo przez się, że dziecko faktycznie przebywa wyłącznie z tym rodzicem ani że drugi rodzic nie sprawuje nad nim szerokiej, regularnej lub naprzemiennej opieki. Formalne określenie miejsca zamieszkania małoletniego nie może zastępować ustaleń dotyczących rzeczywistego modelu wykonywania pieczy nad dzieckiem. Z zeznań byłej żony skarżącego oraz z wyjaśnień samego skarżącego wynikało, że aktywnie i regularnie sprawował on opiekę nad córką, dziecko przebywało u niego w określonych dniach tygodnia oraz w weekendy, a w miejscu jego zamieszkania miało zapewniony własny pokój. Relacje te były zgodne z zeznaniami byłej żony skarżącego. Nie kwestionowała ona ani rzeczywistego udziału ojca w opiece nad dzieckiem, ani regularnego pobytu córki w miejscu jego zamieszkania. W tych okolicznościach nie było podstaw do przyjęcia, wyłącznie na podstawie treści wyroku rozwodowego, że córka mieszkała jedynie z matką, a miejsce zamieszkania skarżącego nie stanowiło również miejsca jej faktycznego pobytu. Organy powinny były rozważyć, czy przedstawiony przez strony sposób wykonywania opieki odpowiadał w rzeczywistości modelowi opieki naprzemiennej lub co najmniej szerokiej, regularnej pieczy wykonywanej przez oboje rodziców. Pominięcie tej oceny i zastąpienie jej odwołaniem do formalnego wskazania miejsca zamieszkania dziecka w wyroku rozwodowym stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie naruszona została również zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 15 k.p.a. Zasada ta nie sprowadza się wyłącznie do formalnej możliwości wniesienia odwołania. Wymaga ona ponownego, pełnego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym. Organ pierwszej instancji, jak już Sąd wcześniej wskazywał, nie przeprowadził podstawowych dowodów dotyczących daty wyprowadzki skarżącego, jego rzeczywistego miejsca zamieszkania w czerwcu 2021 r. oraz faktycznego sposobu sprawowania opieki nad córką. Dopiero organ odwoławczy na wyraźny wniosek skarżącego przesłuchał go oraz jego byłą żonę. Dowody te miały zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ dotyczyły bezpośrednio okoliczności, których organ pierwszej instancji nie ustalił. Organ odwoławczy nie dokonał jednak rzeczywistej, wszechstronnej oceny zeznań i wyjaśnień złożonych przez te osoby. Nie wskazał, czy daje im wiarę, w jakim zakresie uznaje je za wiarygodne ani z jakich przyczyn odmawia im waloru dowodowego. Nie skonfrontował ich również z deklaracjami dotyczącymi opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ani z pozostałym materiałem dowodowym. W szczególności organ nie ocenił zgodnych twierdzeń byłych małżonków dotyczących regularnego pobytu córki u ojca i wykonywania przez niego faktycznej opieki nad dzieckiem. Zamiast tego organ nadał decydujące znaczenie formalnemu wskazaniu miejsca zamieszkania dziecka przy matce w wyroku rozwodowym, nie odnosząc się do tego, że okoliczność ta nie wyklucza faktycznego sprawowania przez rodziców opieki naprzemiennej lub szerokiej pieczy wykonywanej przez oboje rodziców. W konsekwencji postępowanie odwoławcze nie doprowadziło do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz jedynie do formalnego uzupełnienia materiału dowodowego bez jego należytej oceny. Tym samym organ drugiej instancji nie usunął zasadniczych braków postępowania pierwszoinstancyjnego oraz nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 15 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, które nie pozwalały na poczynienie stanowczych ustaleń dotyczących sytuacji mieszkaniowej skarżącego w dniu 25 czerwca 2021 r. Naruszony został również art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienia kontrolowanych decyzji nie zawierają należytego wyjaśnienia, jakie konkretnie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody stanowiły podstawę zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na jakiej podstawie przyjęto, że spełniają one wszystkie warunki określone w tym przepisie, dlaczego zgromadzony materiał dowodowy uznano za wystarczający do przyjęcia, że skarżący nie spełniał przesłanek przyznania równoważnika w dniu 25 czerwca 2021 r., oraz jakie znaczenie dla treści rozstrzygnięcia odmownego miały późniejsze zmiany sytuacji rodzinnej i mieszkaniowej skarżącego. Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy w pierwszej kolejności jednoznacznie ustalą i wskażą, jakie konkretne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody stanowiły podstawę wznowienia postępowania oraz ocenią, czy spełniają one wszystkie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w szczególności czy istniały w dniu wydania decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r., były wówczas nieznane organowi i miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie organy przeprowadzą postępowanie dowodowe pozwalające na odtworzenie rzeczywistej sytuacji mieszkaniowej skarżącego istniejącej w dniu wydania decyzji dotychczasowej. W szczególności ustalą datę faktycznego ustania wspólnego zamieszkiwania skarżącego z pierwszą żoną oraz datę zamieszkania przez niego u matki, dokonają wszechstronnej oceny deklaracji dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z 2019 r. i 2021 r., wyjaśnień skarżącego, zeznań jego byłej żony i pozostałych dowodów dotyczących sytuacji rodzinnej i mieszkaniowej skarżącego. Organy ustalą również, w jakim stanie znajdowała się nieruchomość należąca do pierwszej żony skarżącego w czerwcu 2021 r., a w szczególności od kiedy była faktycznie użytkowana w celach mieszkaniowych oraz kto i w jakich okresach rzeczywiście w niej zamieszkiwał. Dokonując ponownego rozstrzygnięcia sprawy organy uwzględnią, że samo wykazanie, iż skarżący w przeszłości zamieszkiwał w domu pierwszej żony, nie jest wystarczające do uchylenia decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r. Konieczne jest ustalenie sytuacji mieszkaniowej skarżącego istniejącej w dacie wydania tej decyzji. Jeżeli zaś organy uznają, że zachodzi podstawa do uchylenia decyzji dotychczasowej i ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, zobowiązane będą dokładnie wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną wydanego rozstrzygnięcia odmownego oraz ocenić znaczenie zmian sytuacji rodzinnej i mieszkaniowej skarżącego, jakie nastąpiły po wydaniu decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r., nie przesądzając automatycznie, że ewentualny brak prawa do świadczenia w dniu wydania decyzji dotychczasowej rozstrzyga sytuację prawną skarżącego w całym późniejszym okresie. Dopiero po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz dokonaniu oceny wszystkich istotnych okoliczności sprawy możliwe będzie prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego regulujących prawo funkcjonariusza Policji do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.