III SA/Kr 481/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 7 lutego 2021 r. K. J. (dalej: "skarżący") złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o "wydanie świadectwa prawdy i wiedzy obiektywnej". W treści wniosku wskazał, że na podstawie art. 217 § 1 i 2 punkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego wnosi o wydanie zaświadczenia niezbędnego jako szczególnego środka dowodowego w przedmiocie posiadanej w zakresie sprawy prawdy i wiedzy obiektywnej z akt administracyjnych sprawy i w tym zakresie prawa podmiotowego oraz celem jego zrealizowania z wykonania decyzji ostatecznej właściwego organu Policji o przyznaniu, z objęciem jej rozstrzygnięciem z mocy norm prawa spoczynku jej adresata pierwotnie funkcjonariusza Policji mianowanego w służbie stałej, niezbędnego skarżącemu jako szczególnego środka dowodowego dla spraw zawisłych i możliwych do wszczęcia na podstawie zaświadczenia wydanego, a w tym zakresie dla ustalenia faktycznego miejsca przechowywania, a w tym celu możliwego zarzutu ukrywania akt sprawy i szczególnych środków dowodowych w administracji rządowej celem uchylenia się i uchylania od uznania w sprawie powagi rzeczy wyrokiem sądowym II SA/Wa 1032/08 merytorycznie rozstrzygniętej i utrwalonego jako zgodnego z normami prawa stanu faktycznego w kontrolowanej tym wyrokiem sprawie administracyjnej: w oparciu o sprawę rozstrzygniętą prawomocnym i merytorycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku do sygnatury akt II SA/Wa 1032/08 oraz akt sprawy tym wyrokiem prawomocnym i merytorycznym rozstrzygniętej, wprost zaprzeczającej stanowisku organów Policji, iż wobec zwolnienia ze służby czynnej w Policji i uzyskaniem praw z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin utraciłem prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego skutkiem czego świadczenia tegoż równoważnika nie mogą być stronie wypłacane. Skarżący podniósł, że III SA/Kr 1018/09 wiążący jak i wyrok WSA w Warszawie na mocy art. 153 i 170 p.p.s.a. i przywołanej w tym orzeczeniu i przyjętej wykładni potwierdzonej orzeczeniami NSA III SA/Kr 449/09 i III SA/Kr 720/10, w przedmiocie prawa dobrze i słusznie nabytego, w związku z datą zwolnienia ze służby czynnej i datą powstania praw z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, w sprawie skarżącego dat odpowiednio 30 kwietnia i 1 maja 2005 roku, tym samym uznania tegoż sądu posiadania przez skarżącego konstytutywnego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego określonego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego I OSK 821/08, I OSK 245/06, I OSK 525/07, gdzie w ocenie skarżącego stwierdza się jednoznacznie konstytutywne prawo policjanta w stanie spoczynku do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący odwołał się do wyroku WSA w Krakowie (III SA/Kr 1565/13) w zakresie przyjęcia zmiany wykładni i stosowania norm prawa w sprawach równoważnika za brak lokalu mieszkalnego funkcjonariuszy Policji w stanie spoczynku, a także do art. 32 Konstytucji i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 listopada 2004 r., sygn. akt K 7/04. W oparciu o przedstawioną argumentację skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia niezbędnego dla wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego należnych skarżącemu świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ze środków budżetowych płatnika tych świadczeń, organu zobowiązanego świadczenia tegoż równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wpłacić od dnia 1 maja 2005 r. i wypłacać do daty ostatecznej decyzji o cofnięciu; o prawomocności i ostateczności decyzji administracyjnej wydanej w imieniu i z upoważnienia właściwego organu Policji, tj. Komendanta Rejonowego Policji, przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji w zakresie tegoż organu Policji o strukturze złożonej z dnia 3 lipca 1998 r. numer [...] w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego o przyznaniu prawa podmiotowego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2021 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści, ponieważ takie zaświadczenie byłoby w oczywisty sposób sprzeczne ze znanymi organowi faktami i istniejącym stanem prawnym, albowiem skarżący nie posiada uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W postanowieniu zawarto pouczenie o przysługującym skarżącemu prawie do wniesienia zażalenia do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 lutego 2021 r. W dniu 1 marca 2021 r. skarżący złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji ponaglenie na podstawie art. 37 k.p.a. Skarżący wskazał, że w dniu 11 lutego 2021 r. zostało wydane postanowienie w innej sprawie cywilnoprawnej. Skarżący podniósł, że działanie w innej niż wniesiona sprawie administracyjnej stanowi o czynności bezskutecznej dla sprawy o wydanie zaświadczenia i jej załatwienia zgodnie z wiążącymi normami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 marca 2021 r. skarżący zaskarżył i wniósł o stwierdzenie bezskuteczności oraz niezgodności z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego rozstrzygnięcia woli Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 lutego 2021 r. wydanego w zakresie innej sprawy cywilnoprawnej, nie przewidzianego ustawą Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej. Pismem z dnia 19 kwietnia 2021 r. skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taka sytuację, w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 11 lutego 2021 r. zostało wydane na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Skarżący został pouczony w zaskarżonym postanowieniu o prawie i terminie do złożenia zażalenia. Takiego zażalenia nie złożył, wystąpił jedynie do organu administracji publicznej z ponagleniem w trybie art. 37 k.pa. Zgodnie z art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. sąd skargę odrzuca jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z niedopuszczalnością skargi w rozumieniu art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. mamy w szczególności do czynienia w sytuacji, gdy skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przysługujących w postepowaniu przed organem właściwym w sprawie. Od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 lutego 2021 r. skarżącemu przysługiwało zażalenie do Komendanta Głównego Policji, o czym skarżący został wyraźnie pouczony. Złożenie natomiast skargi bez wyczerpania drogi postępowania administracyjnego powoduje, że nie został spełniony warunek dopuszczalności skargi, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., a zatem skarga zasługiwała na odrzucenie. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.