III SA/Kr 43/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 listopada 2025 r. nr SKO.UP/4121/222/2025, SKO.UP/4121/223/2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją Starosty Krakowskiego z 25 sierpnia 2025 r. orzeczono o zatrzymaniu D. T. prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Decyzji nadano na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została wysłana na adres O., ul. K. [...] i odebrana w dniu 28 sierpnia 2025 r. przez dorosłego domownika (A. M.). W dniu 19 września 2025 r., drogą elektroniczną, skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, wskazując datę doręczenia decyzji 5 września 2025 r. Podnosząc zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji, skarżący podał, że posiada aktywny adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych (tzw. E-Doręczenia). W związku z tym, zgodnie z przepisami k.p.a. doręczenie powinno nastąpić na ten adres. Tymczasem decyzja została przesłana w formie papierowej i odebrana 5 września 2025 r. przez osobę trzecią, co nie spełnia wymogów ustawowych i jest nieskuteczne. Skarżący zaznaczył, że organ nie wskazał również żadnych przeszkód technicznych, które uzasadniałyby zastosowanie wyjątkowego doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 39 §4 k.p.a., co dodatkowo potwierdza, że doręczenie było wadliwe. Wniósł w związku z tym o uchylenie decyzji Starosty. W piśmie przekazującym odwołanie opatrzonym datą "23.08.2025 r." (k.89-91 akt adm.) organ I instancji zaznaczył, że skarżący zgłosił się do urzędu w dniu 29 lipca 2025 r. i po zapoznaniu się ze sprawą wniósł o wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy. Nie kwestionował wtedy prawidłowości doręczenia pism z 17 lipca 2025 r. (w tym postanowienia o wszczęciu postępowania) i nie wnosił o przesyłanie korespondencji na adres elektroniczny. Skarżący odebrał także decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jej odbioru. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 18 listopada 2025 r. stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że wezwaniem z 29 października 2025 r. zwrócił się do skarżącego o złożenie wyjaśnień w kwestii daty uzyskania przez niego adresu e-Doręczeń (adresu elektronicznego) i jego aktywacji. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wyjaśnił, że posiada aktywną skrzynkę e-Doręczeń utworzoną i aktywowaną w dniu 20 stycznia 2025 r. Przedłożył także dokumentację potwierdzającą powyższe okoliczności. Kolegium zacytowało następnie przepisy k.p.a. istotne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia. Podało, że z dokonanych ustaleń wynika, że w toku postępowania przed organem I instancji skarżący posiadał aktywny adres do doręczeń elektronicznych. Zaskarżona decyzja została natomiast doręczona stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 61 akt adm.). Kolegium zwróciło w związku z tym uwagę, że decyzji Starosty został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W takiej sytuacji, wobec zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 39 § 4 k.p.a., wyłączone jest stosowanie § 1 i § 2 pkt 1 artykułu 39 k.p.a., a organ ma możliwość doręczenia pisma w sposób wskazany w § 3, a więc przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy Prawo pocztowe, albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W związku z powyższym Kolegium uznało, że doręczenie decyzji nastąpiło w sposób prawidłowy, a zarzuty skarżącego co do braku skuteczności doręczenia dokonanego nie na jego adres do doręczeń elektronicznych nie mogły być uznane za uzasadnione. SKO wskazało następnie, że przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 28 sierpnia 2025 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wydano ją w tym dniu dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi, co poświadczył własnoręcznym podpisem. Zachowane zatem zostały wymagania wynikające z art. 43 k.p.a. Kolegium stwierdza, iż brak jest podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia dokonanego w rozpoznawanej sprawie w oparciu o powyższy przepis. SKO podkreśliło, że decyzja została skierowana na właściwy adres, co potwierdził skarżący w treści odwołania. Wskazało także, że data 28 sierpnia 2025 r. wynika bezsprzecznie z potwierdzenia odbioru dołączonego do akt sprawy. Data ewentualnego późniejszego przekazania adresatowi pisma przez dorosłego domownika nie ma znaczenia. Doręczenie do rąk dorosłego domownika traktowane powinno być jako równoznaczne z doręczeniem stronie i wywołuje ono takie same skutki, łącznie z rozpoczęciem biegu terminów do wystąpienia ze środkami procesowymi. Zatem ostatnim dniem, w jakim należało wnieść odwołanie, był dzień 11 września 2025 r. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że odwołanie wniesione w dniu 19 września 2025 r. należy uznać za wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Wniesienie odwołania po terminie skutkuje natomiast, zgodnie z art. 134 k.p.a., stwierdzeniem przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na postanowienie SKO skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zobowiązanie Kolegium do merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji Starosty z 25 sierpnia 2025 r. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił w szczególności nieskuteczne doręczenie i błędne przyjęcie "doręczenia dorosłemu domownikowi". Podał, że od dokładnie 10 lat nie zamieszkuje pod adresem, na który kierowano korespondencję, jest tam jedynie zameldowany. W konsekwencji nie można było skutecznie doręczyć pisma "domownikowi", ponieważ Skarżący wskazał, że nie prowadzi tam gospodarstwa domowego, a osoby przebywające pod tym adresem nie są jego domownikami w rozumieniu przepisów o doręczeniach. Podał także, że osoba, która odebrała przesyłkę nie była dorosłym domownikiem skarżącego, lecz pracownikiem firmy brata skarżącego funkcjonującej pod tym samym adresem. Organ nie przeprowadził żadnych ustaleń, które pozwalałyby przyjąć status domownika. W ocenie skarżącego, sam podpis na potwierdzeniu odbioru nie przesądza o skuteczności doręczenia, jeżeli brak jest ustaleń, że osoba odbierająca rzeczywiście jest domownikiem adresata i że adresat faktycznie zamieszkuje pod danym adresem. Tym samym SKO, akceptując takie doręczenie bez rzetelnych ustaleń, naruszyło obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przepisy o doręczeniach, a konsekwentnie błędnie uznało, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Skarżący zarzucił także bezprawne pominięcie e-Doręczeń i dowodów w tym zakresie oraz naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego poprzez brak ustaleń i formalizm, tj.: - art. 7 k.p.a. - zasada prawdy obiektywnej i podejmowania działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, - art. 77 § 1 k.p.a. - obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. - zakaz dowolnej oceny dowodów, - art. 8 k.p.a. - zasada pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej. Skarżący zarzucił, że w sprawie nie ustalono w sposób rzetelny czy skarżący faktycznie zamieszkuje pod adresem, na który kierowano doręczenia oraz czy osoba odbierająca korespondencję była domownikiem skarżącego. Nie ustalono także jakie były podstawy pominięcia e-Doręczeń, skoro SKO samo wzywało do złożenia dowodów ich aktywności. Skarżący odniósł się także do argumentacji zawartej w odwołaniu, kwestionującej prawidłowość ustaleń faktycznych zawartych w decyzji organu I instancji. Podsumowując skarżący podał, że zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone, ponieważ zostało wydane przy braku rzetelnych ustaleń dotyczących doręczeń, z pominięciem dowodów w zakresie e-Doręczeń oraz z naruszeniem podstawowych zasad postępowania. Wskazał, że nie dąży do sporu z organami, lecz do wyjaśnienia wątpliwości prawnych w sposób zgodny z prawem i elementarnym poczuciem sprawiedliwości, z uwzględnieniem realnych skutków decyzji dla życia jego rodziny. Odpowiadając na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, gdyż SKO w Krakowie dopuściło się mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Zaskarżone postanowienie SKO w Krakowie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie natomiast do treści art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia stronie. Sąd podkreśla, że bezwzględnym warunkiem dopuszczalności wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest jednoznaczne ustalenie, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało prawidłowo doręczone stronie postępowania. Aby bowiem można było zarzucić stronie skarżącej, iż uchybiła terminowi do wniesienia stosownego środka zaskarżenia, w pierwszej kolejności należy wyraźnie ustalić, że dane rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji weszło skutecznie do obrotu prawnego, a więc czy w ogóle otworzył się termin do zaskarżenia wydanego orzeczenia. Należy zaznaczyć, że zgodnie z zasadą określoną w art. 109 k.p.a., decyzję doręcza się stronom na piśmie (§ 1), zaś w przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie (§ 2). Stosownie natomiast do treści art. 39 k.p.a.: "§ 1. Organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. § 2. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. § 3. W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. § 4. W przypadku doręczenia decyzji, której organ administracji publicznej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych albo jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek publiczny, organ administracji publicznej może doręczyć decyzję w sposób określony w § 3. Przepisów § 1 i § 2 pkt 1 nie stosuje się." Sąd zauważa, że decyzji Starosty Krakowskiego z 25 sierpnia 2025 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy został nadany na podstawie art. 108 §1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. W tej sytuacji znalazł zastosowanie §4 art. 39 k.p.a., z którego zdania drugiego wprost wynika, że w sytuacji takiej nie ma zastosowania zasada dokonywania doręczeń na adres do doręczeń elektronicznych, o której mowa w §1 art. 39 k.p.a. Decyzję doręcza się wtedy w trybie przewidzianym w art. 39 § 3 k.p.a., a więc: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy Prawo pocztowe, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru. Należy podkreślić, że użycie w §4 art. 39 k.p.a. słowa "może" oznacza swobodę organu tylko w zakresie tych dwóch wyżej wskazanych sposobów doręczenia, a więc: przesyłką rejestrowaną lub przez pracowników organu lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Wynika to z ustanowionego w zdaniu drugim §4 art. 39 k.p.a. wyłączenia stosowania w tych przypadkach przepisów art. 39 § 1 i § 2 pkt 1 k.p.a. W związku z powyższym, zarzuty skarżącego o "bezprawnym pominięciu e-Doręczeń" nie mogły zostać uwzględnione. Starosta wybrał bowiem prawidłowy tryb doręczenia decyzji. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych, choć - jak stanowi art. 42 § 2 k.p.a. - mogą być one doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd jeszcze raz zaznacza, że wynikająca z art. 42 § 1 w związku z art. 39 k.p.a., powinność doręczania pism osobom fizycznym na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych, nie znajduje w sprawie zastosowania z uwagi na wyłączenie zawarte w §4 art. 39 k.p.a. Przepis art. 43 k.p.a. stanowi z kolei, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Prawodawca w art. 43 k.p.a. uregulował kwestię tzw. doręczenia zastępczego pisma kierowanego do adresata będącego osobą fizyczną. Należy zaznaczyć, że zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 43 k.p.a., wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek. Po pierwsze, podmiot doręczający pismo musi pozytywnie zweryfikować fakt nieobecności adresata pisma w mieszkaniu, w chwili doręczania pisma we właściwy sposób, na podstawie normy z art. 42 k.p.a. Po drugie, pismo ma zostać zastępczo doręczone dorosłemu domownikowi, dorosłemu sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Po trzecie, osoba odbierająca pismo w sposób zastępczy musi pokwitować jego odbiór w sposób zgodny z regułami wynikającymi z art. 46 k.p.a. Po czwarte wreszcie, w sytuacji, gdy odbierającym pismo był sąsiad lub dozorca, o doręczeniu zastępczym pisma temu sąsiadowi lub dozorcy doręczający pismo zawiadamia adresata pisma, co odbywa się poprzez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, lub w sytuacji, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania. Przewidziana w art. 43 k.p.a. zastępcza forma doręczenia pisma rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Niemniej, domniemanie to powstaje jedynie wówczas, gdy pewny jest fakt, iż pismo to zostało doręczone jednej z osób wymienionych w przepisie art. 43 k.p.a. Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wyłącznie wtedy, kiedy jest pewne, że otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a.) lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 k.p.a. Sąd zauważa, że skuteczność doręczenia zastępczego pisma - według art. 43 k.p.a. - uzależniona została od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w tym przepisie. Dlatego też zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznanej sprawy należy zaznaczyć że decyzja Starosty Krakowskiego z 25 sierpnia 2025 r. została doręczona skarżącemu na adres wskazywany przez niego w toku postępowania przed organem I instancji - w trybie art. 43 k.p.a. Adres taki skarżący podał chociażby w znajdującym się na karcie 57 akt adm. podaniu o wydanie z akt kierowcy kserokopii dokumentów związanych ze sprawą. Decyzja została odebrana, za pokwitowaniem, przez A. M. Ze zwrotnego potwierdza odbioru wynika, że osoba ta została uznana przez doręczającego za dorosłego domownika. Skarżący zarzuca w skardze, że osoba ta jest pracownikiem firmy jego brata, znajdującej się pod tym samym adresem. Również w odwołaniu, skarżący zarzucając niedoręczenie decyzji na adres do doręczeń elektronicznych podał, że decyzja została odebrana "5.09.2025 r. przez osobę trzecią, co nie spełnia wymogów ustawowych". Należy także zauważyć, że w aktach administracyjnych brak jest jednocześnie jakiegokolwiek dokumentu, którzy potwierdzałby, że A. M. legitymował się upoważnieniem do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącego. W sytuacji kwestionowania przez skarżącego już na etapie odwołania prawidłowości doręczenia, wskazania innej daty doręczenia decyzji (5 września) niż wynikająca ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (28 sierpnia), obowiązkiem organu odwoławczego było, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, podjęcie działań celem wyjaśnienia dlaczego taką datę podaje i okoliczności związanych z doręczeniem decyzji organu I instancji, w tym w szczególności dokonanie ustaleń w jakim charakterze A. M. przebywał pod ww. adresem i odebrał przesyłkę. Kolegium takich działań jednak nie podjęło. Sąd stwierdza, że brak ustaleń w powyższym zakresie powoduje, że nie można przyjąć w sposób jednoznaczny, że decyzja Starosty Krakowskiego została prawidłowo doręczona stronie skarżącej, co w konsekwencji oznacza, że nie można również przyjąć, że przedmiotowa decyzja skutecznie weszła do obrotu prawnego. Skoro niewyjaśniona pozostaje kwestia, czy doręczenie nastąpiło do rąk osoby uprawnionej, uznać należy, że nie można przyjąć, iż od daty doręczenia spornej decyzji zaczął płynąć w ogóle ustawowy, 14-dniowy termin do wniesienia przez skarżącego odwołania od tej decyzji. W konsekwencji, brak jest niebudzących wątpliwości podstaw do postawienia tezy, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia środka zaskarżenia od ww. decyzji. Sąd stwierdził zatem, że zaskarżone postanowienie SKO w Krakowie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, wydane zostało z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, tj. przede wszystkim art. 43 k.p.a., a także art. 7 k.p.a., art. 8 §1 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 107 §3 k.p.a. Stosownie do treści art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednocześnie, w myśl art. 8 §1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jednym z aspektów budowania zaufania do władzy publicznej jest przewidywalność działań władzy publicznej. Należy podkreślić, że dokument doręczenia nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych i w razie wątpliwości, czy informacje zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjęcie z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich koniecznych działań dowodowych, które jednoznacznie wyjaśnią skuteczność doręczenia decyzji przez organ pierwszej instancji. W okolicznościach rozpoznanej sprawy uznać należy, że skoro skarżący negował, że doręczenie decyzji było skuteczne, to brak ustaleń organu odwoławczego w tym zakresie dowodzi ewidentnego naruszenia przepisów art. 7 i 8 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy tym samym, że z uwagi na brak poczynienia przez organ odwoławczy stosownych ustaleń faktycznych w zakresie prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji Starosty o zatrzymaniu prawa jazdy, brak było podstaw do wydania przez Kolegium zaskarżonego postanowienia z 18 listopada 2025 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego, na które składa się uiszczony wpis od skargi, Sąd działał na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Końcowo Sąd zauważa, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie, z uwagi na przedmiot skargi, zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Sąd zauważa, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie ww. przepisu, jest niezależne od woli stron.