III SA/Kr 423/26

|Sygn. akt III SA/Kr 423/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r., sprawy ze skargi T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2026 r. nr SKO.Dr/4122/177/2025 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 4067 zł (słownie: cztery tysiące sześćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 15 stycznia 2024 r., znak: 13/WPWKH/MR/23/ZDMK, orzeczono o ustaleniu i nałożeniu kary pieniężnej na T.M. (dalej skarżący) w wysokości 17 472 zł za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] (działka nr [...], obr. [...] jedn. Ewid. [...]) poprzez lokalizację automatu vendingowego bez zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 9.02.2022 r. skarżący złożył do Zarządu Dróg Miasta Krakowa wniosek o wydanie zezwolenia na umieszczenie kiosku, o powierzchni całkowitej 4 znajdującego się w pasie drogowym [...], K. (działka nr [...]). W związku powyższym Zarząd Dróg Miasta Krakowa w dniu 25.02.2022 r. przeprowadził kontrolę wskazanej lokalizacji, w wyniku której ustalono, iż w przedmiotowej lokalizacji umieszczony jest obiekt oraz usytuowany w nim automat vendingowy o powierzchni 6,24 m, a nie jak wskazano we wniosku, kiosk o powierzchni 4 m2. Następnie organ wydał decyzję administracyjną nr 45/N/BK/22/H/ZDMK z dnia 9.05.2022 r. odmawiającą wydania zezwolenia. W toku kontroli przeprowadzonej dnia 23 maja 2022 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez automat vendingowy o wymiarach 2,60 x 2,40 (powierzchnia 6,24 m2). Inspektorzy Zarządu Dróg Miasta Krakowa przeprowadzili kolejne kontrole dnia 23.05.2022 r., 3.06.2022 r., 29.06.2022 r., które wykazały dalsze umieszczenie obiektu w pasie drogowym. 13 czerwca 2022 r. zostało wszczęte postępowanie z urzędu w sprawie zajęcia pasa drogowego przez automat vendingowy bez zezwolenia. Strona w dniu 20.06.2022 r. złożyła ponowny wniosek na powierzchnię 6,24 m2 w celu umieszczenia kiosku. Następnie wydana została decyzja, nr 762/K/PH/H/IA/22/ZDMK, zezwalająca na zajęcie pasa od dnia 20.06.2022 r. do dnia 19.06.2023 r. przez kiosk. Następnie organ pismem, znak PH.610.9.12.2022, z dnia 25.11.2022 r. poinformował o możliwości złożenia wniosku o zmianę obowiązującej decyzji administracyjnej w zakresie przedmiotu oraz naliczonej opłaty. Poinformowano, iż brak zmiany we wniosku będzie traktowany jako zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U.2025.889) dalej u.d.p. zostanie naliczona opłata karna. Strona nie złożyła wniosku o zmianę obowiązującej decyzji administracyjnej. Wobec powyższego Zarząd Dróg Miasta Krakowa wystąpił zgodnie z art. 157 k.p.a do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 31.08.2023 r. stwierdziło nieważność decyzji z dnia 4.08.2022 r. nr 732/K/PH/H/IA/22/ZDMK ze względu na nieprawidłowy rodzaj obiektu. Decyzja z dnia 04.08.2022 r. nr 762/K/PH/H/IA/22/ZDMK została wydana na tymczasowy obiekt budowlany oraz stawkę 1,30 zł za 1 m2, natomiast w pasie drogowym został umieszczony automat vedingowy, dla którego należało naliczyć opłatę 10 zł za m2. W związku z powyższym za okres od dnia 23.05.2022 r. do dnia 19.06.2022 r. Organ nałożył opłatę karną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi za okres od 23 maja 2022 r. do dnia 19 czerwca 2022 r. Organ wskazał, iż strona nie dysponowała zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, co uzasadnia nałożenie opłaty karnej. Zarządca drogi zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 12 u.d.p. Wysokość kary jest ustalana jako dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 4 u.d.p. Opłata ta stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego i liczby dni zajęcia pasa drogowego. Wysokość stawki wynika z uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Powierzchnia obiektu wynosiła 6,24 m2, stawka opłaty wynosi 10 zł za m2, a obiekt pozostawał w pasie drogowym bez zezwolenia przez 28 dni (od od 23 maja 2022 r. do dnia 19 czerwca 2022 r. Tym samym kara powinna wynosić 10 x 6,24 m2 x 10 x 28 dni = 17 472 zł. Organ badał także przesłanki zastosowania art. 189f k.p.a. i w tym zakresie wskazał, że nie można przyjąć, że naruszenie miało charakter znikomego naruszenia prawa, ponieważ podmiot umieszczający obiekt w pasie drogowym wiedział, że potrzebuje zezwolenia, gdyż otrzymywał w przeszłości decyzje dotyczące zajęcia pasa drogowego. Ponadto działał z zamiarem osiągnięcia określonego zysku, ponieważ obiekt miał za zadanie docierać do jak największej liczby odbiorców. O znikomym charakterze naruszenia można by mówić, gdyby działania miały na celu ochronę ważnego interesu strony, co nie miało miejsca na gruncie niniejszej sprawy. Ponadto naruszenie nie było jednorazowe, lecz powtarzalne przez dany okres czasu, a strona czerpała z niego korzyści. Strona nie była karana za to samo działanie. W przedmiotowej sprawie organu I instancji nie dopatrzył się przesłanek, które mogą determinować odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 189f k.p.a. Ponadto nie sposób też uznać, że do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyżej, o której mowa w art. 189e k.p.a. Od decyzji odwołanie wniósł ukarany zarzucając: 1. naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 6, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 w zw. z art. 20 pkt 6-10 u.d.p. poprzez brak wskazania pełnej podstawy prawnej decyzji, 2. naruszenie art. 189f § 1 k.p.a. poprzez brak odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy: a) waga naruszenia prawa była znikoma, albowiem: dotyczy miejsca i obiektu, który znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie przez 1222 dni, zaś kara została wymierzona za 28 dni (2% całkowitego czasu zajęcia pasa drogowego), zdarzenie to miało charakter jednorazowy, strona w znikomym stopniu przyczyniła się do powstania naruszenia prawa, zaś uchylenie przez SKO decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego było skutkiem wadliwego działania organu, b) strona zaprzestała naruszania prawa, albowiem decyzją z dnia 4 sierpnia 2022 r. wydaną na skutek wniosków z 9 lutego 2022 r. oraz 20 czerwca 2022 r., organ zezwolił stronie na zajęcie pasa drogowego od 20 czerwca 2022 r. do 19 czerwca 2023 r., zaś po tej dacie dobrowolnie usunął on obiekt z pasa drogowego, 3. naruszenie art. 189f § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy pozwoliłoby to na spełnienie celu dla jakiego miałaby zostać nałożona, 4. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § l k.p.a. oraz art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie, iż obiekt będący przedmiotem wniosku z 20 czerwca 2022 r. stanowi automat vendingowy, w sytuacji, gdy jest to kiosk samoobsługowy; 5. naruszenie art. 7a k.p.a. i art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony, 6. naruszenie art. 20 pkt 8 w zw. z art. 40 ust. l, 2 pkt 3-4, ust. 3, 4, 6, 11, 13, 14a i 15 u.d.p. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ww. rozporządzenia w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały R.M. Krakowa poprzez przyjęcie, że obiekt stanowi automat vendingowy a nie kiosk samoobsługowy oraz poprzez przyjęcie za podstawę do obliczenia stawki za zajęcie pas drogowego przelicznika określonego w art. 40 ust. 6 ww. ustawy właściwego dla umieszczenia obiektu w pasie drogowym, a co za tym idzie określenie powierzchni zajmowanego obszaru na 6,24 m2, w sytuacji, gdy decyzją objęte jest zajęcie pasa drogowego, a nie umieszczenie tamże obiektu, a co za tym idzie winien zostać użyty przelicznik określony w 40 ust. 4 u.d.p., zaś powierzchnia zajmowanego obszaru winna zostać określona na 4 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja SKO z dnia 26 lipca 2024 r. została zaskarżona do WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 25 marca 2025 r. (sygn: III SA/Kr 1512/24) uchylił decyzję SKO w Krakowie. W uzasadnieniu wskazano, że dla prawidłowego ustalenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego kluczowe jest ustalenie: (1) właściwej stawki należnej opłaty, (2) zajętej powierzchni pasa drogowego (liczby metrów kwadratowych) oraz (3) czasu przez który pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. W kwestii stawki opłaty Sąd stwierdził, że kwestia kwalifikacji spornego obiektu przesądzona została w ostatecznej z dniem 5.10.2023 i prawomocnej - decyzji SKO Krakowie z 31 sierpnia 2023 r. (znak SKO.Dr./4122/12/2023) stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 4 sierpnia 2022 r. o zezwoleniu skarżącemu na zajęcie pasa drogowego od 20 czerwca 2022 r. do 19 czerwca 2023 r. poprzez umieszczenie tam kiosku. Stwierdzono bowiem, że w pasie drogowym skarżący umieścił automat vendingowy, a nie kiosk. W ocenie sądu prawidłowo uznano, że stawka opłaty brana pod uwagę przy wymierzaniu skarżącemu kary pieniężnej powinna wynosić 10 zł za m2 za każdy dzień zajęcia pasa drogowego, a wartość ta wynikała z uchwały Rady Miasta Krakowa. Odnośnie natomiast do drugiego parametru rzutującego na ustalenie kary pieniężnej ("powierzchni pasa drogowego"), Sąd wskazał, że chodzi o efektywnie zajmowaną powierzchnię pasa drogowego, a więc także i tę, która znajdowała się pod zadaszeniem obiektu posadowionego przez skarżącego, albowiem zadaszenie to funkcjonalnie wpisywało się w sporny obiekt i niewątpliwie rozciągało się także na obszar pasa drogowego. Kolegium przyjęło, że zajęta przez obiekt skarżącego powierzchnia pasa drogowego wynosiła 6,24 m2. Sąd wskazał, że akta sprawy nie zawierają prezentacji ustalonych (stwierdzonych) wymiarów - odwzorowanej na obiekcie podlegającym pomiarom. Na żadnym ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy nie zostało pokazane (np. strzałkami, wektorami), w jaki sposób organ dokonał pomiarów przedmiotowego obiektu, tj. jakie jego elementy i o jakich wymiarach uwzględnił i wziął pod uwagę przy dokonywaniu tych ustaleń. Odnośnie zaś do branego pod uwagę przy ustalaniu kary pieniężnej parametru liczby dni przez który pas drogowy był zajmowany przez skarżącego bez zezwolenia Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji nie prezentowała w tym względzie żadnej argumentacji poprzestając na stwierdzeniu, że skarżący pas drogowy zajmował od 23 maja 2022 r. do 19 czerwca 2022 r. Z kolei decyzja SKO wskazuje, że przyjęty za początkowy dzień naliczania kary - 23 maja 2022 r. stanowi dzień następująca po dniu, w którym skarżącemu doręczona została decyzja organu I instancji z 9 maja 2022 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Organ odwoławczy podawał w tym względzie, że doręczenie skarżącemu powyższej decyzji (w dniu 22 maja 2022 r.) powoduje "powzięcie wiedzy o negatywnym dla niego zakończeniu postępowania o udzielenie zezwolenia, co skutkowało powstaniem obowiązku usunięcia obiektu będącego przedmiotem wniosku z 8 lutego 2022 r. i stanowiło pierwszy dzień naliczania kary pieniężnej". W ocenie Sądu tak ustalona data budzi jednak wątpliwości, bowiem decyzja organu I instancji z 9 maja 2022 r. została skarżącemu doręczona 22 maja 2022 r., a dzień ten przypadał na niedzielę. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zaniechał także przeprowadzenia należytej oceny i dokonania wnikliwego rozważania przesłanek dopuszczalności odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej (art. 189f k.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 21.01.2026 r., nr SKO.Dr/4122/177/2025, na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3, ust. 4, ust. 12 pkt 1, ust. 13 u.d.p., § 6 ust. 1 uchwały Nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2020 r. poz. 7324) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie: (1) punktu l w części ustalającej kwotę kary pieniężnej i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że ustala i nakłada na skarżącego karę pieniężną w wysokości 14 976 zł, (2) punktu 3 w części dotyczącej obliczenia wysokości kary i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w taki sposób, że wskazuje następujący sposób obliczenia kary: Bora Komorowskiego - kategoria drogi: krajowa, termin obliczenia kary od 27 maja 2022 r. do 19 czerwca 2022 r., ilość dni: 24; jednostka miary: 6,24 m2; stawka: 10 m2; kwota: l 497,60 zł (netto/brutto), opłata karna: 14 976,00 zł, do zapłaty: 14 976,00 zł. Kolegium wyjaśniło, że stosując się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Krakowie, sygnatura III SA/Kr 1512/24, uzupełniło materiał dowodowy. Po pierwsze, zbadano kwestię daty doręczenia decyzji organu I instancji i uzyskano w tym zakresie wyjaśnienia od organu I instancji. Kolegium skierowało wezwanie z dnia 16 września 2025 r. do organu I instancji i otrzymało odpowiedź z dnia 22 września 2025 r. (w aktach sprawy). Po drugie, wyjaśniło także kwestię powierzchni obiektu. W tym celu wysłało wezwanie do wyjaśnień do organu I instancji i otrzymało odpowiedź z dnia 8 grudnia 2025 r. Odpowiedź ta obejmuje odpowiedź pełnomocnika wskazującą powierzchnię obiektu oraz rysunek przygotowany w ramach ZDMK, obrazujący wymiary obiektu w postaci rzutu aksjonometrycznego automatu vendingowego. Po trzecie, pozyskało także od organu I instancji akta sprawy obejmujące także pozostałe rozstrzygnięcia w zakresie zezwoleń. Kolegium ustaliło na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, tj. mapy, iż w pasie drogowym ulicy [...] (działka nr [...]) zlokalizowany był obiekt. Wskazany pas drogowy stanowi pas drogi krajowej. Właścicielem tego obiektu był skarżący. Ustalenia te poczyniono uwzględniając wcześniejsze wnioski o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla tego obiektu w tej lokalizacji. W przeszłości taka decyzja była wydana skarżącemu - była to decyzja z dnia 2 lutego 2021 r., zezwalająca na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia obiektu na okres od dnia 12 lutego 2021 r. do dnia 12 lutego 2022 r. Stąd też to on jest właścicielem obiektu i tym samym Stroną oraz wobec niego powinna zostać nałożona kara. Kluczowe w sprawie było, że dnia 9.02.2022 r. ukarany złożył do Zarządu Dróg Miasta Krakowa kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na umieszczenie kiosku na dalszy okres. Jak ustaliło Kolegium, w toku kontroli ZDMK poczyniono ustalenia, iż w przedmiotowej lokalizacji umieszczony jest obiekt oraz usytuowany w nim automat vendingowy o powierzchni 6,24 m, a nie jak wskazano we wniosku, kiosk o powierzchni 4 m2. Następnie organ wydał decyzję administracyjną nr 45/N/BK/22/H/ZDMK z dnia 9.05.2022 r. w której odmówił wydania zezwolenia. Wymiary obiektu podane we wniosku strony nie były zgodne ze stanem faktycznym. Organ powołał się również na negatywną opinię Plastyka Miasta Krakowa stwierdzającą, że proponowana identyfikacja wizualna oraz kolorystyka obiektu nie są odpowiednie by umieścić kiosk w takiej formie". Na podstawie ustaleń kolejnych kontroli pasa drogowego (z 23 maja 2022 r. oraz 3 czerwca 2022 r.) organ I instancji wszczął w dniu 13 czerwca 2022 r. z urzędu postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego przez automat vendingowy. Kolegium ustaliło zatem, że był pewien okres czasu, kiedy obiekt ten pozostawał w pasie drogowym, natomiast jego właściciel nie dysponował decyzją o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Jest to więc sytuacja, o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt l u.d.p., czyli doszło do zajęcia pasa drogowego przez obiekt bez zezwolenia zarządcy drogi. W drugiej kolejności Kolegium ustaliło, że iż obiekt, który pozostawał w pasie drogowym stanowi automat vendingowy. Automat vendingowy to urządzenie, które umożliwia całkowicie samoobsługową sprzedaż produktów przez całą dobę. Działa bez udziału personelu, pozwalając klientowi wybrać towar, zapłacić i odebrać w krótkim czasie. Klasyfikacja tego obiektu została jednoznacznie przesądzona w decyzji SKO w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r. (znak SKO.Dr./4122/12/2023). W decyzji tej zaakcentowane zostało, że obiekt stanowi urządzenie do sprzedaży automatycznej/samoobsługowej i całość konstrukcji ma służyć tylko i wyłącznie dla celu dokonywania transakcji automatycznej (obiekt nie pełni żadnej innej funkcji). Taki charakter obiektu wynika z materiałów fotograficznych znajdujących się w aktach sprawy a także z treści wniosku z dnia 20 czerwca 2022 r. o zajęcie pasa drogowego. Decyzja SKO w Krakowie dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji jest ostateczna, a Kolegium rozpatrując niniejszą sprawę przyjmuje za wskazaną decyzją, że obiekt w pasie drogowym stanowił automat vendingowy. Jest to także zgodne z oceną prawną tego zagadnienia wskazaną przez WSA w Krakowie w wyroku sygn. III SA/Kr 1512/24. W wyroku tym Sąd wskazał, że obiekt stanowił automat vendingowy i przyjęta stawka opłaty, kalkulowana na potrzeby wymierzanej kary, wynosząca 10 zł za m2, była prawidłowa. Trzecim aspektem był sposób liczenia wysokości kary. Jak wskazano powyżej, Kolegium ustaliło, że doszło do zajęcia pasa drogowego poprzez obiekt w postaci automatu vendingowego. Tym samym kluczowe jest prawidłowa kalkulacja wysokości tej kary oraz uwzględnienie wytycznych przedstawionych w wyroku WSA w Krakowie. Jak wskazał Sąd w wyroku, dla prawidłowego ustalenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego kluczowe jest ustalenie: (1) właściwej stawki należnej opłaty, (2) zajętej powierzchni pasa drogowego (liczby metrów kwadratowych) oraz (3) czasu przez który pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Po pierwsze, w zakresie stawki należnej opłaty należało ją ustalić w wysokości 10 zł. Wynika to ze wskazanej wyżej klasyfikacji obiektu jako automatu vendingowego oraz treści uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXX/789/19 z 05.12. 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego 2019, póz. 9305). Wysokość stawki dla automatów vendingowych umieszczonych w pasie drogi krajowej (jak na gruncie niniejszej sprawy) wynosi l za Im2, zgodnie z § 6 tej uchwały. Jak wskazano wcześniej, stawkę taką za prawidło uznał także WSA w Krakowie orzekając w sprawie. Po drugie, w zakresie zajętej powierzchni pasa drogowego Kolegium ustaliło, że wynosiła ona 6,24 m2 (wymiary 2,40 m x 2,60 m). Taka powierzchnia wynika z następujących dowodów: (1) z protokołów z wizji z dnia 23 maja 2022 r. oraz 29 czerwca 2022 r. w których wskazano, że wymiary obiektu to 2,40 m x 2,60 m (powierzchnia 6,24 m2) - protokół w aktach sprawy. Do pomiaru użyto urządzenia mierniczego - dalmierza laserowego Leica Disto D810; (2) z odpowiedzi pełnomocnika strony z dnia 23 października 2025 r. na wezwanie, pozyskane w toku postępowania przez ZDMK - w aktach sprawy; (3) rysunek techniczny z dnia 4 grudnia 2025 r. przygotowany przez ZDMK, przedstawiający rzut aksonometryczny obiektu - w aktach sprawy. Na rysunku tym wektorami zaznaczono wymiary obiektu wzdłuż krawędzi zadaszenia obiektu. Wymiary obiektu to 2,40 m x 2,60 m, co daje powierzchnię 6,24 m2. Rysunek ten przedstawia także charakterystykę wskazanego obiektu, tj. uwzględnia, że elementem konstrukcyjnym obiektu było zadaszenie, które wykraczało poza rzut poziomy obiektu na gruncie. Regulacja art. 40 ust. 4 u.d.p. odnosi się wyraźnie do powierzchni "zajętej" pasa drogowego. W ocenie Kolegium, w tym przypadku istotna jest rzeczywiście wykorzystywana część pasa drogowego, obejmująca również przestrzeń znajdującą się pod zadaszeniem obiektu ustawionego przez stronę, ponieważ zadaszenie stanowiło element funkcjonalnie związany ze sporną konstrukcją i bez wątpienia zajmowało także fragment pasa drogowego. W analizowanej sprawie kluczowe znaczenie ma faktyczny zakres zajęcia pasa drogowego, a więc nie tylko ta część powierzchni, na której bezpośrednio ustawiono konstrukcję należącą do strony, lecz również obszar znajdujący się pod jej zadaszeniem. Zadaszenie to nie stanowiło bowiem elementu odrębnego czy przypadkowego, lecz było integralnie związane z całym obiektem i pełniło funkcję związaną z jego użytkowaniem. W praktyce oznaczało to, że obiekt - wraz z dachem - oddziaływał na przestrzeń pasa drogowego w sposób całościowy, rozszerzając faktyczny obszar zajęcia pasa drogowego. Skoro zadaszenie rozciągało się nad częścią pasa drogowego, to również, ta przestrzeń pozostawała wyłączona z normalnego korzystania przez innych użytkowników drogi, co uzasadnia traktowanie jej jako zajętej w rozumieniu przepisów o opłatach za zajęcie pasa drogowego. Podejście takie zostało przyjęte przez WSA w Krakowie w cytowanym wyroku; (4) rysunek techniczny z dnia 4 grudnia 2025 r. przygotowany przez ZDMK, obrazujący rzut poziomy automatu, w którym zaznaczono wektorami wymiary obiektu według krawędzi zadaszenia obiektu, co jest spójne z rzutem aksonometryczny obiektu – oba rysunki znajdują się w aktach sprawy. Wymiary obiektu to 2,4 m x 2,6 m. Powierzchnia wynosi zatem 6,24 m2. W ocenie Kolegium wskazane dowody są spójne w zakresie wskazywanej powierzchni, która wynos 6,24 m2. Stosownie do wytycznych WSA w Krakowie, wymiary obiektu zostały przedstawione w taki sposób, że jest wiadome jak organ dokonał pomiarów przedmiotowego obiektu, tj. jakie jego elementy i o jakich wymiarach uwzględnił i wziął pod uwagę przy dokonywaniu tych ustaleń. Rysunki w aktach sprawy prezentują wymiary obiektu oraz wybraną metodologię a zaznaczone strzałki (wektory) obrazują, że wymiary liczono wdłuż krawędzi zadaszenia, a więc biorąc pod uwagę efektywnie zajmowaną powierzchnię pasa drogowego, a więc także i tę, która znajdowała się pod zadaszeniem obiektu posadowionego przez Stronę. Tym samym jednoznacznie przesądzono, że powierzchnia zajętego pasa drogowego to 6,24 m2 (2,4 m x 2,6 m). Prawidłowo zatem wartość ta została uwzględniona w kalkulacji kary. Kluczowym elementem do kalkulacji wysokości kary było ustalenie liczby dni przez które obiekt w postaci automatu vendingowego zajmował pas drogowy bez zezwolenia. W tym zakresie Kolegium ustaliło, że decyzja o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z dnia 9 maja 2022 r. została doręczona stronie dnia 12 maja 2022 r. Świadcząc tym następujące okoliczności: (1) pieczątka placówki Poczty Polskiej odbita na potwierdzeniu odbioru - w aktach sprawy z data 12 maja 2022 r.; (2) wskazana na podpisie osoby odbierającej data to niedziela (22 maja 2022 r.) a placówka pocztowa UP Kraków 60 os. Na Stoku 1, 31-705 Kraków była tego dnia zamknięta, co wynika z wyjaśnień organu z dnia 22 września 2025 r. - w aktach sprawy, więc decyzja z dnia 9 maja 2022 r. nie mogła być tego dnia odebrana; (3) na decyzji z dnia 9 maja 2022 r. (w aktach sprawy kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem) wskazana datę ostateczności decyzji jako 27 maja 2022 r. Skoro decyzja stała się ostateczna z dniem 27 maja 2022 r., to znaczy, że 14 dniowy termin na wniesienie odwołania upływał 26 maja 2022 r., a więc decyzja została doręczona 14 dni wcześniej, tj. 12 maja 2022 r. Odwołania od decyzji nie wniesiono i decyzja stała się ostateczna. Okoliczności te zostały wyjaśnione także przez organ I instancji w piśmie z dnia 22 września 2025 r., przysłanym w odpowiedzi na wezwanie Kolegium. Wskazane okoliczności przesądzają w ocenie Kolegium, że decyzja została doręczona stronie dnia 12 maja 2022 r. W ocenie Kolegium, analizując niniejszą sprawę, należy wziąć pod uwagę szereg okoliczności. Po pierwsze, zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydawane jest na dany okres czasu. W tym przypadku, zezwolenie było pierwotnie wydane na okres od dnia 12 lutego 2021 r. do dnia 12 lutego 2022 r. Następnie przed upływem tego terminu ukarany złożył nowy wniosek o wydanie zezwolenia w ramach kontynuacji na okres od 13 lutego 2022 r. do 13 lutego 2023 r. Po drugie, z uwagi na okres trwania postępowania, w przypadku decyzji pozytywnej o przyznaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego obowiązuje ono na okres, na który złożony był wniosek. Tak było chociażby w sytuacji zezwolenia z dnia 26 kwietnia 2022 r. (414/K/PH/H/BK/22/ZDMK), które obowiązywało w okresie 13 lutego 2022 r. do 13 lutego 2023 r. Po trzecie, decyzja o odmowie wydania zezwolenia nie ma nałożonego rygoru natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że - jak każda inna decyzja - stała się ostateczna, jeśli nie wniesiono od niej odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia. Po czwarte, w wyroku WSA nie przesądzono kwestii liczenia terminu ani okresu zajęcia pasa drogowego. Sąd wskazał jedynie, że "decyzja organu I instancji nie prezentuje w tym względzie żadnej argumentacji poprzestając na stwierdzeniu, że strona pas drogowy zajmowała od 23 maja 2022 r. do 19 czerwca 2022 r." Decyzja SKO w Krakowie wskazywała natomiast, że 23 maja 2022 r., jako dzień następujący po doręczeniu decyzji stanowił pierwszy dzień naliczania kary pieniężnej. Po piąte, decyzja o odmowie wydania zezwolenia była wydana z uwagi na rozbieżność w powierzchni obiektu oraz kwestie estetyczne, nie była natomiast związana z klasyfikacją obiektu. Art. 40 ust. 12 pkt l u.d.p. stanowi, że karę wymierza się za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Brak zezwolenia zarządcy drogi należy w tej sytuacji wiązać z ostateczną decyzją o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, tj. od dnia 27 maja 2022 r. ten artykuł wraz z art. 40 ust. 4 u.d.p. należy zatem odczytywać w taki sposób, że należy ustalić przez ile dni pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Brak zezwolenia w tym rozumieniu należy łączyć z ostateczną decyzją o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jest to także uzasadnione kwestiami wskazanymi powyżej, dotyczącymi charakteru decyzji. Tym samym okres zajmowania przez obiekt pasa drogowego bez zezwolenia obejmował okres od dnia 27 maja 2022 r. do 19 czerwca 2022 r., tj. 24 dni. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 139 k.p.a., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej. Ustalając - zgodnie z wytycznymi WSA w Krakowie - datę doręczenia decyzji okazało się, że została ona doręczona 10 dni wcześniej, niż pierwotnie ustalono na podstawie daty wpisanej przez osobę odbierającą decyzję (12 maja 2022 r. wobec 22 maja 2022 r. z wpisanej daty). Dzień następujący po doręczeniu to 13 maja 2022 r. Według tego podejścia obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia od 13 maja 2022 r. do 19 czerwca 2022 r., a więc łącznie przez 38 dni. Ustalenia w zakresie daty doręczenia decyzji wiązałoby się z nałożeniem kary odpowiednio wyższej (stawka 10 zł x powierzchnia 6,24 m2 x 10 x 38 dni = 23 712 zł). Byłoby to więc orzeczenie na niekorzyść strony, które jest możliwe tylko, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, a takiej sytuacji Kolegium na gruncie niniejszej sprawy się nie dopatrzyło. Kolegium ustaliło, że do naruszenia prawa nie doszło w wyniku działania siły wyższej. Obiekt był umieszczony w ramach działalności gospodarczej, prowadzonej dobrowolnie i mającej na celu osiągnięcie korzyści finansowych. Ponadto nie doszło do przedawnienie nałożenia kary pieniężnej, ponieważ nie upłynęło jeszcze 5 lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Co do przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. znikomej wagi naruszenia prawa w ocenie Kolegium przesłanka ta nie wystąpiła. Kolegium ustaliło, że właściciel, którego obiekt zajmował pas drogowy jest przedsiębiorcą, prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą, mający numer NIP, który wskazywał we wnioskach o wydanie zezwolenia. Działalność gospodarcza miała charakter komercyjny i była nastawiona na osiąganie zysku ze sprzedaży. W świetle utrwalonego orzecznictwa od profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego wymaga się podwyższonego standardu staranności w zakresie znajomości i przestrzegania przepisów regulujących prowadzenie działalności. Przedsiębiorca nie może powoływać się na nieświadomość obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy prowadzi taką działalność. Skoro wcześniej składał wnioski i uzyskiwał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, to miał wiedzę, że działalność polegająca na lokowaniu obiektów w ramach pasa drogowego podlega reglamentacji. Tym samym wydanie ostatecznej decyzji o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego stanowiło jasną i wyraźną przesłankę, że obiekt zajmuje pas drogowy bez zezwolenia. Profesjonalny charakter działalności wyklucza możliwość traktowania naruszenia jako incydentalnego lub niezamierzonego. Pas drogowy jest dobrem publicznym o szczególnym statusie, a jego wykorzystanie do celów komercyjnych i nakierowanych na zysk wymaga nie tylko zgody organu, lecz także uiszczenia stosownej opłaty. Umieszczenie automatu vendingowego bez zezwolenia prowadzi zatem do uzyskiwania korzyści majątkowych co samo w sobie wyklucza możliwość uznania naruszenia za znikome. Naruszenia, które przynoszą stronie wymierne korzyści finansowe, nie mogą być traktowane jako nieistotne, ponieważ godzą w zasadę równości - w tym samym czasie inne podmioty musiały ponosić koszty opłaty za wydane zezwolenie, podczas gdy Strona osiągała zysk z obiektu, a nie ponosiła kosztów opłaty za zezwolenie, ponieważ otrzymała decyzję odmowną w tym zakresie. Uznanie, że zajęcie pasa drogowego przez obiekt komercyjny bez zezwolenia jest naruszeniem znikomym, prowadziłoby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podmiotów, które przestrzegają obowiązku uzyskania zezwolenia, i tych, które go ignorują. Skoro strona uzyskiwała wcześniej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, to jednoznacznie potwierdza, że znała obowiązujące przepisy, procedury oraz wymogi formalne. Fakt ten ma kluczowe znaczenie dla oceny stopnia zawinienia i charakteru naruszenia. Podmiot, który w przeszłości prawidłowo występował o zezwolenia, nie może skutecznie twierdzić, że dalsze zajmowanie przez obiekt pasa drogowego, wobec wydania decyzji o odmowie zezwolenia, wynikało z nieświadomości lub błędu. Wręcz przeciwnie - wcześniejsze doświadczenie w uzyskiwaniu zezwoleń dowodzi, że strona miała pełną wiedzę o konieczności uzyskania zgody zarządcy drogi oraz o konsekwencjach jej braku. Ponadto decyzje o wydaniu zezwolenia zawierały szereg pouczeń w zakresie prawidłowego działania. Zignorowanie obowiązku, który był stronie znany, świadczy o świadomym naruszeniu prawa. Wskazane okoliczności świadczą o zawinionym działaniu Strony, co przekłada się na brak możliwości uznania naruszenia prawa jako znikomego. W ocenie Kolegium na gruncie niniejszej sprawy nie można wiązać kwestii zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia (z powodu odmowy wydania zezwolenia) z późniejszą kwestią stwierdzenia nieważności decyzji o wydaniu zezwolenia z uwagi na kwalifikacje obiektu jako automatu vendingowego zamiast kiosku. Analizując sprawę dotyczącą administracyjnej kary pieniężnej należy brać pod uwagę sytuację związaną z odmową wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Wydanie decyzji odmownej spowodowało, że obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia. Powodem decyzji odmownej nie była kwestia kwalifikacje obiektu, lecz rozbieżność w zakresie powierzchni oraz wygląd obiektu. Należy zatem przyjąć, że naruszenie prawa wynikało z winy Strony. Zarzut Strony, że uchylenie decyzji było związane z wadliwym działaniem organu nie jest zasadny, ponieważ zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było związane z wydaniem decyzji o odmowie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a nie było związane z klasyfikacją obiektu. W zakresie kwestii przedmiotowej, Kolegium ustaliło, że zajęcie pasa drogowego było niewątpliwe. W realiach sprawy nie sposób uznać, że naruszenie polegające na zajęciu pasa drogowego przez automat vendingowy bez wymaganego zezwolenia ma charakter znikomy. Przede wszystkim obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego ma charakter bezwzględny i wynika wprost z art. 40 u.d.p. Przepis ten pełni funkcję gwarancyjną, chroniąc zarówno interes publiczny związany z zapewnieniem bezpieczeństwa i drożności ruchu, jak i interes majątkowy zarządcy drogi. Jego naruszenie nie może być traktowane jako drobne uchybienie, ponieważ dotyczy sfery reglamentowanej, w której ustawodawca wprowadził obowiązek uzyskania uprzedniej zgody organu. Po drugie, istotne znaczenie ma okres, przez jaki pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Długotrwałe (trwające 24 dni) zajęcie pasa drogowego świadczy o utrwalonym stanie naruszenia, a nie o jednorazowym, nieznacznym uchybieniu. Im dłużej obiekt pozostaje w pasie drogowym bez tytułu prawnego, tym większa jest skala ingerencji w dobro publiczne, jakim jest pas drogowy, oraz tym bardziej oczywiste staje się, że naruszenie nie ma charakteru marginalnego. Czas trwania naruszenia jest zatem obiektywnym kryterium oceny jego wagi. Nie można pominąć, że zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia godzi w interes publiczny, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz właściwego zarządzania infrastrukturą drogową. Pas drogowy jest dobrem publicznym o szczególnym statusie prawnym, a jego wykorzystanie podlega reglamentacji właśnie po to, aby zapobiegać niekontrolowanemu lokowaniu urządzeń i obiektów, które mogą wpływać na bezpieczeństwo, widoczność, dostępność lub funkcjonalność przestrzeni drogowej. Naruszenie dotyczące takiego dobra nie może być uznane za znikome. W świetle powyższych okoliczności - profesjonalny charakter działalności Strony jako przedsiębiorcy, długotrwałość naruszenia oraz wcześniejsze doświadczenie w uzyskiwaniu zezwoleń - nie ma podstaw do uznania, że waga naruszenia jest znikoma. Przeciwnie, okoliczności te potwierdzają, że naruszenie ma charakter istotny, świadomy i godzący w chronione prawem wartości. W zakresie usunięcia naruszenia prawa Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie nie chodzi o fakt usunięcia obiektu z pasa drogowego po 19 czerwca 2023 r., lecz o brak usunięcia obiektu po tym, jak decyzja odmowna nr 45/N/BK/22/H/ZDMK z dnia 9.05.2022 r. stała się ostateczna, a przed złożeniem nowego wniosku o kontynuację zajęcia pasa drogowego. W ocenie Kolegium pouczenie, jako środek o charakterze wyłącznie edukacyjnym, nie jest w stanie zastąpić funkcji represyjnej i prewencyjnej, które ustawodawca uznał za konieczne w przypadku naruszeń dotyczących dóbr publicznych o szczególnym znaczeniu, takich jak pas drogowy. Poprzestanie na pouczeniu i odstąpienie od wymierzenia kary nie spowoduje osiągnięcia celów administracyjnej kary pieniężnej, ale przyczyni się do osiągnięcia skutku odwrotnego do zamierzonego - bezkarność sprawcy deliktu nie wpłynie .na niego wychowawczo, ale demoralizująco - w tym znaczeniu, że odstąpienie od nałożenia kary możesz stanowić zachętę do podobnych naruszeń w przyszłości lub przynajmniej czynnik temu sprzyjający. Z decyzją tą nie zgodził się ukarany wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił: A. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływa na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zaniechanie zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym i nieprawidłowo ocenionym materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż obiekt, którego umieszczenie w pasie drogowym było podstawą nałożenia kary stanowi automat yendingowy w sytuacji, gdy jest to kiosk samoobsługowy; 2. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. poprzez uznanie, iż dopuszczalna jest zmiana kwalifikacji obiektu przez organ I instancji z kiosku na automat vendingowy pomimo, iż w tożsamym stanie faktycznym i prawnym uprzednio organ I instancji zaklasyfikował obiekt jako kiosk, a w konsekwencji ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego, a w dalszej kolejności nałożenie na skarżącego kary, w oparciu o stawkę właściwą dla automatów yendingowych, w sytuacji gdy właściwe było ustalenie opłaty w oparciu o stawkę właściwą dla kiosków samoobsługowych; 3. art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 81a §1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości w przedmiocie kwalifikacji obiektu jako kiosku samoobsługowego albo automatu vendingowego na niekorzyść strony, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary w wyższym wymiarze; 4. art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem słusznego interesu odwołującego, skutkiem czego był dziesięciokrotny wzrost opłaty, a co za tym idzie także kary, za zajęcie pasa drogowego, pomimo, iż błąd dot. kwalifikacji obiektu spowodowany był wyłącznie wadliwym działaniem organu I instancji; 5. art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu, w sytuacji gdy waga naruszenia prawa była znikoma, albowiem: a) dotyczy miejsca i obiektu, który znajdował się w tym samy miejscu nieprzerwanie od dnia 12 lutego 2021 r. do dnia 19 czerwca 2023 r., tj. przez 1222 dni, z czego przez 1198 dni (98,04% czasu) Skarżący posiadał zezwolenie na zajęcia pasa drogowego, b) zdarzenie to miało charakter jednorazowy i incydentalny, c) Skarżący w znikomym stopniu przyczynił się do powstania naruszenia prawa, zaś uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego było skutkiem wadliwego działania organu; 6. art. 189f § 2 i 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu, w sytuacji gdy skarżący samoczynnie, bez udziału organu, zaprzestał naruszania prawa i przywrócił stan zgodny z prawem jeszcze przed wydaniem decyzji nakładającej na niego obowiązek zapłacenia kary, a nawet przed wszczęciem postępowania administracyjnego dot. jej nałożenia; 7. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji: a) w zakresie punktu 1 w części ustalającej kwotę kary pieniężnej i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, w sytuacji gdy należało ustalić karę pieniężną na kwotę 1946,88 zł, a w dalszej kolejności odstąpić od wymierzenia kary i poprzestać na pouczeniu, b) w zakresie punktu 3 w części dotyczącej obliczenia wysokości kary i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy wskazując na sposób obliczenia kary i przyjmując wysokość stawki na 10,00 zł za 24 godziny zajęcia 1 m2, w sytuacji gdy należało przyjąć stawkę w wysokości 1,30 zł za 24 godziny zajęcia 1 m2; B. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 40 ust 1, ust. 2 pkt 4, ust 3, ust 4, ust 12 pkt 1, ust. 13 u.d.p. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 roku w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w zw. z § 4 ust 1 pkt 1 oraz § 6 ust. 1 pkt 7 Uchwały nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg poprzez ustalenie wysokości opłaty, a co za tym idzie także wysokości kary, w oparciu o stawkę oraz sposób przeliczania powierzchni właściwy dla automatów vendingowych, w sytuacji, gdy obiekt będący przedmiotem postępowania jest kioskiem samoobsługowym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. Skarga jest uzasadniona. Wskazać należy na wiodącą dla takiego rozstrzygnięcia faktografię sprawy, a to że w dniu 9.02.2022 r. skarżący złożył do Zarządu Dróg Miasta Krakowa wniosek o wydanie zezwolenia na umieszczenie kiosku, o powierzchni całkowitej [...] znajdującego się w pasie drogowym [...], K. (działka nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna [...]). W związku powyższym Zarząd Dróg Miasta Krakowa w dniu 25.02.2022 r. przeprowadził kontrolę wskazanej lokalizacji, w wyniku której ustalono, iż w przedmiotowej lokalizacji umieszczony jest obiekt oraz usytuowany w nim automat vendingowy o powierzchni 6,24 m, a nie jak wskazano we wniosku, kiosk o powierzchni 4 m2. Następnie organ wydał decyzję administracyjną nr 45/N/BK/22/H/ZDMK z dnia 9.05.2022 r. odmawiającą wydania zezwolenia. W toku kontroli przeprowadzonej dnia 23 maja 2022 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez automat vendingowy o wymiarach 2,60 x 2,40 (powierzchnia 6,24 m2). Inspektorzy Zarządu Dróg Miasta Krakowa przeprowadzili kolejne kontrole dnia 23.05.2022 r., 3.06.2022 r., 29.06.2022 r., które wykazały dalsze umieszczenie obiektu w pasie drogowym. 13 czerwca 2022 r. zostało wszczęte postępowanie z urzędu w sprawie zajęcia pasa drogowego przez automat vendingowy bez zezwolenia. Strona w dniu 20.06.2022 r. złożyła ponowny wniosek na powierzchnię 6,24 m2 w celu umieszczenia kiosku. Następnie wydana została decyzja, nr 762/K/PH/H/IA/22/ZDMK, zezwalająca na zajęcie pasa od dnia 20.06.2022 r. do dnia 19.06.2023 r. przez kiosk. Decyzją z 4.08.2022 r. (nr 762/K/PH/H/IA/22/ZDMK) organ I instancji zezwolił skarżącemu na zajęcie wnioskowanego pasa drogowego od 20.06.2022 r. do 19.06.2023 r. (364 dni). Organ ponownie udzielił skarżącemu zezwolenia na "kiosk", jednak tym razem o powierzchni 6,24 m2, uwzględniając stawkę dzienną za 1 m2 pasa w wysokości 1,30 zł. Łączna opłata za pas drogowy została ustalona na 2 952,77 zł. Skierowanym do skarżącego pismem z 25.11.2022 r. zatytułowanym "dot. zmiany decyzji nr 762/K/PH/H/IA/22/ZDMK z 4.08.2022 r." organ I instancji wskazał, że dokonał weryfikacji stanu faktycznego sprawy. Podał, że czynności kontrolne dotyczące obiektu wykazały, że znajduje się tam automat vendingowy, a nie kiosk. Wyjaśnił, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta Krakowa w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego – za automat vendingowy umieszczony w pasie drogi krajowej nalicza się stawkę 10 zł za metr kwadratowy za każdy dzień. Następnie organ podał, że skarżący – w trybie art. 155 k.p.a. - może złożyć wniosek o zmianę decyzji z 4.08.2022 r. zezwalającej mu na zajęcie pasa drogowego, co do przedmiotu zezwolenia oraz naliczonej opłaty. Dalej Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że "w przypadku podtrzymania dotychczasowej treści wniosku, wystąpi do SKO w Krakowie o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. W niniejszym przypadku umieszczenie automatu vendingowego będzie traktowane jako zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi i zostanie naliczona stosowna kara pieniężna". Skarżący nie złożył wniosku o zmianę obowiązującej go decyzji z 4.08.2022 r. Organ I instancji pismem z 20.01.2023 r., wskazując art. 157 k.p.a., wystąpił do SKO w Krakowie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności własnej decyzji z 4.08.2022 r. akcentując, że skarżący umieścił automat vendingowy, a nie kiosk, przez co stawka dzienna za metr kwadratowy zajętego pasa drogowego wynosić winna 10 zł, a nie 1,3 zł – jak wskazano w decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności. SKO w Krakowie decyzją z 31.08.2023 r. (znak SKO.Dr./4122/12/2023) stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 4.08.2022 r., nr 732/K/PH/H/IA/22/ZDMK. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium Odwoławcze wskazało, że w pasie drogowym został zamieszczony – zgodnie z wnioskiem skarżącego – automat vendingowy, do którego należało naliczyć opłatę 10 zł za 1 m2 za każdy dzień zajęcia pasa drogowego. Konsekwencją takiej kwalifikacji obiektu było stwierdzenie, że wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego nie została naliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami i w sprawie tej rażąco naruszono art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 6 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXX/789/19 z 05.12. 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych (...), co wypełnia przesłankę z art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 5.10.2023 r. Decyzją z 4.01.2024 r. (nr 15/K/PH/BK/24/ZDMK) organ I instancji zezwolił skarżącemu na zajęcie wnioskowanego pasa drogowego od 20.06.2022 r. do 19.06.2023 r. pod automat vendingowy o powierzchni 6,24 m2. Organ przyjął stawkę dzienną opłaty w wysokości 10 zł za 1 m2. Łączna opłata za zajęcie pasa drogowego przez 365 dni - została ustalona na 22 776 zł. Decyzją z 15.01.2024 r. (nr 13/K/PK/KH/MR/23/ZDMK) organ I instancji ustalił i nałożył na skarżącego karę pieniężną – w wysokości 17 472 zł za zajęcie, bez zezwolenia pasa drogowego w okresie od 23.05.2022 r. do 19.06.2022 r. powierzchnią reklamową 6,24 m2. Organ przyjął stawkę 10 zł za metr kwadratowy powierzchni reklamowej – zgodnie z uchwałą Rady Miasta Krakowa wskazaną w pkt 8 niniejszego uzasadnienia, zaś karę wymierzył w wysokości dziesięciokrotności otrzymanej w ten sposób sumy, zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Organ wskazał także, iż nie zachodzą przesłanki określone w art. 189f k.p.a. pozwalające na odstąpienie od nałożenia opłaty karnej. Wyrokiem z 25.03.2025 r., sygn. akt III SA /Kr 1512/24 WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję orzekając o kosztach postepowania. Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku, że zawartość akt sprawy nie pozwala na weryfikację stanowiska organu co do tego, czy przyjęte parametry powierzchniowe obiektu umieszczonego przez skarżącego w pasie drogowym, rzutujące na wymiar kary pieniężnej, ustalone zostały poprawnie, a także wątpliwości budzi liczba dni przez który pas drogowy był zajmowany przez skarżącego bez zezwolenia. W ocenie Sądu organ odwoławczy zaniechał także przeprowadzenia należytej oceny i dokonania wnikliwego rozważania przesłanek dopuszczalności odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej (art. 189f k.p.a.). Sąd ponownie rozpoznający sprawę konstatuje, że dwie pierwsze powyżej zarysowane kwestie, tj. parametry powierzchniowe obiektu umieszczonego przez skarżącego w pasie drogowym, tudzież czasokres zajmowania pasa drogowego zostały prawidłowo wyjaśnione. Organ trafnie przyjął okres zajmowania przez obiekt pasa drogowego bez zezwolenia od dnia 27 maja 2022 r. do 19 czerwca 2022 r., tj. 24 dni, łącząc go z ostateczną decyzją o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a także prawidłowo przyjął powierzchnię zajętego pasa drogowego na 6,24 m2 (2,4 m x 2,6 m). Oba wskazane parametry przyznane zostały przez skarżącego. Organ naruszył natomiast art. 153 ustawy o p.p.s.a., a to w zakresie wnikliwego rozważania przesłanek dopuszczalności odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej (art. 189f k.p.a.). Zgodnie z przywołanym art. 153 ustawy o p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zaakcentować należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Tym samym ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10). Związanie oceną prawną, o której stanowi art. 153 i art. 170 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W związku z powyższym "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika zaś w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyroki NSA: z 10 września 2024 r., III OSK 3266/23; z 24 października 2022 r., I OSK 2101/21; z 5 października 2022 r., III OSK 6512/21; z 28 września 2022 r., II OSK 2780/19, CBOSA). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że zaskarżona obecnie decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium rozważając przesłanki dopuszczalności odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej (art. 189f k.p.a.) wskazało, że na gruncie niniejszej sprawy nie można wiązać kwestii zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia (z powodu odmowy wydania zezwolenia) z późniejszą kwestią stwierdzenia nieważności decyzji o wydaniu zezwolenia z uwagi na kwalifikacje obiektu jako automatu vendingowego zamiast kiosku. Analizując sprawę dotyczącą administracyjnej kary pieniężnej należy brać pod uwagę sytuację związaną z odmową wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Wydanie decyzji odmownej spowodowało, że obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia. Powodem decyzji odmownej nie była kwestia kwalifikacje obiektu, lecz rozbieżność w zakresie powierzchni oraz wygląd obiektu. Należy zatem przyjąć, że naruszenie prawa wynikało z winy strony. Zarzut, że uchylenie decyzji było związane z wadliwym działaniem organu nie jest zasadny, ponieważ zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było związane z wydaniem decyzji o odmowie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a nie było związane z klasyfikacją obiektu. Kolegium ustaliło, że zajęcie pasa drogowego było niewątpliwe. W realiach sprawy nie sposób uznać, że naruszenie polegające na zajęciu pasa drogowego przez automat vendingowy bez wymaganego zezwolenia ma charakter znikomy. Przede wszystkim obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego ma charakter bezwzględny i wynika wprost z art. 40 u.d.p. Przepis ten pełni funkcję gwarancyjną, chroniąc zarówno interes publiczny związany z zapewnieniem bezpieczeństwa i drożności ruchu, jak i interes majątkowy zarządcy drogi. Jego naruszenie nie może być traktowane jako drobne uchybienie, ponieważ dotyczy sfery reglamentowanej, w której ustawodawca wprowadził obowiązek uzyskania uprzedniej zgody organu. Po drugie, istotne znaczenie ma okres, przez jaki pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Długotrwałe (trwające 24 dni) zajęcie pasa drogowego świadczy o utrwalonym stanie naruszenia, a nie o jednorazowym, nieznacznym uchybieniu. Im dłużej obiekt pozostaje w pasie drogowym bez tytułu prawnego, tym większa jest skala ingerencji w dobro publiczne, jakim jest pas drogowy, oraz tym bardziej oczywiste staje się, że naruszenie nie ma charakteru marginalnego. Czas trwania naruszenia jest zatem obiektywnym kryterium oceny jego wagi. W ocenie Kolegium nie można też pominąć, że zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia godzi w interes publiczny, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz właściwego zarządzania infrastrukturą drogową. Pas drogowy jest dobrem publicznym o szczególnym statusie prawnym, a jego wykorzystanie podlega reglamentacji właśnie po to, aby zapobiegać niekontrolowanemu lokowaniu urządzeń i obiektów, które mogą wpływać na bezpieczeństwo, widoczność, dostępność lub funkcjonalność przestrzeni drogowej. Naruszenie dotyczące takiego dobra nie może być uznane za znikome. W świetle powyższych okoliczności - profesjonalny charakter działalności strony jako przedsiębiorcy, długotrwałość naruszenia oraz wcześniejsze doświadczenie w uzyskiwaniu zezwoleń - nie ma podstaw do uznania, że waga naruszenia jest znikoma. Przeciwnie, okoliczności te potwierdzają, że naruszenie ma charakter istotny, świadomy i godzący w chronione prawem wartości. Pouczenie, jako środek o charakterze wyłącznie edukacyjnym, nie jest w stanie zastąpić funkcji represyjnej i prewencyjnej, które ustawodawca uznał za konieczne w przypadku naruszeń dotyczących dóbr publicznych o szczególnym znaczeniu, takich jak pas drogowy. Poprzestanie na pouczeniu i odstąpienie od wymierzenia kary nie spowoduje osiągnięcia celów administracyjnej kary pieniężnej, ale przyczyni się do osiągnięcia skutku odwrotnego do zamierzonego - bezkarność sprawcy deliktu nie wpłynie .na niego wychowawczo, ale demoralizująco - w tym znaczeniu, że odstąpienie od nałożenia kary możesz stanowić zachętę do podobnych naruszeń w przyszłości lub przynajmniej czynnik temu sprzyjający. Oceniając powyższe wywody stwierdzić należy, że pozostają one w sprzeczności z ocenami i wskazaniami artykułowanymi w wyroku Sądu z 25.03.2025 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w realiach kontrolowanej sprawy dostrzec trzeba, że rzutujące na wysokość kary pieniężnej oceny prawne organu odnośnie do kwalifikacji spornego obiektu (aparat vendingowy w miejsce kiosku) przesądzone zostały dopiero w decyzji SKO w Krakowie z 31.08.2023 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 4.08.2022 r. Ocen, co do przywołanej wyżej kwalifikacji obiektu (wpływających bezpośrednio na wysokość kary pieniężnej ustalonej w tej sprawie) – nie prezentował organ administracji w okresie przypisanego skarżącemu zajęcia - bez stosownego zezwolenia - pasa drogowego. W tym aspekcie podkreślić należy, że motywacja decyzji odmownie załatwiającej wniosek skarżącego z 8.02.2022 r. o przedłużenie zezwolenia uzyskanego w 2021 r. na posadowienie w pasie drogowym kiosku – tj. motywacja decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 9.05.2022 r. – koncentrowała się zasadniczo na aspekcie estetycznym tego obiektu oraz na innej, od wskazanej we wniosku przez skarżącego, powierzchni zajmowanego pasa drogowego. Decyzja ta nie prezentowała żadnych stanowczych ocen obejmujących kwalifikację obiektu, synonimicznie przy tym traktując pojęcie aparatu vendingowego oraz kiosku (s. 2 decyzji). Takie podejście organu I instancji do – wpływającej na wymiar kary w tej sprawie kwestii kwalifikacji obiektu skarżącego – wykluczało możliwość uznania, że skarżący w okresie popełnienia przypisanego mu deliktu otrzymał jasny od organu przekaz, że organ ten postrzega usytuowany w pasie drogowym obiekt właśnie jako aparat vendingowy, a nie jako kiosk. Uwzględniając więc motywy w.w. decyzji przyjąć należało, że brak uzyskania przez skarżącego decyzji zezwalającej na kontynuację zajęcia pasa drogowego i zajęcie tego pasa bez zezwolenia przez 28 dni wynikało wyłącznie z tego, że przedmiotowy obiekt nie spełniał pokładanych przez organ walorów estetycznych oraz z przyjęcia odmiennej metodyki obliczania jego powierzchni. Brak więc uzyskania przez skarżącego zezwolenia nie wynikał z odmiennych ocen prawnych organu odnoszących się do kwalifikacji spornego obiektu, tylko z powodów, które skarżący, co bezsporne, w krótkim czasie wyeliminował. Skoro tak, to uwzględnienie w tej sprawie nowych (odmiennie ukształtowanych) ocen co do kwalifikacji przedmiotowego obiektu, a wynikających z wdrożonego następczo przez sam organ I instancji postępowania nieważnościowego względem własnej decyzji – winno zostać ocenione z perspektywy zawinienia skarżącego i przyczynienia się do powstania stanu rzutującego na wymierzenie mu kary pieniężnej, tj. wystąpienia spełnienie przesłanki z art. 189f par. 1 pkt 1 k.p.a. Nadto, przy ocenie wagi naruszenia przez skarżącego prawa nie sposób też pominąć okoliczności wynikających z treści pisma organu I instancji z 25.11.2022 r., w którym organ zwraca się do skarżącego o wyrażenie zgody, w ramach możliwego uruchomienia trybu z art. 155 k.p.a., na inną (wyższą) stawkę opłaty za udzielone mu zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, niż opłata wskazana w decyzji z 4.08.2022 r. Sugestia ta wynika z faktu popełnienia przez organ, we wskazanej decyzji - błędu odnoszący się właśnie do kwalifikacji obiektu będącego przedmiotem tamtego postępowania. Z treści ocenianego pisma z 25.11.2022 r. wynikało także, iż brak uwzględnienia oczekiwanego przez organ zachowania skarżącego, skutkować będzie wszczęciem postępowania nieważnościowego względem decyzji z 4.08.2022 r., a "w niniejszym przypadku umieszczenie automatu vendingowego będzie traktowane jako zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, co skutkować będzie naliczeniem kary pieniężnej." Z powyższego wynika więc, że sam organ I instancji nie postrzegał niewątpliwie istniejącej "luki czasowej", tj. zajmowania przez skarżącego pasa drogowego w warunkach braku pokrycia tego okresu w udzielonych zezwoleniach na zajęcie pasa drogowego – jako okoliczności wpływającej na możliwość obciążenia skarżącego karą pieniężną z tego tytułu. Na etapie bowiem formułowania stanowiska zawartego w cytowanym wyżej piśmie, organ I instancji nie postrzegał faktu zajmowania przez skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia jako stanu mogącego w ogóle podlegać ukaraniu, o ile tylko skarżący wyraziłby zgodę na konwalidację błędu popełnionego przez organ w decyzji z 4.08.2022 r. Inaczej mówiąc, krótkotrwały brak dysponowania przez skarżącego zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego (po wygaśnięciu zezwolenia objętego decyzją z 2.02.2021 r., nr 73/K/PH/H/PN/21/ZDMK, a przed złożeniem kolejnego, skutecznego w tym względzie wniosku) nie byłby postrzegany przez Prezydenta Miasta Krakowa jako powód wdrożenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej, gdyby skarżący wyraził zgodę na zmianę wadliwej decyzji organu obejmującej zezwolenie na okres od 20.06.2022 r. do 19.06.2023 r., a więc okres przypadający już po bezprawnym zajęciu pasa drogowego. Pozwala to przyjmować, że ten krótkotrwały, poprzedzający zezwolenie stan rzeczy (zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia), w odbiorze organu I instancji prezentowanym na dzień 22.11.2022 r. – nie był uznawany jako okoliczność, która istotnie naruszałaby jakieś wartości chronione prawem i która bezwzględnie wymagałaby represji finansowej. SKO w Krakowie, przy ocenie wystąpienia przesłanki odstąpienia od nałożenia kary nie wzięło pod uwagę przedstawionych wyżej uwarunkowań tej sprawy (tj. dokonana ex post kwalifikacja spornego obiektu, błąd organu skutkujący nieważnością udzielonego skarżącemu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, opisane wyżej postrzeganie deliktu skarżącego przez organ I instancji, nie w pełni jasne motywy decyzji odmownej z 9.05.2022 r.). Nadto, organ odwoławczy nie zaprezentował rozważań wykazujących, iż przypisane skarżącemu naruszenie prawa w istocie wywarło negatywne i bardzo poważne skutki (konsekwencje) w obszarze chronionych prawem dóbr. Przedstawione zaniechania niewątpliwie świadczą o naruszeniu art. 187f par. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zajmując natomiast stanowisko odnośnie do wynikającej z art. 189f par. 1 pkt 1 k.p.a. przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej "zaprzestania naruszenia prawa" – to w ocenie Sądu nie było trafne stanowisko Kolegium Odwoławczego, iż w tym aspekcie miarodajny jest wyłącznie czas zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia (23.05-19.06.2022 r.). Wskazane daty wyznaczają okres istniejącego naruszenia prawa, pozbawione są natomiast związku z ocenianą przesłanką odstąpienia od ukarania. W kontrolowanym przypadku zaprzestanie przez skarżącego naruszenia prawa nastąpiło niewątpliwie już 20.06.2022 r., a przed tą datą podejmował on skuteczne działania zmierzające do uczynienia zadość oczekiwaniom organu wynikającym z decyzji z 9.05.2022 r. Przedstawione oceny nie zostały uwzględnione przez organ. Niezależnie od tego sąd zauważa, że przedłożona przez skarżącego na etapie postępowania sądowego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 23.03.2026 r., nr SKO.Dr /4122/33/2026, którą uchylona została decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 2.01.2026 r., nr PH.610.3.1.2026.BK w części dotyczącej opłaty za zajęcie pasa drogowego abstrahuje całkowicie od rozstrzygnięcia dokonanego w niniejszej sprawie. Kolegium w przywołanej decyzji z 23.03.2026 r. stwierdziło, że "przyjęcie stawki 10 zł za zajęcie 1 m2 pasa drogowego po kilku latach od zakończenia zajmowania tego pasa w oparciu o decyzję ostateczną, pomimo tego że nie jest ono zgodna z przepisami uchwały Rady Miasta Krakowa, pozostaje sprzeczne z zasadami Konstytucji RP (art.7) oraz postepowania administracyjnego (art. 6 i 8). W ocenie kolegium rozwiązaniem ...jest przyjęcie takiej samej stawki za zajęcie 1 m2 przez automat vendingowy, jaka została ustalona w decyzji z dnia 4.08.2022 r., tj. 1,30 zł za zajęcie 1 m2" Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Kolegium nie uwzględniło w pełnym zakresie oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2025 r., czym bez wątpienia naruszyło art. 153 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni przedstawione podglądy co do wykładni przepisów będących podstawą kontrolowanej decyzji i sprawę mając na względzie wynikający z art. 7 k.p.a. interes społeczny, jak też słuszny interes skarżącego. Rozważając ogół okoliczności tej sprawy, organ odwoławczy będzie miał też na uwadze pogląd sformułowany przez NSA w wyroku z 7.05.2008 r. (sygn. akt II GSK 128/08), iż podmiot ubiegający się o zezwolenie lub też przedłużenie zezwolenia nie może ponosić konsekwencji wadliwego działania organu administracji publicznej. Orzeczono zatem jak wyroku w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy o p.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.