III SA/Kr 334/26

|Sygn. akt III SA/Kr 334/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r., sprawy ze skargi Z.J. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 15 stycznia 2026 r. nr UM06.65721.00052.2025 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; II. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zarząd Województwa Małopolskiego pismem z 15.01.2026r., znak sprawy UM06.65721.00052.2025 poinformował wnioskodawcę – Z.J. (dalej skarżący), że w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy w ramach interwencji I.13.1 LEADER / Rozwój Lokalny Kierowany przez Społeczność - Wdrażanie LSR - z wyłączeniem projektów grantowych objętej Planem Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023–2027, złożonego za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych w dniu 4.05.2025r. na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023– 2027 oraz zgodnie z 8 Regulaminu naboru wniosków o przyznanie pomocy w ramach interwencji I.13.1 LEADER / Rozwój Lokalny Kierowany przez Społeczność - Wdrażanie LSR – z wyłączeniem projektów grantowych Samorząd Województwa, odmówiono przyznania pomocy. W uzasadnieniu podano, iż w/w wniosek został złożony na realizację operacji z zakresu rozwoju przedsiębiorczości poprzez rozwijanie pozarolniczej działalności gospodarczej (rozwój DG) pt. "[...]" w ramach przedsięwzięcia [...]. W opisie operacji Wnioskodawca pisze: "Planowana operacja polega na kontynuacji budowy obiektu w Z. Prace będą obejmować budowy więźby dachowej, montaż poszycia i obróbek blacharskich, wykonanie ocieplenia oraz instalację systemu fotowoltaicznego o mocy dobranej do planowanego zapotrzebowania energetycznego hali. Po zakończeniu prac hala będzie służyć do ręcznej i maszynowej produkcji drewnianego sprzętu wodnego. Wewnątrz zaplanowano strefy montażu kadłubów, magazynowanie surowca, miejsce do szlifowania i malowania oraz część socjalną i biurową.". Dla powyższej działalności związanej z realizacją operacji Wnioskodawca deklaruje kod PKD 16.29.Z – Produkcja pozostałych wyrobów z drewna. Jednocześnie w biznesplanie Wnioskodawca wykazuje usługi: "deska [...] – sprzedaż", "Pływająca platforma – sprzedaż", "Pływająca platforma wypoczynkowa – wynajem". Powyższe wskazuje, że działalność Wnioskodawcy będzie obejmowała trzy obszary: produkcję i sprzedaż desek oraz platform i dodatkowo wynajem platform wypoczynkowych. Wedle ZWM usługa dotycząca sprzedaży i wynajmu platform nie wpisuje się w kod PKD 16.29.Z. Właściwym w tym przypadku jest dobór dokładnych kodów PKD, które odzwierciedlają rzeczywisty zakres działalności. Biorąc pod uwagę usługę "sprzedaży i wynajmu platform", wniosek w części nie dotyczy określonych w LSR branż/rodzajów działalności gospodarczej. Regulamin naboru wniosków mówi, wprost, że (...) Branże wspierane w ramach przedsięwzięcia to: branża turystyczna, okołoturystyczna, stolarska oraz budowlana. Przez branżę turystyczną i okołoturystyczną należy rozumieć np. następujące obszary działalności (wg Klasyfikacji PKD): Sekcja I – Działalność związana z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi; Sekcja O– dział 77 – podklasa 77.21.Z Wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego, dział 79 – Działalność organizatorów turystyki, pośredników i agentów turystycznych oraz pozostała działalność usługowa w zakresie rezerwacji i działalności z nią związane; Sekcja C – dział 10 – Produkcja artykułów spożywczych oraz dział 11 – Produkcja napojów, Sekcja S – dział 91 – podklasa 91.21.A – Działalność muzeów oraz podklasa 91.22.Z –Działalność związana z miejscami historycznymi i pomnikami. Przez branżę stolarską należy rozumieć np. następujące działalności (wg Klasyfikacji PKD): Sekcja C – dział 16 – produkcja wyrobów z drewna oraz korka, z wyłączeniem mebli; produkcja wyrobów ze słomy i materiałów używanych do wyplatania. Natomiast przez branżę budowlaną należy rozumieć np. następujące działalności (wg Klasyfikacji PKD): Sekcji F – Budownictwo (...). Jak wynika z powyższego działalność polegająca na sprzedaży desek oraz platform nie została ujęta w katalogu branż przewidzianych do wsparcia, nie mieści się w żadnej z grup działalności wymienionych w LSR, więc wniosek w części nie dotyczy określonych w LSR branż/rodzajów działalności gospodarczej. Kod PKD 16.29.Z odnosi się wyłącznie do działalności wytwórczej, polegającej na fizycznej produkcji wyrobów z drewna lub materiałów pochodzenia roślinnego. Natomiast sprzedaż i wynajem pływających platform wypoczynkowych ma charakter usługowo-handlowy, a nie produkcyjny. Ponadto sprzedaż oraz wynajem sprzętu rekreacyjnego i sportowego nie mieści się w Sekcji C "Przetwórstwo" przemysłowe, do której przypisany jest kod PKD 16.29.Z, lecz stanowią działalność usługową wymagającą zastosowania odrębnych kodów PKD właściwych dla handlu lub najmu. Dodatkowo o przyporządkowaniu działalności do właściwego kodu PKD decyduje przedmiot i charakter usługi, a nie wyłącznie kontekst jej późniejszego wykorzystywania przez klienta. Fakt, że platformy będą wykonywana z drewna, nie przesądza o zasadności zakwalifikowania działalności do kodu PKD 16.29. Z. Kluczowe znaczenie dla doboru właściwego kodu PKD ma charakter faktycznie wykonywanej działalności, a nie materiał, z którego wykonany jest przedmiot obrotu. Sprzedaż i wynajem pływających platform oraz sprzedaż desek, co do zasady klasyfikowany jest w ramach innych grupowań PKD, dlatego powinna zostać wyodrębniona i przypisana do właściwego kodu PKD, odrębnego od 16.29.Z. Dodatkowo z zapisów wniosku wynika, że budowa hali została rozpoczęta przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy - "[...]". Rada LDG pisze: (...) Na etapie oceny formalno-merytorycznej LGD dokonała weryfikacji następujących elementów: opisu operacji w części "Planowana operacja polega na kontynuacji budowy obiektu w Z...", kosztorysu inwestorskiego obejmującego roboty budowlane i instalację fotowoltaiczną, projektu zagospodarowania terenu, oświadczeń wnioskodawcy o przeznaczeniu obiektu na działalność produkcyjną oraz o tym, że część mieszkalna nie stanowi przedmiotu inwestycji objętej wnioskiem. Na tej podstawie uznano, że zakres prac objętych operacją stanowi nowy, odrębny etap inwestycji, który dotyczy wyłącznie części produkcyjno-usługowej, a nie mieszkalnej (...)". Brak jest we wniosku opisu stanu inwestycji oraz jakie dokumenty potwierdzają, że zakres objęty wnioskiem dotyczy wyłącznie nowego etapu realizacji oraz dotyczy części usługowej, a nie mieszkalnej. Zgodnie z zapisami "Projektu zagospodarowania terenu" (...) w poziome parteru zlokalizowane jest pomieszczenie usługowe, pomieszczenia biurowe, szatnia, łazienka, kotłownia, pomieszczenie socjalne oraz biuro. Na poziomie piętra i poddasza zlokalizowany jest lokal mieszkalny. Wnioskodawca nie wskazał dokładnie, które pozycje kosztorysu dotyczą wydatków objętych wnioskiem, jak również nie zapewnił, że nie zostały rozpoczęte prace: wykonania więźby dachowej, pokrycia i ocieplenia dachu, wykonania elewacji z ociepleniem oraz nie zapewnił, że nie dotyczą części mieszkalnej biorąc pod uwagę fakt, ze zgodnie z zapisami "Projektu zagospodarowania terenu" (...), (...) Na poziomie piętra i poddasza zlokalizowany jest lokal mieszkalny. Należy wskazać, że koszty związane z budową części mieszkalnej nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne, co dodatkowo potwierdza fakt braku zgodności zakresu operacji z warunkami przyznania pomocy. Dodatkowo tytuł operacji brzmi "[...], we wniosku Wnioskodawca pisze: Planowana operacja polega na kontynuowaniu budowy obiektu w Z. (...), natomiast do dokumentacji wniosku załączono kosztorys inwestorski na budowę budynku usługowego z lokalem mieszkalnym i infrastrukturą towarzyszącą. Z deklaracji wniosku wynika, że po zakończeniu budowy hala będzie służyć do ręcznej i maszynowej produkcji drewnianego sprzętu wodnego, co stoi w sprzeczności z zapisami "Projektu zagospodarowania terenu", które precyzują, że: "Przedmiotowy budynek będzie budynkiem usługowym z częścią lokalu mieszkalnego (...) Z uwagi, że projektowana działalność usługowa nie będzie działalnością produkcyjną nie można zatem wskazać wielkości produkcji i przerobów drewnianych (...)". Natomiast w części opisowej operacji wnioskodawca deklaruje działalność produkcyjną polegająca na wytwarzaniu drewnianego sprzętu wodnego. Powyższe zapisy wskazują na rozbieżności w określnemu rodzaju oraz funkcji planowanego obiektu, co uniemożliwia jednoznaczne ustalenie przedmiotu operacji oraz zakresu rzeczowego inwestycji. Zgodnie z warunkami przyznania pomocy obowiązującymi w ramach operacji "Rozwój działalności - 4 gospodarczej", pomoc może zostać przyznana wyłącznie na operacje, których realizacja nie została rozpoczęta przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Rozdz. VIII.2 ust.1 Wytycznych podstawowych w zakresie pomocy finansowej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023–2027 wskazuje wprost, że "W zakresie inwestycji realizowanych w ramach art. 73 i art. 77 rozporządzenia 2021/2115, z wyłączeniem I.13.2, finansowanych w formie dotacji za inwestycje niekwalifikujące się do przyznania pomocy uznaje się w szczególności: 1) koszty poniesione przed dniem, w którym został złożony wniosek o przyznanie Pomocy (...)". Z dokonanej analizy wniosku oraz z gromadzonej dokumentacji wynika, że Wnioskodawca rozpoczął realizacje robót budowlanych przed dniem złożenia wniosku, co stanowi rozpoczęcie realizacji operacji w rozumieniu przepisów regulujących przyznawanie pomocy. Rozpoczęcie budowy, rozumiane jako faktyczne podjęcie robót budowlanych, oznacza rozpoczęcie realizacji operacji, niezależnie od poniesienia kosztów lub etapu zaawansowania prac. Warunek nierozpoczęcia realizacji operacji przed dniem złożenia wniosku ma charakter materialny i jego niespełnienie nie podlega uzupełnieniu ani korekcie na etapie postepowania, niezależnie od zakresu wykonanych robót. W konsekwencji, brak jest możliwości prawidłowej oceny kwalifikowalności kosztów, zgodności operacji z warunkami przyznania pomocy oraz jej zgodności z Lokalną Strategią Rozwoju. Wskazana niespójność ma charakter materialny i nie podlega uzupełnieniu na etapie oceny wniosku, co skutkuje odmową przyznania pomocy. Przedmiotowa operacja "[...]" została przez LGD umieszczona, ze względu na liczbę przyznanych punktów, na liście operacji wybranych do dofinansowania mieszczących się w limicie środków wskazanym w ogłoszeniu o naborze. W wyniku analizy przedłożonego wniosku stwierdzono, że planowana operacja, w części nie oznaczona kodem PKD 16.29.Z, nie mieści się w zakresie przedsięwzięć, branż/rodzajów działalności gospodarczych przewidzianych w LSR i tym samym nie spełnia kryterium zgodności z LSR, o którym mowa w § 6 rozdz. III pkt.6 "Regulaminu naboru wniosków (...)" i co za tym idzie nie powinna zostać wybrana do dofinansowania. Wsparcie może zostać przyznane wyłącznie na operacje zgodne z LSR, w tym mieszczące się w określonej w niej zakresie przedmiotowym działalności gospodarczej. Wobec faktu, iż przy wyborze operacji wzięto pod uwagę kod PKD dla usługi, który nie jest przewidziany w LSR, oraz przy ustalaniu kwoty wsparcia zostały naruszone przepisy Wytycznych szczegółowych w zakresie przyznawania i wypłaty pomocy finansowej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023–2027, Wytycznych podstawowych zostały naruszone przepisy oraz procedury oceny i wyboru operacji przyjętej przez LGD. Zasadnym jest równie, iż nie zostały spełnione warunki udzielenia wsparcia, o których mowa w art. 23 ust. 1 RLKS, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego wybrania operacji do udzielenia wsparcia i dodatkowo do ustalenia nieprawidłowej kwoty wsparcia. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na w/w informację, zarzucając błędną wykładnię prawa materialnego oraz nieprawidłową kwalifikację charakteru działalności gospodarczej skarżącego. Zgodnie z oficjalnym dokumentem Głównego Urzędu Statystycznego "Klasyfikacja PKD 2025" (Link Dokumentu:https:/klasvfikacie.stat.i;ov.pl/static/pkd25/pdt7KlasvfikaciaPKD2Q25.pdfl. dział 47 "Handel detaliczny" obejmuje "odsprzedaż (sprzedaż bez przetworzenia) nowych i używanych towarów fizycznych". Oznacza to, że istotą działalności handlowej jest obrót towarem nabytym uprzednio, bez nadania mu nowej wartości poprzez proces produkcyjny. W niniejszej sprawie skarżący prowadzi działalność produkcyjną w zakresie wytwarzania wyrobów z drewna (PKD 16.29.Z). Proces ten obejmuje zakup surowca, jego przetworzenie technologiczne, wytworzenie produktu finalnego oraz jego sprzedaż. Sprzedaż wykazana w dokumentach finansowych dotyczy wyłącznie wyrobów własnej produkcji. W rachunku zysków i strat nie występują zakupy towarów handlowych przeznaczonych do odsprzedaży, nie wykazano obrotu cudzym towarem ani marży handlowej typowej dla działalności handlowej. Metodologia PKD 2025 wskazuje również, że w przypadku integracji pionowej podmiot realizuje kolejne etapy produkcji, a następnie sprzedaje wytworzony produkt — klasyfikacja działalności następuje według działalności przeważającej, ustalanej na podstawie wartości dodanej. W działalności skarżącego wartość dodana powstaje w procesie produkcji, a nie w obrocie handlowym. Sprzedaż stanowi naturalne i nieodłączne zakończenie procesu produkcyjnego, nie zaś samodzielną działalność handlową. Organ utożsamił sam fakt sprzedaży z prowadzeniem działalności handlowej, pomijając definicję handlu wynikającą z oficjalnej klasyfikacji działalności gospodarczej. Taka wykładnia prowadziłaby do nielogicznego wniosku, że każdy producent sprzedający własne wyroby automatycznie staje się przedsiębiorcą handlowym. Zgodnie z regulaminem naboru w części dotyczącej branży turystycznej i okołoturystycznej, jako działalność wspierana wskazana była Sekcja O - dział 77 - podklasa 77.21.Z "Wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego". Skarżący planował rozwinięcie działalności właśnie w tym kierunku, tj. o wypożyczanie wytwarzanego sprzętu. Tym samym zarówno działalność produkcyjna (16.29.Z), jak i planowane rozszerzenie działalności o 77.21.Z mieściły się w katalogu działalności objętych wsparciem w ramach ogłoszonego naboru. Organ w istocie zakwestionował nie działalność handlową w rozumieniu klasyfikacyjnym, lecz sam fakt sprzedaży produktów własnych, co stanowi wykładnię rozszerzającą, sprzeczną z metodologią PKD oraz z logiką obrotu gospodarczego. W konsekwencji: - Handel w rozumieniu PKD oznacza odsprzedaż bez przetworzenia, - Skarżący nie prowadzi obrotu towarami handlowymi. - Główne PKD: 16.29.Z-produkcja wyrobów z drewna, - Sprzedaż dotyczy wyłącznie wyrobów własnych. - Planowana działalność 77.21.Z była wskazana w regulaminie naboru jako wspierana, a organ dokonał wykładni sprzecznej z oficjalną metodologią klasyfikacji działalności gospodarczej Wedle skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego. Organ nie ustalił, czy sprzedaż wskazana w rachunku zysków i strat dotyczy wyłącznie wyrobów własnych, czy też obejmuje obrót towarami handlowymi. Nie przeanalizowano struktury kosztów działalności, nie zweryfikowano, czy występują zakupy towarów przeznaczonych do odsprzedaży, ani nie odniesiono się do charakteru inwestycji jako hali produkcyjnej. Przyjęto uproszczone założenie, że samo wystąpienie przychodów ze sprzedaży przesądza o handlowym charakterze działalności. Takie działanie prowadzi do automatyzmu decyzyjnego, sprzecznego z obowiązkiem indywidualnej oceny sprawy. Organ nie wykazał, aby przeprowadził pogłębioną analizę dokumentów finansowych ani aby skonfrontował ich treść z profilem działalności skarżącego. Brak pełnego ustalenia stanu faktycznego miał bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji: - organ nie wyjaśnił rzeczywistego charakteru przychodów, - nie ustalono, czy występuje obrót towarami handlowymi, - nie przeprowadzono analizy struktury kosztów i przychodów, -ocena materiału dowodowego miała charakter uproszczony, - doszło do naruszenia art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. - uchybienia miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia Zaskarżona decyzja narusza art. 8 § 1 k.p.a. Istota sprawy sprowadzała się do kwalifikacji sprzedaży wyrobów własnych jako działalności handlowej. Nie wykazano, aby skarżący prowadził obrót towarami nabywanymi w celu odsprzedaży, ani aby operacja obejmowała infrastrukturę handlową. W takich okolicznościach organ powinien dążyć do wyjaśnienia wątpliwości i dokonania wykładni zgodnej z celem programu wsparcia, a nie do automatycznego zastosowania sankcji eliminującej wnioskodawcę z postępowania. Działalność skarżącego od wielu lat ma charakter produkcyjny, a wniosek dotyczył rozbudowy hali produkcyjnej oraz instalacji OZE. Wydane rozstrzygnięcie podważa zasadę zaufania do organów administracji i pozostaje w sprzeczności z celem wspierania lokalnej przedsiębiorczości. W konsekwencji: - spór miał charakter interpretacyjny, a nie oczywisty, - organ nie wykazano rzeczywistego prowadzenia działalności handlowej, - organ zastosował środek najbardziej dolegliwy, - rozstrzygnięcie jest nieproporcjonalne do okoliczności sprawy, - doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. oraz zasady proporcjonalności. Organ zakwestionował zakres operacji, posługując się ogólnym stwierdzeniem o "inwestycji w toku" oraz wątpliwościami co do rozdziału części produkcyjnej i mieszkalnej. Ocena ta nie znajduje oparcia w zgromadzonej dokumentacji i została dokonana bez wskazania konkretnych uchybień. Z treści wniosku oraz kosztorysu inwestorskiego jednoznacznie wynika, że operacja dotyczy rozbudowy hali produkcyjnej oraz instalacji OZE. Zakres prac obejmuje elementy konstrukcyjne i instalacyjne części produkcyjnej, w szczególności więźbę dachową, ocieplenie oraz instalacje techniczne. Dokumentacja rozróżnia część produkcyjną od ewentualnej części mieszkalnej, a finansowanie dotyczy wyłącznie tej pierwszej. Organ nie wskazał żadnej konkretnej pozycji kosztorysowej, która miałaby naruszać warunki programu. Ograniczono się do ogólnej konstatacji, bez przeprowadzenia analizy poszczególnych pozycji i bez wykazania, że operacja obejmuje elementy niekwalifikowalne. Takie działanie nie spełnia standardu rzetelnej oceny materiału dowodowego i nie pozwala na weryfikację prawidłowości rozstrzygnięcia. Sam fakt, że inwestycja była realizowana etapowo, nie oznacza automatycznie naruszenia warunków programu, jeżeli zakres objęty wnioskiem został wyraźnie wyodrębniony. Organ nie wykazał, aby finansowanie dotyczyło części mieszkalnej ani aby doszło do podwójnego finansowania tych samych robót. W konsekwencji: - operacja dotyczyła wyłącznie hali produkcyjnej i instalacji OZE, - dokumentacja rozróżnia część produkcyjną i mieszkalną, - organ nie wskazał żadnej konkretnej pozycji kosztorysowej niekwalifikowalnej, - ocena organu ma charakter ogólnikowy i nieweryfikowalny, - brak było podstaw do uznania, że operacja narusza warunki programu. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 143, dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z 8 lutego 2023r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023 – 2027 (Dz. U z 2024r. poz. 1741) podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy po zakończeniu oceny wniosku o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o wyniku tej oceny, w tym o odmowie przyznania pomocy z podaniem jej przyczyn, za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w sposób określony w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W przypadku odmowy przyznania pomocy podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, że w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Dokonując takiej oceny sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna bowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądowo-administracyjna w niniejszej sprawie sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza reguł określonych w ustawie oraz dokumentach regulujących procedurę przyznania pomocy. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola powinna zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja organu w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki dokonanej odmowy. Odmowa przyznania pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy (ZWM) w sposób jednoznaczny ustali, że nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań. O takiej sytuacji nie można mówić w kontrolowanej sprawie, gdyż ocena zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu jest powierzchowna i nie zawiera szczegółowego odniesienia do danych i informacji zawartych tak we wniosku, jak i załącznikach do wniosku. Organ wskazał jedynie na pewne niejasności jako podstawę odmowy, co nie może jeszcze prowadzi do sytuacji, w której niejednoznaczność materiału zgromadzonego w sprawie zostanie potraktowana jako dowód niespełnienia przesłanek wsparcia. Zaskarżony organ nie mógł zatem bez pogłębionej analizy danych i dokumentów, dokonać interpretacji na niekorzyść podmiotu składającego wniosek, a taka sytuacją wystąpiła właśnie w rozpatrywanej sprawie. Ocena organu jest zatem przedwczesna. Organ przedwcześnie przyjął również, że operacja jest niezgodna z LSR, mimo że sam wskazał, iż w katalogu działalności wspieranych mieszczą się zarówno "Sekcja C - dział 16 - produkcja wyrobów z drewna", jak i "Sekcja O - dział 77 - podklasa 77.21.Z - wypożyczanie i dzierżawa sprzętu rekreacyjnego i sportowego". Skoro organ uznał generalnie za kwalifikowane w/w wskazane działalności, jako wspierane, to jego twierdzenie, że ocena, iż zawarta we wniosku działalność skarżącego polegająca na wytwarzaniu oraz wypożyczaniu sprzętu wodnego pozostaje poza zakresem LSR, jest sprzeczna z jego własnymi ustaleniami. Organ dokonał przy tym sztucznego podziału działalności na trzy obszary, podczas gdy już ze wstępnej analizy dokumentów wynika model dwuobszarowy: wytwarzanie wyrobu własnego oraz jego komercjalizacja poprzez sprzedaż lub wynajem. Zasadnie więc wskazano w skardze, iż w realiach prowadzonej oraz planowanej działalności sprzedaż wyrobu własnego nie stanowi odrębnej działalności handlowej, lecz naturalny etap działalności produkcyjnej. Co znamienne, sam organ przywołuje stanowisko LGD, zgodnie z którym sprzedaż i wynajem mają charakter "pomocniczy i uzupełniający" oraz służą komercjalizacji wyrobów własnej produkcji, zatem wyprowadzone wnioski w rozstrzygnięciu są wzajemnie sprzeczne. Błędem jest więc utożsamianie sprzedaży wyrobów własnych z działalnością typowo handlową, w sytuacji gdy ani z wniosku ani z innych analiz nie wynika, aby zostało wykazane, iż wnioskodawca planuje lub dokonywał jakiegokolwiek działalności związane jedynie z obrotem towarem handlowym, tj. nabywał towary w celu ich dalszej odsprzedaży. Wg PKD 2025 dział 47 "Handel detaliczny" obejmuje "odsprzedaż (sprzedaż bez przetwarzania)" towarów, a więc obrót rzeczami nabytymi uprzednio, bez nadania im nowej wartości. Wytwarzanie wyrobów na zamówienie, a następnie ich sprzedaż nie stanowi typowej działalności handlowej. Ponadto logicznym jest, iż nie jest możliwe prowadzenie działalności produkcyjnej, czy usługowej bez sprzedaży efektu tej działalności. Działalność taka nie staje się działalnością typowo handlową. Przedwczesny jako niezweryfikowany należycie jest także wniosek organu, iż w budynku objętym projektem nie może być prowadzony opisany proces wytwarzania. Organ powołuje się na zapis projektu, iż "projektowana działalność usługowa nie będzie działalnością produkcyjną", pomijając, że ten sam projekt wskazuje na dopuszczenie obiektów usługowych oraz realizację przedsięwzięcia "w zakresie rzemiosła usługowego". Powyższe wynika z powołanych w projekcie architektoniczno – budowlanym przepisów planu miejscowego dopuszczającego rzemiosło usługowe oraz usługi o zbliżonym zakresie. Organ nie dokonał żadnej analizy,czy proces wykonywania sprzętu zawarty we wniosku może być prowadzony na hali wnioskodawcy, przy skali JDG i charakterze rynku polegającym na wykonywaniu na zamówienie wyrobów o indywidualnych wymiarach, materiałach i nadrukach dla wypożyczalni lub dystrybutorów., a zatem czy taki model odpowiada rzemiosłu usługowemu, czy też stanowi produkcję przemysłową np. wielkoskalową. Ponadto organ winien ocenić dokumentację z uwzględnieniem, iż projekt budowlany odnosi się w szczególności z racji swojego charakteru do kategorii architektoniczno - budowlanych, co nie przesądza w sposób mający znaczenie dla kontrolowanego wniosku o rzeczywistym sposobie wykorzystania części usługowej, i co jest szczególnie sporne, do oceny skali takich usług w aspekcie działalności produkcyjnej. Opis budowlany nie tylko nie wyklucza prowadzenia działalności gospodarczej, ale wprost ją przewiduje w ramach funkcji usługowej. Zatem nie można bez pogłębionej analizy utożsamiać braku produkcji przemysłowej z zakazem działalności wytwórczej. Podobnie rzecz ma ze wskazywanym brakiem rozdzielenia funkcji mieszkalnej i usługowej oraz niewskazaniem pozycji kosztorysu objętych wnioskiem. Już pobieżna analiza wniosku wskazuje na to, iż dokumentacja projektowa wprost rozdziela obie funkcje poprzez wskazanie odrębnych powierzchni użytkowych - usługowej (215,11 m2) oraz mieszkalnej (133,32 m2), co oznacza ich jednoznaczne wydzielenie funkcjonalne i przestrzenne, a nadto rozdzielenie to znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w kosztorysie inwestorskim, który wyodrębnia dwie odrębne części: "BUDYNEK USŁUGOWY" oraz "CZĘŚĆ MIESZKALNA", wraz z przypisanymi do nich konkretnymi pozycjami kosztowymi. W szczególności dla części usługowej wskazano m.in.: roboty ziemne (12 210,30 zł), roboty żelbetowe i murowe (159 925,49 zł), dach (86 939,30 zł), stolarkę zewnętrzną i wewnętrzną (59 583,01 zł), tynki i okładziny (37 951,83 zł), ocieplenie stropu (51 070,92 zł), roboty malarskie (47 858,26 zł), podłogi i posadzki (64 988,51 zł), elewację i roboty zewnętrzne (85 727,62 zł), instalacje sanitarne (53 016,11 zł), instalację centralnego ogrzewania (68 029,13 zł) oraz instalację elektryczną (35 640,86 zł). Analogicznie, dla części mieszkalnej wyodrębniono odrębne pozycje, w tym m.in. dach (44 410,17 zł), roboty żelbetowe i murowe (94 301,20 zł), stolarkę (28 461,38 zł), tynki (29 652,54 zł), ocieplenie stropu (22 602,02 zł), elewację (55 307,31 zł) oraz instalacje. Organ zatem nie dokonał oceny, czy to rozdzielenie może prowadzić do przyjęcia, iż jest możliwe precyzyjne przypisanie zakresu operacji do części usługowej obiektu, co mogłoby prowadzić do pozytywnej oceny wniosku. Nadto, czy zakres operacji został określony poprzez wskazanie etapu robót we wniosku, ale również poprzez możliwość jego jednoznacznego odniesienia do wyodrębnionej części usługowej kosztorysu. Stąd ocenę w tym zakresie zawartą w rozstrzygnięciu należy ocenić jako dowolną i przedwczesną, skoro ponadto w dokumentacji aplikacyjnej jednoznacznie wskazano zarówno stan wyjściowy nieruchomości "działka z fundamentami", jak i szczegółowy zakres dalszych prac objętych operacją. W opisie operacji wskazano wprost, że obejmuje ona wykonanie więźby dachowej, montaż poszycia i obróbek blacharskich, wykonanie ocieplenia oraz instalację systemu fotowoltaicznego. Dodatkowo opisano docelowy sposób wykorzystania obiektu oraz jego układ funkcjonalny. Przytoczone zapisy oznaczają, że zakres operacji został określony w sposób na tyle konkretny, iż pozwala na jej identyfikację. Jeżeli natomiast organ miał jakiekolwiek wątpliwości co do takiego zakresu lub etapu realizacji inwestycji, winien przedstawić konkretne wyjaśnienia, ewentualnie wezwać do uzupełnienia dokumentacji. To samo dotyczy też kwestii przedwczesnego rozpoczęcia inwestycji. Organ nie dokonał koniecznej analizy w zakresie treści wniosku, z którego wynika, że "planowana operacja polega na kontynuacji budowy obiektu (...) i obejmuje budowę więżby dachowej, montaż poszycia, wykonanie ocieplenia oraz instalację systemu fotowoltaicznego", a więc dotyczy wyłącznie określonego, późniejszego etapu inwestycji. Nie ma więc w tych okolicznościach podstaw, aby utożsamiać wcześniejsze wykonanie określonych prac budowlanych które nie są objęte wnioskiem ani finansowaniem, w sytuacji kiedy ponadto organ nie wskazał żadnego konkretnego dowodu potwierdzającego, że zakres objęty wnioskiem został rozpoczęty przed dniem jego złożenia. Nie można więc było utożsamiać rozpoczęcia inwestycji jako całości z rozpoczęciem robót w rozumieniu dofinansowanego programu bez w szczególności dokumentacji budowy oraz innych dostępnych dokumentów. Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponownie rozpoznając sprawę (art. 153 p.p.s.a) organ uwzględni ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.