III SA/Kr 280/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie: SWSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) SWSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2026 r. nr SKO.St./4113/26/2025 w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz P. S. 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 15 stycznia 2026 r. znak: SKO.St./4113/26/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie działając na podstawie art. 122 ust. 1, ust. 6, ust. 11, ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. 2025 r. poz. 1043 z późn. zm.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2019 r. poz. 391), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania P. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "J. (dalej: skarżący), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z dnia 7 listopada 2025 r., nr EKZ.4453.1.8.2025 w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K. K. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 29 września 2025 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice z wnioskiem o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego kształconego przez niego pracownika K. K. Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice, decyzją z dnia 7 listopada 2025 r., nr EKZ.4453.1.8.2025 orzekł o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K. K. W motywach rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, że skarżący jako pracodawca kształcący młodocianego pracownika w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych posiada dyplom ukończenia studiów na kierunku pedagogika w zakresie pedagogika – wychowanie obronne oraz posiada 15 letni staż pracy w zawodzie mechanik samochodowy. W związku z powyższym nie zostały spełnione wszystkie wymogi uprawniające wnioskodawcę do przyznania dofinansowania. W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji, skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem. Podkreślił, że zbyt ogólnie lub nawet błędnie wpisał we wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, że posiada 15 letni staż pracy w zawodzie mechanik samochodowy, bowiem posiada staż pracy jako mechanik samochodowy od 2007 r., natomiast od 15 lat posiada specjalizację w zakresie elektromechaniki i tytułuje się jako elektromechanik. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją orzekło o utrzymaniu w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że przepisy dopuszczają możliwość prowadzenia praktycznej nauki zawodu przez instruktora, który – poza kursem pedagogicznym i odpowiednim stażem pracy – dysponować będzie albo dyplomem ukończenia studiów: a) na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub b) na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Jak wynika z akt sprawy, skarżący posiada dyplom ukończenia studiów na kierunku pedagogika w zakresie pedagogika – wychowanie oraz 15 letni staż pracy w zawodzie mechanik samochodowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, SKO stwierdziło, że okoliczności związane z posiadaniem przez skarżącego stażu pracy jako mechanik samochodowy od 2007 r., natomiast od 15 lat posiadania specjalizacji w zakresie elektromechaniki i używania tytułu elektromechanik nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Wskazał, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "J." P. S., od dnia 1 kwietnia 2007 r. w zakresie 45.20.Z Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, 32.99.Z Produkcja pozostałych wyrobów, gdzie indziej niesklasyfikowana, 47.19.Z Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach. Przedmiotowych ustaleń Kolegium dokonało na dzień wydawania przedmiotowej decyzji, poprzez dostęp przez stronę Ceidg.gov.pl. Tak więc, pomimo zauważenia podnoszonego w treści odwołania błędu skarżącego, nie dokonał korekty ewentualnych nieścisłości w zakresie klasyfikacji działalności gospodarczej wykonawcy w CEIDG. Dopisywanie rodzaju działalności "wstecz" jest możliwe, jeśli dana działalność faktycznie była prowadzona od wskazanej daty. Przedsiębiorca ma prawo do dowolnego kształtowania danych informacyjnych we wpisie, kiedy powstały te zmiany albo zauważysz błąd. Ponadto pieczęć, której używa skarżący nie zawiera tytułu elektromechanik. Wobec powyższego - zdaniem Kolegium - skarżący nie spełnia przesłanki określonej w przepisach rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe oraz §10 ust. 4 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogu czteroletniego stażu pracy w zawodzie którego naucza, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego dowodzi, że skarżący posiada piętnastoletnie doświadczenie jako elektromechanik, które to naruszenie prawa miało wpływ na wynik sprawy; II. naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 18 grudnia 2024 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz.U. 2024.1936) poprzez przyjęcie, że w CEiDG w zakresie klasyfikacji działalności gospodarczej skarżącego nie ujęto działalności związanej z elektromechaniką podczas gdy symbol PKD 2007 - 45.20.Z (obecnie PKD 2025 95.31. A) obejmuje swym zakresem m.in.: naprawę mechaniczną, naprawę elektryczną, naprawę elektronicznych układów wtryskowych, naprawę i diagnostykę układów mechatronicznych, co obejmuje zakres elektromechaniki, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy; III. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności, czy skarżący jest specjalistą z zakresu elektromechaniki skoro umowa w celu przygotowania zawodowego pomiędzy skarżącym, a młodocianym została potwierdzona - zaakceptowana przez Zespół Szkół Techniczno-Ekonomicznych w Myślenicach; IV. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy organ ponownie rozpatrując sprawę powinien stwierdzić zaistnienie przedstawionych wyżej naruszeń prawa i w konsekwencji uchylić ww. decyzję. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Natomiast w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1043 z późn. zm. – dalej: u.p.o.), pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał: a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem – egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem – egzamin zawodowy; 3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2010) przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników, zwanych dalej "młodocianymi", może odbywać się przez: 1) naukę zawodu; 2) przyuczenie do wykonywania określonej pracy. Nauka zawodu ma na celu przygotowanie młodocianego do pracy w charakterze wykwalifikowanego pracownika lub czeladnika i obejmuje praktyczną naukę zawodu, która jest organizowana u pracodawcy na zasadach ustalonych w odrębnych przepisach, oraz dokształcanie teoretyczne (ust. 2). Stosownie do § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: 1) pracodawca, 2) osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, 3) osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą pracodawców, w imieniu których przygotowanie zawodowe młodocianych prowadzą uprawnieni do tego pracownicy (ust. 2). Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2019 r., poz. 391) (które zgodnie z § 2 ust. 2 stosuje się do młodocianych pracowników, odbywających w ramach przygotowania zawodowego), praktyczną naukę zawodu młodocianych jest organizowana przez pracodawcę, który zawarł z nimi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Natomiast z § 10 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że zajęcia praktyczne u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić instruktorzy praktycznej nauki zawodu. Instruktorami praktycznej nauki zawodu mogą być: 1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli, albo 2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy. Dodatkowe wymagania dla instruktora zostały wyliczone alternatywnie w § 10 ust. 3 pkt 1-6 rozporządzenia. Może to być np. ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program został przygotowany zgodnie z ramowym programem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonym w załączniku do rozporządzenia, i zatwierdzony przez kuratora oświaty (pkt 1). Dodatkowo, zgodnie z § 10 ust. 4 pkt rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, którzy spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w ust. 3 pkt 1-5, posiadają ponadto np. (pkt 3) dyplom ukończenia studiów: a) na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub b) na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. W świetle powyższego, zawierając umowę o praktyczną naukę zawodu skarżący, jako pracodawca powinien spełniać sam, bądź zatrudniać pracownika, który spełnia wymagania w zakresie posiadania kwalifikacji niezbędnych do prowadzenia praktycznej nauki zawodu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia spełnienia warunku określonego w § 10 ust. 4 pkt 3 lit. b rozporządzenia MEN w sprawie praktycznej nauki zawodu, a mianowicie, czy skarżący jako instruktor praktycznej nauki zawodu, tj. elektromechanik, posiada co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego nauczał. Organ uznając, że sporny warunek nie został spełniony, wskazał że skarżący prowadzi działalność gospodarczą od dnia 1 kwietnia 2007 roku w zakresie 45.20.Z Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, 32.99.Z Produkcja pozostałych wyrobów, gdzie indziej niesklasyfikowana, 47.19.Z Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach, które zdaniem organu nie obejmują elektromechaniki. Organ nie wskazał natomiast, jaki jego zdaniem kod PKD obejmuje elektromechanikę pojazdów samochodowych. Skarżący natomiast podniósł, że gdy symbol PKD 2007 - 45.20.Z (obecnie PKD 2025 95.31.A) obejmuje swym zakresem m.in.: naprawę mechaniczną, naprawę elektryczną, naprawę elektronicznych układów wtryskowych, naprawę i diagnostykę układów mechatronicznych, co obejmuje zakres elektromechaniki. W tym sporze rację należało przyznać skarżącemu, istotnie bowiem kod wskazany przez niego w CEIDG obejmuje swym zakresem elektromechanikę w tym: naprawę elektryczną, naprawę elektronicznych układów wtryskowych, naprawę i diagnostykę układów mechatronicznych, ponadto umowa w celu przygotowania zawodowego z dnia 16 lutego 2023 r. obejmowała naukę z zakresu elektromechaniki i była ona na tyle skuteczna, że młodociany pracownik zdał egzaminy zawodowe obejmujące obsługę, diagnozowanie oraz naprawę mechatronicznych systemów pojazdów samochodowych, uzyskując 90% punktów możliwych do uzyskania. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji, na zasadzie art. 153 p.p.s.a. uwzględnią ww. stanowisko. W tym stanie sprawy, uznając, że skarga jest usprawiedliwiona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania w pkt II sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.