III SA/Kr 22/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprzeciwu od postanowienia z dnia 22 marca 2018 r. w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: 1. zmienić punkt 1 postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 marca 2018 roku w ten sposób, że przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka; 2. w pozostałym zakresie utrzymać postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 marca 2018 roku w mocy.

W dniu 11 grudnia 2018 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. W formularzu PPF skarżący wskazał na swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną. Podniósł, że gospodarstwo rodzinne prowadzi razem z córką, która uczy się i nie pracuje. Jego dochód stanowi 120 zł miesięcznie za użyczenie pokoju, skarżący oświadczył, że korzysta także z pomocy społecznej. Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy wywołane wnioskiem skarżącego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprzeciw skarżącego od postanowienia z dnia 22 marca 2018 r., w którym skarżący ponownie wskazał na swoją trudną sytuację majątkową i zdrowotną. Skarżący przedłożył także zaświadczenie z urzędu skarbowego, zgodnie z którym jego dochód za 2017 r. wyniósł 0 zł. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze treść wyżej przytoczonej regulacji oraz okoliczności podniesione w sprzeciwie Sąd stwierdził, że sprzeciw jest zasadny. Z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów wynika, że skarżący osiąga dochód w wysokości 120 zł miesięcznie, oświadczył, że korzysta z pomocy społecznej. Znajduje się także w trudnej sytuacji zdrowotnej. Zdaniem Sądu trudno przyjąć, że skarżący mógłby w tej sytuacji opłacić koszty pełnomocnika. Trzeba bowiem zauważyć, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 a i b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) stawka minimalna za wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w niniejszej sprawie wynosi przed sądem pierwszej instancji 480 zł. Skarżący jest osobą schorowaną, nie ma więc możliwości podjęcia pracy z uwagi na orzeczenie o niezdolności do pracy. Z przedstawionych powodów Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a. Wobec faktu, iż skarżący jest zwolniony od kosztów sądowych, Sąd utrzymał w mocy postanowienie umarzające postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 249a p.p.s.a.