III SA/Kr 216/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku U. P., M. P. i K. S. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictw w dniu 3 lipca 2017 r. w sprawie ze skargi U. P., M. P. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia przywrócić termin do złożenia pełnomocnictw procesowych .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r. odrzucił skargę U. P., M. P. i K. S. ( w skrócie – skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że zakres udzielonego pełnomocnictwa nie dawał pełnomocnikowi legitymacji do reprezentowania skarżących przed sądem administracyjnym. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżących dnia 30 maja 2017 r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Pismem z dnia 6 czerwca 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictw uprawniających do reprezentacji ich przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wskazał, że brak winy w złożeniu prawidłowego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi, upatruje w okoliczności, iż w innej sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sygn. akt III SA/KR 561/14, złożył odpisy tego samego pełnomocnictwa i został dopuszczony do udziału w sprawie. W ocenie pełnomocnika, ww. okoliczność skutkowała tym, że był on przekonany, iż udzielone pełnomocnictwa uprawniają go do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Ponadto pełnomocnik skarżących wskazał na pisma tut. Sądu z dnia 20 lutego 2017 r. i 3 marca 2017 r., w których Sąd wezwał go do uiszczenia wpisu od skargi oraz do złożenia pełnomocnictwa. W ocenie pełnomocnika pisma te pozostają w oczywistej sprzeczności, gdyż nie można być jednocześnie pełnomocnikiem ustanowionym przed sądem administracyjnym i jednocześnie nim nie być. Skoro Sąd nie uznał, że nie zostało przedłożone pełnomocnictwo winien najpierw wezwać o właściwe pełnomocnictwo a dopiero później o opłatę. Wobec powyższych okoliczności, pełnomocnik wskazał, że "wezwanie z 9 marca 2017 r. traktował jako wezwanie o przedłożenie dodatkowego egzemplarza pełnomocnictw z uwagi na fakt, że doszło zapewne do zaginięcia pełnomocnictw dołączonych do skargi". Do przedmiotowego pełnomocnictwa załączono potwierdzone za zgodność pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z treści powołanych przepisów wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym termin do dokonania przez stronę czynności, któremu uchybiła należy przywrócić, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2. wniosek ten zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3. jednocześnie strona dokona czynności, dla której określony był termin; 4. we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pełnomocnik skarżących złożył rozpatrywany wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem terminu do jego wniesienia wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa dotyczącego art. 86 p.p.s.a, brak winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. W realiach rozpoznawanej sprawy nie można nie wziąć pod uwagę, że pełnomocnik skarżących w innej sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (sygn. akt III SA/KR 561/14) złożył odpisy tego samego pełnomocnictwa i został dopuszczony do udziału w sprawie jako pełnomocnik. Ww. okoliczność mogła zatem skutkować uznaniem, iż udzielone pełnomocnictwa uprawniały go do reprezentowania także przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wobec powyższego, Sąd stanął na stanowisku, że wyjątkowo, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, pełnomocnik skarżących uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy skarżących w uchybieniu terminu. Nie może być bowiem tak, że przez niejednolitą wykładnię treści pełnomocnictw strona ponosi ujemne konsekwencje. Nadto wskazać należy, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, została równocześnie dokonana czynność, dla której określony był termin, tj. załączono potwierdzone za zgodność pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi. Wypełniono więc także przesłankę z art. 87 § 4 p.p.s.a. Reasumując Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie strona skutecznie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wniosek ten został złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Dokonano czynności, dla której określony był termin, a ponadto uprawdopodobniono okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Wobec powyższego, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji postanowienia.