III SA/Kr 181/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego W. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia 15 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania postanawia: oddalić wniosek.

Ustanowiony dla strony radca prawny (k. 26), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa W. K. (k. 35) w sporządzonej skardze kasacyjnej sformułował wniosek o przyznanie wynagrodzenia za II instancję, oświadczając, że skarżący nie uiścił wynagrodzenia pełnomocnika (k. 116). Postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę kasacyjną jako spóźnioną (k. 133-134). Złożone przez radcę prawnego zażalenie (k. 144) na to postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. II OZ 162/17 jako nie zawierające usprawiedliwionych podstaw (k. 156-157). Z urzędu stwierdza się, że wyznaczony radca prawny, mimo iż reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, nie wnosił o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (vide: pismo z 20.09.2016 r. k. 58 oraz protokół rozprawy z 20.09.2016 r. k. 71). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona 17 listopada 2016 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1716) Przepis §21 ust. 1 pkt. 2b) powołanego rozporządzenia przewiduje możliwość przyznania radcy prawnemu wynagrodzenia za "sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej". W realiach niniejszej sprawy nie ulega zaś wątpliwości że, wyznaczony radca skargę kasacyjną sporządził ale jej nie wniósł. Przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy bowiem rozumieć skuteczne nadanie biegu temu środkowi zaskarżenia a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Skoro zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25.11.2016 r. odrzucił sporządzoną przez radcę prawnego skargę kasacyjną jako spóźnioną (k. 133-134) a Naczelny sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23.02.2017 r. oddalił zażalenie na to postanowienie (k. 156-157) jako nie zawierające usprawiedliwionych podstaw, to w takich warunkach trudno wywodzić, aby sporządzona skarga kasacyjna została przez radcę prawnego "wniesiona". Wniesienie skargi kasacyjnej wiązałoby się bowiem, z wywołaniem skutku procesowego polegającego na zainicjowaniu kontroli instancyjnej wyroku wydanego przez Sąd I instancji. Nadto trzeba pamiętać, że w sytuacji gdy pomoc radcy prawnego dawała stronie jedynie złudzenie skuteczności postępowania, to w takich warunkach trudno wywodzić, że wyznaczony adwokat faktycznie udzielił stronie pomocy prawnej. Ponieważ zaś przyznawanie wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, więc sąd dysponując środkami publicznymi odpowiada za "zasadność i legalność ich wydatkowania". (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Wyd. LexisNexis 2007, s. 317). Orzekający podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt. II FZ 143/10 że art. 250 ppsa nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika a pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia. Wobec tego, że w aktach sprawy brak jest wymaganego prawem wniosku radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, sytuacja ta uniemożliwia również (póki co) przyznanie radcy prawnemu takiego wynagrodzenia. Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.