III SA/Kr 1692/25

|Sygn. akt III SA/Kr 1692/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Inga Gołowska, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r., sprawy ze skargi T.B. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 21 października 2025 r. nr: UM06.65721.00088.2025 (POW-III.432.2.8.2025) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; II. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rozstrzygnięciem z 21 października 2025 r. znak: UM06.65721.00088.2025 (POW-III.432.2.8.2025) Zarząd Województwa Małopolskiego (dalej: Zarząd WM) odmówił T.B. (dalej: Skarżący) przyznania pomocy w ramach interwencji I.13.1 LEADER/Rozwój Lokalny Kierowany przez Społeczność - Wdrażanie LSR - z wyłączeniem projektów grantowych objętej Planem Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U. z 2025 r. poz. 182 - dalej: u.r.l.s.). Zarząd WM uznał, że wniosek Skarżącego nie spełnia warunku przyznania pomocy określonego w § 6 rozdz. V pkt 6 i 8 Regulaminu naboru. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach naboru nr [...] ogłoszonego przez [...] Lokalną Grupę Działania (dalej: LGD) na realizację operacji z zakresu start DG, pn. "Rozpoczęcie działalności gospodarczej w gminie N. w branży budowlanej" w ramach przedsięwzięcia P.1.7. Tworzenie nowych przedsiębiorstw w branży turystycznej, przemysłu czasu wolnego, budowlanej oraz okołobudowlanej. Zarząd WM wyjaśnił, że jednym z warunków otrzymania wsparcia jest zgodność jest prawidłowe ustalenie przez organ decyzyjny LGD tj. Radę LGD (dalej: Rada) kwoty wsparcia na podstawie kosztów kwalifikowalnych wyszczególnionych we wniosku o przyznanie pomocy (dalej: Wopp). Szczegółowe informacje o kosztach kwalifikowanych znajdują się w Wytycznych podstawowych w zakresie pomocy finansowej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (dalej: Wytyczne podstawowe). Dokument ten zawiera zasady kwalifikowalności oraz kryteria racjonalności wydatków, które są kluczowe dla otrzymania refundacji. Rada 3 lipca 2025 r. podjęła uchwałę nr 1/89/25 w sprawie wybrania operacji do finansowania oraz ustalenia kwoty wsparcia. W wyniku oceny Rada umieściła projekt Skarżącego na 8 miejscu na liście operacji wybranych do finansowania, lecz niemieszczących się w limicie środków wskazanych w ogłoszeniu o naborze. Zgodnie z art. 23 ust. 1 u.r.l.s., LGD przekazała wnioski o udzielenie wsparcia wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji z zachowaniem ustawowego terminu tj. w terminie 60 dni od dnia następującego po ostatnim dniu terminu składania wniosku o udzieleniu wsparcia celem dokonania oceny prawidłowości wyboru operacji do dofinansowania. W ramach oceny Zarząd WM stwierdził, że dokumentacja dotycząca wyboru operacji do dofinansowania w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 dla interwencji 1.13.1 LEADER/Rozwój Lokalny Kierowany przez Społeczność (RLKS) - komponent Wdrażanie LSR w ramach naboru nr [...], która została złożona do Urzędu Marszałkowskiego, zawiera braki, oczywiste omyłki oraz wymaga wyjaśnień, w związku z czym skierowano wezwanie do Rady LGD celem przedłożenia wyjaśnień (pismo znak sprawy POW-1.432.6.3.2025 z dnia 7 sierpnia 2025 r.). Analizując dokumentację dotyczącą przedmiotowego wniosku Skarżącego, wątpliwości wzbudziła ocena w zakresie zgodności przedmiotowej operacji z Wytyczną szczegółową oraz Wytyczną podstawową. Zarząd WM stwierdził, że Skarżący nie przedstawił informacji i/lub dokumentów dotyczących posiadania kwalifikacji niezbędnych do obsługi minikoparki zgodnie z obowiązującymi przepisami (tj. uprawnień wydawanych przez Instytut Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego). Skarżący w treści wniosku nie zadeklarował także, że jest w trakcie zdobywania ww. uprawnień lub że planuje w najbliższym czasie je uzyskać. W złożonej dokumentacji brak jest również informacji, że osoby, które Skarżący planuje zatrudnić, będą posiadały zgodne z prawem uprawnienia. Skarżący wraz z Wopp przedłożył zaświadczenie o ukończeniu kursu operator maszyn i urządzeń robót ziemnych i drogowych, zaświadczenie o ukończeniu kursu kierowca operator wozidła technologicznego oraz certyfikat kwalifikacji zawodowej w zakresie eksploatacja maszyn i urządzeń robót ziemnych i drogowych, które nie są równoznaczne z uprawnieniami jakie musi posiadać operator minikoparki. Po przeprowadzonej analizie dokumentacji, Zarząd WM wezwał organ decyzyjny LGD do złożenia wyjaśnień na jakiej podstawie uznał racjonalność zakupu minikoparki, jeśli zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku ani Skarżący ani osoby, które planuje zatrudnić nie posiadają kwalifikacji do jej obsługi. W piśmie z 20 sierpnia 2025 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie, LGD wskazała, że dokonując oceny racjonalności kosztów, brała pod uwagę dopasowanie planowanych zakupów sprzętu do rodzaju i zakresu planowanych usług. Natomiast posiadanie przez Skarżącego wymaganych formalnie uprawnień operatorskich mogło stanowić element dodany weryfikacji operacji, a nie warunek uznania wydatku za kwalifikowalny. Minikoparka oraz wozidło przegubowe są sprzętem niezbędnym do realizacji usług wskazanych we wniosku. Rada wskazała, że Skarżący posiada kwalifikacje zawodowe w zakresie eksploatacji maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych, a ewentualne brakujące dokumenty potwierdzające pełne uprawnienia formalne mogą zostać uzupełnione przed rozpoczęciem świadczenia usług. Skarżący ma także możliwość zatrudnienia pracowników posiadających odpowiednie uprawnienia. Odnosząc się do ww. stanowiska Rady Zarząd WM wskazał, że nie podważa kwalifikowalności wydatku, lecz jego racjonalność z punktu widzenia zapisów całej dokumentacji złożonej przez Skarżącego. Przywołane Wytyczne szczegółowe dotyczące racjonalności kosztów (VIII. 3 pkt 1) wskazują wprost: "(...) Operacja musi być możliwa do wykonania, uzasadniona oraz dostosowana z punktu widzenia celu, zakresu i zakładanych jej rezultatów". Zaś Wytyczne szczegółowe (IV.3.2. pkt 1) precyzują, że operacja jest uzasadniona ekonomicznie, jeśli biznesplan jest racjonalny i uzasadniony zakresem operacji i zawiera m.in. informacje dotyczące zasobów posiadanych przez wnioskodawcę oraz kwalifikacji. Zakup minikoparki nie jest uzasadniony, jeśli Skarżący lub pracownicy, których planuje zatrudnić nie posiadają kwalifikacji zgodnych z przepisami prawa do jej obsługi. W związku z tym Zarząd WM podniósł, że nie można stwierdzić, iż operacja jest możliwa do wykonania, a Skarżący będzie w stanie osiągać założone w biznesplanie rezultaty w postaci przychodów z usług, na potrzeby których zaplanował zakup minikoparki. Zapisy Wopp nie zawierają informacji w świetle których Skarżący potwierdza, że posiada wiedzę, iż będzie musiał uzyskać zgodne z prawem uprawnienia do obsługi minikoparki lub zatrudnić pracowników z takimi uprawnieniami. Również w biznesplanie, który jest częścią Wopp, w punkcie "Rachunek zysków i strat" Skarżący nie wykazał kosztów szkolenia, które kończy się uzyskaniem uprawnień do obsługi minikoparki, koszty te nie zostały ujęte także w "zestawieniu rzeczowo-finansowym" biznesplanu. Dokonanie badania racjonalności kosztów zgodnie z punktem VIII.3 Wytycznych podstawowych jest prawidłowe, jednak nie można pomijać innych zapisów wytycznych, które stanowią warunki przyznania pomocy, a równocześnie mają związek z racjonalnością. Zapisy ww. wytycznych, powielone zostały również w Regulaminie naboru wniosków o przyznanie pomocy na rozwój przedsiębiorczości poprzez podejmowanie pozarolniczej działalności gospodarczej (dalej: "Regulamin naboru"), stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały Nr 2/04/2025 Zarządu [...] Lokalnej Grupy Działania z dnia 04.04.2025 r. W związku z powyższym Zarząd WM stwierdził, że Rada ustaliła kwotę wsparcia w oparciu o koszty, dla których Skarżący nie wykazał racjonalności, a tym samym dla przedmiotowej operacji błędnie ustalono kwotę wsparcia. Zatem wniosek złożony przez Skarżącego nie spełnia warunku przyznania pomocy określonego w § 6 rozdz. V pkt 6 i 8 Regulaminu naboru. W związku z tym dla przedmiotowej operacji Zarząd WM odmówił przyznania pomocy. Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze nie zgodził się ze stanowiskiem Zarządu WM dotyczącym tego, że przedstawiony certyfikat kwalifikacji zawodowej i inne dokumenty szkoleniowe nie są równoznaczne z uprawnieniami operatorskimi wymaganymi dla obsługi maszyn robót ziemnych. W jego ocenie posiadany Certyfikat kwalifikacji zawodowej w zakresie kwalifikacji BUD.13 potwierdza przygotowanie zawodowe do obsługi maszyn budowlanych, w tym minikoparek oraz stanowi formalny dowód posiadania kwalifikacji zawodowych w rozumieniu przepisów edukacyjnych i zawodowych. Wskazał, że ani ustawa o Planie Strategicznym WPR 2023-2027, ani Wytyczne szczegółowe nie wskazują, iż wyłącznie uprawnienia nadane przez IMBiGS mogą stanowić potwierdzenie kwalifikacji zawodowych. Zarówno przepisy oświatowe, jak i egzaminy zawodowe przeprowadzane przez Okręgowe Komisje Egzaminacyjne stanowią w Polsce formalne potwierdzenie kwalifikacji zawodowych w danym zawodzie - w tym przypadku: operator maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych. Skarżący podniósł, że posiada dokument wydany przez IMBiGS Nr 00124327 z dnia 14.06.2024, Nr uprawnień 006.0830.129.24 z dnia 31.05.2024 (który załączył do skargi). Zwrócił uwagę, że przedstawiony dokument potwierdza odbycie szkolenia oraz uzyskanie pozytywnego wyniku sprawdzianu w zakresie obsługi maszyn i innych urządzeń technicznych stosowanych przy robotach ziemnych, budowlanych i drogowych. Został on wystawiony na podstawie wspomnianego certyfikatu. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odpowiadając na skargę Zarząd WM wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Pismem z 9 marca 2026 r. Zarząd WM poinformował, że po ponownej analizie sprawy, uznał, iż skarga jest zasadna, nawet jeśli nie wszystkie zarzuty mają usprawiedliwione podstawy. W jego ocenie Skarżący może zgodnie z prawem korzystać z planowanej do zakupu minikoparki na podstawie posiadanych dokumentów. Na rozprawie 15 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżącego, podtrzymując stanowisko o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W realiach rozpatrywanej sprawy spornym zagadnieniem było, czy Skarżący posiada uprawnienia do obsługi minikoparki, którą zamierzał wykorzystać w prowadzonej działalności gospodarczej. Jedyną bowiem podstawą odmowy przyznania wnioskowanej pomocy, był brak posiadania takich uprawnień. Na okoliczność posiadania przedmiotowych uprawnień, dołączone zostały do skargi dokumenty. Rozpoznając skargę, Sąd nie przeprowadził jednak dowodu z tych dokumentów, jak również szczegółowo nie rozważał, czy faktycznie wynika z nich, że Skarżący stosowne uprawnienia posiada. Dokonanie takich czynności wobec stanowiska Zarządu WM, przedstawionego w piśmie z 9 marca 2026 r., było zbędne. Zarząd WM podzielił bowiem w tym przedmiocie stanowisko zaprezentowane przez Skarżącego i wyraźnie stwierdził, że skarga z tego powodu jest zasadna. Uznanie zasadności głównego zarzutu skargi, który prowadzić musiał do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, bezprzedmiotowym czyni odnoszenie się do pozostałych zarzutów zaprezentowanych w skardze. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego (480 zł) o wysokości którego orzeczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r. poz. 215) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). ----------------------- 10