III SA/Kr 1637/25

|Sygn. akt III SA/Kr 1637/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Klimek (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 r., sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 października 2025 r. nr SKO.AL/4112/46/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia należności alimentacyjnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 października 2025 r. nr SKO.AL/4112/46/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej również jako: Organ, Kolegium, SKO), po rozpoznaniu odwołania K.K. (dalej również jako: Strona, Dłużnik, Skarżący), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne z dnia 6 maja 2025 r. nr GOPS-FA/535/59/2025/O orzekającą o odmowie umorzenia spłaty należności ustalonej decyzjami: nr GOPS- FA/542/38/308/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r., nr GOPS-FA/532/39/210/2013 z dnia 15 października 2013 r., nr GOPS-FA/532/39/259/2014 z dnia 23 października 2014 r. z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz J.K. ur. w dniu [...] w okresie od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. wraz z odsetkami. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. Burmistrz Miasta i Gminy Świątniki Górne na wniosek K.K. decyzjami: nr GOPS-FA/542/38/308/2012 z dnia 28 grudnia 2012 r., nr GOPS-FA/532/39/210/2013 z dnia 15 października 2013 r., nr GOPS-FA/532/39/259/2014 z dnia 23 października 2014 r. wypłacał świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz dziecka J.K. W okresie od 1 grudnia 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. wypłacono świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 10.200,00 zł. Zgodnie z pismem komornika Sądowego prowadzącego postępowanie w egzekucyjne, egzekucja w niniejszej sprawie była bezskuteczna. Łączna kwota dłużnika alimentacyjnego wynosi: 9.886,50 zł (należność główna) plus odsetki w kwocie 9.321,41 zł. 2. W dniu 25 lutego 2025 r. Dłużnik wniósł o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. 3. Burmistrz Miasta i Gminy Świątniki Górne, decyzją z dnia 6 maja 2025 r. nr GOPS-FA/535/59/2025/O odmówił umorzenia spłaty należności ustalonej ww. decyzjami z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz J.K. w okresie od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. wraz z odsetkami. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego w całości. Sytuacja życiowa Dłużnika jest niewątpliwie trudna, ale nie na tyle szczególna by udzielić stronie najdalej idącej ulgi w spłacie. Uwzględnił fakt, iż Dłużnik nie jest osobą niezdolną do pracy. Powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania wywiązywania się wobec dziecka z funduszu alimentacyjnego, a zabezpieczenie społeczne nie ma na celu przejmowania w całości kosztów utrzymania dzieci, z rodziców na podatników. Umorzenie należności oznacza definitywną rezygnację organu władzy publicznej z możliwości odzyskania wypłaconych z funduszu alimentacyjnego środków. Zdaniem organu brak możliwości wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego powinien być efektem działania czynników obiektywnych, a nie zaniechania wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego względem dziecka. 4. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Strona, reprezentowana przez pełnomocnika. Zarzuciła, iż organ I instancji błędnie zinterpretował jej sytuację jako trudną lecz nie dającą podstaw do umorzenia obciążających go należności, alimentacyjnych, podczas gdy sytuacja zdrowotna jest zła i nie jest wykluczone sięgnięcie do środków pomocy państwa, aby zapewnić mu życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Wskazano, że nie jest prawdą, iż wyłącznie matka reguluje opłaty związane z utrzymaniem domu, bowiem w ramach swych możliwości finansowych Dłużnik również partycypuje w tych kosztach. Podkreślono, że wbrew stanowisku organu I instancji, Dłużnik w istocie jest osobą niezdolną do pracy, bowiem ma nawrót choroby gruźliczej płuc i koniecznym jest pozostawanie przez niego w domu oraz jedynie uczęszczanie na terapię do Wieliczki. Także w okresie wskazanym przez organ I instancji, od grudnia 2012 r. do 30 września 2015 r. Skarżący pozostawał niezdolny do pracy (także dorywczej), z uwagi na swój zły stan zdrowia. W jego ocenie błędnie uznano, że powstanie zadłużenia alimentacyjnego jest wynikiem jego zaniedbania, podczas gdy powstało ono na skutek jego trudnej sytuacji życiowej, przy czym regulował swoje zobowiązania alimentacyjne w zakresie na jaki mógł sobie na to pozwolić. Zdaniem Skarżącego pominięto okoliczności, iż stan zdrowia jego matki uległ znaczącemu pogorszeniu, co spowodowało konieczność pomocy chorej matce oraz samodzielne zajęcie się domem. Zarzucił także całkowite pominięcie okoliczności, iż od maja 2015 r. ma nawrót choroby gruźliczej płuc, przez co nie jest w stanie odwiedzać matki w szpitalu ani wykonywać najprostszych prac z uwagi na znaczne osłabienie organizmu. Niewykluczone jest, że po raz kolejny zostanie skierowany na leczenie zamknięte. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej jako k.p.a.) 5. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 2 października 2025 r. Na wstępie Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Następnie SKO wskazało, że Burmistrz Miasta i Gminy Świątniki Górne w okresie od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. wypłacił K.K. na rzecz syna J.K. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 10.200,00 zł. Zadłużenie Skarżącego na dzień wydania decyzji przez organ I instancji wyniosło 9.886,50 zł (należność główna) plus odsetki w kwocie 9.321,41 zł. Tylko zatem tej kwoty zadłużenia dotyczy niniejsze postępowanie, bowiem tylko w tym zakresie właściwy jest Burmistrz Miasta i Gminy Świątniki Górne jako organ uprawniony. Pozostała kwota objęta wnioskiem o umorzenie, nie została wypłacona przez Burmistrza Miasta i Gminy Świątniki Górne, lecz przez inny organ. Zgodnie z zaświadczeniem komornika Sądowego prowadzącego postępowanie w egzekucyjne, egzekucja w niniejszej sprawie była bezskuteczna. SKO – powołując się na treść art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2025 r. poz. 438 z późn. zm.; dalej jako u.p.o.u.a.) – podkreśliło, że dla oceny przesłanek umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego istotna jest nie tylko okoliczność czy dłużnik aktualnie może wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, ale i to, czy w przyszłości dłużnik będzie mógł spłacać dług alimentacyjny. Ponadto zasadą jest zwrot należności, natomiast instytucje ulg – umorzenia, rozłożenia na raty albo odroczenia terminu płatności – są odstępstwem od ogólnej zasady obowiązku zwrotu należności i jako wyjątki mogą mieć miejsce w sytuacjach szczególnych, nadzwyczajnych. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt postępowania, Dłużnik posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 8 listopada 2023 r. Jako symbol przyczyny niepełnosprawności wskazano 07-S. Daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, zaś ustalony stopień datuje się od dnia 11 października 2023 r. Orzeczenie wydano do dnia 30 listopada 2025 r. Wcześniejsze orzeczenie z dnia 16 stycznia 2016 r. obowiązywało do dnia 31 stycznia 2017 r. Z orzeczenia tego wynikało, że Dłużnik jest osobą niezdolną do pracy. Z aktualnego orzeczenia wynika, że może pracować w warunkach pracy chronionej. W aktach znajdują się dość liczne karty informacyjne leczenia szpitalnego, z których wynika, że stan zdrowia nie jest dobry, przy czym głównym problemem zdrowotnym jest choroba gruźlicza płuc. Z karty informacyjnej Wojskowego Szpitala Klinicznego wynika, iż pacjent przyjęty w dniu 18 września 2023 r. przebywał w szpitalu do dnia 21 września 2023 r., z uwagi na podejrzenie stanu po spożyciu alkoholu oznaczono poziom alkoholu etylowego we krwi - poziom 1,93g/L. Z uwagi na powyższe odroczono EBUS do czasu eliminacji alkoholu z we krwi. Z kolei z karty informacyjnej z dnia 18 grudnia 2024 r. wynika, iż Dłużnik przebywał od dnia 8 grudnia 2014r. do dnia 9 grudnia 2024 r. na Oddziale Ratunkowym Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie z uwagi na pierwszy w życiu epizod padaczkowy. W karcie tej znajduje się informacja, iż pacjent neguje nadużywanie alkoholu (jednak w dokumentacji SOR- Zespół Uzależnienia Alkoholowego w wywiadzie). Ponadto Kolegium podkreśliło, że Skarżący mieszka w domu stanowiącym własność matki i to na niej spoczywa głównie obowiązek ponoszenia opłat za dom. Skarżący nie podjął żadnych działań realnie zmierzających do spłaty powstałego długu. Ponadto, nie posiada na swoim utrzymaniu żadnej innej osoby ani rodziny, przeciwnie mimo dojrzałego wieku opiera się o świadczenie emerytalne matki oraz o pomoc społeczną, pobierając zasiłek stały. W ocenie Kolegium nie istnieją usprawiedliwione powody, które mogłyby tłumaczyć brak podjęcia kroków mających na celu spłatę zadłużenia alimentacyjnego. Fakt nadużywania alkoholu i nikotynizm z pewnością dodatkowo mają wpływ na zły stan jego zdrowia. Wobec powyższego społeczeństwo nie powinno ponosić kosztów powstałego zadłużenia alimentacyjnego, które jest następstwem niepłacenia alimentów – obowiązku ciążącego na Dłużniku względem jego syna, zwłaszcza, że sam także pozostaje na utrzymaniu państwa. Na podstawie przeprowadzonych ustaleń organ I instancji stwierdził, że sytuacja zdrowotna i materialna Dłużnika jest trudna i ogranicza jego zdolność do regulowania zobowiązań alimentacyjnych. Niemniej jednak, mając na uwadze powyższe oraz obowiązujące przepisy prawa, rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia zobowiązań musi uwzględniać zarówno sytuację dłużnika, jak i interesy osób uprawnionych do alimentów oraz zasady prawa. Fakt wypłaty przez państwo świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby małoletniej z tytułu zasądzonych alimentów nie zwalnia Dłużnika z obowiązku alimentacji wobec własnego dziecka. Każde natomiast umorzenie zadłużenia alimentacyjnego powoduje przerzucenie na wszystkich członków społeczeństwa kosztów utrzymania dzieci dłużników alimentacyjnych. Skoro zła sytuacja finansowa i rodzinna jest cechą większości zobowiązanych, za których Fundusz Alimentacyjny wypłacał należności, to umarzanie należności z tej tylko przyczyny czyniłoby praktycznie martwą normę prawną statuującą obowiązek zwrotu organowi równowartości wypłaconych z funduszu świadczeń. W ocenie Kolegium w toku postępowania wyczerpująco zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy, który dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem Kolegium, potwierdza okoliczności, które nie uzasadniają umorzenia powstałych należności wynikających z wypłat świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W związku z powyższym decyzja o odmowie umorzenia zadłużenia alimentacyjnego została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i jest w pełni uzasadniona. Dłużnik zwrócił się o najdalej idącą formę ulgi w spłacie należności alimentacyjnych (umorzenie), podczas gdy istnieją także inne możliwości pozwalające na spłatę należności w sposób mniej uciążliwy dla dłużnika (odroczenie płatności, raty lub umorzenie w części). 6.1. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Dłużnik, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. poprzez: 1) niezasadne pominięcie, iż począwszy od marca 2025 roku matka dłużnika alimentacyjnego, J.K., przebywała w szpitalach w związku z operacją na biodro, następnie doznała mechanicznego powikłania wewnętrznych protez stawów - zwichnięcie endoprotezy biodra lewego, nadto w kwietniu 2025 roku przebywała dodatkowo w śpiączce farmakologicznej, z uwagi na zakażenie bakterią, nadto do 23 czerwca 2025 roku pozostawała w hospitalizacji w Szpitalu Klinicznym im. Dr. Józefa Babińskiego na Oddziale Psychiatryczny, z uwagi na nowo stwierdzone schorzenia chorobowe, nie porusza się samodzielnie, jedna noga nie jest w pełni władna i nie może ona zamieszkiwać samodzielnie w domu, co doprowadziło do sytuacji gdzie korzysta z pomocy drugiego syna i z nim obecnie zamieszkuje, co winno prowadzić do wniosku, że sytuacja K.K. tym samym uległa dalej idącemu pogorszeniu, bowiem samodzielnie zajmował się domem oraz dodatkowo codziennie jeździł do szpitala pomagać chorej matce, co winno prowadzić od uwzględnienia szczególnych okoliczności po stronie Skarżącego, które uzasadniają umorzenie zaległości alimentacyjnej, 2) całkowite niezważenie, iż począwszy od maja 2025 roku Skarżący ma powrót choroby gruźliczej płuc, nie był w stanie odwiedzać matki w szpitalu, ani wykonywać najprostszych prac, z uwagi na znaczne osłabienie organizmu, Skarżący w maju całe dnie pozostawał w domu, odbywając jedynie podróże do Wieliczki, gdzie miał terapię wstępną, zaś obecnie został skierowany na leczenie zamknięte na początku czerwca 2025 roku do Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie, przy ul. Jakubowskiego 2. Przez kilka tygodni przebywał w śpiączce (jednocześnie pełnomocnik wskazuje, że informacje w tym zakresie posiada od matki Skarżącego J.K., bowiem ze względu na bardzo ciężki stan zdrowia Skarżący w dalszym ciągu pozostaje poza kontaktem telefonicznym). Obecnie pozostaje w Miejskim Centrum Opieki w K. Wymaga stałej opieki, pomocy w czynnościach samoobsługowych i higienicznych, nadto brak jest informacji w zakresie planowanego terminu hospitalizacji Skarżącego oraz okresu przez jaki będzie przebywał w opiece, co zważając już na samą dolegliwość na jaką cierpi Skarżący niewątpliwie stanowi o spełnieniu przesłanki wyjątkowej/ szczególnej sytuacji dłużnika alimentacyjnego, uzasadniającej umorzenie zadłużenia alimentacyjnego, bowiem w przeciwnym razie spłata zobowiązań może zagrozić egzystencji Skarżącego, 3) ich błędne zastosowanie i nie zważenie, że zobowiązania jakie Skarżący posiada nie pozwalają na samodzielne zaspokojenie swoich niezbędnych potrzeb i życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a mimo to całkowicie bezzasadne uznanie, że pomimo, iż jak ustalił organ całokształt sytuacji życiowej Skarżącego jest niewątpliwie trudny, ale w błędnym uznaniu organu nie jest na tyle szczególny, aby umorzyć należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego – ani w całości, ani w części, 4) niezważenie przez Organ, iż uwzględniając sytuację życiową i finansową Skarżącego, w tym m.in. stan zdrowia Skarżącego zachodzą w przedmiotowej sprawie szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny Skarżącego, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych, 5) błędne ustalenie przez Organ, że to wyłącznie matka Skarżącego J.K. opłaca rachunki za utrzymanie domu, prąd, gaz oraz śmieci z emerytury, w sytuacji, gdy Skarżący w miarę możliwości finansowych również partycypuje w kosztach utrzymania domu, który jest zajmowany wspólnie z matką, a tym samym głównym wydatkiem nie jest wyłącznie zakup wyżywienia i zakup lekarstw, bowiem Skarżący ponosi również inne, w pełni usprawiedliwione koszty utrzymania własnego, 6) całkowicie błędne uznanie, że powstanie zadłużenia alimentacyjnego i obowiązek jego uregulowania jest następstwem zaniechania Skarżącego, które polegało na niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, w sytuacji gdy Skarżący w miarę możliwości finansowych zawsze starał się, wpłacał kwoty na rzecz syna, jednak brak możliwości w tym zakresie nie wynikał ze złej woli Skarżącego, lecz z bardzo ciężkiej i niezawinionej ze strony Skarżącego sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł, 7) całkowite niezważenie przez Organ, że obecna sytuacja finansowa, zdrowotna i życiowa Skarżącego w kontekście spoczywającego na nim zadłużenia alimentacyjnego doprowadza do zagrożenia egzystencji Skarżącego. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie i nierozpoznanie materiału dowodowego w sprawie i niewłaściwą ocenę dowodów w zakresie ustalenia sytuacji dochodowej i rodzinnej Skarżącego, która jest bardzo zła, uwzględniając przede wszystkim problemy zdrowotne z jakimi boryka się Skarżący oraz jego matka J.K., a tym samym wyjątkowe okoliczności związane z sytuacją Skarżącego uzasadniają umorzenie z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych, a mimo to wydanie decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia tychże świadczeń zarówno w całości, jak i w części, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z zaświadczenia lekarskiego z dnia 3 listopada 2025 r. oraz kopii decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2025 roku, znak SKO.AL./4112/56/2025 w przedmiocie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie wskazano, że jak wynika z zaświadczenia z dnia 3 listopada 2025 r., Skarżący przebywa w Miejskim Centrum Opieki w K. od 22 sierpnia 2025 r. z powodu postępującej niepełnosprawności intelektualnej z zaburzeniami pamięci świeżej. Skarżący wymaga stałej opieki, pomocy w czynnościach samoobługowych i higienicznych oraz kontynuacji leczenie i rehabilitacji. Mając powyższe okoliczności na uwadze wniesiono o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, - zobowiązanie Organu na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia w całości należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości 51.386,50 zł łącznie z odsetkami w wysokości 23.844,68 zł, tj. umorzenie w całości należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości 75.231,18 zł, która to kwota stanowi przedmiot postępowania prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wieliczce X.Y., sygn. akt [...], Z daleko posuniętej ostrożności, w sytuacji nieuwzględnienia ww. wniosku o zobowiązanie Organu do umorzenia w całości należności dłużnika alimentacyjnego, wniesiono o zobowiązanie Organu na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia w części w możliwie najszerszym zakresie należności dłużnika alimentacyjnego K.K. z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości 51.386,50 zł łącznie z odsetkami w wysokości 23.844,68 zł, tj. umorzenie w części w możliwie najszerszym zakresie kwotowym oraz czasowym należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości 75.231,18 zł, która to kwota stanowi przedmiot postępowania prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Wieliczce X.Y., sygn. akt [...]. Końcowo wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6.2. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje 7.1. Odnosząc się na wstępie do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. 7.2. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. 7.3. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z brzmieniem art. 145a § 1 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Słowo "może" zawarte w ww. przepisie wskazuje, że w tym przypadku mamy do czynienia z decyzją uznaniową. W konsekwencji – wbrew wnioskom zawartym w treści skargi – Sąd nie może zobowiązać organu do wydania decyzji w trybie art. 145a § 1 p.p.s.a., ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy. Końcowa część ww. przepisu jasno wskazuje bowiem, że nie odnosi się on do decyzji uznaniowych. Ponadto zauważyć należy, że niniejsze postępowanie dotyczy umorzenia należności w kwocie 9.886,50 zł (należność główna), których wierzycielem jest Burmistrz Miasta i Gminy Świątniki Górne. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, w tym w szczególności nie jest związany zarzutami podniesionymi w treści skargi (co wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a.), jest jednak związany granicami sprawy administracyjnej (co również jasno wynika z brzmienia art. 134 § 1 p.p.s.a.). W konsekwencji Sąd w ogóle nie może w niniejszej sprawie wypowiadać się w jakimkolwiek zakresie (nie tylko poprzez zobowiązanie organu do wydania decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy) w kwestii pozostałych należności Skarżącego stanowiących przedmiot postępowania prowadzonego przez Komornika Sądowego, poza należnościami, których wierzycielem jest Burmistrz Miasta i Gminy Świątniki Górne, a które to należności były przedmiotem orzekania przez ten organ w I instancji. 7.4. Przechodząc zatem po tym wstępie do meritum sprawy raz jeszcze zaznaczyć należy, że rozstrzygnięcie organu w niniejszej sprawie zapadło w ramach tzw. uznania administracyjnego, co wynika z użytego w art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. terminu "organ (...) może". Oznacza to sytuację, w której właściwy organ administracji ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia, z jednej strony może bowiem umorzyć należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych (lub odsetki od tych należności, jeżeli zostały także objęte przez wnioskodawcę przedmiotem żądania) w całości lub w części, z drugiej zaś może odmówić zastosowania tego rodzaju ulgi. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza jakiejkolwiek dowolności. Podlega ono ograniczeniom już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie ram w konkretnej kategorii spraw, a także postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 k.p.a., jak również zasadami i celami określonymi w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2010 r., II SA/Łd 1048/10; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjąć zatem należy, że – stosownie do art. 30 ust. 2 in fine u.p.o.u.a. – to sytuacja dochodowa i rodzinna wnioskodawcy stanowi co do zasady przesłankę umorzenia przez organ właściwy wierzyciela tego rodzaju należności, jednakże wybór rozstrzygnięcia po dokonaniu jej analizy, należy ostatecznie do organu administracji, który przedstawia swoje stanowisko w sposób wyczerpujący i logiczny, w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem "sytuacji dochodowej" należy rozumieć sytuację finansową dłużnika alimentacyjnego, w tym zwłaszcza jego możliwości zarobkowe, skoro rozważeniu podlega umorzenie świadczeń pieniężnych, a w związku z tym, należy oceniać obiektywną możliwość spłaty zadłużenia (chociażby przez pryzmat możliwości zdrowotnych), uwzględniając przy tym okoliczności jego powstania, a także biorąc pod uwagę zdarzenia zaistniałe po ustaleniu zobowiązania, które z przyczyn niezależnych od dłużnika alimentacyjnego uniemożliwiałyby mu zwrócenie długu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 listopada 2017 r., III SA/Gd 728/17). Z kolei na "sytuację rodzinną" składa się ustalenie, czy dłużnik alimentacyjny gospodarstwo prowadzi samodzielnie, czy też wspólnie z innymi osobami oraz czy i jakie świadczenia ponosi na ich rzecz (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 czerwca 2018 r., II SA/Rz 407/18). Jak wprost wynika z treści art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a., zastosowanie przewidzianych w tym przepisie ulg w spłacie zadłużenia uzależnione jest od stwierdzenia przez organ przesłanki występowania szczególnych okoliczności opartych na kryterium dochodowym i rodzinnym. Orzekając w tym przedmiocie organ ma zatem obowiązek ustalić i uwzględnić sytuację dochodową i rodzinną dłużnika. Ocena ta winna uwzględniać przede wszystkim aktualną sytuację dłużnika, a także to, czy istnieją widoki na poprawę jego sytuacji w przyszłości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 221/19). Kryterium przesądzającym o odmowie udzielenia na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. ulgi w spłacie zadłużenia nie może natomiast stanowić okoliczność, iż zadłużenie powstało wskutek niewywiązywania się w przeszłości przez dłużnika z obowiązków alimentacyjnych, albowiem taka okoliczność – co oczywiste – towarzyszy wszystkim dłużnikom alimentacyjnym, w zastępstwie których na poczet należnego świadczenia alimentacyjnego osobom uprawnionym wypłacano ze środków publicznych zaliczki alimentacyjne lub świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W ocenie Sądu stanowisko zawarte w uzasadnieniach wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów świadczy o naruszeniu zasad gromadzenia jak i oceny materiału dowodowego określonych w art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. W pierwszej kolejności organy nie wzięły pod uwagę sytuacji zdrowotnej Skarżącego. Jest on osobą od wielu lat zmagającą się z gruźlicą płuc. Skarżący cierpi również na inne choroby, które wpływają na jego ogólny stan zdrowia. W tej kwestii podnieść szczególnie należy, że od dnia 8 grudnia 2014r. do dnia 9 grudnia 2024 r. przebywał on na Oddziale Ratunkowym Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie z uwagi na pierwszy w życiu epizod padaczkowy. Organy przyznają wprawdzie, że sytuacja zdrowotna Dłużnika jest trudna, nie wyciągają z tego jednak większych konsekwencji. Ograniczają się jedynie do odnotowania faktu, że poprzednio wydane orzeczenie z dnia 16 stycznia 2016 r. (obowiązujące do dnia 31 stycznia 2017 r.) stwierdzało, że Dłużnik jest osobą niezdolną do pracy. Natomiast aktualne orzeczenie z dnia 8 listopada 2023 r. jest orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Wynika z niego, że może on pracować w warunkach pracy chronionej. 7.5. W wydanych w sprawie rozstrzygnięciach wadliwa jest także ocena możliwości finansowych Skarżącego. Organy przyznają, że Skarżący utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej. Świadczenia te – co należy podkreślić – nie podlegają egzekucji. Zwolnienie spod egzekucji tego rodzaju środków majątkowych następuje w celu ochrony minimalnej egzystencji zobowiązanego. Przesłanki umorzenia spornych należności (sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika alimentacyjnego) wskazano wyżej. Formalnie nie ma wśród nich przesłanek, które dotyczą umorzenia należności podatkowych na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny. Zbliżone przesłanki, tj. interes społeczny i słuszny interes obywateli zawarto jednak w art. 7 k.p.a. Przesłanki te – zgodnie z brzmieniem tego przepisu – organy muszą mieć na względzie w każdym postępowaniu (podkreślenie Sądu) prowadzonym na podstawie k.p.a. W zaskarżonych decyzjach zabrakło jednak rozważań – abstrahując od słusznego interesu wnioskodawcy – czy leży w interesie społecznym, aby wobec osoby, której wypłacany jest stały zasiłek z pomocy społecznej, a więc ze środków publicznych, jednocześnie prowadzić egzekucję w zakresie innych świadczeń publicznych. W ramach tej przesłanki (interesu publicznego) należało również rozpatrzyć sensowność prowadzenia dalszej egzekucji. Z korespondencji na którą powołują się organy z Komornikiem Sądowym jasno wynika, że egzekucja wobec Dłużnika jest bezskuteczna. W tym zakresie należy przypomnieć, że kwota dochodzonych należności wynosiła 10.200,00 zł. Aktualne zadłużenie wynosi 9.886,50 zł (należność główna). Zatem przez ponad 10 lat od wypłaty spornych świadczeń udało się wyegzekwować od Skarżącego nieco ponad 300 zł (podkreślenie Sądu). W tym czasie odsetki od ww. zaległości prawie już zrównały się z należnością główną. Należy zatem oczekiwać, że niedługo odsetki przewyższą należność główną. Organ nie dokonał w tej kwestii żadnych rozważań, ani tym bardziej wyliczeń. Można jednak z całą pewnością przyjąć, że koszty dotychczasowej egzekucji (koszty samej korespondencji, wynagrodzenie pracowników, koszty mediów itd.) znacznie przewyższyły już wartość wyegzekwowanych należności. Należy zatem również rozważyć czy w interesie społecznym leży dalsze "utrzymywanie" za wszelką cenę spornych należności (brak ich umorzenia) i prowadzenie egzekucji, której widoki na powodzenie (wobec sytuacji życiowej i zdrowotnej Skarżącego) są znikome. Jej dalsze prowadzenie powoduje jedynie dalsze generowanie kosztów, bez realnej perspektywy ich odzyskania, co z pewnością nie leży w interesie społecznym. W tym przypadku należy mieć również na względzie, że powyższe zobowiązania nie są jedynymi, które posiada Skarżący. Jak wynika z załączonej do skargi decyzji SKO z dnia 1 sierpnia 2025 r., Skarżący posiada również należności wobec Prezydenta Miasta Krakowa wraz z odsetkami w łącznej wysokości 57.906,23 zł. Powyższy fakt wynika z innej decyzji SKO w Krakowie, powinien być zatem znany z urzędu organowi odwoławczemu (art. 77 § 4 k.p.a.). W decyzji brak jednak rozważań uwzgledniających pełne zadłużenie Skarżącego i rozważenie szans na spłatę tego zadłużenia. W treści decyzji Organ stwierdza, że dla oceny przesłanek umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego istotna jest nie tylko okoliczność czy dłużnik aktualnie może wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, ale i to, czy w przyszłości dłużnik będzie mógł spłacać dług alimentacyjny. Nie dokonuje w tym zakresie jednak żadnych głębszych analiz. W szczególności nie uzasadnia w czym upatruje szans na to, że w przyszłości sytuacja Dłużnika się polepszy na tyle, że pozwoli mu to na spłatę długu alimentacyjnego. W tym zakresie należy bowiem poddać w wątpliwość możliwość i realność spłacania długu alimentacyjnego w przyszłości. Skoro przez ponad 10 lat udało się wyegzekwować od Skarżącego nieco ponad 300 zł, to mając na uwadze, że dłużnik jest coraz starszy i – co za tym idzie – z pewnością nie jest zdrowszy, lecz bardziej schorowany, możliwość spłacania tego długu w przyszłości jest co najmniej wątpliwa. Należy również zauważyć, że ww. decyzja SKO z dnia 1 sierpnia 2025 r. w przedmiocie umorzenia zaległości wraz z odsetkami w zakresie wypłaconych za okres od 1 października 2015 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których wierzycielem jest Prezydent miasta Krakowa – jest decyzją uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.). Decyzja zapadła w zbliżonym (tożsamym) stanie faktycznym. W tym zakresie należy podnieść, że zgodnie z brzmieniem art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zdaniem Sądu dwa odmienne orzeczenia tego samego organu zapadłe w stosunkowo krótkim czasie, dotyczące umorzenia tych samych należności (wobec dwóch różnych wierzycieli publicznoprawnych), na podstawie tych samych przesłanek wynikających z art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a., w identycznej sytuacji zdrowotnej, dochodowej i rodzinnej Zobowiązanego, są zaprzeczeniem prowadzenia postępowania zgodnie z zasadą zaufania do organów. Należy bowiem zauważyć, że w tejże decyzji z dnia 1 sierpnia 2025 r. SKO dopatrzyło się w zaskarżonej decyzji organu I instancji licznych uchybień, które należało wyjaśnić w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Niniejsze postępowanie – zdaniem Sąd – jest obarczone zbliżonymi uchybieniami, mimo to rozstrzygniecie SKO było odmienne, tj. utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji. 7.6. Należy podkreślić, że mimo iż w postępowaniach dotyczących umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego organ działa w ramach uznania administracyjnego, to w toku postępowania administracyjnego ma obowiązek przeprowadzenia czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), a dokonane ustalenia powinny być rzetelnie udokumentowane w aktach sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., wydana decyzja powinna zawierać wyczerpujące uzasadnienie. Analiza zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji oraz zaskarżonej decyzji wskazuje, iż standardy te nie zostały w pełni zachowane w kontrolowanej sprawie. Przede wszystkim zauważyć należy, że organ – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 k.p.a. – nie podjął wszystkich koniecznych czynności zmierzających do rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w tym nie uwzględnił interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Pomimo że posiadał narzędzia prawne i kompetencje do dogłębnego zbadania stanu faktycznego, czego wymagał złożony przez Dłużnika wniosek o umorzenie należności, organ ograniczył się do wycinkowej analizy materiału dowodowego, nie zaś do ustalenia rzeczywistej sytuacji dochodowej i zdrowotnej strony. W tym kontekście na plan pierwszy wysuwa się naruszenie art. 80 k.p.a., przejawiające się w arbitralnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego. W wydanej decyzji organ nie dokonał wnikliwej i wszechstronnej analizy stanu zdrowia Skarżącego. Ocena ta winna uwzględniać, co należy jeszcze raz podkreślić, aktualny stan majątkowy i stan zdrowia wnioskodawcy, ustalenie przyczyn niewywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego, obiektywną, a nie tylko hipotetyczną ocenę możliwości przezwyciężenia przez zobowiązanego trudnej sytuacji życiowej i ocenę możliwości spłaty istniejącego, całościowego (wobec wszystkich wierzycieli) zadłużenia, w tym również okoliczności czy w interesie społecznym leży dalsze prowadzenie egzekucji, której dotychczasowe efekty jak i widoki na powodzenie w przyszłości są znikome, a jej dalsze prowadzenie powoduje jedynie dalsze generowanie kosztów. W ocenie Sądu w badanej sprawie ocena taka została dokonana jedynie fragmentarycznie, bez należytego odniesienia się do indywidualnej sytuacji Skarżącego. Przede wszystkim bez należytego rozważenia jego stanu zdrowia i w związku z tym możliwości uzyskiwania dochodów pozwalających mu – oprócz spłaty zadłużenia na godne życie i realną spłatę zadłużenia wobec Skarbu Państwa w przyszłości. Ustalenie, czy istnieją przesłanki umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami, powinno być dokonywane na podstawie danych odzwierciedlających bieżącą sytuację dłużnika, tj. stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia należności (zob. przykładowo wyrok NSA z 30 czerwca 2011 r., I OSK 371/2011). Obowiązkiem organu jest szczegółowa analiza sytuacji ubiegającego się o umorzenie i uwzględnienie wszystkich okoliczności, które składają się na sytuację dochodową i rodzinną, o której mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Pojęcie to obejmuje całokształt sytuacji osobistej, w tym także uzyskiwane dochody, status materialny, stan zdrowia i sytuację życiową (zob. np. wyrok WSA w Rzeszowie z 28 lipca 2011 r., II SA/Rz 358/2011). W ocenie Sądu, w tej sprawie pobieżnie odniesiono się do sytuacji zdrowotnej i życiowej Skarżącego. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy, podobnie zresztą jak organ I instancji uchylił się od dokonania rzetelnej ceny sytuacji Skarżącego, uznając, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem za taką ocenę uznać powielania ogólnych stwierdzeń na temat natury obowiązku alimentacyjnego i przesłanek umorzenia należności bez uwzględnienia aktualnej sytuacji zdrowotnej Skarżącego i zdeterminowanej nią sytuacji materialnej i bytowej Skarżącego. Reasumując, brak w kontrolowanych decyzjach rozważań co do konkretnych, wynikających z akt sprawy okoliczności świadczących o niewątpliwie wyjątkowo trudnej sytuacji Skarżącego, nie pozwala przyjąć, że podjęte w sprawie rozstrzygniecie jest wynikiem wszechstronnego i wnikliwego rozważenia wszystkich istotnych aspektów sprawy i tym samym nie narusza granic uznania administracyjnego. W konsekwencji nie można uznać, że organy właściwie wyważyły w niniejszej sprawie słuszny interes obywatela i interes społeczny, do czego były zobowiązane orzekając w ramach w ramach uznania administracyjnego. 7.7. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organy uwzględnią przedstawioną powyżej argumentację, w tym dokonają ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji majątkowej, zdrowotnej, rodzinnej Skarżącego, zgodnie z wskazaniami zawartymi w wyroku, stosownie do postanowień art. 153 p.p.s.a., a na podstawie wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza okoliczności stanu zdrowotnego Skarżącego, rozważą, czy istnieją w sprawie przesłanki umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zaś podjęte rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. 7.8. Wyjaśniając zakres dokonanego uchylenia (zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji), stwierdzić należy, że w orzecznictwie (wyrok WSA w Białymstoku z 23 listopada 2021r., sygn. akt II SA/Bk 646/21) podnosi się, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629). Ponieważ uchybienia wyżej wskazane dotyczą zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia 6 maja 2025 r., zasadne stało się uchylenie obydwu decyzji. 7.9. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 480 zł.