III SA/Kr 138/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Grzegorz Karcz po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 roku sprawy ze skargi S. I. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 grudnia 2025 r. znak 1201-IOC.4823.29.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącego S. I. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z 15 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził niedopuszczalność odwołania S. I. (dalej: "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. od decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego z 3 lipca 2025 r. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: "o.p."). Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 6 stycznia 2024 r. w systemie teleinformatycznym SENT został zarejestrowany transport drogowy towaru objętego pozycją Nomenklatury Scalonej: 08112031 — FROZEN RASPBERRIES (maliny mrożone). Transportowi o masie brutto 22070 kg został nadany numer [...]. Podmiotem wysyłającym towar był L., ul. F. [...], [...] K., UA. Jako odbiorcę towaru wskazano D. sp. z o.o. Przewoźnikiem towaru był skarżący. Postanowieniem z 27 marca 2025 r., Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego wszczął wobec skarżącego postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy SENT. Decyzją z 3 lipca 2025 r. Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za niewykonanie obowiązku określonego w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, wynikającego z dyspozycji art. 12a ust 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, polegającego na nieprzedstawieniu środka transportu na wezwanie organu. Skarżący w dniu 31 lipca 2025 r. wniósł odwołanie od decyzji. Pismem z 14 października 2025 r. Biuro CX i Wdrożeń Wydział Reklamacji Zagranicznych Poczty Polskiej poinformowało Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, że decyzja została doręczona skarżącemu 9 sierpnia 2025 r. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził niedopuszczalność odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Wskazał, że decyzja Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w dniu 31 lipca 2025 r. nie została jeszcze skutecznie doręczona skarżącemu i nie weszła do obrotu prawnego, dlatego wniesione przez skarżącego odwołanie było niedopuszczalne z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 228 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z uwagi na to, że w momencie jego wniesienia (31 lipca 2025 r.) decyzja organu I instancji nie została jeszcze doręczona stronie, podczas gdy w rzeczywistości decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 22 lipca 2025 r., a zatem przed wniesieniem odwołania. Skarżący przedłożył potwierdzenie doręczenia przesyłki nr [...] przez ukraińskiego operatora pocztowego - w celu wykazania, że przesyłka listowa zawierająca decyzję organu I instancji została doręczona stronie 22 lipca 2025 r. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego nie dysponował dowodem w postaci potwierdzenia doręczenia przesyłki nr [...] przez ukraińskiego operatora. Kserokopię tego potwierdzenia pełnomocnik skarżącego dołączył dopiero do skargi. Ponadto pismem z 8 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego został poinformowany, że organ nie dysponuje potwierdzeniem odbioru decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podniósł, że zarówno dane z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej jak i informacja zawarta w piśmie z 14 października 2025r. Biura CX i Wdrożeń Wydziału Reklamacji Zagranicznych Poczty Polskiej potwierdziły, że decyzja została doręczona 9 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 223 § 1 o.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 1) decyzji stronie; 2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1 (§ 2). Zgodnie z art. 228 § 1 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: 1) niedopuszczalność odwołania; 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne (§ 2). Zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Izby Administracji Skarbowej stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na okoliczność, że z ustaleń organu wynikało, iż decyzja została odebrana przez skarżącego po wniesieniu odwołania. Wskazać należy, że niesporną okolicznością jest, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie dysponował potwierdzeniem odbioru decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego, a jedynie raportem ze śledzenia przesyłki oraz informacją z 14 października 2025 r. Biura CX i Wdrożeń Wydziału Reklamacji Zagranicznych Poczty Polskiej, która wskazywała, że decyzja została doręczona 9 sierpnia 2025 r., a datę ustalono na podstawie art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej. Równocześnie, w piśmie z dnia 14 października 2025 r. wskazano, że z uwagi na trwający na terenie Ukrainy konflikt zbrojny, nie ma możliwości przedłożenia potwierdzenia odbioru przesyłki przez skarżącego. Z kolei, z dołączonego przez skarżącego dokumentu potwierdzającego odbiór przesyłki przez skarżącego (której numer odpowiada numerowi przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego – [...]) wydanego przez Główny Urząd Pocztowy Ukrainy, jako datę odbioru przesyłki wskazano 22 lipca 2025 r. Z bezspornych okoliczności sprawy wynika, że skarżący złożył odwołanie od decyzji 31 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego). Zaznaczyć także należy, że z treści odwołania wynika, że skarżący zapoznał się z treścią decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego. Podkreślić należy, że przepisy o doręczeniach mają charakter gwarancyjny, co oznacza, że tylko prawidłowe doręczenie, tzn. dokonane zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej, uzależnia skuteczność czynności podejmowanych przez organ (por. wyrok NSA z dnia 8.10.2025 r., III FSK 1160/24). Celem tych przepisów jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz to, że strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania organów administracji publicznej. W tym kontekście trafnie zauważył NSA w uchwale z 3 marca 2022 r., sygn. akt I FPS 4/21, że z uwagi na ochronny charakter przepisów o doręczeniach nie jest dopuszczalne, aby skutki błędu organu w zakresie realizacji tych norm prawnych były przerzucane na stronę postępowania. W ocenie Sądu, skoro w niniejszej sprawie organ nie dysponował urzędowym potwierdzeniem odbioru przesyłki, a zatem brak było dokumentu, opatrzonego podpisem skarżącego, potwierdzającego datę doręczenia skarżącemu decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego z 3 lipca 2025 r., ustalenie daty odbioru decyzji powinno nastąpić w oparciu o dostępne dokumenty, z uwzględnieniem gwarancyjnej funkcji przepisów o doręczeniach. Skarżący wykazał datę odbioru przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego przedkładając (na etapie postępowania sądowego) potwierdzenie odbioru wydane przez Główny Urząd Pocztowy Ukrainy, z którego wynika, że skarżący odebrał przesyłkę zawierającą zaskarżaną decyzję, w dniu 22 lipca 2025 r., co zostało potwierdzone podpisem osoby uprawnionej do odbioru przesyłek. Z całokształtu okoliczności sprawy wynika zatem, że odwołanie zostało wniesione przez skarżącego po doręczeniu decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego, w otwartym terminie do wniesienia odwołania. Wynika to zarówno z potwierdzenia odbioru przesyłki przedłożonego na etapie postępowania sądowo-administracyjnego, jak i z treści odwołania, w którym skarżący odwołał się w sposób wyraźny do treści zaskarżanej decyzji. Tym samym, zdaniem Sądu niezasadnie przyjął Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, że skarżący złożył odwołanie przed doręczeniem decyzji, a w konsekwencji niezasadnie wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).