III SA/Kr 1205/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2021 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 sierpnia 2020 r. , znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia pośmiertnie choroby zawodowej I. Uchyla zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. Zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej D. G. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną przez D. G. (zwaną dalej skarżącą) decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 59 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania D. G., reprezentowanej przez T. J., z dnia 29 maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] 2020 r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia pośmiertnie choroby zawodowej u A. K. — nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi: międzybłoniak opłucnej wymieniony w poz. 17.2 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm., zwanej dalej Kodeksem pracy). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zgłoszenia podejrzenia u A. K. choroby zawodowej, w wyniku którego doszło do uruchomienia niniejszego postępowania administracyjnego, dokonał pełnomocnik skarżącej w postępowaniu administracyjnym pismem z dnia 23 lutego 2018 r. (k. 25 akt administracyjnych). Powiatowy Inspektor Sanitarny (PIS) w dniu [...] 2020 wydał decyzję nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u A. K. (postępowanie pośmiertne) choroby zawodowej, nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi: międzybłoniaka opłucnej, wymienionego w poz. 17.2 wykazu chorób zawodowych. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, podniosła w szczególności, że warunkiem uznania braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, jest konieczność wykluczenia związku przyczynowego. Tymczasem minimalne prawdopodobieństwo istnienia związku przyczynowo - skutkowego powinno świadczyć o okolicznościach przemawiających za uznaniem i stwierdzeniem pośmiertnie choroby zawodowej. Krótsza inkubacja choroby może mieć charakter nadzwyczajny i wyjątkowy. Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o braku podstaw do stwierdzenia pośmiertnie choroby zawodowej. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że A. K. pracował na stanowiskach pracy: operator urządzeń formujących – matrycowy, matrycowy. Stanowiska pracy zajmowane przez stronę mieściły się w hali produkcji wyrobów azbestowo cementowych. Do jego obowiązków zawodowych jako operatora urządzeń formujących-matrycowego należało przesyłanie masy azbestowo-cementowej na wał maszyny do produkcji rur, a następnie formowanie wyrobu na odpowiednią grubość i długość oraz cięcie do odpowiedniego wymiaru i odnoszenie gotowego wyrobu na stosy. Jako matrycowy A. K. rozbierał gotowe płyty z matryc i układał stosy. Jak wynika z oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji A. K. przez cały okres zatrudnienia w ww. zakładzie, na zajmowanych stanowiskach, pracował w narażeniu zawodowym na pył azbestowo-cementowy powstały podczas produkcji wyrobów azbestowo cementowych, zaliczony do kategorii l czynników rakotwórczych, tj. o udowodnionym działaniu rakotwórczym dla ludzi. Z wyników pomiarów wynika, że stężenie pyłu azbestowo - cementowego w hali produkcji wynosiło od 1.37 mg/m3 do 1.44 mg/m3 (stężenie powyżej NDS). Od 1 stycznia 1991 r. do 11 sierpnia 1995 r. A. K. pracował w Gospodarstwie Rolnym J. i Z. K. w S. W tym okresie nie występowało narażenie na pył zawierający azbest. Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [...] 2018 r. wydał orzeczenie lekarskie (pośmiertne) nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 17.2 obowiązującego wykazu chorób zawodowych: nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi: międzybłoniaka opłucnej. W uzasadnieniu orzeczenia jednostka orzecznicza pierwszego stopnia podała, że skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej zostało wystawione pośmiertnie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Pacjent zmarł 11 sierpnia 1995 r. Na podstawie danych zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego ustalono, że w okresie od 9 grudnia 1987 r. do 20 maja 1988 r. A. K. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie [...] "I" w S na stanowisku operatora urządzeń formujących - matrycowego oraz matrycowego w narażeniu na pył azbestu. Analiza dostępnej dokumentacji medycznej wskazuje, że ww. został poddany obserwacji szpitalnej w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym Chorób Płuc w dniach od 12 lipca 1994 r. do 3 sierpnia 1994 r. Wykonane tam badania (RTG klatki piersiowej, wynik badania histopatologicznego) pozwoliły na rozpoznanie choroby nowotworowej - międzybłoniaka opłucnej lewej. Organ wskazał dalej, że obowiązujące przepisy prawa dotyczące chorób zawodowych stanowią, że nowotwór złośliwy może być uznany za chorobę nowotworową, jeśli powstał w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze dla ludzi. Przy dokonywaniu oceny narażenia zawodowego na czynniki rakotwórcze uwzględnia się substancje chemiczne, ich mieszaniny, czynniki lub procesy o działaniu rakotwórczym lub mutagennym określone w przepisach wydanych na podstawie art 222 § 3 Kodeksu pracy - tj. przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie kryteriów i sposobu klasyfikacji substancji chemicznych i ich mieszanin ( rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 lipca 2012 r. w sprawie substancji chemicznych, ich mieszanin, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1117 oraz z 2020 r., poz. 197). Zgodnie z tymi przepisami substancje o udowodnionym działaniu rakotwórczym na człowieka to takie, które zostały zakwalifikowane do kategorii 1. Ponadto przy ustalaniu zawodowej etiologii choroby nowotworowej oprócz narażenia zawodowego na czynniki rakotwórcze kategorii l uwzględnia się również pierwotną lokalizację nowotworu i okres latencji. Zgodnie z wiedzą medyczną azbest jest udowodnionym czynnikiem rakotwórczym dla międzybłoniaka opłucnej, jednak minimalny okres utajenia choroby wynosi 10 lat, przeważnie jest dłuższy i może wynosić nawet 40 lat. Z dokumentacji wynika, że u pacjenta schorzenie nowotworowe zostało rozpoznane 6 lat po zakończeniu pracy zawodowej w potencjalnym narażeniu na pył azbestu. Biorąc pod uwagę wystąpienie choroby nowotworowej w stosunkowo krótkim okresie po ustaniu narażenia zawodowego, uwzględniając minimalny 10 letni okres latencji, nie można uznać związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy schorzeniem nowotworowym a narażeniem zawodowym i brak tym samym podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jak wskazał organ, skarżąca odwołała się od orzeczenia lekarskiego Ośrodka Medycyny Pracy, w terminie przewidzianym rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. W trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie wydał Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - orzeczenie nr [...] (postępowanie pośmiertne) z dnia 7 lutego 2019 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu jednostka orzecznicza drugiego stopnia wskazała, że po zapoznaniu się z dostarczoną dokumentacją stwierdzono, że A. K. był zatrudniony na stanowisku, na którym występował pył azbestu przez okres niespełna 6 miesięcy. Azbest jest udowodnionym czynnikiem rakotwórczym wywołującym międzybłoniaka opłucnej. Nowotwór ujawnił się po 6 latach od ustania kontaktu z azbestem. Zgodnie z obowiązującymi przepisami i wiedzą medyczną okres latencji wynosi co najmniej 10 lat i więcej (nawet 40). Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. PIS pismem z dnia 28 lutego 2019 r. wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o wyczerpujące uzasadnienie wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej międzybłoniaka opłucnej. Jednostka orzecznicza drugiego stopnia pismem z dnia 14 czerwca 2019 r. poinformowała, że w związku z likwidacją placówki sprawa nie zostanie załatwiona, a jednostką odwoławczą będzie Instytut Medycyny Pracy. W związku z powyższym PIS wystąpił pismem z dnia 10 lipca 2019 r. do Ośrodka Medycyny Pracy o wyznaczenie Instytutu Medycyny Pracy do wydania opinii w sprawie choroby zawodowej A. K. Instytut Medycyny Pracy w opinii z dnia 20 marca 2020 r. wyjaśnił, że zgodnie z kartą oceny narażenia zawodowego, opracowaną przez PIS, w dniu 15 marca 2018 r. A. K. pracował od 9 grudnia 1987 r. do 20 maja 1988 r. na stanowiskach: operatora urządzeń formujących-matrycowego oraz matrycowego w Przedsiębiorstwie [...] "I" w narażeniu na pył azbestowo-cementowy. Następnie w okresie 1 stycznia 1991 r. do 11 sierpnia 1995 r. A. K. pracował jako rolnik w Indywidualnym Gospodarstwie Rolnym rodziców J. i Z. K. (praca bez narażenia na pył azbestu). Zgodnie z zaświadczeniem o stanie (pogorszeniu stanu) zdrowia wydanym dla potrzeb komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, sporządzonym przez Oddział Płucny ZOZ w dniu 20 października 1994 r., u A. K. od maja 1994 r. występowało narastające osłabienie, wyniszczenie, ból w klatce piersiowej po stronie prawej przy oddychaniu oraz uczucie duszności. W dniach 10 czerwca 1994 r. do 12 lipca 1994 r. A. K. był hospitalizowany w Oddziale Płucnym, a następnie został przeniesiony do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Chorób Płuc. W RTG klatki piersiowej uwidoczniono po stronie prawej w obrębie całego pola płucnego cechy częściowej niedodmy, zgrubienie opłucnej w bruździe międzypłatowej, przeponę w licznych drobnych zrostach, kąt spłycony, przepona lewa była nieco wyżej ustawiona, a w badaniu histopatologicznym stwierdzono mesothelioma maligna papillare, tj. międzybłoniak złośliwy brodawkowaty. Zgodnie z kartą informacyjną wydaną przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny Chorób Płuc w dniu 3 sierpnia 1994 r. A. K. był hospitalizowany w powyższym ośrodku w dniach od 12 lipca 1994 r. do 3 sierpnia 1994 r. W wykonanym podczas pobytu badaniu RTG klatki piersiowej opisano przyścienne zacienienie guzowate łączące się z pogrubiała opłucną ścienną w polu dolnym płuca lewego. Wypisany z rozpoznaniem mesothelioma malignum papillare pleuroe sin. (złośliwego międzybłoniaka brodawkowatego opłucnej po stronie lewej). A. K. zmarł w dniu 11 sierpnia 1995 r. W dniu [...] 2018 r. Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią międzybłoniaka opłucnej uzasadniając, że u A. K. chorobę rozpoznano 6 lat po zakończeniu pracy zawodowej w potencjalnym narażeniu na azbest, a zgodnie z wiedzą medyczną azbest jest udowodnionym czynnikiem rakotwórczym dla międzybłoniaka opłucnej, jednak minimalny okres utajenia choroby wynosi 10 lat, przeważnie jest dłuższy i może wynosić nawet 40 lat. W związku ze złożeniem wniosku przez rodzinę A. K. o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia, sprawa była ponownie rozpatrywana w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który w dniu 7 lutego 2019 r. wydał orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, podtrzymując opinię jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia z podobnym uzasadnieniem. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do czynników o działaniu rakotwórczym - substancje chemiczne, ich mieszaniny, czynniki lub procesy technologiczne o działaniu rakotwórczym lub mutagennym określone w przepisach wydanych na podstawie art. 222 § 3 Kodeksu pracy oraz pierwotną lokalizację nowotworu jak i również okres latencji. Zgodnie z wykazem chorób zawodowych, w przypadku międzybłoniaka opłucnej albo otrzewnej (poz. 17.2 wykazu chorób zawodowych) okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej -mimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym - określany jest indywidualnie w zależności od okresu latencji nowotworu. Organ podniósł, że w przypadku A. K. rozpoznano nowotwór złośliwy - międzybłoniak opłucnej oraz w okresie od 9 grudnia 1987 r. do 20 maja 1988 r. potwierdzono zawodowe narażenie na azbest, który jest udowodnionym czynnikiem etiologicznym powyższej choroby. Jednakże, przyjęty w orzecznictwie minimalny okres utajenia wynosi 10 lat (przeważnie jest dłuższy), co nie pozwala z bezspornym lub wysokim prawdopodobieństwem wnioskować o zawodowej etiologii rozpoznanego nowotworu złośliwego. Reasumując, organ stwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania u zmarłego A. K. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 17.2 wykazu chorób zawodowych, ponieważ na chwilę obecną nie jest możliwe wykazanie bezspornego lub przynajmniej wysokiego prawdopodobieństwa, że do rozwoju choroby doszło w następstwie działania czynników obecnych w środowisku pracy. Zgodnie z wytycznymi do orzekania o zawodowej etiologii nowotworów złośliwych "Choroby nowotworowe pochodzenia zawodowego - epidemiologia i aspekty orzecznicze" (Medycyna Pracy 2018;69(1):93-108) minimalny okres utajenia w przypadku międzybłoniaka opłucnej wynosi 10 lat, jednak przeważnie jest dłuższy i może wynosić nawet powyżej 40 lat. Ponadto, analiza danych literaturowych wykazała, że w 1997 r. ukazała się praca "Malignant mesothelioma in south east England: Clinicopathological experience of 272 cases" (Thorax 1997;52:507-512) opisująca badania kohortowe przypadków międzybłoniaka w Anglii. Ustalono, że średni okres latencji wynosił w przybliżeniu 40 lat, a najkrótszy 15 lat. Ponadto, zgodnie z pracą opublikowaną w 1992 r. "Latent period for malignant mesothelioma of occupational origin" (J Occup Med. 1992 Jul;34(7):718-21) analizując 1105 przypadków międzybłoniaka ustalono, że 99% miało okres latencji dłuższy niż 15 lat, a 96% przynajmniej 20 lat. Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że zgodnie z Kodeksem pracy chorobą zawodową jest choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Podniósł, że analiza dostępnej literatury oraz obowiązujących wytycznych do orzekania o zawodowej etiologii nowotworów złośliwych wskazuje, że okres latencji ustalony w przypadku A. K. na 6 lat nie pozwala aby z wysokim prawdopodobieństwem wykazać, że to narażenie zawodowe było przyczyną rozwoju nowotworu. Wskazał organ odwoławczy, że PIS na podstawie orzeczeń lekarskich Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, opinii Instytutu Medycyny Pracy, przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego oraz całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wydał decyzję nr [...], z dnia 11 maja 2020 r., znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, nowotworu złośliwego powstałego w następnie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze dla ludzi: międzybłoniak opłucnej, wymienionego w poz. 17.2 wykazu chorób zawodowych. Decyzja ta jest przedmiotem niniejszego postępowania, wskutek złożonego odwołania. Po szczegółowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz argumentacji przytoczonej w odwołaniu organ odwoławczy uznał, że wydana decyzja organu pierwszej instancji jest merytorycznie uzasadniona. Zgodnie bowiem z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Organ podkreślił, że aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych, załączonym do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do właściwej jednostki orzeczniczej. Następstwem wykonanego tam badania jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do jej rozpoznania wydane na podstawie wyników badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Bez wskazanych wyżej opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, co nie oznacza zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej lakonicznej treści, nie zawierającej przekonującego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W przedmiotowej sprawie orzekały jednostki właściwe do rozpoznania chorób zawodowych zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej są jasno i wyczerpująco uzasadnione. Ponadto uzyskano opinię Instytutu Medycyny Pracy - jednostki orzeczniczej drugiego stopnia w sprawach chorób zawodowych oraz ośrodka naukowo badawczego zajmującego się czynnikami o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy i zagadnieniami dotyczącymi narażenia na nie pracowników w skali całego kraju. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy podniósł, że nie kwestionuje faktu rozpoznania nowotworu złośliwego międzybłoniaka opłucnej wymienionego w poz. 17.2 wykazu chorób zawodowych. Obowiązujące przepisy w sprawie chorób zawodowych tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych jednoznacznie wskazują, iż w przypadku rozpatrywania etiologii zawodowej chorób nowotworowych lekarz orzecznik winien brać pod uwagę zarówno pierwotną lokalizację nowotworu jak i okres latencji. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 ww. aktu prawnego, zgodnie z którym, lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zgodnie z ust. 2 Narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do czynników o działaniu rakotwórczym - substancje chemiczne, ich mieszaniny, czynniki lub procesy technologiczne o działaniu rakotwórczym lub mutagennym określone w przepisach wydanych na podstawie art. 222 Kodeksu pracy ochrona pracowników przed substancjami rakotwórczymi i mutagennymi § 3 Kodeksu pracy oraz pierwotną lokalizacje nowotworu i okres latencji. Organ odwoławczy podkreślił, że brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej międzybłoniaka opłucnej u A. K., zgodnie z opinią wszystkich jednostek orzekających lub wydających opinie medyczne w przedmiotowej sprawie wynika z faktu, iż zgodnie z wiedzą medyczną minimalny okres utajenia choroby wynosi 10 lat, przeważnie jest dłuższy i może wynosić nawet 40 lat. Nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa argumentacja strony odwołującej się, że warunkiem do uznania braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest konieczność wykluczenia związku przyczynowego pomiędzy rozpoznaną chorobą. Definicja choroby zawodowej zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy wymaga wykazania bezspornego lub przynajmniej wysokiego prawdopodobieństwa przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozwojem choroby, a narażeniem zawodowym, a nie jedynie istnienia takiej możliwości. W przedmiotowej sprawie nie jest możliwe wykazanie przynajmniej wysokiego prawdopodobieństwa, że do rozwoju choroby doszło w następstwie działania czynników obecnych w środowisku pracy. Zgodnie z wytycznymi do orzekania o zawodowej etiologii nowotworów złośliwych "Choroby nowotworowe pochodzenia zawodowego - epidemiologia i aspekty orzecznicze" (Medycyna Pracy 2018;69(1):93-108) minimalny okres utajenia w przypadku międzybłoniaka opłucnej wynosi 10 lat, jednak przeważnie jest dłuższy i może wynosić nawet powyżej 40 lat. Organ odwoławczy wskazał także, że przed wydaniem decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 10 k.p.a., wystosował zawiadomienie do stron o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strony nie skorzystały z przysługującego prawa. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, organ odwoławczy nie znalazł więc podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji i orzekł jak w osnowie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła organowi: a) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 2351 Kodeksu pracy poprzez uznanie, że w wyniku oceny warunków pracy nie można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba u zmarłego A. K. (międzybłoniak opłucnej) została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, pomimo że występowanie czynników szkodliwych (azbest) w środowisku pracy czy w sposobie świadczenia pracy zostało wykazane, a nadto międzybłoniak opłucnej jest typowym nowotworem powstałym na skutek narażenia na azbest, a zatem uzasadnione było przyjęcie zawodowej etiologii choroby z uwagi m.in. na znikome szansę powstania międzybłoniaka w warunkach braku narażenia na szkodliwe warunki pracy (azbest), b) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika podczas gdy doszło do spełnienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie choroby zawodowej w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (brak "wysokiego prawdopodobieństwa", ale równocześnie przyczyny powstania nie są sporne) Naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, tj. - art. 7, 8 i 10 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w związku z brakiem podjęcia czynności zmierzających do określenia przyczyn powstania międzybłoniaka, w sytuacji wykluczenia jego etiologicznego pochodzenia w związku z narażeniem na azbest w środowisku pracy, - art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, a w szczególności zbadania stanowiska w opinii Instytutu Medycyny Pracy, w odniesieniu do twierdzeń wymaganych przez PIS w piśmie z dnia 10 lipca 2019 r., w szczególności wobec wykluczenia możliwości ujawnienia się choroby przed okresem 10 lat, przy uwzględnieniu wrażliwości osobniczej A. K., - art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak zebrania całości materiału dowodowego, - art. 78 § 1 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w związku z ustaleniem przyczyn powstania międzybłoniaka w sytuacji wykluczenia jego etiologicznego pochodzenia w związku z narażeniem na azbest w środowisku pracy, - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i wysnucie z nich wniosków sprzecznych z ich treścią a w rezultacie naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że choroba zawodowa w postaci międzybłoniaka opłucnej nie została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, - art. 81a k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i a w konsekwencji naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, Wobec powyższego skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji - zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji według wyżej wskazanych kryteriów doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z uwagi na specyfikę sprawy - wszczęcie postępowania w sprawie choroby zawodowej po śmierci A. K., należy wskazać, że skarżąca (żona zmarłego pracownika) posiadała interes prawny legitymujący ją do bycia stroną w tym postępowaniu. O tym, kto jest stroną w postępowaniu administracyjnym stanowi przepis art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.). Zgodnie z jego treścią stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego, lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek musi wynikać z przepisów prawa materialnego. Organ administracji, ustalając interes prawny osoby występującej z żądaniem, w pierwszej kolejności powinien ustalić przepisy prawa materialnego, które będą decydowały o przyznaniu, bądź odmowie przyznania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z przepisem art. 2371 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 ze zm., zwanej dalej Kodeksem pracy) pracownikowi, który zachorował na chorobę zawodową określoną w wykazie, o którym mowa w art. 237 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, przysługują świadczenia z ubezpieczenia społecznego, określone w odrębnych przepisach. Takimi przepisami odrębnymi są przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1205), zwanej dalej "ustawą o ubezpieczeniu społecznym". Przepisy tej ustawy określają komu i w jakim zakresie przysługują określone świadczenia z tytułu choroby zawodowej, stanowiąc materialnoprawną przesłankę do ustalenia istnienia bądź - nie interesu prawnego określonego podmiotu występującego w sprawie administracyjnej dotyczącej choroby zawodowej, jako strona w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 tej ustawy członkom rodziny zmarłego pracownika wymienionym w ust. 2 (w tym małżonkowi) przysługuje jednorazowe odszkodowanie związane z chorobą zawodową. Przepisy ustawy o ubezpieczeniu społecznym jednoznacznie wskazują na powstanie praw odszkodowawczych po stronie określonych w ustawie członków rodziny w związku ze śmiercią pracownika w wyniku choroby zawodowej. Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej jest przy tym wymagana przy składaniu wniosku o takie odszkodowanie, stosownie do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz. U. z 2013 r. poz. 954 ze zm.). Wobec tego, skoro członkom rodziny zmarłego pracownika, w tym jego małżonkowi, przysługuje jednorazowe odszkodowanie związane z chorobą zawodową tego pracownika, to należy przyjąć, że skarżąca, jako żona posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 235¹ Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które weszło w życie w dniu 3 lipca 2009 r. (rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych). Stosownie do treści tego rozporządzenia, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. We wskazanym rozporządzeniu, co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonych do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi, zatem wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, co najistotniejsze, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest, więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 876/09, LEX nr 577707). W rozpatrywanej sprawie postępowanie prowadzone przed organami inspekcji sanitarnej dotyczyło choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 17.2 wykazu chorób zawodowych – międzybłoniaka opłucnej. Fakt wystąpienia symptomów ww. choroby zawodowej u zmarłego A. K. jest bezsporny (A. K. był hospitalizowany w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym Chorób Płuc w dniu 3 sierpnia 1994 r., gdzie rozpoznano u niego złośliwego międzybłoniaka brodawkowatego opłucnej po stronie lewej). Bezsporny jest również fakt jego pracy w okresie od 9 grudnia 1987 r. do 20 maja 1988 r. na stanowiskach: operatora urządzeń formujących-matrycowego oraz matrycowego w Przedsiębiorstwie [...] "I" w narażeniu na pył azbestowo-cementowy, który jest bez wątpienia czynnikiem rakotwórczym. Sporna pozostaje natomiast kwestia, czy w niniejszej sprawie administracyjnej można stwierdzić związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy jego pracą w narażeniu, a rozpoznanym u niego schorzeniem, warunkujący uznanie choroby zawodowej. Zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli zaś właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust.1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Istotnie, jak trafnie podniosły orzekające organy, orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Bez tej opinii lub sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. "Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn.. akt IV SA/Wr 688/11, LEX nr 1146150). Podstawą decyzji inspekcji sanitarnej nie może być zatem opinia lekarska o lakonicznej treści, nie zawierająca przekonującego uzasadnienia, czy też wywołującego wątpliwości. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych lekarz (uprawniony i zatrudniony w określonej jednostce - § 5 ust. 1) wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Doręczane pacjentowi (badanemu pracownikowi) orzeczenie lekarskie jest więc diagnozą opartą na wynikach poszczególnych badań, dokumentach i ocenie narażenia zawodowego, co oznacza, że jednostka orzecznicza nie ma obowiązku doręczania pacjentowi wyników poszczególnych badań. Zdaniem Sądu orzekające organy obydwu instancji inspekcji sanitarnej dokonały niewłaściwej oceny wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń lekarskich co do kompletności zawartej w nich argumentacji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w stosunku do tej jednostki chorobowej ustawodawca nie określił w wykazie chorób zawodowych okresu, w jakim wystąpienie udokumentowanych symptomów tej choroby po zakończeniu pracy przy ustaleniu istnienia czynnika zagrożenia ją wywołującej w środowisku pracy, upoważnia organ do stwierdzenia choroby zawodowej. Ustawodawca określił to w ten sposób – że jest to uzależnione indywidualnie od okresu latencji nowotworu. Zmiany nowotworowe mogą ujawnić się po upływie wielu lat od chwili pierwszego narażenia na substancje rakotwórcze. Okres tego opóźnienia jest nazywany okresem latencji. Konkretnego okresu latencji w rozporządzeniu zaś nie określono. W rozpoznawanej sprawie organy za jednostkami orzeczniczymi lekarskim powołały się w tym zakresie na wytyczne do orzekania o zawodowej etiologii nowotworów złośliwych "Choroby nowotworowe pochodzenia zawodowego - epidemiologia i aspekty orzecznicze" (Medycyna Pracy 2018;69(1):93-108), gdzie stwierdzono, że minimalny okres utajenia w przypadku międzybłoniaka opłucnej wynosi 10 lat, jednak przeważnie jest dłuższy i może wynosić nawet powyżej 40 lat. Ponadto, analiza danych literaturowych wykazała, że w 1997 r. ukazała się praca "Malignant mesothelioma in south east England: Clinicopathological experience of 272 cases" (Thorax 1997;52:507-512) opisująca badania kohortowe przypadków międzybłoniaka w Anglii, wskazuje, że średni okres latencji wynosił w przybliżeniu 40 lat, a najkrótszy 15 lat. Ponadto, zgodnie z pracą opublikowaną w 1992 r. "Latent period for malignant mesothelioma of occupational origin" (J Occup Med. 1992 Jul;34(7):718-21) analizując 1105 przypadków międzybłoniaka ustalono, że 99% miało okres latencji dłuższy niż 15 lat, a 96% przynajmniej 20 lat. Oczywiście, że w ocenie latencji korzysta się z dostępnych danych literatury naukowej, które podkreślić należy nieco różnią się od siebie. Wskazywany w skardze choćby przypadek zachorowalności po 8 latach od ekspozycji na azbest (https:diagnosticpathology.biomedcentral.com/articles/10.1186/1746-1596-5-81) wskazuje, że nie ma w naukach medycznych jednolitego stanowiska odnośnie okresu latencji raka płuca. Zgodzić się również należy ze stwierdzeniem, że medycyna, nie jest nauką ścisłą i w zależności od konkretnego przypadku ocena latencji choroby zawodowej może być różna. Wobec powyższego za niepełne uznać należało stanowiska jednostek orzeczniczych lekarskich, że w indywidualnym przypadku skarżącego nie jest możliwe uznanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wystąpieniem u A. K. udokumentowanych symptomów międzybłoniaka opłucnej, stwierdzonych po 6 latach pracy w narażeniu na pył azbestowy, i to pomimo, gdy odpowiedzi na tak zadane pytanie domagał się od jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 10 lipca 2019 r., k. 74 akt administracyjnych organu pierwszej instancji, w wyniku którego cała dokumentacja medyczna jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia wraz kopią tego pisma została przesłana do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, a pomimo tego kwestie te nie zostały wyjaśnione. Nie wyjaśniły zatem jednostki orzecznicze z jakich powodów w przypadku zmarłego męża skarżącej nie jest możliwe stwierdzenie owego związku przyczynowo- skutkowego, w sytuacji, gdy istnieją również i inne, najnowsze badania naukowe niż przez nie powołane, które powinny być znane jednostkom orzeczniczym, że przypadek zachorowalności stwierdzony został po ośmiu latach narażenia na ekspozycję czynnika rakotwórczego (https://diagnosticpathology.biomedcentral.com/articles/10.1186/1746-1596-5-81). Skoro mają być brane pod uwagę indywidualnie aspekty latencji tego nowotworu, to całkowicie nieuzasadnione jest stanowisko jednostek orzeczniczych w tym zakresie. Jednostki orzecznicze lekarskie nie wskazały z jakich indywidualnych powodów latencji tego nowotworu oraz indywidualnych aspektów osobniczych męża skarżącej nie jest możliwe stwierdzenie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy jego pracą w narażeniu na czynnik wywołujący międzybłoniaka opłucnej - pył azbestowy - a stwierdzeniem tej jednostki chorobowej po 6 latach po zakończeniu pracy na ekspozycję tego czynnika wywołującego wskazany i stwierdzony u niego nowotwór. Wadliwa jest zatem ocena i stanowisko organów obydwu instancji, że opinie jednostek orzeczniczych lekarskich zostały należycie, wyczerpująco i przekonywująco uzasadnione. Podnieść również należy, że za niewłaściwe ocenić należy zdaniem Sądu takie działanie orzekających w sprawie chorób zawodowych organów, że ocena pod względem formalnym wydanych w danej sprawie orzeczeń lekarskich sprowadza się w zasadzie tylko do powtórzenia w uzasadnieniu decyzji ich treści bez wskazania dla czego organ uważa, że są one kompletne i należycie uzasadnione. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, organy dopuściły się naruszania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga musiała zatem wywrzeć zamierzony skutek. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając kontrolowane decyzje za niezgodne z prawem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł podstawie 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.