II OSK 1102/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 214/17 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. sp. z o.o. w [...] na rzecz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 214/17, oddalił skargę D. sp. z o.o. w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2016 r. o stwierdzeniu u G. S. choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podniósł, że w przypadku G. S., wystąpiły przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem Sądu, zarzuty strony skarżącej o błędnym ustaleniu stanu faktycznego (twierdzenie, że sposób wykonywania przez G.S. pracy w spółce D. sp. z o.o., nie mógł doprowadzić do wystąpienia choroby zawodowej), nie mogą obalić orzeczenia lekarskiego specjalistów zatrudnionych w jednostce diagnostyczno-orzeczniczej, upoważnionej do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Strona nie posiada bowiem wiedzy specjalistycznej. Przedstawiony w skardze opis czynności wykonywanych przez G. S. w firmie D. sp. z o.o., pokrywa się z opisem w orzeczeniu lekarskim oraz w protokole z dnia 3 grudnia 2015r., podpisanym przez Prezesa Zarządu Spółki. Informacja o przeciążeniu narządu ruchu (układu mięśniowo - kostnego) i wymuszonej pozycji ciała, wskazywane są jako źródło zagrożenia w znajdującej się w aktach sprawy ocenie ryzyka zawodowego z 2008 r. W ocenie ryzyka zawodowego z 2013 r. jako zagrożenie wskazywane jest obciążenie statyczne i dynamiczne układu ruchu (mięśniowo - szkieletowego). Zatem wbrew zarzutom strony skarżącej, materiał dowodowy wskazuje na to, iż charakter pracy zawodowej wykonywanej przez G. S. w firmie D. sp. z o.o. w znacznym stopniu obciążał obie kończyny górne, a tym samym z wysokim prawdopodobieństwem mógł spowodować chorobę zawodową. Znalazło to potwierdzenie w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...]. Dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy ustalenie, że choroba ta mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie danej choroby, nie jest konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest spójny i wskazuje, że charakter pracy zawodowej wykonywanej przez G. S. w firmie D. sp. z o.o., w znacznym stopniu obciążał obie kończyny górne, a tym samym z wysokim prawdopodobieństwem mógł spowodować chorobę zawodową. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą w zakresie zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Wbrew podniesionym zarzutom naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organy dokonały wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zarzuty te są jedynie gołosłownym zaprzeczeniem zebranych dowodów. Organ przeprowadził ocenę narażenia zawodowego, na podstawie której lekarz orzecznik uznał, iż zdiagnozowane u G. S. schorzenia należy wiązać z wykonywaną pracą zawodową. Wszystkie istotne fakty zostały ustalone oraz rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie było zatem podstaw do zakwestionowania decyzji organu. Skargą kasacyjną D. sp. z o.o. w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie treści przepisu art. 133 §1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) poprzez nierozpoznanie sprawy na podstawie akt sprawy i poza podniesionymi zarzutami i tym samym przyjęcie, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeśli zostało ono wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym oraz nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby, co ma mieć w miejsce w tym przypadku, chociaż z akt postępowania administracyjnego, w tym z treści uzasadnienia samej decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że pierwsze dolegliwości u G. S. pojawiły się w 2003 r., a w dniu [...] listopada 2004 r. ww. osoba została poddana zabiegowi dekompresji nerwu pośrodkowego lewego w kanale nadgarstka i pomimo tego zabiegu nadał kontynuowała pracę na dotychczasowym stanowisku, co oznacza że stwierdzone schorzenie - zespół cieśni obrębie nadgarstka - nie może stanowić choroby zawodowej; 2) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie treści przepisu art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy na podstawie akt sprawy i uznanie, że charakter pracy zawodowej wykonywanej w spółce D. sp. z o.o. w znacznym stopniu obciążał obie kończyny górne, a tym samym z wysokim prawdopodobieństwem mógł spowodować chorobę zawodową, chociaż jak wynika z akt postępowania schorzenie u G. S. powstało znacząco wcześniej (już w 2003 r.) i pomimo podejmowanego leczenia ww. osoba nadal kontynuowała pracę na wskazanym stanowisku, a z protokołu dochodzenia w związku ze zgłoszonych przypadkiem podejrzenia choroby zawodowej wynika, iż wykonywanej u skarżącej pracy nie można przypisać długotrwałych i powtarzających się niezmiennych ruchów z zaangażowaniem obu rąk i nadgarstków; 3) prawa materialnego, tj. art. 2351 Kodeksu Pracy poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie w okolicznościach sprawy, że schorzenie stwierdzone u G. S. należy uznać za chorobę zawodową tj. chorobę która bezspornie (lub z wysokim prawdopodobieństwem) została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, w sytuacji gdy schorzenie to zostało stwierdzone u pracownika ponad 10 lat temu i za jego powstanie w znaczącym stopniu pracownik ponosi sam odpowiedzialność. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2016 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie. W piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2020r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej i przedstawiła dodatkowe uzasadnienie tego stanowiska. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi podniesiono, że skarżący błędnie przytoczył stan faktyczny oraz zaistniałe w sprawie okoliczności - czynności wykonywane przez G. S., pomimo iż mają inne nazwy, są czynnościami przy których wykorzystywane są oba nadgarstki bez zróżnicowania ich ruchów. Nieprawdą też jest, że organ i Sąd w żaden sposób nie wykazali związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy schorzeniem pracownika a wykonywaną pracą. Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), Przewodnicząca Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej skierowała przedmiotową sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym zawiadomiono strony, że każda z nich ma prawo do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. zmierzają w istocie do podważenia ustalonego przez orzekające w sprawie organy, a przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, stanu faktycznego sprawy, tj. dokonanych w sprawie ustaleń co do zawodowej etiologii rozpoznanego u G. S. schorzenia (przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych) oraz istnienia w skarżącym zakładzie pracy czynników narażenia na rozpoznaną chorobę zawodową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń w tym zakresie. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1666) poprzez jego błędne zastosowanie. Zgodnie z przywołanym powyżej art. 235¹ Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych - art. 2352 Kodeksu pracy. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych ( t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367). Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca w art. 235¹ Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12 - LEX nr 1216762). Na gruncie art. 2351 Kodeksu pracy nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem. Ponadto wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nie jest równoznaczne z rozpoznaniem choroby. Rozpoznanie choroby zawodowej (art. 2352 Kodeksu pracy) może nastąpić w późniejszym okresie od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, niż okres ustalony w wykazie chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) - pod warunkiem, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13, publ. CBOSA). Zaznaczenia przy tym wymaga, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Jak podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie kwestii, który pracodawca ponosi wyłączną (bądź wspólnie z innymi) odpowiedzialność odszkodowawczą za skutki związane z rozpoznaną chorobą, pozostaje poza właściwością inspektora sanitarnego; do rozpoznawania tego rodzaju spraw - w razie powstania sporu w tym zakresie - powołane są sądy powszechne - sądy pracy ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 września 1999 r., II SA/Ka 2111/97, Pr. Pracy 2000/11/37, z dnia 8 czerwca 2001r., I SA 1780/00, LEX nr 77662, z dnia 18 sierpnia 1998, I SA 823/98, LEX nr 45821). Należy także podnieść, że wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., SA 1640/93, ONSA 1995/1/28). Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r., III SA 372/82, ONSA/1982/1/33). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana /wyłącznie/ przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. Przechodząc w tym kontekście do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów kwestionujących prawidłowość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Wynika ona z faktu, że ani organy inspekcji sanitarnej ani sądy administracyjne kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa powyżej, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz może wystąpić o ich uzupełnienie do: pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego, pracownika lub byłego pracownika - w zależności do zakresu wymaganych informacji (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). Dodatkowo w świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. W postępowaniu przed organami inspekcji sanitarnej, jednostkami, które mają prawo i obowiązek orzekania w przedmiocie chorób zawodowych (tj. czy dane warunki pracy mogły spowodować chorobę zawodową), są wyłącznie jednostki szczegółowo określone w § 5 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia. Organy inspekcji sanitarnej nie są natomiast uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 28 stycznia 2015r., sygn. akt II OSK 1567/13 – CBOSA; z dnia 24 lutego 1998r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998r., I SA 225/98, LEX nr 45827). W przedmiotowej sprawie posiadająca stosowne uprawnienia jednostka orzecznicza (Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...], Oddział w [...]) wydała w oparciu o ocenę narażenia zawodowego G. S., orzeczenie nr [...], z którego wynika, że istnieją podstawy do rozpoznania u niej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Podkreślenia wymaga okoliczność, że lekarze orzecznicy nie mieli wątpliwości co do istnienia w zakładzie pracy skarżącej Spółki czynników narażenia na ww. chorobę zawodową i nie wystąpili o uzupełnienie dokumentacji w tym zakresie w trybie § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W orzeczeniu tym wskazano, że czynności wykonywane przez G. S. w trakcie jej zatrudnienia w D. sp. z o.o. na stanowisku pracownika produkcji, garmażera, a związane z pracą fizyczną obciążającą obie kończyny górne, wymagające wielu powtarzających się niezmiennych ruchów z zaangażowaniem obu rąk i nadgarstków w bardzo szybkim tempie - mają charakter ruchów powtarzalnych i monotypowych w długich przedziałach czasowych, stwarzających warunki, w których może dochodzić do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. W orzeczeniu podkreślono, że przeprowadzona diagnostyka różnicowa nie ujawniła innych istotnych czynników etiologicznych przyczyniających się do rozwoju zespołu cieśni nadgarstka i podniesiono, że analiza zgromadzonej dokumentacji lekarskiej i narażenia zawodowego oraz wyniki badań diagnostycznych z przeważającym prawdopodobieństwem dają podstawy do rozpoznania u G. S. zawodowej etiologii stwierdzonej choroby. Przy czym w kontekście podnoszonych w skardze kasacyjnej okoliczności zwrócenia uwagi wymaga, że jak wynika z orzeczenia nr [...], przy rozpoznawaniu przedmiotowej choroby zawodowej u G. S. lekarze orzecznicy mieli na uwadze okoliczność stwierdzenia u niej w 2004 r. zespołu cieśni nadgarstka lewego i przeprowadzenia w dniu [...] listopada 2004 r. dekompresji nerwu pośrodkowego lewego w kanale nadgarstka. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie lekarskie, którym dysponowały organy obu instancji, zawiera elementy merytoryczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, stwierdzić można z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznana choroba została spowodowana w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażeniem zawodowym) – tak jak tego wymaga art. 235¹ Kodeksu pracy. Podkreślenia wymaga przy tym, że o wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego decyduje zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy. Mając powyższe okoliczności na względzie stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wobec spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek ustawowych choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy organ był zobowiązany do podjęcia takiego jak kontrolowane w sprawie rozstrzygnięcie, a ocena Sądu pierwszej instancji w tym zakresie jest prawidłowa. Argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej nie poddały w wątpliwość dokonanych w sprawie ustaleń. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.