III SA/Gl 959/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi T sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr 2401-IOA.4823.21.2025.JŁ w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 13 sierpnia 2025 r., znak 2401-IOA.4823.21.2025.JŁ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, ze zm. dalej określanej, jako O.p.), po rozpatrzeniu odwołania T Sp. z o.o., (dalej: strona, skarżący, Spółka, przewoźnik), z 5 czerwca 2025 r. wniesionego od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: organ I instancji, Naczelnik) z 26 maja 2025 r. znak [...], mocą której nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł, z tytułu niewykonania obowiązków przewoźnika, polegających na zgłoszeniu prawidłowego numeru rejestracyjnego środka transportu realizującego przewóz towaru obejmującego zgłoszenie o nr referencyjnym [...], zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1857, ze zm. dalej określana, jako: ustawa SENT). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu 16 stycznia 2025 r. o godzinie 12:02 funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. realizując postanowienia art. 13 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli), przeprowadzili w miejscowości Z. kontrolę przewozu towarów, polegającą na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie odpowiednio: 1) dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; 2) zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; 3) posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ww. ustawy; 4) przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki DAF o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki Schwartzmuller o nr rej. [...]. W trakcie kontroli dokumentacji udostępnionej przez kierującego pojazdem tj. m. in. samochodowego listu przewozowego CMR nr [...] z dnia 16 stycznia 2025 r. oraz kwitu wagowego nr [...] stwierdzono, że ww. zespołem pojazdów ze Słowacji do Polski przewożony był rzepak o łącznej wadze 25 680 kg i przypisanym kodem CN 1205, znajdującym się w wykazie towarów podlegających obowiązkowej rejestracji w systemie SENT. Podmiotem wykonującym usługę transportową był przewoźnik krajowy: "T" Sp. z o.o., posiadający licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną do dnia 3 listopada 2029 r. W ramach prowadzonych czynności kontrolnych polegających na sprawdzeniu zgodności danych zawartych w zgłoszeniu o numerze referencyjnym [...] w systemie SENT ze stanem faktycznym, stwierdzono, że w ww. zgłoszeniu w polu numery rejestracyjne ciągnika figuruje nr. rej. [...], choć faktycznie przewóz był wykonywany naczepą o numerze [...]. Z kontroli, w dniu 16 stycznia 2025 r. sporządzono protokół nr [...], którego integralną część stanowił formularz przewozu towarów rejestrowany przez funkcjonariusza podczas kontroli na drodze - wydruk zgłoszenia [...] oraz dokumentacja okazana przez kierującego w trakcie kontroli tj. m. in. dokument przewozowy CMR nr [...] z dnia 16 stycznia 2025 r., wydruk z ważenia [...] z dnia 16 stycznia 2025 r., licencja na transport towarów nr [...] oraz sporządzone w formie dokumentacji fotograficznej dowody rejestracyjne środków przewozowych. Ustalenia wynikające z przeprowadzonej kontroli poparte zgromadzonym materiałem dowodowym stanowiły podstawę do przeprowadzenia przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postępowania administracyjnego w zakresie nałożenia kary pieniężnej w odniesieniu do przewoźnika, który wykonując przewóz towaru z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju nie wypełnił swoich obowiązków, nałożonych na niego ustawą o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Jak ustalono przewoźnik w zgłoszeniu [...] podał niewłaściwy numer rejestracyjny ciągnika. W rezultacie powyższych ustaleń Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 5 lutego 2025 r. wszczął z urzędu postępowanie w stosunku do skarżącego w sprawie wymiaru kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy SENT, obowiązującej w dacie kontroli. W odpowiedzi na powyższe, strona pismem z dnia 20 lutego 2025 r. potwierdziła, że w zgłoszeniu [...] był wpisany niepoprawny numer ciągnika. W związku z czym skarżący wniósł o odstąpienie od nakładania kary i umorzenie postępowania oraz przedstawił krótkie wyjaśnienia dotyczące przyczyn wystąpienia przedmiotowego naruszenia. W związku z powyższym, po przeprowadzonym postępowaniu, ww. decyzją z 26 maja 2025 r. znak [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. nałożył na T Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na zgłoszeniu prawidłowego numeru rejestracyjnego środka transportu realizującego przewóz towaru obejmującego zgłoszenie o nr referencyjnym [...], zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Dalej Spółka pismem z 5 czerwca 2025 r. od ww. decyzji odwołała się wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych albowiem działanie strony nie było ani celowe, ani zawinione, a wprowadzenie nieprawidłowego numeru rejestracyjnego wynikało z omyłki pracownika, a tym samym naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: - art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy SENT poprzez zastosowanie, wobec błędnego przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł; - art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary w sytuacji uzasadnionej ważnym interesem publicznym oraz interesem przewoźnika; 2) przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, iż brak jest przestanek do odstąpienia od nałożenia kary. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że omyłka dotyczyła jedynie wskazania nieprawidłowego numeru rejestracyjnego ciągnika. Jednocześnie wszystkie inne dane, w tym numer rejestracyjny naczepy oraz rodzaj przewożonego towaru zostały uzupełnione prawidłowo. Po rozpatrzeniu ww. odwołania DIAS decyzją z 13 sierpnia 2025 r., znak 2401-IOA.4823.21.2025.JŁ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na Spółkę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na zgłoszeniu prawidłowego numeru rejestracyjnego środka transportu realizującego przewóz towaru obejmującego zgłoszenie o nr referencyjnym [...], zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy SENT. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS m.in. wskazał, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy SENT. Zgodnie z art. 2 pkt 8, 9 i 11 lit. a) ww. ustawy SENT przewoźnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów. Przewóz towarów stanowi przemieszczanie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej albo krajowej sieci kolejowej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Środkiem transportu jest zaś pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W art. 3 ust. 2 powołanej ustawy wskazano kategorie towarów objętych systemem monitorowania. Jednocześnie w niniejszym artykule ust. 11 zawarto dyspozycję dla Ministra właściwego do spraw finansów publicznych umożliwiającą rozszerzenie ww. katalogu. W związku z upoważnieniem ustawowym w Rozporządzeniu z 1 lipca 2024 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024r., poz. 1157; ze zm.) w § 1 pkt 9b tiret 3 wskazano, że systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 1205 - nasiona rzepaku, jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tą pozycją przekracza 10000 kg. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1) powołanej ustawy w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o: a) dane przewoźnika obejmujące: - imię i nazwisko albo nazwę, - adres zamieszkania albo siedziby, b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, c )numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, d) miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru, f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane, g) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, h) numer lokalizatora albo numer urządzenia. W myśl art. 13 ust. 1 i 2 ustawy SENT kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie odpowiednio: 1) dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; 2) zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; 3) posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7; 4) przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Kontrola obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. W przypadku, gdy przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT). Stosownie do art. 26 ust. 1, ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy karę pieniężną nakłada w drodze decyzji naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli - w przypadku kontroli przewozu towarów. Zgodnie zaś z art. 26 ust. 5 tejże ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy DIAS stwierdził, że dokonany przez przewoźnika przewóz rzepaku przypisanego do kodu CN 1205 w ilości 25.680 kg został zgłoszony do systemu SENT i uzyskał numer referencyjny [...]. W trakcie kontroli zweryfikowano dane zawarte w dokumentach okazanych przez kierującego z danymi ujawnionymi w zgłoszeniu SENT i ustalono, że w ww. zgłoszeniu w rubryce "Informacje o środku transportu" podano numer rejestracyjny ciągnika [...], gdy faktycznie przewóz wykonywany był ciągnikiem o numerze rej. [...]. Ustawa SENT precyzyjnie określa obowiązki nałożone na poszczególnych uczestników obrotu towarami wrażliwymi, w szczególności kto i kiedy, w jakim zakresie powinien je wypełnić, aby został spełniony cel tejże ustawy. Jej przepisy mają przy tym charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia ich naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie organ nie relatywizuje dokonanych uchybień pod kątem umyślności, bądź nieumyślności zachowania strony. Wobec powyższego DIAS stwierdził, że przepisy ustawy SENT nie przewidują uznania oczywistej omyłki w zgłoszeniu za przypadek, który nie jest objęty art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT ponieważ przepis ten przewiduje karę pieniężną za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym bez zróżnicowania charakteru niezgodności i jej wagi. DIAS nadmienił, że przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. DIAS zaznaczył, że w złożonej deklaracjach rocznej za 2024 r. (CIT-8E) Spółka wykazała przychody w wysokości 3.606.857,68 zł. Nadto z otrzymanych informacji z ZUS (z 15 kwietnia 2025 r.) oraz z Urzędu Skarbowego (z 3 marca 2025 r.) wynika, że strona nie posiada zaległości publicznoprawnych. W świetle powyższego organ stwierdził, że sytuacja finansowa strony jest stabilna. Zobowiązania znalazły pokrycie w aktywach, zaś Spółka posiada znaczne środki w kasie i na rachunkach. Uzyskiwane przychody świadczą o dostępności środków finansowych, a zatem Spółka jest w stanie uregulować nałożoną karę pieniężną. Stanowi ona 0,277 % przychodu osiągniętego za 2024 r. Kwota ta nie jest niemożliwa do zapłaty i nie zmieni znacząco sytuacji finansowej Spółki, w taki sposób, aby była zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało środków na bieżącą działalność gospodarczą. DIAS zaznaczył, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane. Zdaniem DIAS w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny. DIAS nadmienił, że pojęcia interes publiczny nie sposób interpretować w sposób, który podważałby samą istotę obiektywnej odpowiedzialności i kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenia (por. wyrok NSA z 12 marca 2020 r. sygn. akt II 1464/19). Mając na względzie powyższe DIAS stwierdził, że na skutek nałożenia kary pieniężnej w przypadku strony nie zachodzi ryzyko sięgania do środków Skarbu Państwa, ze względu na brak możliwości zaspokajania swoich potrzeb, Według DIAS odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany jest w stanie ją uiścić pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga by przypadające budżetowi należności były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Poza tym, w takich okolicznościach, gdy sytuacja ekonomiczna nie wskazuje na brak możliwości zapłaty kary pieniężnej, odstąpienie od jej nałożenia stawiałoby przewoźnika w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów uczestniczących w obrocie towarami objętymi systemem monitorowania przewozu, które rzetelnie wypełniają swoje obowiązki, albo w razie naruszenia przepisów uiszczają nałożone kary pieniężne. Niecelowe jest przenoszenie na ogół społeczeństwa konsekwencji braku staranności podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w wypełnianiu jego obowiązków. Ponadto według DIAS podanie niewłaściwego numeru rejestracyjnego nie stanowi uchybienia o nieistotnym znaczeniu ponieważ ustawodawca w ustawie SENT uznał, że dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu to dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, a więc skuteczności kontroli i bezpieczeństwa przewozu. Numery rejestracyjne to główne i podstawowe dane umożliwiające organom sprawowanie właściwego monitoringu drogowego przewozu towarów i zapewnienie bezpieczeństwa całego przewozu. Gdyby przyjąć, że okoliczność taka zaistniała w niniejszej sprawie i jest podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na zaistniały interes publiczny, stworzyłoby to niebezpieczny precedens i sposób na omijanie prawa. Jednocześnie w tym aspekcie wskazuję, że w art. 24 ust. 1a ustawy SENT - przy spełnieniu wskazanych w tym przepisie warunków - wprowadzono możliwość "złagodzenia" wymiaru kary (do kwoty 2.000 zł) w przypadku ujawnienia nieprawidłowości będących wynikiem oczywistego błędu, jednakże z regulacji tej wyłączono kwestę nieprawidłowości numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. W świetle powyższego w ocenie organu podanie niewłaściwego numeru rejestracyjnego pojazdu nie stanowi oczywistej omyłki, która pozwoliłaby na odstąpienie zmniejszenie wymiaru kary. DIAS stwierdził, że strona jako przewoźnik dopuściła się naruszenia, które godzi w sens i cel ustawy SENT, albowiem uniemożliwia, a co najmniej utrudnia sprawowanie kontroli nad przewozem towarów wrażliwych. Zdaniem DIAS w interesie publicznym jest, aby system monitoringu i kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów wrażliwych dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków, także biorąc pod uwagę konsekwencje swoich naruszeń. W analizowanej sprawie tego zabrakło, Przedmiotem systemu monitorowania przewozu objęte zostały szczególne towary, o dużej wartości handlowej (w analizowanej sprawie 25.680 kg rzepaku) i istotne z punktu widzenia wpływów podatkowych dla budżetu państwa, a przy tym ustawodawca posłużył się gradacją kar w zależności od rodzaju uchybień przepisom prawa, o czym świadczą rozwiązania przyjęte w art. 21 - 25 ustawy SENT. Innymi słowy przewidziana w ustawie wysokość kar uwzględnia stopień naruszenia. Mając na względzie powyższe formułowane w tym aspekcie zarzuty dotyczące nieuwzględnienia zasady proporcjonalności są chybione. Wysokość kary administracyjnej aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (por. wyrok TK z 26 marca 2002 r. sygn. akt SK 2/01). Nadto DIAS podniósł, że ujawnione w dniu 16 stycznia 2025 r. podczas kontroli naruszenie nie jest jedynym. Albowiem w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 10 lutego 2025 r. organy KAS przeprowadziły wobec strony 380 kontroli, z czego 11 kontroli zakończyło się wynikiem pozytywnym. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły m.in. niezgodności danych zgłoszonych w systemie SENT ze stanem faktycznym (tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie). Podsumowując DIAS stwierdził, że w interesie publicznym nie leży odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za popełnienie naruszenia określonego w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy SENT, którego strona się dopuściła. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2025r. Spółka zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji. Strona uznała zaskarżoną decyzję za nieprawidłową ze względu na: I. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał istotny wpływ na wynik sprawy polegający na przyjęciu, iż strona miała wpływ na powstanie naruszenia, podczas gdy działanie strony nie było ani celowe, ani zawinione a wprowadzenie nieprawidłowego numeru rejestracyjnego ciągnika siodłowego wynikało jedynie z omyłki pracownika, bowiem wypełniając zgłoszenie o numerze SENT [...] w rubryce dotyczącej numeru rejestracyjnego ciągnika pokazał się w ramach podpowiedzi numer rejestracyjny [...] który był wykorzystywany do wypełnienia innego zgłoszenia, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 24 ust. ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 z późn. zm.), w zw. z art. art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c wyżej wskazanej ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez ich zastosowanie wobec błędnego przyjęcia, iż zostały spełnione przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 10.000,00 zł, b) art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej na stronę w sytuacji uzasadnionej ważnym interesem publicznym oraz interesem przewoźnika, III. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 122, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.), w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia przez organ wydający decyzję w niniejszej sprawie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, iż brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary na przewoźnika. Na podstawie naprowadzonych wyżej zarzutów skarżący wniósł o: - uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 sierpnia 2025 r., nr decyzji: 2401-IOA.4823.21.2025.TŁ, oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. numer [...] z dnia 26 maja 2025 r., i umorzenie postępowania, ewentualnie - uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 sierpnia 2025 r., nr decyzji: 2401-IQA.4823.21.2025.TŁ, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona opisała stan faktyczny sprawy oraz wskazała m.in., że w zgłoszeniu SENT [...] omyłkowo został wprowadzony niepoprawny numer rejestracyjny ciągnika siodłowego. Do omyłki doszło w dniu 16 stycznia 2025 r., bowiem przed zgłoszeniem SENT o numerze SENT [...] w systemie PUESC było uzupełniane zgłoszenie SENT o numerze SENT [...], w którym jako ciągnik występował pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Natomiast osobie wypełniającej zgłoszenie SENT o numerze SENT [...] w rubryce dotyczącej numeru rejestracyjnego ciągnika pokazał się w ramach podpowiedzi numer [...] i poprzez przeoczenie nie został on skorygowany na prawidłowy, tj. [...]. Omyłka, która miała miejsce przy uzupełnianiu zgłoszenia SENT o numerze SENT [...] dotyczyła jedynie wskazania nieprawidłowego numeru rejestracyjnego ciągnika. Jednocześnie wszystkie inne dane, w tym numer rejestracyjny naczepy oraz rodzaj przewożonego towaru zostały, uzupełnione prawidłowo. Zdaniem strony organ winien dokonać oceny przesłanek uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności niniejszej sprawy, a to faktu, iż strona należycie i uczciwie prowadzi działalność gospodarczą, posiada ważne licencje oraz zezwolenia, jak również wywiązuje się rzetelnie z obowiązków podatkowych wobec państwa. Te właśnie okoliczności zostały poddane analizie w sposób nazbyt ogólnikowy, bez powiązania wynikającego z wytycznych ustawy SENT przemawiających za odstąpieniem. W ocenie strony w zaskarżonej decyzji brak jest zindywidualizowanej oceny, dlaczego tak wysoce niezbędne dla odniesienia skutku prewencyjnego przewidzianego ustawą o SENT, jest nałożenie na stronę kary, a nie odstąpienie od niej, w szczególności zważywszy na ustalone okoliczności sprawy. Wobec powyższego zaskarżona decyzja prezentuje postawę w istocie prefiksalną. Postawa ta nie jest ani przewidziana, ani też chroniona regulacjami ustawy o SENT. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Nadto DIAS wskazał, że przedstawione i ocenione w postępowaniu dowody, wbrew twierdzeniom skargi, wskazują na ustalony przebieg zdarzeń oraz na brak podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT. DIAS zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania celem ustalenia stanu faktycznego oraz zbadano dostępny materiał dowodowy, dokonując w sposób wyczerpujący jego oceny, w stopniu pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia. Wobec powyższego zgłoszone w skardze zarzuty naruszenia wskazanych tam przepisów nie zasługują na uwzględnienie. Nadto DIAS zauważył, że w przedmiotowym przypadku organy przeanalizowały kwestię odstąpienia od nałożenia kary w aspekcie przesłanek ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego. Wykazano, że sytuacja finansowa T sp. z o.o. jest stabilna. Za 2024 r. spółka wykazała przychody w wysokości 3.606.857,68 zł i wypracowała zysk netto w wysokości 618.101,22 zł, Nie posiada zaległości publicznoprawnych. W związku z powyższym Spółka jest w stanie uregulować nałożoną karę pieniężną, zważywszy, że nieprawidłowość, jaka została stwierdzona w trakcie kontroli przeprowadzonej 16 stycznia 2025 r., nie była spowodowana sytuacja wyjątkową i niezależną od strony. Zdaniem DIAS w zaistniałej sytuacji odstąpienie od nałożenia kary stałoby również w sprzeczności z interesem publicznym ponieważ w ustawie SENT sankcjami w postaci kar pieniężnych zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i nałożonych na nich obowiązków. Jednocześnie DIAS podniósł, że nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien winno mieć działanie odstraszające i zapobiegające powstaniu naruszeń prawa, a ujawnione w dniu 16 stycznia 2025 r. podczas kontroli naruszenie nie było jednostkowe. Wobec powyższego w ocenie DIAS podniesione przez stronę okoliczności (że była to omyłka, że strona należycie i uczciwie prowadzi działalność gospodarczą, posiada ważne zezwolenia i licencje, rzetelnie wywiązuje się z obowiązków podatkowych) tego nie sanują, a tym samym nie pozwalają na odstąpienie od wymiaru kary. Przedstawiając powyższe, organ stwierdził, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, w związku z czym, uznając za nieuzasadnione zarzuty skargi wnosi się o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli legalności jest decyzja DIAS z dnia 13 sierpnia 2026r. utrzymująca w mocy decyzję z 26 maja 2025 r. znak [...], którą Naczelnik nałożył na Spółkę karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na zgłoszeniu prawidłowego numeru rejestracyjnego środka transportu realizującego przewóz towaru obejmującego zgłoszenie o nr referencyjnym [...], zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i przyznany przez skarżącego nie budzi wątpliwości. Nie jest sporne, że w trakcie kontroli w dniu z dnia 16 stycznia 2025 r. w miejscowości Z. stwierdzono naruszenie przez skarżącego ustawy SENT, polegające na niezgodności danych zawartych w zgłoszeniu o numerze referencyjnym [...] w systemie SENT ze stanem faktycznym, ponieważ stwierdzono, że w ww. zgłoszeniu w polu numery rejestracyjne ciągnika figuruje nr. rej. [...], choć faktycznie przewóz był wykonywany ciągnikiem o numerze [...]. Z ww. kontroli, w dniu 16 stycznia 2025 r. sporządzono protokół nr [...], którego integralną część stanowił formularz przewozu towarów rejestrowany przez funkcjonariusza podczas kontroli na drodze - wydruk zgłoszenia [...] oraz dokumentacja okazana przez kierującego w trakcie kontroli tj. m. in. dokument przewozowy CMR nr [...] z dnia 16.01.2025 r., wydruk z ważenia [...] z dnia 16.01.2025 r., licencja na transport towarów nr [...] oraz sporządzone w formie dokumentacji fotograficznej dowody rejestracyjne środków przewozowych. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia oceny przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary w związku z istnieniem ważnego interesu publicznego lub interesu strony natomiast pozostałe okoliczności towarzyszące przewozowi są niesporne. Sąd uznaje ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe za prawidłowe, kompletne, a zatem pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy. Zaś z tych ustaleń wynika, że strona skarżący, jako przewoźnik, realizował przewóz ze Słowacji do Polski w oparciu o zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym [...] które dotyczyło transportu rzepaku - podlegającemu rejestracji w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (SENT). W trakcie kontroli stwierdzono, że w polu informacje o środku transportu w rubryce numer rejestracyjny wpisano [...], podczas gdy faktyczny przewóz realizowany był ciągnikiem siodłowym o numerze rejestracyjnym [...]. Okoliczność powyższa nie była zresztą kwestionowana w toku prowadzonego postępowania przed organami podatkowymi ani również podważana w skardze złożonej do tut. Sądu. Znajduje ona również potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, a w szczególności w treści protokołu kontroli nr [...], Zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, obowiązujące w dniu przeprowadzenia kontroli, określa ustawa SENT. Za stwierdzone uchybienie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT określa karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Przepis ten nie przewiduje wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu SENT, lecz określa sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Ustawa przewiduje więcej tego typu kar, za różne przewinienia, zróżnicowanych co do wysokości, co oznacza, że kwestia proporcjonalności kary w stosunku do konkretnego przewinienia została przesądzona przez ustawodawcę. Twierdzenie w takiej sytuacji, że kara jest nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do przewinienia adresowane jest de facto do ustawodawcy jako postulat de lege ferenda, a nie do organu stosującego dany przepis. Podkreślić jednocześnie należy, że dla ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności oczywistego błędu czy nieuszczuplenia należności publicznoprawnych, a także niezawiniony w ocenie Spółki charakter naruszenia. Naruszenie przewidziane w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT ma niewątpliwie charakter formalny, a określona w tym przepisie sankcja służy realizacji przywołanych wyżej celów ustawy SENT. Zaznaczyć także należy, że kara administracyjna przewidziana w ustawie SENT ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy. Przepisy ustawy SENT nie uzależniają bowiem wymiaru kary od tego czy niedopełnienie obowiązków było celowe czy też nie lub też czy było wynikiem niedbalstwa bądź zaniechania. Zgodzić należy się przy tym z organem administracji, że błędne wpisanie w zgłoszeniu SENT numeru rejestracyjnego środka transportu nie może zostać uznane za oczywisty błąd. Prawidłowe zgłoszenie i śledzenie przewożonego towaru daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Ustawa SENT precyzyjnie określa obowiązki nałożone na poszczególnych uczestników obrotu towarami wrażliwymi, w szczególności kto i kiedy, w jakim zakresie powinien je wypełnić, aby został spełniony cel tejże ustawy. W dyspozycji art. 6 ust. 3 pkt 1 tejże ustawy nie jest podanie jakichkolwiek danych, lecz danych prawidłowych, odpowiadających rzeczywistości. Jednocześnie art. 24 ust. 1 pkt 2 stanowi, że w przypadku, gdy przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Powołane przepisy mają zatem charakter bezwzględnie obowiązujący. Ponadto wyłączają możliwość oceny, czy dokonane miało znamiona umyślnego/nieumyślnego zachowania. W świetle powyższego akcentowana przez stronę kwestia przeoczenia (omyłki) w podaniu niewłaściwego numeru rejestracyjnego ciągnika nie wyłącza odpowiedzialności. Wbrew zarzutom skargi - w przedmiotowym przypadku organy przeanalizowały kwestię odstąpienia od nałożenia kary w aspekcie przesłanek ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego. Wykazano, że sytuacja finansowa T sp. z o.o. jest stabilna. Za 2024 r. spółka wykazała przychody w wysokości 3.606.857,68 zł i wypracowała zysk netto w wysokości 618.101,22 zł, Nie posiada zaległości publicznoprawnych. W związku z powyższym jest w stanie uregulować nałożoną karę pieniężną, zważywszy, że nieprawidłowość, jaka została stwierdzona w trakcie kontroli przeprowadzonej 16 stycznia 2025 r., nie była spowodowana sytuacja wyjątkową, niezależną od strony. Sąd podzielił stanowisko organów, iż w zaistniałej sytuacji odstąpienie od nałożenia kary stałoby również w sprzeczności z interesem publicznym. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że podanie niewłaściwego numeru rejestracyjnego nie stanowi uchybienia o nieistotnym znaczeniu. Ustawodawca w ustawie SENT uznał bowiem, że dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu to dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, a więc skuteczności kontroli i bezpieczeństwa przewozu. Na powyższe wskazuje okoliczności, że w art. 24 ust. 1a ustawy SENT - przy spełnieniu wskazanych w tym przepisie warunków - wprowadzono możliwość "złagodzenia" wymiaru kary (do kwoty 2.000 zł) w przypadku ujawnienia nieprawidłowości będących wynikiem oczywistego błędu, jednakże z regulacji tej wyłączono kwestę nieprawidłowości numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Wobec powyższego T Sp. z o.o. dopuściła się naruszenia, które godzi w sens i cel ustawy SENT, albowiem uniemożliwia, a co najmniej utrudnia sprawowanie kontroli nad przewozem towarów wrażliwych. System monitorowania drogowego oparto na samodyscyplinie podmiotów gospodarczych. Tym samym nie będzie on działać w sposób zakładany przez prawodawcę bez prawidłowego wypełnienia zgłoszenia i podania odpowiadających rzeczywistości danych, warunkujących prawidłowe wykonanie zadań kontrolnych, dla których regulacje ustawy SENT zostały stworzone. Dlatego choćby drobna omyłka w ich wypełnieniu może stwarzać znaczące ryzyko wypaczenia sensu ich obowiązywania. Popełnienie zatem błędu przy wypełnianiu zgłoszenia- co według strony miało miejsce w sprawie - choćby na skutek niezamierzonego niedopatrzenia, nie może uwalniać od odpowiedzialności administracyjnej i tym samym od przewiedzianej dla niej dotkliwej sankcji pieniężnej. Tym bardziej, że prawidłowe wypełnienie danych w zgłoszeniu nie jest operacją znacząco skomplikowaną, przekraczającą zdolności profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego, który powinien cechować się starannością i w sposób maksymalnie dokładny wskazywać istotne dla SENT dane. Biorąc pod uwagę treść zarzutów zawartych w skardze uznać należy, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe prawidłowo przeanalizowały ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, ze względu na brak spełnienia po stronie skarżącego przesłanki "interesu publicznego". Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, określony w tym przepisie system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zasady kontroli realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT określone zostały w przepisach art. 13 – 20a w/w ustawy. Jak wynika z jej art. 13 ust. 2, kontrola realizacji wskazanych obowiązków obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Zasadnicze jednak znaczenie dla ustalenia istoty omawianej kontroli ma art. 13 ust. 1 ustawy SENT, określający przedmiot ustaleń kontrolnych właściwych organów, zgodnie z którym kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków, odpowiednio w zakresie: 1) dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; 2) zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; 3) posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7; 4) przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przedstawiony wyżej zakres kontroli przewozu towarów, sprowadzający się do sprawdzenia przestrzegania wskazanych (enumeratywnie) obowiązków, w pełni odpowiada zakresowi przedmiotowemu tej ustawy, który obejmuje reguły funkcjonowania systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, jak też konkretyzację obowiązków podmiotów uczestniczących w drogowym i kolejowym przewozie towarów oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami opałowymi; a nadto określenie zasad odpowiedzialności za naruszenie obowiązków związanych z drogowym i kolejowym przewozem towarów oraz z obrotem paliwami opałowymi (art. 1 pkt 1, 1a i 2 ustawy SENT). Zgodnie z art. 10a ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Po drugie jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator, chyba, że dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Jak już było wyżej wspomniane za stwierdzone uchybienie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT określa karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Przepis ten nie przewiduje wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu SENT, lecz określa sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Ustawa przewiduje więcej tego typu kar, za różne przewinienia, zróżnicowanych co do wysokości, co oznacza, że kwestia proporcjonalności kary w stosunku do konkretnego przewinienia została przesądzona przez ustawodawcę. Twierdzenie w takiej sytuacji, że kara jest nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do przewinienia adresowane jest do ustawodawcy jako postulat de lege ferenda, a nie do organu stosującego dany przepis. Podkreślić jednocześnie należy, że dla ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostają podnoszone przez skarżącą okoliczności oczywistego błędu czy nieuszczuplenia należności publicznoprawnych, a także niezawiniony w ocenie Spółki charakter naruszenia. Naruszenie przewidziane w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT ma niewątpliwie charakter formalny, a określona w tym przepisie sankcja służy realizacji przywołanych wyżej celów ustawy SENT. Zaznaczyć także należy, że kara administracyjna przewidziana w ustawie SENT ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy. Przepisy ustawy SENT nie uzależniają bowiem wymiaru kary od tego czy niedopełnienie obowiązków było celowe czy też nie lub też czy było wynikiem niedbalstwa bądź zaniechania. Zgodzić należy się przy tym z organem administracji, że błędne wpisanie w zgłoszeniu SENT numeru rejestracyjnego środka transportu nie może zostać uznane za oczywisty błąd. Prawidłowe zgłoszenie i śledzenie przewożonego towaru daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Ustawa SENT precyzyjnie określa obowiązki nałożone na poszczególnych uczestników obrotu towarami wrażliwymi, w szczególności kto i kiedy, w jakim zakresie powinien je wypełnić, aby został spełniony cel tejże ustawy. W dyspozycji art. 6 ust. 3 pkt 1 tejże ustawy nie jest podanie jakichkolwiek danych, lecz danych prawidłowych, odpowiadających rzeczywistości. Jednocześnie art. 24 ust. 1 pkt 2 stanowi, że w przypadku, gdy przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Powołane przepisy mają zatem charakter bezwzględnie obowiązujący. Ponadto wyłączają możliwość oceny, czy dokonane miało znamiona umyślnego/nieumyślnego zachowania. W świetle powyższego akcentowana przez stronę kwestia przeoczenia (omyłki) w podaniu niewłaściwego numeru rejestracyjnego ciągnika nie wyłącza odpowiedzialności. Wbrew zarzutom skargi - w przedmiotowym przypadku organy przeanalizowały kwestię odstąpienia od nałożenia kary w aspekcie przesłanek ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego. Wykazano, że sytuacja finansowa T sp. z o.o. jest stabilna. Za 2024 r. spółka wykazała przychody w wysokości 3.606.857,68 zł i wypracowała zysk netto w wysokości 618.101,22 zł, Nie posiada zaległości publicznoprawnych. W związku z powyższym jest w stanie uregulować nałożoną karę pieniężną, zważywszy, że nieprawidłowość, jaka została stwierdzona w trakcie kontroli przeprowadzonej 16 stycznia 2025 r., nie była spowodowana sytuacja wyjątkową, niezależną od strony. W zaistniałej sytuacji odstąpienie zatem od nałożenia kary stałoby również w sprzeczności z interesem publicznym. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że podanie niewłaściwego numeru rejestracyjnego nie stanowi uchybienia o nieistotnym znaczeniu. Ustawodawca w ustawie SENT uznał bowiem, że dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu to dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, a więc skuteczności kontroli i bezpieczeństwa przewozu. Na powyższe wskazuje okoliczności, że w art. 24 ust. 1a ustawy SENT - przy spełnieniu wskazanych w tym przepisie warunków - wprowadzono możliwość "złagodzenia" wymiaru kary (do kwoty 2.000 zł) w przypadku ujawnienia nieprawidłowości będących wynikiem oczywistego błędu, jednakże z regulacji tej wyłączono kwestę nieprawidłowości numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Wobec powyższego T Sp. z o.o. dopuściła się naruszenia, które godzi w sens i cel ustawy SENT, albowiem uniemożliwia, a co najmniej utrudnia sprawowanie kontroli nad przewozem towarów wrażliwych. System monitorowania drogowego oparto na samodyscyplinie podmiotów gospodarczych. Tym samym nie będzie on działać w sposób zakładany przez prawodawcę bez prawidłowego wypełnienia zgłoszenia i podania odpowiadających rzeczywistości danych, warunkujących prawidłowe wykonanie zadań kontrolnych, dla których regulacje ustawy SENT zostały stworzone. Dlatego choćby drobna omyłka w ich wypełnieniu może stwarzać znaczące ryzyko wypaczenia sensu ich obowiązywania. Popełnienie zatem błędu przy wypełnianiu zgłoszenia- co według strony miało miejsce w sprawie - choćby na skutek niezamierzonego niedopatrzenia, nie może uwalniać od odpowiedzialności administracyjnej i tym samym od przewiedzianej dla niej dotkliwej sankcji pieniężnej. Tym bardziej, że prawidłowe wypełnienie danych w zgłoszeniu nie jest operacją znacząco skomplikowaną, przekraczającą zdolności profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego, który powinien cechować się starannością i w sposób maksymalnie dokładny wskazywać istotne dla SENT dane. W ustawie SENT sankcjami w postaci kar pieniężnych zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i nałożonych na nich obowiązków. Jednocześnie należy podnieść, że nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien winno mieć działanie odstraszające i zapobiegające powstaniu naruszeń prawa. W tym aspekcie należy wskazać, że ujawnione w dniu 16 stycznia 2025 r. podczas kontroli naruszenie nie było jednostkowe. Wobec powyższego podniesione przez stronę okoliczności (że była to omyłka, że strona należycie i uczciwie prowadzi działalność gospodarczą, posiada ważne zezwolenia i licencje, rzetelnie wywiązuje się z obowiązków podatkowych) tego nie sanują, a tym samym nie pozwalają na odstąpienie od wymiaru kary. Ustanawiając kary pieniężne za nieprzestrzeganie określonych nakazów i zakazów ustawodawca nie oczekuje z tego tytułu stałych dochodów, lecz zgodnego z prawem zachowania adresatów norm prawnych (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 100/21), czego w przedmiotowej sprawie nie dochowano. Przechodząc do zarzutu skargi, który dotyczy naruszenia art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT przez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek nieuwzględnienia okoliczności przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary należy mieć na uwadze, że przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określone zostały w przepisie art. 24 ust. 3 ustawy SENT, a są to: ważny interes przewoźnika oraz interes publiczny. Co bardzo istotne, podjęcie przez organ decyzji o odstąpieniu o nałożonej kary w przypadku ziszczenia się wskazanych przesłanek ma charakter uznaniowy, co wynika ze sformułowania, że "organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej". W takiej sytuacji ocena legalności decyzji uznaniowej przez sąd polega na ustaleniu, czy przesłanki podjęcia decyzji mieszczą się w porządku prawnym, a to, na bliższym poziomie konkretyzacji, oznacza w pierwszej kolejności ocenę, czy organ prawidłowo zinterpretował przesłanki wydania decyzji uznaniowej wynikające z konkretnego przepisu. Ingerencja sądu w taką decyzję jest uzasadniona wówczas, gdy organ przekracza granice uznaniowości, orzeka z uwzględnieniem przesłanek, których przepis nie przewiduje lub z uwzględnieniem przesłanek, które są sprzeczne z ratio legis konkretnego przepisu lub ustawy albo też orzeka na podstawie wadliwie ustalonych faktów. Respektowanie przez sąd przyznanego organowi uznania znalazło swój wyraz w przepisie art. 145a § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uchylając decyzję sąd może wskazać organowi sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, ale nie wtedy, gdy rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie znajduje podstaw do zarzucenia organowi naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy SENT przez jego wadliwe zastosowanie. Przesłanki odmowy odstąpienia od nałożenia kary zarówno w zakresie ważnego interesu przewoźnika jak i interesu publicznego zostały szeroko omówione w uzasadnieniach decyzji odwoławczej i pierwszo-instancyjnej. Organy odniosły się do takich kwestii, jak kondycja finansowa przedsiębiorcy, ewentualny wpływ orzeczonej kary na jego byt ekonomiczny. Powyższe rozważania potwierdza zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy pozyskany od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Urzędu Skarbowego, a także dokumenty przedstawione w toku postępowania administracyjnego przez stronę skarżącą. Słusznie organy wskazały, że celem wprowadzenia w życie ustawy SENT było zabezpieczenie sprawności i skuteczności systemu monitorowania legalnie realizowanego transportu (obrotu) wrażliwymi. Z tego powodu ustawa ma charakter restrykcyjny. Sankcje za naruszenie zasad kontroli przewidziane w ustawie są oderwane od kwestii zawinienia, jak również od kwestii narażenia na uszczuplenie należności podatkowych, tego rodzaju warunki nie są zamieszczone w art. 24 ust. 1 ustawy SENT, a te argumenty są podnoszone przez skarżącą, jako przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary. Również ustalenie, że wysokość orzeczonej kary nie zagraża funkcjonowaniu przedsiębiorcy, jest istotne z punktu widzenia interesu publicznego, a przynajmniej uzasadnia twierdzenie, że nie narusza tego interesu, rozumianego w tym przypadku jako wola zachowania przedsiębiorstwa i kontynuacji jego działalności. Odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży w interesie publicznym. Odnosząc się zatem do przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej sformułowanych w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, według Sądu stanowisko organu odwoławczego dotyczące braku podstaw do odstąpienia od nałożenia tej kary nie budzi zastrzeżeń. Sąd nie widzi podstaw do ingerowania w sferę uznania administracyjnego orzekających w sprawie organów, ponieważ przedstawione przez nie motywy uznania mieszczą się w granicach wynikających z ustawy SENT i jej przepisu art. 24 ust. 3. Nadmienić w tym miejscu należy, że wyroki sądów administracyjnych, które skarżąca powołuje w skardze na okoliczność uzasadnienia całkowitego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przepisy te stanowią, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordy-nacji podatkowej). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie zaś z art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew zarzutom skargi okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wy-znaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny sprawy, zebrały i rozpatrzyły niezbędny materiał dowodowy, wszystkie okoliczności podniesione w skardze zostały przez organy rozważone, a decyzja zwiera wszystkie wymagane prawem elementy. To, że strona inaczej je interpretuje nie oznacza, że organy naruszyły prawo. Sąd nie podzielił zarzutu skargi obłędach w ustaleniach faktycznych w zakresie celowego w prowadzenia nieprawidłowego numeru rejestracyjnego ciągnika albowiem kwestia celowości i winy w tym zakresie nie przesądza o nałożeniu kary na przewoźnika. Jakkolwiek więc ustawa SENT przewiduje względem przewoźników sztywne stawki kar za stwierdzone naruszenia, to jednak stawki te są przede wszystkim zróżnicowane, z uwzględnieniem charakteru naruszenia (im poważniejsze naruszenie, tym wyższa kara), co stanowi pierwszy poziom uwzględnienia konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Choć niewątpliwie rozwiązania te są surowe, co w sposób oczywisty wymusza i zarazem uzasadnia potrzeba ochrony systemu podatkowego przed jego naruszaniem, zwłaszcza w sposób zorganizowany, to jednak w każdym indywidualnym przypadku zastosowanie kary poprzedzone musi zostać analizą przesłanek odstąpienia od niej. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie przez organy materiał dowodowy był wystarczający do wydania w sprawie rozstrzygnięcia, a przeprowadzone przez organy postępowanie w sprawie było prawidłowe. Wysokość kary została określona ustawowo i w tej wysokości została nałożona. Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.