III SA/Gl 870/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 21 lipca 2025 r. nr PSIII.8640.285.2025 w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowa przyznania prawa do zasiłku oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 lipca 2025 r. Nr PSIII.8640.285.2025 Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda, organ II instancji, organ odwoławczy), na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 214 z późn. zm.) w związku z art. 433 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r., poz. 620), oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania S. B. (dalej: skarżący, strona), od decyzji Nr: [...] z dnia 30 maja 2025 r. wydanej przez Prezydenta Miasta D. (dalej: Prezydent, organ I instancji), utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy. Wojewoda przypomniał, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. w dniu 2 lipca 2024 r. uzyskując status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku, który pobierał do dnia 29 grudnia 2024 r., w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku (decyzja Nr: [...] z dnia 2 lipca 2024 r.), Następnie: - Decyzją Nr: [...] z dnia 7 stycznia 2025 r. organ I instancji orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku od dnia 29 grudnia 2024 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, - Z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego Nr KRS [...] wg stanu na 13 maja 2025 r. organ ustalił, że skarżący pełni funkcję prokurenta w Spółce H. Sp. z o.o. Spółka została zarejestrowana w dniu 23 kwietnia 2024 r. i jest to Spółka aktywna, - Postanowieniem z dnia 15 maja 2025 r. Prezydent wznowił w powyższych sprawach postępowanie administracyjne z urzędu, powołując się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując, że w dacie wydania pierwotnej decyzji organ nie miał wiedzy, że skarżący w tej dacie był prokurentem samoistnym spółki H. sp. z o.o. z siedzibą w D. - po wznowieniu z urzędu w dniu 15 maja 2025 r. postępowania w sprawie uznania skarżącego z dniem 2 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 2 lipca 2024 r., oraz utraty przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia 29 grudnia 2024 r., organ I instancji decyzją z dnia 30 maja 2025 r. Nr: [...] uchylił decyzje będące przedmiotem wznowienia postępowania i orzekł o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 2 lipca 2024 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 2 lipca 2024 r. Nr; [...] oraz decyzję Nr: [...] z dnia 7 stycznia 2025 o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia 29 grudnia 2024 r. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji z 30 maja 2025 r. wynika, że strona jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, co wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wspomniana decyzja organu I instancji z dnia 30 maja 2025 r. została zaskarżona przez stronę postępowania. Skarżący podniósł, że ww. decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego uznając, że została ona wydana bez odpowiedniego ustalenia stanu faktycznego i przy błędnej wykładni przepisów. Strona zarzuciła naruszenie: - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. podnosząc, że nie zaistniały przesłanki faktyczne ani prawne do uchylenia decyzji, gdyż zaskarżona decyzja uchyla wcześniejszą, prawidłowo wydaną i ostateczną decyzję przyznającą status i prawo do zasiłku, a następnie rozstrzyga sprawę na nowo, - art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podnosząc, iż w czasie składania wniosku o rejestrację prokura nie była przesłanką negatywną uniemożliwiającą uznanie za osobę bezrobotną. Ograniczenie w tym zakresie wprowadza dopiero ustawa z 1 czerwca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, - art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. zarzucając organowi I instancji nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy pełnienie funkcji prokurenta wyklucza jego gotowość do podjęcia zatrudnienia Skarżący wyjaśnił, że Spółka H. Sp. z o.o. nie prowadzi faktycznej działalności, a jego powołanie miało charakter zabezpieczający. Nie wykonywał żadnych czynności jako prokurent. Złożył rezygnację z prokury z dniem 31 maja 2025 r. i złożono wniosek o wykreślenie z KRS. Do odwołania strona załączyła oświadczenie z 31 maja 2025 r. o rezygnacji z funkcji prokurenta w H. Sp. z o.o. wpisanej do KRS pod numerem [...]. Jednocześnie z oświadczenia wynika, że rezygnacja staje się skuteczna z dniem doręczenia niniejszego oświadczenia Zarządowi Spółki. Oświadczenie zostało doręczone Prezesowi Zarządu w dniu 31 maja 2025 r. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie przytoczył brzmienie art. 433 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620), który stanowi, iż postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Nadto organ II instancji wskazał, że z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214 z póżn. zm.) wynika, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy podniósł, iż 23 kwietnia 2024 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem [...] dokonano wpisu Spółki z o.o. H. w D., której wspólnikami są K. B. A. (prezes Zarządu) i skarżący będący jednocześnie prokurentem (prokura samoistna). Jednocześnie organem uprawnionym do reprezentacji podmiotu w przypadku powołania zarządu wieloosobowego, do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu Spółki upoważniony jest Prezes Zarządu samodzielnie lub dwóch Członków Zarządu działających łącznie. Organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 460 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r., poz. 620), z dniem 1 czerwca 2025 r. utraciła moc ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214 z późn. zm.). Jednocześnie art. 433 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia stanowi, iż postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214 z późn. zm.) wynika, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z powyższego wynika, że osoba bezrobotna musi spełniać ww. warunki aby mogła uzyskać status bezrobotnego. Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "a" do "m" zawiera zespół przesłanek, które uniemożliwiają zachowanie tego statusu. Brzmienie tego artykułu jest kategoryczne, co oznacza, że kwestie statusu bezrobotnego nie zależą od uznania organów orzekających, bowiem żadne inne okoliczności, poza wymienionymi w ustawie, nie mogą mieć istotnego znaczenia przy rozstrzyganiu sprawy w tym zakresie. Z postanowień art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej lecz gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy", jednakże nie można takiego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy, lecz musi ona oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Na powyższą decyzję strona wniosła w dniu 18 sierpnia 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 21 lipca 2025 r., skarżący zarzucił: 1.naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pełnienie funkcji prokurenta spółki handlowej powoduje automatycznie brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i tym samym stanowi przeszkodę w uzyskaniu statusu bezrobotnego, podczas gdy pełnienie tej funkcji nie powoduje automatycznie braku gotowości do podjęcia zatrudnienia, 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 109¹ § 1 kodeksu cywilnego przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że udzielenie prokury powoduje nałożenie na prokurenta obowiązku reprezentowania przedsiębiorcy, podczas gdy z udzielenia prokury wynika wyłącznie uprawnienie prokurenta do reprezentowania przedsiębiorcy, 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak uchylenia decyzji wydanej w I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, mimo że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nadto skarżący decyzji Prezydenta z dnia 30 maja 2025 r., nr [...], zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pełnienie funkcji prokurenta spółki handlowej powoduje automatycznie brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i tym samym stanowi przeszkodę w uzyskaniu statusu bezrobotnego, podczas gdy pełnienie tej funkcji nie powoduje automatycznie braku gotowości do podjęcia zatrudnienia, 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 109¹ § 1 kodeksu cywilnego przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że udzielenie prokury powoduje nałożenie na prokurenta obowiązku reprezentowania przedsiębiorcy, podczas gdy z udzielenia prokury wynika wyłącznie uprawnienie prokurenta do reprezentowania przedsiębiorcy, 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 w zw. z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego przez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i ustalenia w sprawie, czy skarżący faktycznie nie pozostawał w gotowości do podjęcia zatrudnienia, poza formalnym pełnieniem funkcji prokurenta. 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zebrane w sprawie dowody w postaci jedynie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego nie mogły stanowić wyłącznej podstawy wydania decyzji o odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej, a tym samym organ I instancji nie miał podstaw do uchylenia pierwotnych decyzji ostatecznych oraz wydania nowej decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 21 lipca 2025 r., nr PSIII.8640.285.2025, 2. uchylenie w całości decyzji Prezydenta z dnia 30 maja 2025 r., nr [...], 3. rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na podstawie art. 433 ust. 1 Ustawy z dnia 20 marca 2025 roku o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Nadto skarżący zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie organy dokonały błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ błędnie przyjęły, że pełnienie funkcji prokurenta spółki skutkuje automatycznie brakiem gotowości do podjęcia zatrudnienia i tym samym stanowi przeszkodę w uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, na pojęcie gotowości do podjęcia zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy składają się dwa aspekty - subiektywny oraz obiektywny. W aspekcie obiektywnym, gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Zatem gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza, że dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość świadczenia pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (wyrok WSA w Krakowie z dnia z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2061/24). Zdaniem strony organy dokonały błędnej wykładni przepisu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uznając pełnienie funkcji prokurenta spółki za przeszkodę w podjęciu zatrudnienia, z powodu dokonania niewłaściwej wykładni przepisów kodeksu cywilnego w szczególności art. 109¹ § 1 kodeksu cywilnego, ponieważ uznały, że udzielenie prokury powoduje nałożenie na prokurenta obowiązku reprezentowania przedsiębiorcy, podczas gdy prokura stanowi wyłącznie uprawnienie prokurenta do działania w imieniu przedsiębiorcy. "Określenie "umocowanie" wyraźnie wskazuje, że prokura polega na uprawnieniu prokurenta do reprezentowania mocodawcy, a nie na nałożeniu obowiązku reprezentowania. Udzielenie prokury nie rodzi po stronie prokurenta zobowiązania do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy" (P. Księżak, M. Pyziak-Szafnicka (red.). Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2014). Nie można zatem zgodzić się z tezą organów, że na prokurenta są nałożone pewne zadania, wynikające z przepisów prawa cywilnego i które prokurent musi wykonać osobiście, co miałoby wynikać z art. 109¹ k.c. W odniesieniu do zagadnień prawa materialnego skarżący dodał, że na mocy przepisów nowej ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, pełnienie funkcji prokurenta spółki kapitałowej uniemożliwia uznanie za osobę bezrobotną (art. 2 pkt 1 lit. h ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia). Przepisy tej ustawy nie mają jednak zastosowania w niniejszej sprawie, zgodnie z przywołanym w skardze art. 433 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Wprowadzenie dodatkowych przesłanek negatywnych do definicji bezrobotnego przemawia za przyjęciem, że na mocy przepisów ustawy wcześniej obowiązującej, pełnienie funkcji prokurenta nie wykluczało automatycznie uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Organy miały wiedzę o wejściu w życie przepisów nowej ustawy z dniem 1 czerwca 2025 roku i nowych przesłanek negatywnych uznania za osobę bezrobotną, należy jednak wykluczyć dokonywanie wykładni przepisów ustawy dotychczas obowiązującej przez pryzmat nowych przesłanek negatywnych, wprowadzonych do ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Według strony skutkiem błędnej wykładni ww. przepisów prawa materialnego był brak zebrania i rozważenia całości materiału dowodowego przez organ I instancji, co czyni zasadnym zarzuty naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Dowody zebrane w sprawie nie mogły stanowić wyłącznego oparcia dla decyzji administracyjnej o odmowie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, a tym samym organ I instancji nie miał podstaw do uchylenia decyzji oraz wydania nowej decyzji co do istoty sprawy. Natomiast organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że istniały przesłanki do uchylenia decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zaznaczył, że dla organów jedynym i rozstrzygającym dowodem w sprawie była informacja z Krajowego Rejestru Sądowego. Ustanowienie prokury winno zostać ujawnione wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, jednak z wpisu prokurenta do KRS nie wynika żadne domniemanie faktycznego podejmowania działań przez prokurenta. Organy poprzestały na ustaleniu, że skarżący w dniu wydania pierwotnej decyzji był prokurentem samoistnym spółki, natomiast nie przeprowadziły innych dowodów w celu ustalenia, czy po stronie skarżącego wystąpiła jakakolwiek konieczność podjęcia działań jako prokurent, a tym samym, czy istniały rzeczywiście przeszkody podjęcia zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżący, jako prokurent samoistny spółki z o.o., mógł być jednocześnie uznany za osobę bezrobotną w rozumieniu przepisów ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 735 z późn. zm.) – dalej powoływana jako "ustawa o promocji zatrudnienia" lub "ustawa". Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy który zawiera definicję osoby bezrobotnej. Składa się ona z dwóch części: pierwsza z nich zawiera przesłanki pozytywne, a więc warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać lub zachować status bezrobotnego. Druga część, wyrażona w art. 2 ust. 1 pkt 2 od lit. "b" do "m" zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie lub zachowanie tego statusu. I tak, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, ilekroć w jej przepisach jest mowa o bezrobotnym rozumie się przez to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia ona warunki określone od lit. "a" do "m". W ocenie Sądu organ nie dopuścił się zarzucanego naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia przez błędną jego wykładnię, co miało nastąpić przez uznanie, że każdy przypadek pełnienia funkcji prokury samoistnej spółki handlowej pozbawia bezrobotnego tego statusu. Uzasadniając postawioną tezę należy przyznać, że żaden przepis ustawy o promocji zatrudnienia nie przewiduje wprost, że pełnienie funkcji prokury samoistnej spółki handlowej uniemożliwia przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Tym niemniej Sąd podziela pogląd organu, że stan taki uniemożliwia przyznanie lub utrzymanie statusu osoby bezrobotnej nawet w przypadku, gdy spółka nie prowadzi faktycznej działalności czy nie osiąga przychodów. Pogląd ten jest ugruntowany i powszechnie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu można przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1056/23, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy z 4 października 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1286/22, we Wrocławiu z 11 maja 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 503/22, we Wrocławiu z 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 739/22 czy w Gdańsku z 25 stycznia 2024r. sygn. akt III SA/Gd 422/23. Z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika również, że bezrobotnym może być tylko osoba "gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy". Warunek ten musi spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy, ponieważ z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2017 r., sygn. I OSK 3204/15, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza, że dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2010 r., sygn. I OSK1008/10, z 29 czerwca 2011 r., sygn. I OSK 338/11, opubl. w CBOSA). Gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanego. Nie można bowiem oczekiwać od organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że będą one badać zakres dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2011 r., sygn. I OSK 338/11, z 9 listopada 2015 r., sygn. I OSK 619/15, z 16 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 2666/17, z 14 maja 2019 r., sygn. I OSK 4159/18, z 6 lipca 2021 r., sygn. 1982/19, również opubl. w CBOSA). Stąd nieuzasadnione okazały się zarzuty skargi, że w związku z pełnieniem funkcji prokury samoistnej spółki handlowej strona posiada wyłącznie uprawnienia do reprezentowania przedsiębiorcy i tym samym organ nie ustalił, że pełnienie funkcji prokurenta wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia przez brak pełnej gotowości. Zdaniem Sądu kwestia pełnej gotowości jest przede wszystkim pozostawanie do dyspozycji urzędu pracy, przez co należy rozumieć zgłaszanie się w urzędzie bez zbędnej zwłoki i korzystanie z usług świadczonych przez ten urząd. Znajduje to swoje potwierdzenie w art. 33 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (Z. Góral w: E. Bielak-Jomaa, A. Drabek, M. Paluszkiewicz, E. Staszewska, M. Włodarczyk, T. Wrocławska, Z. Góral, Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, komentarz do art. 2). W przypadku pełnienia funkcji prokury samoistnej w spółce prawa handlowego, istotne znaczenie ma to, że na każdej z osób pełniących omawianą funkcję ciążą określone zadania, które muszą one wykonywać, co do zasady osobiście. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2021 r. (sygn. akt I OSK 1078/21, LEX Nr 3309037), zgodnie z którym, gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanego bowiem nie można oczekiwać od organów orzekających w sprawach objętych ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że będą one badać zakres dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 109¹ KC prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Z treści art. 109¹ KC i następujących po nim unormowań nie wynika, że prokura ustanawiana i wykonywana jest za wynagrodzeniem dla prokurenta. Jeżeli wynagrodzenie to jest przyznawane, to na podstawie innej czynności niż ustanowienie prokury. Z regulacji prawnych KC nie wynika także wykonywanie przez prokurenta innych czynności aniżeli objęte istotą, definicją i przeznaczeniem prokury. Prokura jest pełnomocnictwem szczególnego rodzaju. Jest umocowaniem do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy. Polega na tym, że czynność prawna dokonana przez prokurenta w granicach jego umocowania wywiera bezpośrednio skutki w sferze prawnej mocodawcy. Ponadto można wskazać, ze prokurent może reprezentować przedsiębiorcę w postępowaniu przed sądami powszechnymi, administracyjnymi, a także w postępowaniu przed organami administracji rządowej i samorządowej. Ponadto prokurent może, np. zawierać umowy sprzedaży, najmu, kredytowe czy pożyczki, dzierżawy, o pracę, podpisywać weksle, składać oświadczenia o potrąceniu, uznaniu długu, itp. Prokurent przyjmuje również pisma i oświadczenia skierowane do przedsiębiorcy. Prokurent działa w imieniu i na rzecz mocodawcy a zakres jego umocowania wynika wprost z ustawy. Na osobie prokurenta ciążą zatem określone obowiązki prokura nie może być przeniesiona. Sąd zauważył, że skarżący nie kwestionuje faktu pełnienia na dzień rejestracji tj. 2 lipca 2024 r. funkcji prokurenta firmy H. Sp. z o.o., podnosi natomiast, że nie prowadził faktycznej działalności, nie wykonywał żadnych czynności jako prokurent, a jego powołanie miało charakter zabezpieczający. Sąd podziela stanowisko organów, że z brakiem gotowości do podjęcia pracy związane jest m.in. pełnienie funkcji prokurenta spółki prawa handlowego, który uprawniony jest do składania oświadczeń woli w jej imieniu, zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem. Wobec wynikających z Kodeksu cywilnego i Kodeksu spółek handlowych zadań ciążących na osobie pełniącej funkcję prokurenta nie można stwierdzić, że skarżący na dzień rejestracji 2 lipca 2024r. był w pełni zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, co stanowiło podstawę do orzeczenia o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z tym dniem. Prawidłowa jest zatem ocena organów, że skarżący nie spełniał przesłanek do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i nie zmienia tego jego subiektywna deklaracja, że jest gotowy do świadczenia pracy. Dlatego Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skargi dot. naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy przez jego błędną wykładnię. Z uwagi na wspomniany wyżej, a wynikający z przepisów k.c. zakres obowiązków prokury samoistnej spółki handlowej nie można było przyjąć, że nie występują żadne przeszkody po stronie skarżącego, aby mógł świadczyć pracę. Pełnienie funkcji prokury samoistnej spółki handlowej spółki prawa handlowego przez skarżącego stoi w sprzeczności ze stałą i pełną gotowością do podjęcia zatrudnienia, co jest warunkiem koniecznym do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Co się tyczy pozostałych zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Sąd uznał je za nieuzasadnione. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowania prawidłowo i zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. ustaliły wszystkie istotne elementy stanu faktycznego. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy ustaliły zaangażowanie skarżącego w działalność spółki poprzez pryzmat pełnionej funkcji, przy czym ustalono to z informacji uzyskanych od spółki oraz KRS. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 138 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ strona nie wykazała nieprawidłowości w działaniach organów uzasadniających stwierdzenie naruszenia ww. przepisów. W ocenie Sądu treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji umożliwiała skarżącej zapoznanie się z przepisami regulującymi przyznanie statusu osoby bezrobotnej lub odmowę uznania za osobę bezrobotną. Z treści tych uzasadnień skarżąca mogła także dowiedzieć się o motywach podjętych przez organy rozstrzygnięć. Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ w wyniku właściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonano poprawnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się wad w działaniu organu w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.