III SA/Gl 717/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi L sp. z o.o. w T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 22 maja 2025 r. nr NS-HP.2332.2.17.2025 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 22 maja 2025 r. nr NS-HP.2332.2.17.2025 [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej także jako organ administracji, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania L sp. z o.o. w T. (dalej: strona skarżąca, skarżąca Spółka) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej: organ I instancji) z 25 lutego 2025 r. nr [...] o stwierdzeniu u D. C. (dalej również jako pracownica lub uczestniczka) choroby zawodowej: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki wymienionej w poz. 19.1 wykazu [...], określonego w przepisach w sprawie [...], wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1465, dalej: K.p.). W podstawie prawnej decyzji organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 2351 K.p. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie [...] (t.j.Dz. U. z 2022 r., poz. 1836, dalej: rozporządzenie). Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. Decyzją z 25 lutego 2025 r. organ I instancji stwierdził u uczestniczki chorobę zawodową - przewlekłą chorobę układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, wymienioną w poz. 19.1 wykazu [...]. Podstawą do wydania decyzji było postępowanie wyjaśniające dotyczące narażenia zawodowego oraz orzeczenie lekarskie 3 stycznia 2025 r. nr [...] wydane przez Poradnię [...] w S. [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K.. Na podstawnie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że pracownica wykonywała prace obciążające stawy rąk podczas zatrudnienia w: - [...] Zakładach Przemysłu [...] "C" S.A. w C. (zakład zlikwidowany), na stanowisku [...] (1981-1998), - "S" Sp. z o.o. w likwidacji w K. (zakład zlikwidowany), na stanowisku [...](1998), - L sp. z o.o. z siedzibą w T., na stanowiskach: [...], [...] (1998 - nadal). Lekarze orzecznicy wzięli pod uwagę, że badana pracownica w trakcie pracy obciążała kończyny górne (szczególnie w stawach nadgarstkowych i łokciowych, wykonując ruchy monotypowe). Zaznaczyli, iż [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w piśmie z 27 listopada 2024 r. potwierdził, że pracownica w trakcie pracy w latach 1998 do nadal wykonywała pracę obciążającą stawy rąk w tym kciuki, a obciążenie to dotyczyło obu rąk. U badanej stwierdzono nasilające się od kilku lat bóle i ograniczenie ruchomości stawów kończyn górnych (szczególnie w lewej kończynie) przede wszystkim w ok. nadgarstka, łokcia, barku lewego, zatrzaskiwanie kciuka lewego, drętwienia palców I-IV ręki lewej oraz dolegliwości bólowe kręgosłupa. Podobne dolegliwości w mniejszym nasileniu występują w prawej kończynie górnej. Pracownica pozostaje również pod opieką Poradni Neurologicznej, Ortopedycznej, Rehabilitacyjnej. Jednocześnie podczas w badania Poradni [...] w S., konsultujący specjalista ortopeda w badaniu fizykalnym stwierdził zaniki mięśni międzykostnych obu rąk, zaniki mięśni kłębu kciuka L>P, zniekształcenie obrysów drobnych stawów rąk oraz obrysów stawów śródręczno- nadgarstkowych kciuków, torbiele galaretowate obustronnie w okolicach powierzchni dłoniowych nadgarstków, zakres ruchomości nadgarstków i stawów rąk prawidłowy, ruchy w końcowych fazach bolesne w nadgarstkach, palec zatrzaskujący - kciuk ręki lewej. Na podstawie badania fizykalnego, dostępnej dokumentacji medycznej, w tym badania obrazowego (USG rąk) specjalista ten postawił rozpoznanie: zmiany zwyrodnieniowe-zniekształcające stawów obu rąk. Przewlekłe zapalenie błony maziowej rąk. Palec zatrzaskujący kciuka ręki lewej. Orzecznicy, biorąc pod uwagę pod uwagę narażenie zawodowe pracownicy związane z przewlekłym obciążaniem pracą stawów obu rąk przez cały okres zatrudnienia, stwierdzili, że istnieją podstawy do rozpoznania u niej z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem, przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, pod postacią przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. 2. Z wydaną decyzją nie zgodziła się skarżąca Spółka, która wniosła odwołanie. W jego uzasadnieniu podniosła, że organ nie wziął pod uwagę tego, że zanim pracownica została zatrudniona w skarżącej Spółce przez okres ponad 20 lat wykonywała prace charakteryzujące się monotypowością, w których była narażona na przeciążenie obu kończyn górnych. Ta okoliczność powoduje, że zachodzi prawdopodobieństwo, że stwierdzone schorzenie powstało przed nawiązaniem obecnej umowy o pracę. Ponadto z akt sprawy nie wynika by organ w ogóle wziął po uwagę czynniki pozazawodowej etiopatogenezy zapalenia ścięgna i jego pochewki. 3. [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w odwołaniu i zaskarżoną decyzją z 22 maja 2025 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej określonej w art. 235¹ K.p. Podkreślił, że art. 2351 K.p. zakłada wprost występowanie związku przyczynowo - skutkowego między występującym schorzeniem a warunkami pracy. Oznacza to, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje spełnienie kilku pozytywnych przesłanek jednocześnie, a mianowicie: rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie [...], musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, a wyniki oceny warunków pracy muszą pozwalać na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W niniejszej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego u pracownicy choroby zawodowej. Rozpoznana choroba przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki jest wymieniona w wykazie [...], a jednocześnie ocena warunków pracy pozwala przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że wykonywana przez pracownicę praca mogła spowodować powstanie choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. Lekarze orzecznicy [...] Ośrodka Medycyny Pracy nie stwierdzili jednocześnie decydującego wpływu jakiegokolwiek czynnika pozazawodowego na powstanie choroby, które mogłoby obalić związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy warunkami pracy a stwierdzonym schorzeniem. Przeciwnie, podkreślili, że uwzględniając przeprowadzoną przez organ I instancji ocenę narażenia zawodowego, związanego z przewlekłym obciążaniem pracą stawów obu rąk przez cały okres zatrudnienia, istnieją podstawy do rozpoznania z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie lekarskie jest spójne, logiczne, prawidłowo uzasadnione oraz oparte na materiale dowodowym, który jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Brak jest podstaw w ocenie organu do uznania, że budzi ono istotne wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Ponadto organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności; 1. art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia uczestniczki oraz przyczyn wystąpienia u niej opisanego schorzenia i chwili jego powstania, wyrażające się zaniechaniem zebrania i dołączenia do akt sprawy dokumentacji medycznej strony, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w skarżącej Spółce w celu ustalenia: - przyczyn powstania u pracownicy stwierdzonej choroby przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki, a także ustalenia, czy było ono związane wyłącznie z wykonywana pracą, - okresu, w którym powstało schorzenie, w szczególności, czy nie ujawniło się ono w okresie przed podjęciem pracy w odwołującej się Spółce, 2. art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego, wystawionego przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K., Poradnię [...] w S., pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to: - nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, - zostało sporządzone w sposób ogólnikowy, lakoniczny i nie zawiera nawet podstawowych danych o badaniach przeprowadzonych w ramach rozpoznania choroby zawodowej, a następnie diagnostyki różnicowej, co powoduje, że postawiona w tej opinii diagnoza o rozpoznaniu u pracownicy zespołu cieśni w obrębie nadgarstka o zawodowej etiologii nie została podparta dostatecznym, merytorycznym uzasadnieniem, - nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu pracy w skarżącej Spółce, a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe, 3. § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie [...], poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo nieustalenia, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie, 4. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie [...], poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, II. naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2351 K.p., poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy do stwierdzenia choroby zawodowej wymagane jest udowodnienie bezspornego lub wysokiego prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy u skarżącego. Motywując zasadność skargi, pełnomocnik Spółki podniósł, że w zaskarżonej decyzji wskazano jedynie lakonicznie, że związek przyczynowy wynika z materiału dowodowego. Nie wzięto przy tym, w sposób należyty, pod uwagę, że uczestniczka zanim została zatrudniona w skarżącej Spółce, przez okres ponad 20 lat (uwzględniając przerwy związane z przebywaniem na urlopach) wykonywała pracę, w której występowało narażenie na przeciążenie obu kończyn górnych charakteryzujące się monotypowością ruchów. Tym samym zachodzi prawdopodobieństwo, iż opisane wyżej schorzenie powstało dużo wcześniej, jeszcze zanim podjęła pracę w skarżącej Spółce. Jednocześnie z akt postępowania w żaden sposób nie wynika, czy organ przed wydaniem decyzji wziął pod uwagę czynniki pozazawodowej etiopatogenezy zapalenia ścięgna i jego pochewki. Znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie lekarskie, na którym organ oparł swoje rozstrzygnięcie, również nie zawiera żadnego odniesienia do kwestii pozazawodowych czynników ryzyka zapalenia ścięgna i jego pochewki. Nie wskazano jakie są to czynniki, a także nie przeprowadzono żadnych badań pozwalających na ich wykluczenie. Ponadto pracownica skarżyła się na nasilające się dolegliwości związane z ograniczeniem ruchomości łokcia lewego barku, a także dolegliwości bólowe kręgosłupa, co może wskazywać na występowanie innych czynników, pozazawodowych. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Rozważając podstawy prawne podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że zgodnie definicją sformułowaną w art. 2351 kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie [...], jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powołanego przepisu wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie [...] oraz aby istniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Stosownie do treści art. 2352 kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie [...]. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie, określające wykaz [...], a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia [...] oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania [...]. Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego. Stosownie do § 4 rozporządzenia prowadzi je właściwy powiatowy inspektor sanitarny, którego właściwość na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, lub według krajowej siedziby pracodawcy, w przypadku gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tej siedzibie. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. W zakresie tego postępowania, na zasadzie § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia, zatrudniony w jednostce orzeczniczej. Podstawę do wydania tego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego. Odpowiednie badania, stanowiące podstawę do wydania orzeczenia, przeprowadza jednostka orzecznicza I stopnia, do której pracownik lub były pracownik jest kierowany przez właściwy organ inspekcji sanitarnej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). Z powyższej regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią orzeczenia lekarskiego, w tym znaczeniu, że organ nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Zaznaczyć przy tym należy, że związanie organu inspekcji sanitarnej orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest oczywiście tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie, jak każdy dowód w postępowaniu. Jeżeli zatem taki dowód w postaci opinii właściwej jednostki orzeczniczej (uznawany za opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.) nie został należycie uzasadniony i zawiera sprzeczne ze sobą informacje, bądź gdy organ dostrzeże, że opinia ta została wydana w stanie faktycznym, który nie został należycie wyjaśniony, to wówczas powinien zwrócić się do tej jednostki (w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia) o uzupełnienie wydanej opinii, wskazując, jakie jej elementy budzą wątpliwości, bądź jakie jeszcze elementy stanu faktycznego powinny zostać przez tę jednostkę uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., sygn.akt II OSK 2611/18). W sprawie spór dotyczy stwierdzenia u uczestniczki choroby zawodowej: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki, wymienionej w poz. 19.1 wykazu [...] określonego w rozporządzeniu. Decyzja o rozpoznaniu u uczestniczki ww. choroby zawodowej została wydana w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 3 stycznia 2025 r. sporządzone przez lekarzy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni [...] w S.. W orzeczeniu tym lekarze orzecznicy opisali stanowisko i rodzaj pracy pracownicy, powołując się na kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną przez służby BHP strony skarżącej. Wskazali na pismo PPIS z dnia 27 listopada 2024 r., w którym potwierdzono, że pracownica w trakcie pracy w latach 1998 - nadal wykonywała pracę obciążającą stawy obu rąk, w tym kciuki, a obciążenie to dotyczyło obu rąk. Na podstawie badania fizykalnego, dostępnej dokumentacji medycznej, w tym badania obrazowego (USG rąk) orzecznicy rozpoznali: zmiany zwyrodnieniowe - zniekształcające stawów obu rąk. Przewlekłe zapalenie błony maziowej rąk. Palec zatrzaskujący kciuka ręki lewej. Biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego, w którym potwierdzono przewlekłe obciążenie pracą stawów obu rąk przez cały okres zatrudnienia, w ocenie orzeczników zaistniały podstawy do rozpoznania u pracownicy z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. W karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej opisano stanowisko pracy pracownicy u strony skarżącej od 1998-nadal: "[...]" oraz dane o narażeniu: "praca monotypowa obciążająca kończyny górne". W pkt 14 karty oceny narażenia zawodowego opisano szczegółowo sposób wykonywania pracy pracownicy u strony skarżącej. W ocenie Sądu zgromadzone w sprawie dowody dawały podstawę do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Organy administracji publicznej nie naruszyły reguł zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wyjaśniając dokładnie zajęte stanowisko jak i zasady rządzące postępowaniem w zakresie ustalenia choroby zawodowej, co spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie organów zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, wyjaśnić należy, że obowiązujące przepisy w zakresie orzecznictwa [...] nie nakładają na jednostkę orzeczniczą obowiązku wskazywania czynników pozazawodowych, a jedynie wykazanie bezspornego lub wysoce prawdopodobnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpatrywanym schorzeniem, a narażeniem zawodowym, co zdaniem Sądu w przedmiotowym orzeczeniu zostało zawarte. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, rolą orzeczenia lekarskiego jest rozpoznanie choroby zawodowej, a jego podstawą są wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. II OSK 3615/19). Zatem organ inspekcji sanitarnej, co do zasady, nie powinien wypowiadać się na temat diagnozy, wynikającej z orzeczenia lekarskiego, weryfikować zawartych tam konkluzji, np. poprzez własną interpretację wyników badań czy zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej. W sprawie lekarze orzecznicy [...] Ośrodka Medycyny Pracy Poradni [...] w S. nie stwierdzili decydującego wpływu jakiegokolwiek czynnika pozazawodowego na powstanie choroby u pracownicy. Prawidłowo organ odwoławczy argumentował, że zdiagnozowana u osoby zatrudnionej w warunkach szkodliwych dla zdrowia choroba nie zostanie uznana za chorobę zawodową tylko w przypadku, gdy zostanie wykazane bezspornie, że jej etiologia ma charakter pozazawodowy. Obalenie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy warunkami pracy a stwierdzonym schorzeniem jest możliwe jedynie w przypadku wykazania, iż stwierdzona choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami niebędącymi w związku z wykonywaną pracą. W sprawie lekarze orzecznicy stwierdzili u pracownicy chorobę zawodową wymienioną w wykazie [...] oraz, że praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie. Zatem istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową u uczestniczki a warunkami pracy narażającymi na jej powstanie. Wobec powyższego za niezasadny należy uznać zarzut, że źródłem choroby mogły być czynniki pozazawodowe, czy praca w poprzednim zakładzie pracy. Jak przyjmuje się w utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenia lekarskie w zakresie choroby zawodowej, stanowiące środki dowodowe w postępowaniu przed organami Inspekcji Sanitarnej są dowodami z zakresu wiadomości specjalnych i stanowią dowód w dziedzinie zdrowia człowieka, w tym wpływu środowiska pracy na stan tego zdrowia. Są one dla orzekających organów administracji w zasadzie wiążące co do zjawisk ze świata przyrody, związanych ze zdrowiem pracownika. Jeżeli nie budzą zasadniczych wątpliwości, stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i realiów towarzyszących jej powstawaniu (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 52/21, CBOSA). Same bowiem organy, nie mając wiedzy specjalistycznej, nie mogą wkraczać swoimi ustaleniami faktycznymi w ocenę sposobu prowadzenia badań lekarskich (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2005/20, CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie zgromadzono wymagane orzeczenie lekarskie wydane przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K., Poradnia [...] w S., nr [...] z dnia 3 stycznia 2025 r. stwierdzające, na podstawie karty oceny narażenia zawodowego, opisu stanowiska pracy oraz badań lekarskich u pracownicy, chorobę zawodową: przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki wymienionej w poz. 19.1 wykazu [...] określonego w rozporządzeniu. W ocenie Sądu orzeczenie to jest orzeczeniem kompletnym i prawidłowym. Oprócz konkluzji (wskazującej na rozpoznanie choroby zawodowej) odnosiło się do kluczowej dla sprawy podstawy stwierdzenia choroby zawodowej, tj. wykazywało wysokie prawdopodobieństwo związku między rodzajem wykonywanej pracy przez uczestniczkę u strony skarżącej od 1998 r. do nadal i stwierdzoną chorobą zawodową. Prawidłowo więc organy zastosowały § 8 ust. 1 rozporządzenia, udzielając mocy dowodowej i wiarygodności temu orzeczeniu, które z kolei oparto na wymaganych badaniach lekarskich, dokumentacji medycznej pracownicy, oceny przebiegu zatrudnienia i oceny narażenia zawodowego, o jakich mowa w § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Zatem w sprawie nie doszło także do naruszenia § 2 oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w sposób opisany w petitum skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.