III SA/Gl 711/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi P sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 czerwca 2025 r. nr BP.500.196.2024.1181.KA12 w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w jakiej nakłada karę pieniężną w wysokości 12 850 (dwanaście tysięcy osiemset pięćdziesiąt) złotych, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 4 017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi P sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca Spółka, strona) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) z dnia 11 czerwca 2025 r. nr BP.500.196.2024.1181.KA12 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. W siedzibie skarżącej Spółki [...] Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, [...]) przeprowadził kontrolę w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1539, dalej: u.t.d.) w okresie od 29 października 2020 r. do 29 października 2021 r. Ustalenia zawarte zostały w protokole kontroli z 27 stycznia 2022 r. nr [...] i stanowiły podstawę do wszczęcia postepowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 17 marca 2022 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł. 2. Skarżąca Spółka zakwestionowała wydane w sprawie rozstrzygnięcie wnosząc odwołanie. Zarzuciła w nim nieprawidłową interpretację przepisu Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. w zakresie chwili rozpoczęcia liczenia okresu odbierania odpoczynku tygodniowego zgodnie z przepisami ustawy o czasie pracy kierowców. Zdaniem Spółki zasadnym jest zastosowanie art. 31 c ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 20024 r. poz. 220, dalej: u.c.p.k.), zgodnie z którym "tydzień" liczony jest po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych, od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, a nie od 00:00 w poniedziałek do godz. 24 w niedzielę. Ponadto skarżąca zarzuciła błędną kwalifikację prawną naruszeń, nieuwzględnienie okoliczności przebywania kierowców na zwolnieniu lekarskim lub urlopie w dniach, w których odbierali odpoczynek oraz niezasadne nałożenie kary pieniężnej za naruszenia, które nie miały miejsca, tj. naruszenia przepisów czasu pracy przez kierowcę P. N. oraz L. B.. 3. GITD po ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, decyzją z 28 grudnia 2022 r. [...] uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że skarżąca Spółka dopuściła się następujących naruszeń: - skrócenia przez jednego kierowcą regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny objętego Ip. 5.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100 zł, - skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin; 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin objętego Ip. 5.8.1, Ip. 5.8.2, Ip. 5.8.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Naruszenie to wykazano u 57 kierowców (strona 7-21 decyzji), co skutkowało nałożeniem łącznej kary pieniężnej w wysokości 25.400 zł, - skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego o czas do 2 godzin oraz o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin, co jest objęte Ip. 5.9.1., Ip. 5.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Naruszenie to wykazano u 5 kierowców (strona 21-22 decyzji), co skutkowało nałożeniem łącznej kary pieniężnej w wysokości 1.150 zł, - przekroczenia 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego okresu odpoczynku o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin oraz o czas od 12 godzin, objętego Ip. 5.10.2, Ip. 5.10.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Naruszenie to stwierdzono u 18 kierowców (strona 23-27 decyzji), co skutkowało nałożeniem łącznej kary pieniężnej w wysokości 9.800 zł, - niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę objęte Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W ustawowym terminie skarżąca Spółka nie zgłosiła do organu udzielającego uprawnień przewozowych zmian dotyczących osób zarządzających operacjami transportowymi, co skutkowało nałożeniem łącznej kary pieniężnej w wysokości 1.600 zł. Łączna kara za wszystkie ww. naruszenia wyniosła 38.050 zł, jednakże mając na względzie at. 92a ust. 5 pkt 4 u.t.d., według którego suma kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia nie może przekroczyć 30.000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, GITD nałożył na skarżącą Spółkę łączną karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Za bezpodstawne GITD uznał podniesione w odwołaniu zarzuty co do naruszenia przepisu Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Uwzględnił natomiast częściowo zarzut, co do sposobu liczenia kar pieniężnych. W tym zakresie, odwołując się do wyroku NSA z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1753/21, stwierdził, że kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w sprawie nie ma zastosowania art. 92c u.t.d., wobec czego nałożona kara jest w pełni uzasadniona. Poza tym Skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. 4. W wyniku wniesionej przez Spółkę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 10 lipca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 202/23 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem sporu w sprawie jest wykładnia i zastosowanie art. 31c ust. 1 i 2 w zw. z art. 14, art. 8, art. 18 u.c.p.k. co do rozliczenia tygodniowych okresów wypoczynku dla kierowców autobusu wykonujących przewozy regularne osób na trasie do 50 km. W ocenie organu powinno następować w cyklicznych okresach tygodniowych, z których każdy powinien się rozpoczynać o godzinie 00:00 w poniedziałek i kończyć godziną 24:00 w niedzielę, natomiast w ocenie skarżącej prawidłowo przeprowadzona interpretacja przepisu art. 31c ust. 1 i 2 u.c.p.k. powinna oznaczać tygodniowy okres odpoczynku dla kierowców rozpoczynający się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Stanowi to inny cykliczny okres tygodniowy niż okres tygodnia wskazany w art. 2 pkt. 5 u.c.p.k., który zawsze musi się zaczynać o godzinie 00:00 w poniedziałek. Sąd przypomniał także, że w trakcie przeprowadzonej u przedsiębiorcy kontroli stwierdzono wielokrotne naruszenia prawa Ip. 1.5, Ip. 5.5.1, Ip. 5.8.1, Ip. 5.8.2, Ip. 5.8.3, Ip. 5.9.1, Ip. 5.9.2, Ip. 5.10.2, Ip. 5.10.3 załącznika nr 3 do u.t d. Sąd dodał również, że skarżąca Spółka w skardze nie kwestionuje dokonanych ustaleń faktycznych, a podważa prawidłowość ich interpretacji. Rozbieżność zachodzi w zakresie interpretacji przepisów o koniecznych tygodniowych okresach odpoczynku. WSA stwierdził, że organy dokonały wiążących w sprawie ustaleń co do ram czasowych tygodniowego odpoczynku kierowców, wykorzystując do tego definicje legalną tygodnia zawartą w art. 2 pkt. 5 u.c.p.k., tj. tydzień - okres pomiędzy godziną 00:00 w poniedziałek i godziną 24:00 w niedzielę. Zdaniem Sądu organ nie wyjaśnił motywów, dla jakich odmówił zastosowania art. 31c u.c.p.k., a w szczególności jego ust. 2 według której tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. W przedmiotowej sprawie miało to, zdaniem Sądu, kluczowe znaczenie, bo jak wynika z załącznika do skargi zastosowanie art. 31c u.c.p.k. wpływa istotnie na kwalifikację stwierdzonych okoliczności związanych z tygodniowym odpoczynkiem kierowców i w konsekwencji na ostateczny łączny wymiar kary pieniężnej. 5. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 lipca 2026 r. sygn. akt II GSK 2332/23 oddalił skargę kasacyjną GITD oraz zasądził na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania. NSA za częściowo zasadny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów skarżącej Spółki co do dokonania ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności nie wyjaśnił motywów, dla jakich odmówił zastosowania przepisów zawartych w art. 31c u.c.p.k. oraz nie wyjaśnił dlaczego nie zbadał w sprawie przestrzegania przez Skarżącą art. 31c ust. 1 u.c.p.k., mimo powołania się na tą regulację w decyzji, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego prowadzi do odmiennych wniosków. W tym kontekście NSA wskazało, że Sąd I instancji wyraził na tle powyższych regulacji uzasadnioną ocenę prawną, która zakwestionowała prawidłowość operacji interpretacyjnych skarżonego organu, jednak proces weryfikacyjnej wykładni prawa materialnego nie został dokończony i stanowczo zamknięty. Nie było zatem wystarczające stwierdzenie, że skarżony organ "nie wyjaśnił motywów, dla jakich odmówił zastosowania art. 31c" u.c.p.k. oraz nie wyjaśnił "dlaczego nie zbadał w sprawie przestrzegania" przez stronę skarżącą art. 31c ust. 1 u.c.p.k., gdyż Sąd a quo był zobowiązany do ustalenia wiążącej wykładni powyższych unormowań oraz wskazania w podstawie procesowej wydanego rozstrzygnięcia, że uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło również w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zdaniem NSA stwierdzone naruszenie prawa procesowego nie miało jednak ostatecznie wpływu na prawidłowość zaskarżonego wyroku, tym samym skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, a rozstrzygnięcie Sądu I instancji po uzupełnieniu częściowo wadliwej oceny materialnoprawnej zostało utrzymane w mocy. NSA dokonując końcowej i pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji na tle art. 31c ust. 1 w zw. z art. 14 oraz art. 31c ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 5 u.c.p.k., stwierdził, że ustawodawca ustanowił dla kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, szczególne (bardziej elastyczne) zasady obliczania tygodniowego okresu odpoczynku, które na zasadzie odstępstwa od definicji legalnej z art. 2 pkt 5 nie zawierają się w sposób sztywny w okresie od poniedziałku do niedzieli, lecz mogą rozpocząć się w dowolnym dniu tygodnia, koniecznie jednak po zakończeniu sześciu kolejnych okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Jest to zatem swoisty "ruchomy tydzień", który stanowi "inny okres rozliczeniowy" w zestawieniu z okresem tygodniowym, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.c.p.k. 6. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 6, ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., Ip. 1.5, Ip. 5.5.1, Ip. 5.8.1, Ip. 5.8.2, Ip. 5.8.3, Ip. 5.9.1, Ip. 5.9.2, Ip. 5.10.2, Ip. 5.10.3 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 2 pkt 5, pkt 6, art. 14, art. 31c u.c.p.k, uchylił decyzję organu I instancji z 17 marca 2022 r. oraz nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 16 550 zł. Podkreślił, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., a do dlatego, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a to oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Podobnie rzecz ma się w przypadku art. 189e i art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Zaakcentował, że kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Następnie organ odwoławczy szczegółowo opisał i odniósł się do wszystkich stwierdzonych w sprawie naruszeń. Odnośnie do naruszenia skrócenia regularnego okresu odpoczynku dziennego objętego l.p. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że w stosunku do jednego kierowcy nastąpiło skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 29 minut, a jednocześnie przedsiębiorca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Za zasadne zatem GITD uznał nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie w wysokości 100 zł. W przypadku stwierdzonych naruszeń polegających na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego (lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego (lp. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d.), mając na względzie wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2024 r. o sygn. akt II GSK 2332/23, GITD odstąpił od interpretacji "tygodnia" jako sztywnego okresu zawierającego się pomiędzy godziną 00.00 w poniedziałek, a godziną 24.00 w niedzielę. Sankcjonowanego przez lp. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin; 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin objętego Ip. 5.8.1, Ip. 5.8.2, Ip. 5.8.3 załącznika nr 3 do u.t.d., organ dopatrzył się w przypadku 15 kierowców (strona 9-16 zaskarżonej decyzji). W stosunku do pozostałych 42 kierowców organ odwoławczy odstąpił od nałożenia kary. Wobec tego zasadne było w ocenie GITD nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 4.200 zł. Naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: 1) o czas do 2 godzin; 2) o czas powyżej 2 godzin do 4 godzi, co jest objęte Ip. 5.9.1., Ip. 5.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wykazano natomiast u 4 kierowców (strona 17-18 zaskarżonej decyzji), w stosunku do jednego kierowcy odstąpiono od nałożenia kary. W konsekwencji nałożono łączną karę pieniężną w wysokości 800 zł. Odnosząc się z kolei do naruszenia polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego okresu odpoczynku: 2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin; 3) o czas od 12 godzin objętego Ip. 5.10.2, Ip. 5.10.3 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, że dotyczy on 18 kierowców (strona 17-21 zaskarżonej decyzji), tym samym karę pieniężną ustalono w wysokości 9.800 zł. Nadto organ odwoławczy dopatrzył się naruszeń polegających na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę objęte Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD na podstawie uchwały nr [...] Z Spółka z o.o. w S. z dnia [...] r., pisma Urzędu Miasta w S. z dnia 15 listopada 2021 r. znak [...] oraz pisma Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2021 r. nr [...] ustalił, że w ustawowym terminie nie zgłoszono do organu udzielającego uprawnień przewozowych zmian dotyczących osób zarządzających operacjami transportowymi. Wobec tego zasadnym było nałożenie łącznej kary pieniężnej w wysokości 1.600 zł. Co do naruszenia lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego- za każdy pojazd, GITD podzielił stanowisko [...] o odstąpieniu prowadzenia postępowania w zakresie tego naruszenia jako bezprzedmiotowe i w tym zakresie zostało ono umorzone. Związane to było z tym, że ustalenia poczynione podczas kontroli opierały się na błędnym przyporządkowaniu numeru rejestracyjnego [...] do pojazdu o nr VIN: [...]. Organ odwoławczy zaakcentował ponadto, że w sprawie nie doszło do przedawnienia. Dwuletni termin określony w art. 92c. ust. 1 pkt 3 u.t.d. uległ bowiem zawieszeniu z dniem wniesienia skargi w sprawie III SA/Gl 202/23 do dnia 5 lipca 2024 r. tj. wydania wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 2332/23. Termin przedawnienia ponownie rozpoczął swój bieg 6 lipca 2024 r., a koniec jego terminu przypada na 16 czerwca 2025 r. Mając na uwadze wszystkie stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 3 do utd organ odwoławczy określił karę łączną w wysokości 16 550 zł. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącej Spółki domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w części, uchylenia decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postepowania. Dodatkowo pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, a wskazujących na wystąpienie okoliczności wymienionych w art. 14 ust. 3 u.c.p.k., tj. opisu przypadków dokonanych przez Kierowników Działów Ruchu oraz Głównego specjalistę ds. Komunikacji w Spółce skrócenia nieprzerwanego tygodniowego odpoczynku poniżej 35 godzin ale nie mniej niż do 24 godzinnie oraz harmonogramów okresowych pracy kierowców i kart drogowych Zaskarżonemu rozstrzygnięciu pełnomocnik Spółki zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 14 ust. 3 u.c.p.k. i błędne przyjęcie przez organ II instancji, że kierowcy powinni, w każdym okresie rozliczeniowym odbierać odpoczynek w wymiarze co najmniej 35 godzin, podczas gdy z treści art. 14 ust. 3 u.c.p.k wynika, że: "w przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny." Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy przyjął nieprawidłowo, że z art. 14 u.c.p.k. wynika obowiązek odbierania przez kierowców w każdym okresie rozliczeniowym minimum 35 godzin odpoczynku i za każdy stwierdzony przypadek skrócenia tego minimalnego 35 godzinowego okresu odpoczynku nałożył kary pieniężne, także w takich przypadkach gdy kierowcy mieli zapewniony co najmniej 24 godzinny nieprzerwany odpoczynek, a do skrócenia 35 godzinnego nieprzerwanego okresu odpoczynku dochodziło w związku ze zmianą pory wykonywania pracy przez kierowcę z przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy. Organ ustalając przypadki skrócenia 35 godzinnego nieprzerwanego okresu odpoczynku pominął ustalenia, że doszło do zgodnego z prawem skrócenia nieprzerwanego okresu odpoczynku do 24 godzin w przypadkach określonych przepisem art. 14 ust. 3 u.c.p.k. (szczegółowo opisanych w tabeli stanowiącej załącznik do skargi), co skutkowało błędnym naliczeniem kar w łącznym wymiarze 13.050 zł na podstawie art. 92 a u.t.d. i załącznika nr 3 do u.t.d. 2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, albowiem w związku ze zmianą podstawy prawnej naliczanych kar, dokonał nowych ustaleń faktycznych, które odniósł do przypadków skrócenia tego minimalnego 35 godzinowego okresu odpoczynku w okresach rozliczeniowych "ruchomego tygodnia w szczególności. Zdaniem strony skarżącej w przypadku wskazanych w skardze kierowców skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku z określonych w art 14 ust. 2 u.c.p.k. 35 godzin do 24 godzin zostało dokonane zgodnie z postanowieniami art. 14 ust. 3 u.c.p.k. i wynikało ze szczególnej potrzeby pracodawcy oraz ze zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę, związanej z jego przejściem na inną zmianę, zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy. Oznacza to, że nie doszło do skrócenia nieprzerwanego tygodniowego odpoczynku poniżej ilości godzin, o których mowa w art.14 ust.3 u.c.p.k, a co za tym idzie, nie doszło w tym przypadku do wykroczeń sklasyfikowanych jako naruszenia odpowiednio l.p. 5.8., 5.9., 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Oznacza to, ze prawidłowa wysokość kary powinna wynosić odpowiednio: 300 zł za naruszenie l.p. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d.; 600 zł za naruszenie l.p. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d.; 900 zł za naruszenie l.p. 10 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił organowi niezasadne nałożenie kary pieniężnej za naruszenia, które nie miały miejsca, tj. naruszenia przepisów czasu pracy przez kierowcę P. N. oraz L. B.. 8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zawartych w skardze wniosków dowodowych GITD wskazał, że skarżąca Spółka w toku postępowania administracyjnego nie podnosiła okoliczności faktycznych opisanych w skardze. A zatem okoliczności faktyczne podniesione w skardze powinny być uznane jako spóźnione, albowiem rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest ustalanie faktów, lecz kontrola legalności wydanej przez organ decyzji. Skarżąca Spółka w toku postępowania administracyjnego, w tym również w odwołaniu, podnosiła sporne kwestie związane z obliczaniem tygodniowego okresu odpoczynków dla kierowców autobusów wykonujących przewozy osób na liniach komunikacyjnych o długości do 50 km. Spór ten został rozstrzygnięty wyrokiem NSA z dnia 5 lipca 2024 r. Natomiast powoływane w skardze okoliczności faktyczne dotyczące skrócenia tygodniowego okresu odpoczynku do wymiaru większego niż 24 godziny ale krótszego niż 35 godzin, powinny być zgłoszone przez skarżącą na etapie postępowania administracyjnego, tym bardziej, że o okolicznościach podniesionych w skardze Spółka miała już wiedzę na etapie kontroli, bowiem dotyczyły one okresów pracy kierowców poddanych weryfikacji przez organ I instancji, jako organ kontroli. W tym stanie sprawy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania dotyczących dokonania nieprawidłowych ustaleń faktycznych są bezzasadne. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 14 ust. 3 u.c.p.k. należy traktować jako regulację wyjątkową od zasady, że okres nieprzerwanego tygodniowego odpoczynku kierowcy powinien wynosić 35 godzin (art. 14 ust. 2 u.c.p.k.). A zatem w ocenie organu, już na etapie kontroli skarżąca Spółka powinna wykazać okoliczności faktyczne uzasadniające zastosowanie odstępstwa od normy 35 godzin nieprzerwanego tygodniowego odpoczynku. 9. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. Sąd dopuścił dowód z załącznika nr 2 do skargi tj. harmonogramu pracy kierowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Związanie samego sądu, w myśl art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1681/97 oraz z 21 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 534/12, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów są dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Na wstępie podkreślenia wymaga, że Spółka zakwestionowała zaskarżoną decyzję jedynie w części, w jakiej nałożono na nią karę pieniężną ponad kwotę 3500 zł i potwierdziła jednocześnie zasadność nałożenia kary za skrócenie regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny objętego (Ip. 5.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), karę za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego (Ip. 5.8. załącznika nr 3 do u.t.d.) dla kierowców określonych w pkt 5 i 35 decyzji, karę za skrócenie wymaganego skróconego odpoczynku tygodniowego (Ip. 5.9. załącznika nr 3 do u.t.d.) dla kierowców określonych w pkt 1,3 i 5 decyzji, karę za przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego okresu odpoczynku (Ip. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d.) dla kierowcy określonego w pkt 2 decyzji oraz karę niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie (Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) Dokonana natomiast przez Sąd kontrola z urzędu wykazała, że wszelkie poczynione w tym zakresie ustalenia faktyczne organu oraz zastosowane przepisy prawa są prawidłowe. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zatem oceny zasadności nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, w zakresie przez nią kwestionowanym, z tytułu stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym tj. sankcjonowanych przez Ip. 5.8 (skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego), lp. 5.9 (skrócenie wymaganego skróconego odpoczynku tygodniowego) oraz lp. 5.10. (przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego okresu odpoczynku) załącznika do u.t.d. Przechodząc do oceny legalności spornej decyzji wskazać należy, że zgodnie z art. 31c u.c.p.k. w zakresie odpoczynku dziennego i tygodniowego stosuje się przepisy art. 14, z zastrzeżeniem ust. 2. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Jak wynika natomiast z art. 14 ust. 2 i 3 u.c.p.k., w każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy. W przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny. Natomiast w myśl właściwej dla okoliczności faktycznych treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlegał karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń i związane z nimi sankcje w postaci kar pieniężnych określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, i tak według lp. 5.8. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone 1) o czas sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł; 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 300 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 400 zł. Jak wynika natomiast z lp. 5.9. załącznika do u.t.d. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego 1) o czas do 2 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 200 zł; 2) o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 350 zł; 3) o czas powyżej 4 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 450 zł. Natomiast zgodnie z lp. 5.10 u.t.d. przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku 1) o czas do mniej niż 3 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 350 zł; 2) o czas o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin sankcjonowane jest karą 450 zł; 3) o czas od 12 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 550 zł. Jednocześnie przypomnieć należy, że w wyroku z dnia 5 lipca 2024 r. sygn. akt II GSK 2332/23 NSA wskazał, że dla kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km ustawodawca przewidział szczególne zasady obliczania tygodniowego okresu odpoczynku, który na zasadzie odstępstwa od definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 5 u.c.p.k. nie zawiera się w sposób sztywny w okresie od poniedziałku do niedzieli lecz może rozpocząć się w dowolnym dniu tygodnie, koniecznie jednak po zakończeniu sześciu kolejnych okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Tym samym tygodniowy okres odpoczynku powinien być ustalony w sposób elastyczny, z uwzględnieniem rzeczywistego rozkładu czasy pracy kierowców. Mając na uwadze przedstawione ustalenia faktyczne oraz obowiązujące przepisy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w tej części, która dotyczy orzeczonej kary w wysokości 3.950 zł określonej w lp. 5.8. załącznika do u.t.d. z tytułu za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego oraz kary w wysokości 8.900 zł określonej w lp. 5.10 załącznika do u.t.d. za przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego okresu odpoczynku. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę zastosował się do wskazanej przez NSA wykładni, odchodząc od sztywnego pojmowania tygodnia i przyjmując indywidualny okres rozliczeniowy odpowiadający rzeczywistemu przebiegowi czasu pracy kierowcy. Pomimo jednak prawidłowego przyjęcia elastycznego sposobu ustalania tygodniowego okresu odpoczynku kierowców organ nie zbadał kolejnego istotnego elementu, a mianowicie, czy w sprawie nie doszło do zgodnego z prawem skrócenia nieprzerwanego okresu odpoczynku do 24 godzin w przypadkach określonych w art. 14 ust. 3 u.c.p.k. Jak już bowiem wskazano, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.c.p.k., w każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Co do zasady zatem przepis ten określa standardowy wymiar odpoczynku tygodniowego, jaki powinien być zapewniony kierowcy w zwykłym toku wykonywania pracy. Odstępstwo od tej zasady przewiduje jednak ust. 3 powołanego przepisu, zgodnie z którym, w przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy (tj. w razie sytuacji i zdarzeń wymagających od kierowcy podjęcia działań dla ochrony życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia albo usunięcia awarii), oraz w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny. Pomimo dysponowania kompletnym materiałem dowodowym organ odwoławczy nie dokonał jego wszechstronnej analizy, w szczególności w zakresie dokumentów regulujących i odzwierciedlających organizację czasu pracy poszczególnych kierowców. Z akt sprawy wynika, że organ wydając zaskarżoną decyzję dysponował "Regulaminem pracy" obowiązującym w skarżącej Spółce. Dokument ten wprost odnosi się do systemu organizacji pracy kierowców (karta 409-410 akt administracyjnych). W § 5 ust. 4 Regulaminu jednoznacznie wskazano, że praca wykonywana jest w systemie trzyzmianowym. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia stosowania art. 14 ust. 3 u.c.p.k., albowiem zmiana pory wykonywania pracy, wynikająca z przyjętego systemu zmianowego, stanowi jedną z przesłanek dopuszczających skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku z 35 godzin do 24 godzin. Niezależnie od powyższego w aktach sprawy znajdowały się również imienne, miesięczne "Rozliczenia odpoczynku kierowcy komunikacji miejskie" oraz "Harmonogramy okresowe kierowcy", sporządzone w formie tabelarycznej. Dokumenty te obejmowały szczegółowe zestawienie poszczególnych dni pracy kierowcy, z wyszczególnieniem okresu rozpoczęcia i zakończenia pracy, czasem odpoczynku, ale także – co szczególnie istotne – oznaczeniem zmiany, w ramach której kierowca wykonywał w danym dniu pracę. W ocenie Sądu dokumenty te stanowiły kluczowy materiał dowodowy dla rozstrzygnięcia sprawy. Pomimo tego organ w ogóle nie odniósł się do ich treści w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie przeprowadził ich analizy ani nie wyciągnął z nich wniosków, co do wpływu zmianowego systemu pracy na wymaganą, zgodnie z art. 14 u.c.p.k., długość wykorzystanego odpoczynku tygodniowego. Tym samym nie zbadał, czy w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które umożliwiały zgodne z prawem skrócenie nieprzerwanego okresu odpoczynku do 24 godzin. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, skarżąca Spółka słusznie zakwestionowała podwójne naliczenie kwoty 300 zł za naruszenie lp. 5.8. załącznika nr 3 u.t.d. (skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone) w przypadku kierowcy P .N. (pkt 23 karta 11 zaskarżonej decyzji oraz pkt 36 karta 13 zaskarżonej decyzji). Organ przypisał kierowcy dwukrotnie to samo naruszenie, kwalifikując je jako dwa odrębne czyny, podczas gdy dotyczyły one tego samego nieprzerwanego okresu odpoczynku. W konsekwencji Sąd stwierdza, iż podniesione w skardze zarzuty okazały się zasadne, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tym samym naruszył przepis art 7 k.p.a., który formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności, a także art. 77 k.p.a. Podkreślić należy, że art. 7 k.p.a., ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją tej zasady w postępowaniu dowodowym jest art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a następnie wyczerpującego jego rozpatrzenia, celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. To na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy, w taki sposób, aby budzić zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej - art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. Prawidłowa realizacja przywołanych powyżej norm prawnych ma zasadnicze znaczenie dla czynionych przez organ administracji ustaleń faktycznych. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowi bowiem podstawę do przeprowadzenia przez organ oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, co zostało ujęte przez ustawodawcę w art. 80 k.p.a. Z kolei w myśl zasady ogólnej określonej art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Ponadto organ zobowiązany jest starannie uzasadnić swoje rozstrzygnięcie, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. oraz zgodnie z zasadą zaufania, wynikającą z art. 8 k.p.a. i zasadą przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. W niniejszej sprawie organ bez uprzedniego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz z naruszeniem interesu strony wydał niekorzystne dla skarżącej rozstrzygnięcie. W odniesieniu natomiast do kary nałożone w oparciu o lp 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d. (skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego) przez kierowcę L. B. Sąd stwierdza, że orzeczenie to nie narusza prawa. Podnoszona przez skarżącą Spółkę argumentacja zmierzająca do obalenia ustalonego przez organ stanu faktycznego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżąca Spółka podnosi, że kierowca L. B. w dniu [...] r. pracował od godziny 11:48 do godziny 18:55, a nie jak wskazuje protokół z kontroli do godziny 6:24 w dniu 22 lipca 2021 r., tym samym nie doszło do skrócenia nieprzerwanego tygodniowego okresu odpoczynku poniżej 24 godzin, o których mowa w art. 14 ust. 3 u.c.p.k. Twierdzenia te pozostają jednak w sprzeczności nie tylko z protokołem kontroli, ale również z dokumentacją ewidencyjną znajdującą się w aktach sprawy. Zarówno bowiem z "Karty drogowej" z dnia [...] r. jak i "Rozliczenia odpoczynku kierowcy" wynika, że kierowca L. B. rozpoczął zmianę [...] r. o godz. 23:42, a zakończył następnego dnia o godz. 6:24. Skoro kierowca ten od godziny 06:24 dnia 22 lipca 2021 r. do godziny 04:50 dnia 23 lipca 2021 r. odebrał nieprzerwany odpoczynek w wymiarze 22 godzin i 26 minut zamiast wymaganych 24 godzin, to prawidłowe są ustalenia organu odwoławczego, że doszło do skrócenia odbieranego odpoczynku o 1 godzinę i 34 minut, a to uzasadniało nałożenie przez organ kary w wysokości 200 zł. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi, w którym Spółka wywodzi, że wskazane w decyzji naruszenia nie dotyczą kierowcy P .N.. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że zarzut ten ma charakter ogólnikowy i nieprecyzyjny, albowiem strona nie wskazała, o które naruszenia chodzi. W sytuacji natomiast, gdy jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, decyzja obejmuje wiele naruszeń przypisanych kierowcy obowiązkiem strony kwestionującej ustalenia organu jest ich jednoznaczne skonkretyzowanie. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną i wskazania dotyczące wymogów prawidłowego postępowania dowodowego w zakresie wystąpienia okoliczności, które umożliwiają zgodne z prawem skrócenie nieprzerwanego okresu odpoczynku z 35 godzin do 24 godzin, w przypadkach określonych w art. 14 ust. 3 u.c.p.k.. Ocena, przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ukarania skarżącej Spółki karą 12.850 zł za naruszenia określone w lp. 5.8. i 5.10 u.t.d. (punkt 1 sentencji wyroku). W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026, poz. 118).