III SA/Gl 384/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi W.T. G. sp. j. w M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 marca 2023 r., nr SKO.GN/41.8/9/2023/496/WS w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy), zaskarżonym postanowieniem, nr SKO.GN/41.8/9/2023/496/WS, z 8 marca 2023 r., stwierdziło niedopuszczalność odwołania W. T. G. Sp.J. - administratora nieruchomości przy ul. [...] w B. stanowiącej współwłasność w częściach ułamkowych A. T. S., J. A. S. i M. C. L. od decyzji z 24 listopada 2022 r. Prezydenta Miasta B. w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi publicznej gminnej ul. [...] ul. [..] w B. dokonanego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 24 czerwca 2022r. do 21 listopada 2022r. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, decyzją z 24 listopada 2022 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów, nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w B. reprezentowaną przez Zarządcę Nieruchomości W. T. G. Sp.J. z siedzibą w M. ([...]) przy ul. [...], karę pieniężną w wysokości 47 621,60 zł, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w celu zawieszenia siatki na elewacji frontowej budynku przy ul. [...] oraz ul. [...] w B. ([...]: działka nr [...], obręb B.; [...]: działka nr [...], obręb [...]) o powierzchni 42,05 m2 od dnia 24 czerwca 2022 r. do dnia 21 listopada 2022 r. Na powyższą decyzję odwołanie pismem z 21 grudnia 2022 r. złożyła jako administrator występujący w imieniu ww. właścicieli nieruchomości W. T. G. Sp.J., zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 28 k.p.a w zw. z art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r. - o własności lokali poprzez skierowanie skarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego i niebędącego stroną w sprawie, tj. do " Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w B.", podczas gdy - jak wynika z księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości ([...]) - nieruchomość stanowi przedmiot własności osób fizycznych na zasadach współwłasności ułamkowej, przy czym w budynku nie ustanawiano odrębnej własności żadnego z lokali, a tym .samym w sprawie nigdy nie powstała wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w przepisie art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. - o własności lokali, przy czym opisane naruszenie stanowi podstawę dla stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji; - art. 6, art. 7, art. art. 80 i art. 81 a 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym w .szczególności w zakresie: - pominięcia okoliczności podnoszonej w toku postępowania przez administratora nieruchomości, że montaż zabezpieczenia w formie siatki na elewacji przedmiotowego budynku wynikał ze stanu wyższej konieczności; - względów bezpieczeństwa, tj. w celu zapewnienia ochrony zdrowia i życia użytkowników drogi, a przy tym samo zabezpieczenie nie kolidowało z funkcjonowaniem pasa drogowego i nie ingerowało w możliwość korzystania z pasa drogowego zgodnie z przeznaczeniem; - błędnego przyjęcia, iż w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego drogi publicznej gminnej w okresie od 24 czerwca 2022 r. do 21 listopada 2022 r., podczas gdy faktyczne zajęcie pa.sa drogowego miało miejsce wyłącznie w 17 marca 2022 r., w trakcie wykonywanych prac zabezpieczających na elewacji budynku przy ul. [...] w B.: - art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a ponadto organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, podczas gdy w niniejszej sprawie organ administracji publicznej nie udzielił wyjaśnień i informacji o okolicznościach prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony, w tym o podstawach i wysokości wymierzenia przez organ administracji publicznej administracyjnej kary pieniężnej, co w konsekwencji skutkowało uniemożliwieniem podjęcia przez stronę działań prowadzących do zapobiegnięcia wszczęciu postępowania administracyjnego i wydaniu przedmiotowej decyzji: - dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych przez błędne przyjęcie, że: skarżący zajął pas drogowy drogi publicznej gminnej w okresie od 24 czerwca 2022 r. do 21 listopada 2022 r., podczas gdy faktyczne zajęcie pasu drogowego miało miejsce wyłącznie 17 marca 2022 r., w trakcie wykonywanych prac zabezpieczających na elewacji budynku; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. : - art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu wynikające z jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że adresatem decyzji wydanej w oparciu u art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ust. 1, 2, 3, 4, ust. 12 pkt 1,2 i ust. 13 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jest "Wspólnota Mieszkaniowa przy [...]", podczas gdy - jak wynika z księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości ([...]) - stanowi ona przedmiot własności osób fizycznych na zasadach współwłasności ułamkowej, przy czym w budynku nie ustanawiano odrębnej własności żadnego z lokali, a tym samym w sprawie nigdy nie powstała wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w przepisie art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r. - o własności lokali, a w konsekwencji decyzja Prezydenta Miasta B. została skierowana do nieistniejącego podmiotu; - art. 4 ust. / w zw. z art. 20 pkt 8 oraz art. 40 ust. 1, 2, 3, 4, ust 12 pkt 1, 2 i ust 13 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów wynikające z ich błędnej wykładni, polegającej na objęciu zakresem pojęcia pa.sa drogowego powierzchni zajmowanej przez siatkę zabezpieczającą elewację budynku oraz poprzez błędną wykładnię obowiązku uzyskania w sprawie zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy konieczność uzyskania stosownego zezwolenia dotyczy przypadków zajmowania pasa drogowego na cele niezwiązane z ochroną dróg, a działania podjęte przez skarżącego były podjęte wyłączenie przez wzgląd na bezpieczeństwo otoczenia przedmiotowej nieruchomości; Postanowieniem z 8 marca 2023 r. SKO w Katowicach stwierdziło niedopuszczalność odwołania wskazując na wystąpienie przesłanki natury przedmiotowej, tj. nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej). Organ stwierdził, że zaskarżoną decyzją wymierzono i nałożono karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego na Wspólnotę Mieszkaniową przy ul [...] (...). Tymczasem z z treści księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. nr [...] oraz ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w ww. budynku nie dokonano wyodrębnienia lokali mieszkalnych, a co za tym idzie nie ma możliwości, aby powstała w nim wspólnota mieszkaniowa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048). Ustalono, że współwłaścicielami ww. nieruchomości są A. S., J. S. oraz Pani M. L. (w udziałach po 1/3). Zdaniem SKO kwestią kluczową jest nieprawidłowe ustalenie stron postępowania. Decyzja w sprawie wymierzenia i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego skierowana do podmiotu nieistniejącego jest w istocie aktem nieistniejącym - "decyzją" która nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Nie można bowiem doręczyć prawidłowo decyzji podmiotowi nieistniejącemu. Mając powyższe na uwadze, wniesione przez skarżącą w piśmie z 21 grudnia 2022 r. odwołanie od "decyzji", która nie weszła do obiegu prawnego (i jest tzw. nieaktem), z uwagi na jej niedoręczenie stronie postępowania, a tym samym nie nabycie mocy wiążącej, organ uznał za niedopuszczalne, co w myśl art. 134 k.p.a. obligowało go do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 grudnia 2019 r., III SA/Łd 795/19, LEX nr 2771601). W związku z powyższym, organ odwoławczy zauważył, że dla wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego konieczne jest powtórzenie postępowania z udziałem podmiotu (podmiotów) będących stronami takiego postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. i skierowanie do nich wydanej decyzji administracyjnej. Postępowanie w sprawie nałożenia kary, jako prowadzone bez udziału właściwej strony, należy powtórzyć zawiadamiając o toczącym się postępowania właściwą stronę (strony) postępowania (jej pełnomocników) i dając jej możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego, a następnie skierowanie do niej decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie odwołanie nie mogło zostać rozpatrzone ponieważ w obrocie prawnym nie istnieje decyzja, od której mogło zostać złożone. Organ odwoławczy skierował rozstrzygnięcie do nieistniejącego podmiotu. W Kodeksie postępowania administracyjnego czy innych ustawach brak przepisów procesowych pozwalających w takiej sytuacji na stwierdzenie w rozstrzygnięciu postanowienia czy decyzji, że w danym przypadku nie mamy do czynienia z aktem. Jedyną możliwością wykazania tego organowi I instancji jest odpowiednio uzasadnione postanowienie o niedopuszczalności odwołania. W zaskarżonym postanowieniu SKO wskazało organowi I instancji jakie kroki winien poczynić w sprawie ewentualnego nałożenia kary. W szczególności dla ewentualnego nałożenia kary konieczne jest ponowne wszczęcie postępowania i prowadzenie go z udziałem właściwej strony. Pismo Prezydenta Miasta B. z 24 listopada 2022 r. nie jest w ocenie Kolegium decyzją administracyjną i nie przysługiwało tym samym od niego odwołanie. W skardze do WSA w Gliwicach na postanowienie SKO z 8 marca 2023 r., skarżąca zarzuciła organowi: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie powołanego przepisu i wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji z 24 listopada 2022 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta B. z uwagi na skierowanie skarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego, podczas gdy zaskarżona decyzja organu I instancji jest decyzją w rozumieniu k.p.a., która istnieje oraz weszła do obrotu prawnego, i w konsekwencji stanowi przedmiot zaskarżenia, a okoliczność skierowania decyzji do podmiotu nieistniejącego powinna skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego i wydaniem przez organ odwoławczy orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności bądź orzeczenia w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości; - art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy mimo ustawowego obowiązku w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynikało, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa i skierowana do podmiotu nieistniejącego (nieposiadającego zdolności procesowej) i niebędącego stroną w sprawie; - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organy administracyjne orzekające w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi publicznej gminnej ul. [...] ul. [...] w B., pomimo ustawowego obowiązku zastosowania powołanego przepisu w sytuacji gdy z całokształtu okoliczności sprawy wynikało, że postępowanie w sprawie stało się w całości bezprzedmiotowe z przyczyn określonych w art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. - o własności lokali, tj. z uwagi na prowadzenie postępowania i skierowanie decyzji organu I instancji wobec podmiotu nieistniejącego i niebędącego stroną w sprawie; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy i zaniechanie wydania decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję z dnia 24 listopada 2022 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. i umarzającej postępowanie pierwszej instancji w całości w sytuacji, gdy postępowanie przed organem I instancji stało się w całości bezprzedmiotowe; Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd przy tej ocenie kieruje się jedynie normami prawnymi, a nie zasadami celowości, czy słuszności albo sprawiedliwości społecznej. Nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, orzeka na podstawie akt sprawy po przeprowadzeniu rozprawy (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Sąd w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko i argumentację organu przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO z 8 marca 2023 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta B. z 24 listopada 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ ten podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy środek zaskarżenia – w tym przypadku odwołanie, jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Na tym etapie organ odwoławczy badając dopuszczalność środka zaskarżenia nie dokonuje oceny jego merytorycznej zasadności. Zaskarżone do Sądu postanowienie SKO, stwierdzające niedopuszczalność odwołania, ma bowiem charakter czysto procesowy, jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że złożony środek zaskarżenia nie może zostać rozpoznany. Jako podstawę prawną kontrolowanego postanowienia wskazano art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemająca legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. Przy czym kategoryczne użycie przez ustawodawcę zwrotu "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego do wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych, w powołanym wyżej przepisie (stwierdzenia niedopuszczalności odwołania bądź stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania), gdyż nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W niniejszej sprawie jako powód stwierdzenia niedopuszczalności odwołania SKO uznało, że decyzja w sprawie wymierzenia i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego skierowana do podmiotu nieistniejącego jest w istocie aktem nieistniejącym - decyzją, która nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Nie można bowiem doręczyć prawidłowo decyzji podmiotowi nieistniejącemu, w tym przypadku Wspólnocie Mieszkaniowej, podczas gdy budynek stanowi współwłasność trzech osób fizycznych w częściach ułamkowych tj. po 1/3. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z kolei, art. 129 § 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. O tym, że decyzję doręcza się stronie postępowania stanowi również przepis art. 109 k.p.a. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wejścia decyzji do obrotu prawnego jest jej prawidłowe doręczenie stronie postępowania. W rozpatrywanym przypadku decyzja, której adresatem organ uczynił nieistniejącą Wspólnotę Mieszkaniową została doręczona skarżącej W. T. G. Sp. J., która jak wynika z akt sprawy administracyjnej jest Prezesem Zarządu tej Spółki upoważnionej przez pełnomocnika zamieszkałych za granicą właścicieli nieruchomości U. K. do administrowania nieruchomością znajdującą się w B., przy ul. [...], objętej KW nr [...]. Sąd stwierdził, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym wszczętym i prowadzonym wobec Wspólnoty Mieszkaniowej, odbierała wszelką korespondencję od organu administracji i nie kwestionowała prawidłowości oznaczenia strony tego postępowania. Tym samym wprowadziła organ w błąd co do istnienia Wspólnoty Mieszkaniowej i sama przyczyniła się do wydania decyzji Prezydenta Miasta B. wobec podmiotu nieistniejącego. O tym, kiedy decyzja wchodzi do obrotu prawnego, decyduje data jej doręczenia stronie postępowania. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja zawiera oznaczenie strony lub stron. Jeśli nie ma w decyzji istniejącej strony postępowania, to tym samym decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków. Sąd podziela zatem stanowisko organu odwoławczego co do zasadności stwierdzenia niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Wniesienie środka zaskarżenia od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego jest nieskuteczne i nie może wywołać skutków prawnych. Powyższe rozważania odnoszą się zatem do sytuacji, gdy środek zaskarżenia (tu odwołanie) wniesiony został od rozstrzygnięcia, które nie weszło do obrotu prawnego. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, co zdaniem Sądu zostało wykazane przez SKO i co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że dla skuteczności wniesionego odwołania kluczowe jest, aby w myśl art. 110 § 1 k.p.a. zaskarżony akt administracyjny wszedł do obrotu i jednocześnie znalazł się w posiadaniu podmiotu uprawnionego do złożenia środka zaskarżenia w momencie jego wnoszenia, chociażby naruszono przepisy regulujące procedurę jego doręczeń (tak wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3095/15; wyrok WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2289/17). Słusznie podnosi się więc do rangi zasady stanowisko, że przepisy dotyczące doręczeń mają przede wszystkim charakter gwarancyjny dla strony postępowania. Jak już stwierdzono, Wspólnota Mieszkaniowa jako podmiot nieistniejący nie mogła być stroną postępowania zakończonego wydaniem przez organ I instancji decyzji z 24 listopada 2022 r. Z tych przyczyn skarga nie mogła wywołać zamierzonego skutku. Podsumowując, Sąd uznał, że sformułowane względem zaskarżonego postanowienia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i w konsekwencji braku podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, są niezasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.