III SA/Gl 343/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy J. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu [...] r. Minister Rozwoju i Finansów wydał na wniosek Gminy J. interpretację indywidualną nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, uznającą stanowisko strony przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Przedmiotowa interpretacja, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi, została doręczona skarżącej w dniu 28 listopada 2016 r. Pismem z dnia [...] r., podpisanym z upoważnienia Prezydenta Miasta przez I Zastępcę Prezydenta Miasta R. R., skarżąca w ustawowym terminie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi na wątpliwości, dotyczące umocowania osoby podpisanej pod wezwaniem, organ w dniu 16 grudnia 2016 r. wezwał skarżącą do wyjaśnienia podpisu złożonego na piśmie z dnia 5 grudnia 2016 r., jednocześnie wskazując, że do pisma nie został dołączony dokument upoważniający R. R. – I Zastępcę Prezydenta Miasta, do występowania w imieniu wnioskodawcy przed organem. Dla dokonania tej czynności, stosownie do treści art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej organ wyznaczył termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona stronie 20 grudnia 2016 r. Natomiast skarżąca uzupełniła braki pisma w dniu 29 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. W związku z powyższym w dniu 11 stycznia 2017 r. organ podatkowy wydał postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 5 grudnia 2016 r., stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Następnie pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. skarżąca wystosowała do organu drugie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tym razem podpisane przez Prezydenta Miasta, osobę uprawnioną do reprezentowania Gminy J.. W odpowiedzi z dnia 6 lutego 2017 r. organ poinformował, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Tym samym, w ocenie organu, to do kognicji Sądu należeć będzie ocena, czy pomimo wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu, skarga będzie mogła być rozpoznana. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a (także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Jednocześnie zaakcentować należy, że w razie uchybienia terminowi do wezwania do usunięcia naruszenia prawa Sąd zobligowany jest rozważyć, czy naruszenie terminu nastąpiło z winy skarżącego. Rozpatrując kryterium braku winy, jako przesłankę rozpoznania sprawy przez Sąd, mimo uchybienia terminu, o czym stanowi art. 52 § 3 p.p.s.a., wskazać należy, że wiąże się ona z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem o braku winy można mówić w sytuacji, gdy skonfrontowanie danej przeszkody z obiektywnymi miernikami staranności doprowadzi do wniosku, iż zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania nawet przy użyciu największego, możliwego w danych warunkach, wysiłku. Innymi słowy, jeżeli przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie, to zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o niemożności stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 120/17). W niniejszej sprawie interpretacja indywidualna zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi została doręczona stronie w dniu 28 listopada 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach administracyjnych. Natomiast skarżąca złożyła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania Gminy, pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 18 stycznia 2017 r., tj. po terminie określonym w art. 52 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie zauważyć należy, że strona zarówno w skierowanym do organu wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i w złożonej skardze nie przedstawiła żadnych argumentów na okoliczność braku zawinienia w uchybieniu terminowi. Sąd dokonując analizy akt sprawy również nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za uznaniem, iż uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącej. W konsekwencji Sąd nie mógł złagodzić skutków nadania wezwania niezgodnie z terminem i rozpoznać skargę stosownie do treści art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.