III SA/Gl 1391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys- Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w R. na decyzję Prezesa [...] Urzędu G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłat eksploatacyjnych w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów sądowych postanawia: 1. zasądzić od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) 2. oddalić wniosek w pozostałej części.

W skardze na decyzję Prezesa [...] Urzędu G. z 31 sierpnia 2016 r. zawarty został m. in. wniosek o zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej rozszerzył ten wniosek i przedstawił spis kosztów, jakie poniósł w sprawie. Wniósł o zasądzenie na jego rzecz następujących kosztów – wpisu od skargi w wysokości 200 złotych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 złotych, kwoty 468,05 zł stanowiącą koszty dojazdu z R. do G. i z powrotem oraz kwoty 40 zł stanowiącej opłatę za przejazd na autostradzie między K. a K.. Wyrokiem z 22 lutego 2017 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję; kwestię kosztów postępowania sądowego postanawiając rozstrzygnąć odrębnym postanowieniem na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., określanej odtąd skrótem "p.p.s.a."), w razie uwzględnienia skargi przez sąd przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt (...) zwrot kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Ponieważ wyrokiem z 22 lutego 2017 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję niewątpliwym jest, że skarga pozostała uwzględniona. Tym samym Sąd jest zobligowany do zasądzenia na rzecz strony skarżącej od organu odwoławczego kosztów postępowania sądowego. Istotną kwestią w sprawie, wobec rozszerzenia na rozprawie wniosku i przedstawienia przez pełnomocnika strony skarżącej spisu kosztów jest zatem wysokość należnych do zasądzenia kosztów, w tym z tytułu zastępstwa procesowego. Zgodnie z przywoływaną wyżej treścią art. 200 p.p.s.a., który przyznaje stronie skarżącej w razie uwzględnienia skargi prawo tylko do tych kosztów, które były niezbędne do celowego dochodzenia praw, należy stwierdzić, że chodzi zatem o takie wydatki jakie strona musiała ponieść, aby osiągnąć zamierzony efekt w postaci uwzględnienia skargi. Wobec powyższego Sąd, w oparciu o art. 205 § 1 p.p.s.a. przyznał na rzecz pełnomocnika kwotę 697 zł, na które złożyły się: -wpis w kwocie 200 zł ustalony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) -wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.) -kwota 17 zł stanowiąca opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Natomiast Sąd nie przyznał pełnomocnikowi wnioskowanych kosztów dojazdu na rozprawę, gdyż nie uznał ich za niezbędne do celowego dochodzenia praw. W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy na to, że obecność pełnomocnika na rozprawie nie była obowiązkowa. Ponadto na rozprawie pełnomocnik ograniczył się jedynie do podtrzymania wniosków i twierdzeń wyrażonych w skardze nie podając żadnych nowych okoliczności, które wywarłyby wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Zwrócić należy uwagę, że istotą art. 200 p.p.s.a. jest odpowiedzialność strony przegranej w sprawie (w tym wypadku organu, który wydał uchylony akt) za wynik postępowania. Natomiast brak jest podstaw do obciążenia organu kosztami dojazdu wobec nieobowiązkowego stawiennictwa pełnomocnika strony skarżącej, skoro całość zarzutów została zawarta w pisemnej skardze z 3 października 2016 r. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.